0111-KDIB1-2.4010.419.2026.4.ANK

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe a w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe a w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej m.in. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie pismem z 18 września 2026 r. (wpływ 21 września 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

X Sp. z o.o. (dalej jako: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest spółką kapitałową, prowadzącą działalność w zakresie….

Spółka ma siedzibę na terytorium Polski i podlega tu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Wnioskodawca zatrudnia osoby na podstawie umowy o prace (dalej jako: „Pracownicy”) oraz w ramach umów B2B (dalej jako: „Samozatrudnieni”) i umów zlecenia (dalej jako: „Zleceniobiorcy”).

Działalność Spółki dotyczy przede wszystkim … w związku z czym istnieje konieczność odbywania podróży służbowych celem realizowania zadań służbowych pozą siedzibą Spółki (np. w siedzibie Klienta).

Poza Pracownikami, podróże w tym zakresie odbywają również Zleceniobiorcy i Samozatrudnieni (dalej łącznie jako: „Osoby niebędące pracownikami”). Podróż Osób niebędących pracownikami (dalej jako: „Podróż”) nie jest podróżą służbową w ścisłym znaczeniu, ale ma jest ściśle związana z merytoryką działalności gospodarczej jaką prowadzi Spółka. W trakcie trwania Podróży, Osoby niebędące pracownikami zawsze pozostają w stosunku umownym ze Spółką. Podróże odbywane są do miejscowości znajdujących się poza miejscowością, w której znajduje się siedziba Spółki.

Podróże Osób niebędących pracownikami dotyczą np.:

   - bezpośrednich spotkań z klientami;

   - szkoleń wewnętrznych dla klientów i szkoleń zewnętrznych dla niezależnych podmiotów;

   - szkoleń Osób niebędących pracownikami w celu podnoszenia ich kwalifikacji zawodowych;

   - udziału Osób niebędących pracownikami w branżowych targach, konferencjach w celu nawiązania kontaktu z potencjalnymi klientami. Podróż wykonywana jest w ramach wykonywanych zadań, zgodnie z aktualnym zapotrzebowaniem po stronie Spółki. Powyższe jest zawsze podyktowane daną potrzebą biznesową.

W trakcie Podróży, Osoby niebędących pracownikami aktywnie działają na rzecz zwiększenia sieci kontaktów Wnioskodawcy, promują usługi oferowane przez Spółkę i odbywają spotkania biznesowe dotyczące bezpośrednio bieżącej działalności Spółki.

Osoby niebędące pracownikami odbywają podróż zorganizowanym przez Spółkę środkiem transportu (bilety) lub własnymi środkami transportu. W przypadku odbywania Podróży samochodem należącym do Osób niebędących pracownikami, Wnioskodawca dokonuje rozliczenia z Samozatrudnionym lub Zleceniobiorcą, zwracając mu poniesione koszty paliwa poprzez rozliczenie w ramach tzw. Kilometrówki. Osoby niebędące pracownikami prowadzą ewidencję przebiegu pojazdu i na jej podstawie rozliczana jest kwota zwrotu z tytułu Podróży.

W przypadku Zleceniobiorców zwrot kosztów Podróży następuje poprzez wypłatę wraz z wynagrodzeniem za dany miesiąc – wartość kilometrówki jest doliczana do wynagrodzenia i wypłacana jednym przelewem (wraz z wynagrodzeniem podstawowym).

W przypadku Samozatrudnionych, kwota wynikająca z kilometrówki jest wykazana jako oddzielna pozycja na fakturze rozliczającej konkretny miesiąc współpracy. Następnie w ramach jednego przelewu Samozatrudniony otrzymuje kwotę wynikającą z umowy oraz kwotę stanowiącą zwrot kosztów Podróży.

Obowiązek zwrotu przez Spółkę kosztów ponoszonych przez Osoby niebędące pracownikami w związku z odbywaniem Podroży, wynika z umów zlecenia zawartych ze Zleceniobiorcami oraz z umów o świadczenie usług zawartych z Samozatrudnionymi.

