0111-KDIB1-2.4010.452.2026.1.BD
Ustalenie, czy Spółka jest uprawniona do dokonania zmiany stawek amortyzacji za 2025 rok poprzez zmianę księgowań i dokonanie korekty deklaracji CIT-8 za 2025 rok, a także za bieżący okres, tj. 2026 rok poprzez zmianę księgowań i obniżenie kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpisów amortyzacyjnych począwszy od stycznia 2026 roku.
- Sygnatura
- 0111-KDIB1-2.4010.452.2026.1.BD
- Rodzaj dokumentu
- Interpretacja indywidualna
- Data wydania
- Organ
- Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
- Status
- Aktualna
Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
19 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca jest osobą prawną, spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. Jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i posiada rezydencję podatkową i nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Przedmiotem przeważającej działalności gospodarczej Spółki jest (…). Spółka jest (…). Spółka jest również producentem (…).
W swojej działalności Spółka wykorzystuje wiele składników majątkowych, z których wiele stanowi środki trwałe. Jednym z najistotniejszych, z punktu widzenia wartości, środkiem trwałym jest budynek, który Spółka wybudowała na potrzeby prowadzonej działalności. W budynku tym znajduje się siedziba Spółki. Budynek w całości służy działalności gospodarczej Spółki.
Przyjmując środki trwałe do używania, Spółka rozpoczynała amortyzację według stawek wynikających z Wykazu rocznych stawek amortyzacji z Załącznika nr 1 do Ustawy (dalej: „Wykaz”).
Spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych od wykorzystywanych w działalności gospodarczej środków trwałych, stosując liniową metodą amortyzacji, o której mowa w art. 16h Ustawy.
Spółka nie wykorzystuje środków trwałych w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym.
Spółka uważa, że przyjęta przez nią polityka w zakresie amortyzacji środków trwałych jest nieadekwatna do osiąganych przez Spółkę przychodów i innych kosztów ponoszonych w związku z prowadzoną działalnością. Przyjęte przez Spółkę stawki amortyzacji wynikające z Wykazu są również jej zdaniem w wielu przypadkach nieadekwatne do okresu ekonomicznej użyteczności tych środków trwałych. Spółka niejednokrotnie wykorzystuje w działalności gospodarczej środki trwałe, które zostały już całkowicie zamortyzowane.
W związku z tym Spółka zamierza dokonać zmiany stawek amortyzacji począwszy od stycznia 2025 roku, tj. z początkiem 2025 roku.
Nowe przyjęte stawki amortyzacji będą niższe niż te wynikające z Wykazu jednak będą wyższe niż 0%.
Zgodnie z tym zamiarem Spółka planuje złożyć korektę deklaracji rocznej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2025 rok, w którym wykażę niższą kwotę kosztów uzyskania przychodów z tytułu amortyzacji środków trwałych. Czynności te odbędą się w czasie, kiedy zobowiązanie podatkowe za 2025 rok nie będzie przedawnione.
Za 2026 rok (okres bieżący) Spółka zamierza dokonać korekt księgowania kosztów z tytułu amortyzacji środków trwałych. Na tej podstawie obniży koszty uzyskania przychodów w poszczególnych miesiącach. Spółka planuje dokonać tych zmian przed terminem do złożenia deklaracji CIT-8 za 2026 rok, dlatego składanie korekty nie będzie konieczne. Gdyby Spółka nie wprowadziła zmian przed terminem do złożenia deklaracji rocznej, planuje ich dokonanie analogicznie jak w roku 2025, tj. poprzez zmianę stawek z początkiem 2026 roku poprzez dokonanie korekty CIT-8 za 2026 rok.
Spółka zamierza stosować przyjęte stawki amortyzacji również w kolejnych latach podatkowych.
Spółka nie wyklucza, że stawki amortyzacji zostaną zwiększone w przyszłości. Po zwiększeniu stawek amortyzacji w przyszłości, przyjęte stawki amortyzacji nie przekroczą tych wynikających z Wykazu.
Pytania
1. Czy Spółka jest uprawniona zgodnie z przepisami do dokonania zmiany stawek amortyzacji za 2025 rok, poprzez zmianę księgowań i dokonanie korekty deklaracji CIT-8 za 2025 rok?
