0111-KDIB1-2.4010.506.2026.1.BD

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 września 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą prawną posiadającą siedzibę na terytorium Polski oraz podatnikiem podlegającym na gruncie art. 3 ust. 1 Ustawy CIT nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Obecnie rok podatkowy Spółki rozpoczyna się z dniem 1 października, a kończy 30 września roku kolejnego.

Wnioskodawca jest producentem (…). Przedmiotem przeważającej działalności Spółki, zgodnie z KRS, jest produkcja (…).

Spółka została założona w 2014 r., a od 2015 r. jej jedynym udziałowcem jest spółka A S.A. Od tego czasu Wnioskodawca jest producentem działającym w ramach grupy B, sprzedającym swoje wyroby zarówno do podmiotów powiązanych jak i do klientów zewnętrznych.

Siedziba Wnioskodawcy znajduje się (…). Spółka posiada zakład produkcyjny (…) oraz zakład produkcji (…) położone w (…) na terenie (…) Specjalnej Strefy Ekonomicznej. W oparciu o Zezwolenie Nr (…) z (…) 2014 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na obszarze (…) Strefy Ekonomicznej (dalej: „Zezwolenie”) Spółka prowadzi działalność zwolnioną z podatku CIT.

W stosunku do środków trwałych i wartości niematerialnych obecnie ujętych w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych (dalej: „Ewidencja”) dla celów podatkowych Spółka zasadniczo dokonuje odpisów amortyzacyjnych metodą liniową. W stosunku do środków trwałych będących przedmiotem wniosku (wprowadzonych do Ewidencji do dnia 31 grudnia 2020 r. włącznie), Spółka dokonywała co do zasady odpisów amortyzacyjnych według stawki 1,5%.

Wraz z początkiem roku podatkowego rozpoczynającego się 1 października 2025 r. (dalej: „Rok 2025/2026”), w stosunku do wybranych środków trwałych (wprowadzonych do Ewidencji przed 1 stycznia 2021 r.) Spółka obniżyła stosowane dotychczas stawki amortyzacyjne do wysokości bliskiej zeru (0,1%). Spółka rozważa stosowanie obniżonych stawek amortyzacyjnych także w nadchodzącym roku podatkowym rozpoczynającym się 1 października 2026 r.

W przyszłości Spółka planuje modyfikować obniżone w powyższy sposób stawki amortyzacji środków trwałych poprzez ich podwyższanie lub obniżanie. W żadnym przypadku nie dojdzie w wyniku takiej modyfikacji do zmiany stawki na wyższą niż stawka przewidziana w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącym Załącznik nr 1 do Ustawy CIT (dalej: „Wykaz stawek amortyzacyjnych”).

Pytanie

Czy w sytuacji przedstawionej w opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego Spółka może (od początku Roku 2025/2026) oraz będzie mogła w przyszłości dokonywać odpisów amortyzacyjnych według obniżonych stawek amortyzacyjnych (np. do poziomu 0,1%) dla środków trwałych znajdujących się w Ewidencji i wprowadzonych do niej przed 1 stycznia 2021 r., począwszy od pierwszego miesiąca każdego kolejnego roku podatkowego, a następnie, począwszy od pierwszego miesiąca jednego z kolejnych lat podatkowych, podwyższyć stawki maksymalnie do stawek z Wykazu stawek amortyzacyjnych?

Państwa stanowisko w sprawie

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że może od początku Roku 2025/2026 oraz będzie uprawniony od pierwszego miesiąca każdego kolejnego roku podatkowego do stosowania obniżonych stawek amortyzacyjnych (np. do poziomu 0,1 %) dla wybranych środków trwałych wprowadzonych do Ewidencji przed 1 stycznia 2021 r., jak również do podwyższenia w którymś z kolejnych lat maksymalnie do poziomu stawek podstawowych, określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.