 

W uzupełnieniu wniosku udzielili Państwo następujących odpowiedzi na zadane przez organ pytania:

 1. Czy Osoby niebędące pracownikami, o których mowa we wniosku, prowadzą działalność gospodarczą, a umowy o świadczenie usług i umowy zlecenia, na podstawie których świadczą usługi na Państwa rzecz, zostały zawarte w ramach tej działalności?

Odp.: Osoby niebędące pracownikami, o których mowa we wniosku, obejmują zarówno osoby prowadzące działalność gospodarczą, jak i osoby nieprowadzące takiej działalności.

Część tych osób współpracuje ze Spółką na podstawie umów o świadczenie usług zawartych w ramach tzw. współpracy B2B. W takim przypadku usługi świadczone na rzecz Spółki są wykonywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a umowy zostały zawarte przez te osoby jako przedsiębiorców.

Jednocześnie Spółka współpracuje z osobami wykonującymi czynności na podstawie umów zlecenia. Osoby te nie prowadzą działalności gospodarczej, a zawarte ze Spółką umowy zlecenia nie są realizowane w ramach działalności gospodarczej. Świadczą one usługi na rzecz Spółki wyłącznie jako zleceniobiorcy.

 2. Czy w zawartych przez Państwa umowach o świadczeniu usług i umowach zlecenia wskazane jest miejsce wykonywania pracy (tj. czy w ww. umowie miejscem świadczenia pracy jest siedziba Spółki, czy też inne miejsce/obszar świadczenia pracy – proszę wskazać jaki)?

Odp.: W zawartych umowach o świadczeniu usług i umowach zlecenia nie jest wskazane miejsce wykonywania pracy.

 3. Czy Osoby niebędące pracownikami zaliczają koszty Podróży do kosztów uzyskania przychodu?

Odp.: Nie, osoby niebędące pracownikami nie zaliczają kosztów podróży do kosztów uzyskania przychodu.

 4. Czy wartość środków pieniężnych zwracanych Osobom niebędącym pracownikami (o których mowa we wniosku) będzie elementem wypłacanego wynagrodzenia? Proszę to jednoznacznie wskazać.

Odp.: Wartość środków pieniężnych zwracanych osobom niebędącym pracownikami stanowi element należności wypłacanych tym osobom w związku z realizacją podróży, jednak sposób rozliczenia tych kwot zależy od podstawy współpracy.

W przypadku osób współpracujących ze Spółką na podstawie umowy B2B, zwrot kosztów podróży nie jest uwzględniany w wynagrodzeniu za świadczone usługi, lecz jest wykazywany odrębnie na fakturze wystawianej przez kontrahenta. Faktura obejmuje zatem zarówno wynagrodzenie za wykonane usługi, jak i odrębnie wskazaną kwotę stanowiącą zwrot poniesionych kosztów podróży.

Natomiast w przypadku osób wykonujących czynności na podstawie umowy zlecenia, zwrot kosztów podróży następuje poprzez wypłatę dodatkowych środków pieniężnych, niezależnie od wynagrodzenia należnego za wykonanie usług wynikających z umowy zlecenia. Kwota zwrotu kosztów podróży jest wypłacana łącznie z wynagrodzeniem należnym za dany miesiąc (jednym przelewem), jednak nie stanowi elementu kalkulacyjnego stawki wynagrodzenia za wykonane czynności.

Pytania:

1. Czy Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów podatkowych prowadzonej działalności wartość środków pieniężnych zwracanych Osobom niebędącym pracownikami z tytułu odbywanych Podroży rozliczanych tzw. kilometrówką? (pytanie oznaczone we wniosku nr 2)

2. Czy Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów podatkowych wartość środków pieniężnych zwracanych Osobom niebędącym pracownikami z tytułu odbywanych podroży rozliczanych kilometrówką również w przypadku, gdy w umowach z Osobami niebędącymi pracownikami nie ma wprost wskazanego obowiązku zwrotu wydatków ponoszonych przez Zleceniobiorcę lub Samozatrudnionego w związku z odbywaną Podróżą? (pytanie oznaczone we wniosku nr 3)

Państwa stanowisko w sprawie

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT „Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.”