2. Czy Spółka jest uprawniona do dokonania zmiany stawek amortyzacji środków trwałych za bieżący okres, tj. 2026 rok poprzez zmianę księgowań i obniżenie kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpisów amortyzacyjnych począwszy od stycznia 2026 roku?
3. Czy Spółka będzie uprawniona do zwiększenia stawek amortyzacji w przyszłości do wysokości nieprzekraczającej stawek wynikających z Wykazu?
Państwa stanowisko w sprawie
Ad 1.
Zdaniem Spółki, jest ona uprawniona zgodnie z przepisami do dokonania zmiany stawek amortyzacji za 2025 rok, poprzez zmianę księgowań i dokonanie korekty deklaracji CIT-8 za 2025 rok.
Ad 2.
Zdaniem Spółki, jest ona uprawniona do dokonania zmiany stawek amortyzacji środków trwałych za bieżący okres, tj. 2026 rok poprzez zmianę księgowań i obniżenie kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpisów amortyzacyjnych począwszy od stycznia 2026 roku.
Ad 3.
Zdaniem Spółki, będzie ona uprawniona do zwiększenia stawek amortyzacji w przyszłości do wysokości nieprzekraczającej stawek wynikających z Wykazu.
Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
Zgodnie z art. 16i ust. 1 ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych amortyzowanych metodą liniową dokonuje się przy zastosowaniu stawek określonych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącym załącznik nr 1 do Ustawy.
Jednocześnie przepisy przewidują możliwość obniżania tych stawek, co wynika z art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., który stanowi:
„Podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego”.
Co istotne, przepis nie określa minimalnego poziomu obniżenia stawki. W praktyce oznacza to możliwość jej obniżenia do dowolnego poziomu.
Jeżeli podatnik wcześniej obniżył stawkę amortyzacyjną względem stawek z Wykazu, może następnie podwyższyć ją do poziomu nieprzekraczającego stawki wynikającej z Wykazu. Uprawnienie to wynika również z art. 16i ust. 5 Ustawy, który pozwala na dokonywanie zmian stawek od pierwszego miesiąca kolejnych lat podatkowych. Oznacza to, że podatnik może elastycznie kształtować tempo rozliczania kosztów amortyzacji, dostosowując je do swojej sytuacji podatkowej.
Przepis art. 16i ust. 5 Ustawy wskazuje bowiem, że zmiana stawki może nastąpić od miesiąca wprowadzenia środka trwałego do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Nie określono czy zmiana ta dotyczy obniżenia czy podwyższenia stawki amortyzacji. Istotne jest, aby w przypadku podwyższenia stawek amortyzacji nie przekroczyć stawek Wynikających z Wykazu, gdyż zgodnie z art. 16i ust. 1 i ust. 2 Ustawy z których wynika, że podatnik może stosować stawki wyższe niż te wynikające z Wykazu wyłącznie w ściśle określonych przypadkach.
Co istotne dla wniosku, z treści art. 16i ust. 5 Ustawy nie wynika natomiast zakaz dokonania takiej zmiany w odniesieniu do lat ubiegłych, o ile pozostają one w granicach okresu nieprzedawnionego.
Dla analizy tego zagadnienia kluczowe znaczenie ma rozróżnienie pomiędzy momentem, od którego obniżona stawka ma obowiązywać, a momentem podjęcia decyzji o jej zmianie. Przepis nie stanowi, że decyzja dotycząca obniżenia stawki amortyzacji musi zostać podjęta przed rozpoczęciem roku podatkowego, którego zmiana ma dotyczyć. Wskazuje on jedynie, że zmiana stawki następuje ze skutkiem od początku danego roku podatkowego. W praktyce oznacza to, że jeżeli podatnik decyduje się na obniżenie stawki amortyzacyjnej za rok ubiegły, to obniżenie to powinno skutkować dla całego roku podatkowego, a nie jedynie jego części. Zasada działania „od pierwszego miesiąca roku podatkowego” odnosi się więc do okresu obowiązywania stawki w danym roku, a nie do chwili podjęcia decyzji o jej obniżeniu.