Obniżka stawek spowoduje wydłużenie okresu amortyzacji tych środków trwałych, natomiast powrót do stawek podstawowych będzie skutkować odpowiednim skróceniem okresu amortyzacji tych składników majątkowych w stosunku do okresu wynikającego z wcześniejszego obniżenia stawek. Fakt wykorzystywania środków trwałych będących przedmiotem wniosku w działalności zwolnionej prowadzonej na podstawie Zezwolenia nie pozbawia Spółki prawa do dokonywania zmian wysokości stawek amortyzacji.

Uzasadnienie stanowiska Spółki.

Jak stanowi art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 554 ze zm., dalej: Ustawa CIT), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Stosownie do art. 15 ust. 6 Ustawy CIT, kosztem uzyskania przychodów są co do zasady odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m.

Art. 16i ust. 1 Ustawy CIT stanowi, że odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł Ustawy CIT, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych oraz zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 Ustawy CIT.

Z kolei zgodnie z art. 16i ust. 5 Ustawy CIT, podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

W drugim zdaniu powyższego przepisu bezpośrednio wskazano, że podatnik może obniżyć stawki amortyzacyjne dla środków trwałych znajdujących się w jego ewidencji począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Jednocześnie ustawodawca nie przewidział żadnych innych ograniczeń czasowych w związku z możliwością obniżenia stawek amortyzacyjnych stosowanych dla potrzeb amortyzacji środków trwałych znajdujących się już w ewidencji.

Jednocześnie, na mocy art. 16i ust. 8 Ustawy CIT, przepisów art. 16i ust. 4 i ust. 5 Ustawy CIT nie stosuje się do środków trwałych wykorzystywanych przez podatników w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym – w okresie korzystania z takiego zwolnienia.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 Ustawy CIT, wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem art. 17 ust. 4-6d Ustawy CIT, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1604 oraz z 2025 r. poz. 1173), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Zasadniczo więc obniżenie stawek amortyzacyjnych nie może dotyczyć tych środków trwałych, które są wykorzystywane w działalności zwolnionej prowadzonej na podstawie zezwolenia lub decyzji o wsparciu, gdyż dochody z tej działalności podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych zgodnie odpowiednio z art. 17 ust. 1 pkt 34 lub 34a ustawy o CIT.

Należy jednak mieć na uwadze, że art. 16i ust. 8 Ustawy CIT został wprowadzony na podstawie art. 2 pkt 15 ustawy z dnia 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2020 r. poz. 2123; dalej: „Ustawa Zmieniająca”) z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2021 r.

Art. 14 Ustawy Zmieniającej wskazuje, że art. 16i ust. 8 Ustawy CIT ma zastosowanie do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych po dniu 31 grudnia 2020 r. Wobec tego, ograniczenia dotyczącego obniżania stawek amortyzacyjnych nie stosuje się do tych środków trwałych, które zostały wprowadzone do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r.

Literalna wykładnia powyższych przepisów jednoznacznie potwierdza, że podatnicy są uprawnieni do obniżenia stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych wykorzystywanych w ramach działalności zwolnionej, które były wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przed końcem 2020 r. Jednocześnie, jak wskazano w opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, decyzja Spółki w zakresie obniżenia stawek amortyzacyjnych dotyczyła środków trwałych wprowadzonych do jej Ewidencji przed wskazaną w powyższym przepisie datą graniczną.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że Spółka jest uprawniona w zakresie obniżenia stawek od początku Roku 2025/2026 roku oraz będzie uprawniona w kolejnych latach podatkowych do stosowania obniżonych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych wykorzystywanych w działalności zwolnionej prowadzonej na podstawie posiadanego Zezwolenia, wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r. Obniżenie stawek spowoduje wydłużenie okresu amortyzacji tych składników majątkowych. W kolejnych latach, Spółka będzie miała prawo do dalszej zmiany stawek amortyzacyjnych, w tym także do ich podwyższenia do poziomu wynikającego z Wykazu stawek amortyzacyjnych (od pierwszego miesiąca danego roku podatkowego); zmiana ta spowoduje odpowiednie wydłużenie lub skrócenie okresu amortyzacji (w stosunku do okresu wynikającego z wcześniejszego obniżenia tych stawek).