 

W przedstawionych we wniosku okolicznościach:

 1) Osoby niebędące pracownikami odbywają Podróż w celu realizacji zleconych przez Spółkę czynności (np. spotkań z klientami, szkoleń, udziału w konferencjach),

 2) przedmiotowe należności (zwrot wydatków) są poniesione w celu osiągnięcia przychodu,

 3) przedmiotowe należności nie zostaną zaliczone przez Osoby niebędące pracownikami do kosztów podatkowych w jakiejkolwiek formie,

 4) przedmiotowe należności – zwrot kosztów odbywania Podróży własnym środkiem transportu - nie przekracza kwot przedstawionych i rozliczonych przez Osoby niebędące pracownikami na podstawie ewidencji przebiegu pojazdu.

Podsumowując, istnieje związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy wydatkami poniesionymi na podróże Osób niebędących pracownikami a osiągnięciem przez Wnioskodawcę przychodów i zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła. Koszty ponoszone na podróże Osób niebędących pracownikami przyczyniają się do realizacji bieżącej działalności Spółki, co bezpośrednio generuje przechód po stronie Wnioskodawcy lub wygeneruje ten przychód w przyszłości.

Wobec powyższego, wskazać należy, że wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na podróże Osób niebędących pracownikami, będą stanowić koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, ponieważ mają bezpośredni związek z zachowaniem źródła przychodów Spółki a przy tym nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów przez Osoby niebędące pracownikami. Dlatego też, Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów podatkowych prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności, wartość środków pieniężnych zwracanych Osobom niebędącym pracownikami z tytułu odbywanych Podroży, do wysokości wynikającej z ewidencji przebiegu pojazdu.

Jednocześnie nawet w sytuacji, gdy w umowach z Osobami niebędącymi pracownikami nie ma wprost wskazanego obowiązku zwrotu przez Spółkę wydatków ponoszonych prze Zleceniobiorcę lub Samozatrudnionego w związku z odbywaną podróżą, Wnioskodawca wydatki poniesione na ten cel może zaliczyć do kosztów podatkowych (w wysokości wynikającej z tzw. Kilometrówki).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe a w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawy o CIT”):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

 

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

   - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

   - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

   - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

   - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

   - został właściwie udokumentowany,

   - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodu.

Zaliczając określony wydatek do kosztów uzyskania przychodów podatnik stosuje przepis prawa podatkowego o charakterze materialnoprawnym uznając, że zaistniałe po jego stronie okoliczności wypełniają hipotezę określonej normy prawnej (mieszczą się w zakresie zastosowania danej normy prawnej/danego przepisu). Podejmując decyzję o zastosowaniu danego przepisu prawa podatkowego podatnik musi liczyć się jednak z koniecznością przedstawienia dowodów potwierdzających prawidłowość tej czynności, jaka może się pojawić na etapie ewentualnych postępowań podatkowych lub kontrolnych. Warunkiem niezbędnym ich kwalifikacji jest oczywiście wykazanie, że między tymi wydatkami a zamierzonym przychodem istnieje związek przyczynowy w tym znaczeniu, że są one uzasadnione z ekonomicznego punktu widzenia, a w rezultacie ich poniesienia Spółka oczekiwała zwiększenia swoich przychodów, względnie zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu. Skutkiem tego konieczne jest udokumentowanie, także w razie nie uzyskania przychodu w następstwie poniesienia tych wydatków, że były one – obiektywnie rzecz ujmując – racjonalne co do zasady i co do wysokości.

Jednocześnie wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, nie mogą być uwzględnione w rachunku podatkowym, jeżeli zostały ujęte w zamkniętym katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów. W katalogu tym znajdują się m.in. wydatki dotyczące używania przez podatnika samochodu osobowego nie stanowiącego jego własności.

 

I tak, jak stanowi art. 16 ust. 1 pkt 30 ustawy o CIT:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków ponoszonych na rzecz pracowników z tytułu używania przez nich samochodów na potrzeby podatnika:

 a)  w celu odbycia podróży służbowej (jazdy zamiejscowe) - w wysokości przekraczającej kwotę ustaloną przy zastosowaniu stawek za jeden kilometr przebiegu pojazdu,

 b) w jazdach lokalnych - w wysokości przekraczającej wysokość miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo w wysokości przekraczającej stawki za jeden kilometr przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.