Taka interpretacja przepisu jest zgodna z jego wykładnią językową. Art. 16i ust. 5 Ustawy określa jedynie początek okresu stosowania obniżonej stawki amortyzacyjnej. Nie zawiera natomiast żadnego wyraźnego zakazu dokonania korekty rozliczeń podatkowych i odpowiedniego przeliczenia odpisów amortyzacyjnych za lata wcześniejsze. Gdyby wolą ustawodawcy było wyłączenie możliwości retrospektywnego obniżania stawek amortyzacyjnych, powinien uczynić to wprost. Tego rodzaju ograniczeń nie należy wywodzić z samego faktu, że przepis posługuje się zwrotem „od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego”.
Na brak istnienia takiego ograniczenia wskazuje również fakt, że Minister Finansów i Gospodarki próbował tego rodzaju ograniczenie do Ustawy wprowadzić. Minister stworzył i zgłosił projekt Ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw z dnia 16 września 2025 roku (nr UD116). Wśród proponowanych zmian do Ustawy znalazła się propozycja dopisania do art. 16i Ustawy kolejnego, dziewiątego ustępu o treści:
„Podatnicy mogą skorzystać z uprawnień do podwyższenia lub obniżenia stawek amortyzacyjnych określonych w ust. 2, 4 i 5 w odniesieniu do danego roku podatkowego nie później niż do dnia upływu terminu określonego do złożenia zeznania za ten rok podatkowy”.
Z zasady racjonalnego ustawodawcy wywieźć należy, że skoro padła propozycja dopisania tego przepisu do Ustawy, to z jego dotychczasowej, aktualnej wersji, taka zasada nie wynika. Oznacza to, że w obecnych przepisach, co wielokrotnie potwierdzały sądy administracyjne, brak jest szczególnych ograniczeń co do momentu w jakim można dokonać zmiany stawki amortyzacyjnej, a jedynym ograniczeniem jest przedawnienie zobowiązania podatkowego za dany okres. Co więcej, z uzasadnienia do projektu wynika, że projektowana zmiana miała na celu ograniczyć wsteczną zmianę stawki amortyzacyjnej podatnikom, którzy osiągają dochody podlegające zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym. Oznacza to, że proponowanie zmian potwierdza nie tylko, że obecnie brak jest tego rodzaju ograniczeń w zakresie zmian stawki amortyzacji, ale też że ewentualne ograniczenie nie miało objąć podatników takich, jak Spółka, gdyż Spółka nie korzysta z tych zwolnień z podatku.
W ramach konsultacji społecznych Krajowa Izba Gospodarcza (Komitet ds. Nieruchomości), Polska Izba Mleka, Pracodawcy RP, Grupa Kapitałowa PGE złożyły postulat o odstąpieniu od planowanych zmian uzasadniając go w następujący sposób:
„Projektowane zmiany wprowadzą ograniczenie – orzecznictwo potwierdza możliwość zmiany stawek amortyzacyjnych wstecznie i na przyszłość, aż do upływu terminu przedawnienia. Prawidłowość takiego stanowiska potwierdza uzasadnienie nowelizacji art. 16i ust. 5 ustawy CIT. Sądy wskazują, że nie zawsze jest możliwe oszacowanie wysokości straty podatkowej, w szczególności osiąganej na przestrzeni kilku lat – co uzasadnia zapewnienie podatnikowi prawa do możliwości zmiany stawki m.in. w celu ograniczenia straty. Projektowane zmiany ograniczą elastyczność - modyfikacja stawek będzie możliwa tylko do terminu złożenia zeznania rocznego. Zmiana zwiększy ryzyko błędnych rozliczeń, utrudni dostosowanie kosztów do rzeczywistej sytuacji firmy i będzie prowadzić do niepotrzebnych sporów i wzrostu kosztów administracyjnych.
Co do zasady wszystkie koszty uzyskania przychodów mogą podlegać korektom. Brak jest przy tym racjonalnego uzasadnienia, aby wyłączyć taką możliwość wyłącznie w odniesieniu do amortyzacji podatkowej, skoro amortyzacja stanowi jedynie techniczny sposób rozliczenia w czasie realnie poniesionego wydatku. Wprowadzenie postulowanej zmiany zamknie możliwość korekty nieprawidłowo naliczonych odpisów amortyzacyjnych w przeszłości (niewynikających z chęci optymalizacji pozycji podatkowej, lecz przykładowo błędu podatnika w postaci zastosowania nieprawidłowej stawki amortyzacji podatkowej)”.