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wydawanych w ostatnim czasie interpretacjach indywidualnych Dyrektora KIS dotyczących obniżenia stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 2021 r. Jako przykład można w tym miejscu wskazać:

·      interpretację indywidualną z 18 grudnia 2025 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.676.2025.2.PC, w której organ odstąpił od uzasadnienia prawnego i uznał następujące stanowisko podatnika za prawidłowe: „W świetle powyższego należy stwierdzić, że Spółka była uprawniona (w zakresie obniżenia stawek od początku 2025 roku) oraz będzie uprawniona do stosowania od początku 2026 r. obniżonych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych wykorzystywanych w działalności zwolnionej prowadzonej na podstawie posiadanych Zezwoleń, wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r. Obniżenie stawek spowoduje wydłużenie okresu amortyzacji tych składników majątkowych. W kolejnych latach, Spółka będzie miała prawo do ponownej zmiany stawek amortyzacyjnych, tzn. ich podwyższenia maksymalnie do poziomu wynikającego z Wykazu stawek amortyzacyjnych (od stycznia danego roku) (…)”,

·      interpretację indywidualną z 24 listopada 2025 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.684.2025.1.DW, w której organ odstąpił od uzasadnienia prawnego i uznał następujące stanowisko podatnika za prawidłowe: „W ocenie Wnioskodawcy, przysługuje mu prawo do obniżenia stawek amortyzacyjnych wynikających z Wykazu, ponieważ zgodnie z treścią art. 14 Ustawy zmieniającej, wprowadzającego regulacje art. 16i ust. 8 ustawy o CIT, Spółka była i jest uprawniona do zmian stawek amortyzacyjnych środków trwałych wykorzystywanych przez nią w działalności zwolnionej z opodatkowania (strefowej), pod warunkiem że wspomniane środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2021 r.”,

·      interpretację indywidualną z 29 listopada 2024 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.537.2024.1.DP, w której organ odstąpił od uzasadnienia prawnego i uznał następujące stanowisko podatnika za prawidłowe: „W związku z powyższym, w opinii Wnioskodawcy, w stosunku do ŚT znajdujących się już w Ewidencji (w tym dla środków trwałych, wobec których Spółka już stosuje i będzie stosowała niższe stawki amortyzacyjne niż wynikające z Wykazu), wprowadzonych do Ewidencji przed dniem 1 stycznia 2021 r. i wykorzystywanych do Działalności strefowej Spółka będzie mogła dokonać obniżenia stawek amortyzacyjnych od pierwszego miesiąca każdego kolejnego roku podatkowego. Dotyczy to również środków trwałych modernizowanych po 31 grudnia 2020 r., ale wprowadzonych do ewidencji przed dniem 1 stycznia 2021 r.”.

W świetle powyższego, w opinii Wnioskodawcy, w stosunku do środków trwałych już znajdujących się w Ewidencji, a wprowadzonych do niej przed końcem 2020 r., Spółka może (w Roku 2025/2026) oraz będzie mogła w przyszłości (w latach kolejnych) stosować obniżone stawki amortyzacyjne (np. do poziomu 0,1%), począwszy od pierwszego miesiąca danego roku podatkowego. Obniżenie stawek spowoduje wydłużenie okresu amortyzacji tych składników majątkowych. W kolejnych latach, Spółka będzie miała prawo do ponownej zmiany stawek amortyzacyjnych, w tym do ich podwyższenia do poziomu wynikającego z Wykazu stawek amortyzacyjnych (od pierwszego miesiąca danego roku podatkowego); zmiana ta spowoduje odpowiednie wydłużenie okresu amortyzacji (w stosunku do okresu wynikającego z wcześniejszego obniżenia tych stawek).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.