Odrębnymi przepisami, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 30 ustawy o CIT są przepisy - wydanego na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U z 2025 r. poz. 1490 ze zm.) - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002 r., Nr 27, poz. 271 ze zm.). Przez stawkę za jeden kilometr przebiegu pojazdu, rozumie się przy tym stawkę określoną dla samochodów osobowych, uwzględniającą odpowiednio pojemność silnika (art. 16 ust. 4 ustawy o CIT). Możliwość zastosowania powyższego przepisu uzależniona jest od tego, czy prowadzona jest właściwa ewidencja (ewidencja przebiegu pojazdu).

Powołany art. 16 ust. 1 pkt 30 ustawy o CIT, ma zastosowanie do wydatków ponoszonych na rzecz pracowników. Z tej przyczyny konieczne jest zdefiniowanie pojęcia „pracownik”. W świetle art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 1245):

W rozumieniu właściwych przepisów pracownikami Wnioskodawcy nie są zatem podmioty zatrudnione na podstawie umów zlecenia (Zleceniobiorcy) czy Samozatrudnione (B2B) z którymi macie Państwo zawarte umowy na świadczenie usług. W stosunkach z Wnioskodawcą występują jako podmioty zewnętrzne, świadczące dla niego usługi na podstawie umowy cywilnoprawnej (umowy zlecenia) lub Samozatrudnienia.

W sprawie będącej przedmiotem wniosku nie znajdzie zatem zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 30 ustawy o CIT ponieważ dotyczy on pracowników.

W związku z tym, że pytania Państwa dotyczącą osób niebędących pracownikami na gruncie niniejszej sprawy należy ocenić poniesione przez Państwa wydatki pod kątem spełnienia przesłanek z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że (…)

W omawianej sprawie, uznać należy, że istnieje związek poniesionych wydatków z prowadzoną przez Państwa działalnością gospodarczą polegająca… , a wydatek ten (wartość środków pieniężnych zwracanych Osobom niebędącymi pracownikami) podyktowany jest koniecznością odbywania przez nich podróży służbowych celem realizowania zadań służbowych pozą siedzibą Spółki. Koszty te są zatem związane z uzyskiwanym przez Spółkę przychodem.

Biorąc pod uwagę powyższe, wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na podróże Osób niebędących pracownikami, będą mogły zatem stanowić koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, ponieważ mają związek z zachowaniem źródła przychodów Spółki pod warunkiem jednak, że będą wynikać z zawartej z Osobami niebędącymi pracownikami umowy.

Będą mogli Państwo zatem zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Państwa działalności, wartość środków pieniężnych zwracanych Osobom niebędącym pracownikami z tytułu odbywanych Podroży, do wysokości wynikającej z zawartej umowy.

Natomiast w sytuacji, gdy umowy z Osobami niebędącymi pracownikami nie ma wprost wskazanego obowiązku zwrotu przez Spółkę wydatków ponoszonych prze Zleceniobiorcę lub Samozatrudnionego w związku z odbywaną Podróżą, nie będzie podstawy aby wydatki poniesione na ten cel zaliczyć do kosztów podatkowych (np. w wysokości wynikającej z tzw. Kilometrówki).

W takim przypadku, koszt nie może zostać uznany za koszt uzyskania przychodu, bowiem są to wydatki ponoszone „za inny podmiot” niebędące równocześnie elementem wynagrodzenia (w przypadku B2B) a w przypadku Zleceniobiorców nie stanowią elementu kalkulacyjnego stawki wynagrodzenia za wykonane czynności.

 

Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych wartości środków pieniężnych zwracanych Osobom niebędącym pracownikami z tytułu odbywanych podroży rozliczanych kilometrówką:

   - w przypadku, gdy w umowach z Osobami niebędącymi pracownikami nie ma wprost wskazanego obowiązku zwrotu wydatków ponoszonych przez Zleceniobiorcę lub Samozatrudnionego w związku z odbywaną Podróżą – jest nieprawidłowe.

   - w pozostałym zakresie - jest prawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

W zakresie podatku od osób fizycznych (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) wydano odrębne rozstrzygnięcie.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

   - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.