Po wysłuchaniu stanowiska Minister Finansów zdecydował wycofać proponowane rozwiązanie z konsultowanego projektu.
Dodatkowym argumentem przemawiającym za możliwością obniżenia stawek amortyzacyjnych za lata ubiegłe są przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące korekt deklaracji. Skoro podatnik ma prawo skorygować uprzednio złożone rozliczenia podatkowe, to może również skorygować wysokość kosztów uzyskania przychodów wynikających z odpisów amortyzacyjnych, jeżeli w granicach prawa zdecydował o zastosowaniu niższej stawki amortyzacyjnej. Obniżenie stawki amortyzacyjnej za poprzednie lata stanowi więc element ponownego prawidłowego samoobliczenia podatku, a nie niedopuszczalną zmianę zasad amortyzacji ze skutkiem wstecznym.
W konsekwencji należy uznać, że art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie stoi na przeszkodzie obniżeniu stawek amortyzacyjnych za lata poprzednie. Przepis ten nie nakazuje bowiem podejmowania decyzji wyłącznie na przyszłość, lecz wymaga jedynie, aby zmiana była odniesiona do całego roku podatkowego, począwszy od jego pierwszego miesiąca. Skoro podatnik może skorygować swoje rozliczenia za lata nieprzedawnione, to może również przyjąć dla tych lat niższe stawki amortyzacyjne i odpowiednio skorygować wysokość dokonanych odpisów amortyzacyjnych. Pogląd ten znajduje obecnie silne oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych.
Takie rozumienie art. 16i ust. 5 Ustawy potwierdza również uzasadnienie do ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. zmieniającej Ustawę o CIT (Druk nr 411 z dnia 17 kwietnia 2002 r.), w którym wskazano, iż celem wprowadzenia możliwości obniżania stawek amortyzacyjnych było:
„(...) stworzenie mocniejszego instrumentu polityki podatkowej prowadzonej przez podatników. Podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych w okresie osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty i dochodu do opodatkowania”.
Jak wspomniano już wyżej cytując treść komentarza z konsultacji społecznych projektu do zmian w Ustawie, sądy administracyjne stoją na stanowisku, że zmiany stawek amortyzacji są możliwe również za przeszłe lecz nieprzedawnione okresy rozliczeniowe.
Wynika to dla przykładu z następujących wyroków sądów administracyjnych:
a) wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 2022 r. (II FSK 1413/19), w którym sąd stwierdził:
„Jak prawidłowo uznał sąd pierwszej instancji - wobec nieprecyzyjnej redakcji ww. przepisu - należy uznać, że jego brzmienie pozwala podatnikom podatku dochodowego na zmianę stawek amortyzacyjnych w odniesieniu zarówno do przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń podatkowych. W konsekwencji wykładnia art. 16i ust. 5 PDOPrU zaprezentowana przez organ w zaskarżonej interpretacji jest przede wszystkim sprzeczna z wykładnią gramatyczną tego przepisu. Z językowego znaczenia ww. regulacji wynika, że podatnicy mogą obniżyć stosowane stawki zaczynając od miesiąca (rozliczenia za ten miesiąc) - rozumianego jako punkt w czasie - w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ich ewidencji lub od pierwszego miesiąca któregokolwiek z następnych lat podatkowych.
Powyższe stanowisko zgodne jest z art. 81 § 1 OrdPU, który dopuszcza możliwość dokonania korekty uprzedniego samoobliczenia podatku przez podatnika. Dopiero wyraźnie uregulowany w ustawie podatkowej wyjątek wyłącza uprawnienie dokonania takiej korekty, przy czym granicą prawa do dokonania korekty deklaracji jest przedawnienie zobowiązania podatkowego. W art. 16i ust. 5 PDOPrU nie uregulowano wprost ani zakazu dokonywania korekty deklaracji podatkowej (z uwagi na zmianę stawki amortyzacji dokonaną „wstecz”), ani bezpośredniego zakazu dokonywania zmian stawek amortyzacji za lata wcześniejsze. Gdyby ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie takiego zakazu, to powinien uczynić to w sposób niebudzący wątpliwości w ustawie. Tego rodzaju ograniczeń podatnik ani organ podatkowy nie mogą domniemywać”.
b) Wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2024 r. (II FSK 545/21 i II FSK 807/21):
„Brzmienie wykładanego przepisu (zdania drugiego) nie zawiera jakichkolwiek przesłanek do wprowadzenia ograniczenia postulowanego przez DKIS i WSA, którego podstawę miałoby stanowić wyrwane z kontekstu sformułowanie „od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego”. To końcowe sformułowanie zawarte w wykładanym przepisie dotyczy bowiem tylko części normy prawnej (przyszłości). Natomiast wcześniejsze sformułowanie zawarte w zdaniu drugim art. 16i ust. 5 PDOPrU („począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji”) jednoznacznie wskazuje zarówno na czas teraźniejszy, jak i umożliwia działanie wstecz (z zastrzeżeniem przewidzianym dla ograniczenia w postaci przedawnienia danego zobowiązania podatkowego, którego owo wsteczne działanie może dotyczyć). Wykładnia gramatyczna art. 16i ust. 5 PDOPrU prowadzi zatem do wniosku, że wolą ustawodawcy było (i jest) stworzenie podatnikom możliwości modyfikowania podstawy opodatkowania za dany rok podatkowy w sposób elastyczny, poprzez możliwość korygowania odpisów amortyzacyjnych zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów.
Istotne ograniczenia w stosowaniu wykładanego przepisu dotyczą zatem okresu początkowego, którym jest miesiąc ujawnienia środka trwałego w ewidencji, a także konieczność stosowania jednej stawki w rozliczeniu za dany rok podatkowy. W ramach wykładni systemowej uznać zaś należy, że wsteczna możliwość modyfikowania wysokości dokonywanych odpisów amortyzacyjnych (kosztów uzyskania przychodów), a przez to również podstawy opodatkowania, ograniczona jest terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 70 § 1 OrdPU). Wbrew stanowisku organu podatkowego nie jest istotne odesłanie do „pierwszego miesiąca” rozumiane jako warunek dokonania omawianej zmiany koniecznie w tymże „pierwszym miesiącu”. Taki warunek nie został bowiem sformułowany przez ustawodawcę. Odkodowując normę prawną wyrażoną w art. 16i ust. 5 PDOPrU należy zatem przyjąć, że istotny jest skutek dokonania określonej zmiany stawki amortyzacyjnej rozciągający się na cały rok podatkowy. Innymi słowy omawiana zmiana stawki amortyzacyjnej liczona jest od „pierwszego miesiąca” danego roku podatkowego (czas teraźniejszy), a sformułowanie „każdego następnego roku podatkowego” należy rozumieć jako samą możliwość dokonania zmiany stawki amortyzacyjnej w odniesieniu do roku wcześniejszego”.
c) Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 sierpnia 2025 r. (II FSK 1477/22):
„Sąd pierwszej instancji właściwie stwierdził, że Skarżąca jest uprawniona do zmiany stawek amortyzacyjnych zarówno przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń podatkowych, w tym rozliczeń za wszystkie lata podatkowe wstecz, które nie uległy jeszcze przedawnieniu. Zmiana stosowanych przez Skarżącą stawek amortyzacyjnych może zostać wprowadzona ze skutkiem od pierwszego miesiąca roku podatkowego, na podstawie decyzji podjętej w trakcie jego trwania. Należy zaznaczyć, że brak precyzji w art. 16i ust. 5 PDOPrU powoduje pewną dowolność u podatników w kwestii zmiany stawek amortyzacyjnych w odniesieniu do przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń podatkowych. Organ jednak podtrzymuje swoje stanowisko, w którym stwierdza, że wolą Ustawodawcy nie była całkowita dowolność w dopuszczaniu stawek amortyzacyjnych, w tym ich zmiany ze skutkiem „wstecz”, gdyż wtedy przepis nie zezwalałby na zmianę stawek amortyzacyjnych od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego, lecz w dowolnej chwili. Nie sposób się z tym zgodzić, gdyż wykładnia przedstawiona przez organ stoi w sprzeczności z wykładnią gramatyczną, która jak zauważył sąd pierwszej instancji jest punktem wyjścia dla wszelkiej interpretacji prawa. Z językowego znaczenia wynika, że podatnicy mogą obniżyć stosowane stawki amortyzacyjne począwszy od miesiąca, w którym dany środek trwały został ujęty w ewidencji, lub od pierwszego dowolnego miesiąca z kolejnych lat podatkowych.
Artykuł 16i ust. 5 nie zawiera zakazu korygowania deklaracji podatkowych, ani też nie przewiduje wyraźnego zakazu zmiany stawek amortyzacji za lata ubiegłe. Regulacje dotyczące korekt planowanych deklaracji podatkowych zostały zawarte w art. 81 § 1 OrdPU, z których wynika, że istnieje możliwość dokonania korekty uprzedniego samo obliczenia podatku przez podatnika. Dopiero wyjątek, wyraźnie uregulowany w ustawie wyłącza możliwość dokonania korekty. Granicę prawa do dokonania korekty deklaracji stanowi przedawnienie zobowiązania podatkowego”.
Wnioskodawca zwraca uwagę również, że możliwość podwyższania uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych została potwierdzona przez Ministerstwo Finansów w wyjaśnieniach z dnia 12 grudnia 2018 r. (nr 121893/K), gdzie wyraźnie wskazano, że:
„(...) przepisy nie zabraniają wielokrotnego obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego, czy też późniejszego zwiększenia stawki obniżonej bądź powrotu do stawki określonej w Wykazie stawek amortyzacyjnych”.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, w przypadku obniżenia stawek amortyzacyjnych, na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT, Wnioskodawca będzie miał prawo do zwiększenia tych stawek w przyszłości, jednak nie wyżej niż do wysokości stawek określonych w Wykazie.
Wnioskodawca zdaje sobie sprawę, że przedstawione orzecznictwo nie stanowi źródła prawa, jednak potwierdza ono, że stanowisko Spółki jest prawidłowe, a mnogość orzeczeń korzystnych dla podatników pozwala twierdzić, że w tym zakresie linia orzecznicza jest ugruntowana.
Biorąc powyższe pod uwagę Spółka wnosi o potwierdzenie jej stanowiska, tj. uznanie za prawidłowe, że:
1) Spółka jest uprawniona zgodnie z przepisami do dokonania zmiany stawek amortyzacji za 2025 rok, poprzez zmianę księgowań i dokonanie korekty deklaracji CIT-8 za 2025 rok, oraz
2) Spółka jest uprawniona do dokonania zmiany stawek amortyzacji środków trwałych za bieżący okres, tj. 2026 rok poprzez zmianę księgowań i obniżenie kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpisów amortyzacyjnych począwszy od stycznia 2026 roku, oraz
3) Spółka będzie uprawniona do zwiększenia stawek amortyzacji w przyszłości do wysokości nieprzekraczającej stawek wynikających z Wykazu.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”):
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (…)
Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego zabezpieczenie lub zachowanie.
Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.
Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
3) inne przedmioty
- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Treść powołanych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:
Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
W myśl art. 16f ust. 3 ustawy o CIT:
Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.
Stosownie do art. 16h ust. 2 ustawy o CIT:
Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.
Dodatkowo zauważyć należy, że zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT:
Podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc albo w równych ratach co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego, z uwzględnieniem art. 16i. Suma odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonanych w pierwszym roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, nie może przekroczyć wartości tych odpisów przypadających za okres od wprowadzenia ich do ewidencji do końca tego roku podatkowego.
Jak stanowi art. 16i ust. 1 ustawy o CIT:
Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.
W myśl art. 16i ust. 4 ustawy o CIT:
Podatnicy mogą podwyższać stawki dla środków trwałych wymienionych w ust. 2 pkt 3 bądź rezygnować z ich stosowania począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
Stosownie do art. 16i ust. 5 ustawy o CIT:
Podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
Przy czym zgodnie z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT:
Przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się do środków trwałych wykorzystywanych przez podatników w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym – w okresie korzystania z takiego zwolnienia.
Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 1 dotyczą ustalenia, czy Spółka jest uprawniona zgodnie z przepisami do dokonania zmiany stawek amortyzacji za 2025 rok, poprzez zmianę księgowań i dokonanie korekty deklaracji CIT-8 za 2025 rok.
Powołane przepisy art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, nie zabraniają odpowiednio podwyższenia czy obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka razy. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. jej zwiększenia/zmniejszenia począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo jej zwiększenia/zmniejszenia począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Podatnik ma więc możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, pomimo że nie została ograniczona przez Ustawodawcę żadnym limitem, powinna być dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Zatem ww. przepisy umożliwiły podatnikom podwyższenie/obniżenie stawek amortyzacyjnych, nie określając przy tym szczegółowych zasad tego procesu, za wyjątkiem określenia terminów, w których może do tych zmian dojść (czyli począwszy od miesiąca wprowadzenia do ewidencji lub od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego) oraz w przypadku stosowania dla tych środków trwałych odpisów amortyzacyjnych metodą liniową.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, ustawodawca jasno określił, kiedy może nastąpić modyfikacja stawki z Wykazu stwierdzając, że zmiany stawki w odniesieniu do:
a) środków trwałych wprowadzonych po raz pierwszy do ewidencji – dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji;
b) środków pozostających już w ewidencji – dokonuje się począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
Zasady zawarte w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT nie oznaczają, że zmiany stawki amortyzacji można dokonać „wstecz”. Wyrażenie „następny”, zdaniem organu, oznacza każdy następny rok podatkowy po obecnym. Tak więc podwyższenia/obniżenia stawek amortyzacji środków trwałych, które zostały wprowadzone do ewidencji we wcześniejszym okresie można dokonać tylko na początku każdego roku po bieżącym.
W rozpatrywanej sprawie Spółka zamierza dokonać zmiany stawek amortyzacji począwszy od stycznia 2025 roku, tj. z początkiem 2025 roku. Zgodnie z tym zamiarem Spółka planuje złożyć korektę deklaracji rocznej w podatku CIT za 2025 rok. Czynności te odbędą się w czasie, kiedy zobowiązanie podatkowe za 2025 rok nie będzie przedawnione.
Należy zauważyć, że ustawodawca umożliwił podatnikom – w okresie ponoszenia strat podatkowych – zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania.
Nie można jednak uznać, że zmiana stawek amortyzacyjnych za zamknięte lata podatkowe (de facto korekta stawek), jest „planowaniem” stawek amortyzacyjnych, zważywszy, że celem ustawodawcy było stworzenie instrumentu polityki podatkowej (narzędzia kształtowania bieżącej i przyszłej sytuacji podatkowej podmiotu) prowadzonej przez podatników, tj. możliwości wpływania na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania w okresie ponoszenia strat podatkowych.
Podatnicy nie są uprawnieni do modyfikowania kosztów uzyskania przychodów w dowolnym dla siebie momencie i za dowolny okres w przeszłości według własnego uznania, bez wyraźnej przyczyny powodującej korektę. Taką przyczyną może być m.in. błąd rachunkowy, oczywista omyłka czy też błędnie stosowane stawki amortyzacji.
Wskazać również należy na art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 522 ze zm.):
Na dzień przyjęcia środka trwałego do używania należy ustalić okres lub stawkę i metodę jego amortyzacji. Poprawność stosowanych okresów i stawek amortyzacji środków trwałych powinna być przez jednostkę okresowo weryfikowana, powodując odpowiednią korektę dokonywanych w następnych latach obrotowych odpisów amortyzacyjnych.
Przepis ten dodatkowo potwierdza zasadę niedokonywania zmian wstecz, a wręcz przeciwnie, wskazuje na konieczność bieżącej aktualizacji parametrów amortyzacji w kolejnych latach obrotowych, a nie retroaktywnie, co jest spójne z intencją ustawodawcy wyrażoną w art. 16i ustawy o CIT. Takie podejście chroni przed ryzykiem manipulacji wynikiem podatkowym poprzez wprowadzanie zmian wstecz, a jednocześnie daje podatnikom elastyczność w dostosowaniu amortyzacji do zmieniających się warunków gospodarczych w przyszłych okresach.
Zatem literalna wykładnia przepisu art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, nie daje podstaw do dokonania modyfikacji stawki amortyzacyjnej, a więc podjęcia przez podatnika decyzji w tym zakresie, w miesiącu innym niż pierwszy miesiąc każdego roku podatkowego.
W związku z powyższym, mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, zmiany stawek amortyzacyjnych środków trwałych mogą Państwo dokonywać począwszy od pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego, przy czym przez słowo „następny” należy rozumieć każdy następny po obecnym (bieżącym) roku podatkowym. Jak wynika z wyżej powołanego przepisu art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, podatnik może dokonać zmiany od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
W konsekwencji, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że Spółka jest uprawniona zgodnie z przepisami do dokonania zmiany stawek amortyzacji za 2025 rok, poprzez zmianę księgowań i dokonanie korekty deklaracji CIT-8 za 2025 rok.
Zatem Państwa stanowisko do pytania nr 1 jest nieprawidłowe.
Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 2 dotyczą ustalenia, czy Spółka jest uprawniona do dokonania zmiany stawek amortyzacji środków trwałych za bieżący okres, tj. 2026 rok poprzez zmianę księgowań i obniżenie kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpisów amortyzacyjnych począwszy od stycznia 2026 roku.
W rozpatrywanej sprawie Spółka za 2026 rok (okres bieżący) zamierza dokonać korekt księgowania kosztów z tytułu amortyzacji środków trwałych. Na tej podstawie obniży koszty uzyskania przychodów w poszczególnych miesiącach.
Wskazać należy, iż zastosowanie obniżonych stawek amortyzacyjnych dla całego roku 2026, czyli z mocą od 1 stycznia 2026 r. traktowane będzie jako działanie wstecz, ponieważ decyzja w tej sprawie zapadnie w trakcie roku 2026.
Z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT jednoznacznie wynika, że zmiany stawek amortyzacyjnych mogą Państwo dokonać począwszy od pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego, przy czym przez słowo „następny” należy rozumieć każdy następny po obecnym (bieżącym) roku podatkowym. Nie mogą zatem Państwo w trakcie lub po zakończeniu roku podatkowego podjąć decyzji dotyczącej modyfikacji stawki amortyzacyjnej ze skutkiem wstecz, ponieważ jak wynika z wyżej powołanego przepisu art. 16i ust. 4 i 5 ustawy o CIT, podatnik może dokonać zmiany od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Kolejne obniżenie/podwyższenie stawki amortyzacyjnej dla tych konkretnych środków trwałych będzie możliwe jak wynika z przepisu art. 16i ust. 4 i 5 ustawy o CIT, od pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego.
Tym samym nieprawidłowe jest Państwa stanowisko wskazujące, że Spółka jest uprawniona do dokonania zmiany stawek amortyzacji środków trwałych za bieżący okres, tj. 2026 rok poprzez zmianę księgowań i obniżenie kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpisów amortyzacyjnych począwszy od stycznia 2026 roku.
Zatem Państwa stanowisko do pytania nr 2 jest nieprawidłowe.
Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 3 dotyczą ustalenia, czy Spółka będzie uprawniona do zwiększenia stawek amortyzacji w przyszłości do wysokości nieprzekraczającej stawek wynikających z Wykazu.
Z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT wynika, że podatnicy mogą stosować stawki amortyzacyjne w przedziale mieszczącym się pomiędzy stawkami określonymi w Wykazie, stanowiącymi górną ich granicę, a wartością ustaloną na najniższym poziome, tj. w praktyce równą zero. Jednocześnie przepis art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie wprowadza jakichkolwiek ograniczeń w zakresie modyfikowania (tj. zwiększenia lub dalszego zmniejszania) uprzednio obniżonej stawki amortyzacyjnej, z tym tylko zastrzeżeniem, że w żadnym przypadku wartość nowej zmodyfikowanej stawki nie może przekroczyć wartości stawki wskazanej w Wykazie. Jak już wskazano jedyne ograniczenia wprowadzone przez ustawodawcę w omawianym zakresie dotyczą momentu, od którego podatnik może dokonać zmiany stosowanych stawek amortyzacyjnych.
W konsekwencji, prawidłowe jest Państwa stanowisko wskazujące, że Spółka będzie uprawniona do zwiększenia stawek amortyzacji w przyszłości do wysokości nieprzekraczającej stawek wynikających z Wykazu.
Zatem Państwa stanowisko do pytania nr 3 jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Odnosząc się do przywołanych przez Państwa orzeczeń sądów administracyjnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
Interpretacja a sytuacja podatnika
Stanowisko organu przedstawione w interpretacji dotyczy stanu faktycznego opisanego we wniosku. Ocena, czy odnosi się ono do sytuacji innego podatnika, wymaga analizy jego dokumentów — w ramach obsługi księgowej zajmuje się tym biuro.