0111-KDIB1-1.4010.532.2026.1.MF

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca (dalej: „Spółka”) jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością będącą podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka nabywała nieruchomości mieszkalne (...). Spółka posiadała (...) nieruchomości mieszkalnych objętych wnioskiem, nabytych w latach (...), (...), (...) oraz (...).

Wszystkie nieruchomości będące przedmiotem wniosku zostały zatem nabyte przed dniem 1 stycznia 2022 r. Po nabyciu nieruchomości zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych Spółki. Ich amortyzację podatkową rozpoczęto przed dniem 1 stycznia 2022 r.

Spółka, zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zaliczała dokonywane odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów.

Na dzień 1 stycznia 2022 r. amortyzacja nieruchomości objętych wnioskiem nie była zakończona, a ich wartość początkowa nie została w całości rozliczona poprzez odpisy amortyzacyjne.

Po wejściu w życie ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (dalej: „ustawa zmieniająca”) Spółka, na podstawie art. 71 ust. 2 tej ustawy, kontynuowała amortyzację przedmiotowych nieruchomości w 2022 r. i zaliczała dokonywane odpisy do kosztów uzyskania przychodów. Odpisów tych Spółka dokonywała do dnia 31 grudnia 2022 r. Na ten dzień nieruchomości objęte wnioskiem nadal nie były w pełni zamortyzowane podatkowo.

Od dnia 1 stycznia 2023 r., w związku ze zmianą przepisów dotyczących amortyzacji nieruchomości mieszkalnych oraz upływem okresu przewidzianego w art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej, Spółka zaprzestała zaliczania odpisów amortyzacyjnych od tych nieruchomości do kosztów uzyskania przychodów.

Część nieruchomości objętych wnioskiem pozostaje własnością Spółki i nadal jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej.

Część nieruchomości została natomiast zbyta przez Spółkę w 2023 r.

Gdyby nie zmiana przepisów dotyczących amortyzacji nieruchomości mieszkalnych, Spółka kontynuowałaby od dnia 1 stycznia 2023 r. dokonywanie odpisów amortyzacyjnych na dotychczasowych zasadach, w przypadku nieruchomości nadal posiadanych - do ich pełnego zamortyzowania albo wcześniejszego zdarzenia skutkującego zakończeniem amortyzacji, natomiast w przypadku nieruchomości zbytych w 2023 r. - do momentu zakończenia dokonywania odpisów wynikającego z ich zbycia.

W odniesieniu do wszystkich nieruchomości objętych wnioskiem występują takie same okoliczności istotne dla przedstawionego zagadnienia: każda z nich została nabyta przed dniem 1 stycznia 2022 r., przed tą datą została wprowadzona do ewidencji środków trwałych Spółki i rozpoczęto jej amortyzację podatkową, a na dzień 31 grudnia 2022 r. amortyzacja niebyła zakończona.

Pytanie

Czy Spółka jest uprawniona do kontynuowania po dniu 31 grudnia 2022 r. amortyzacji podatkowej opisanych nieruchomości mieszkalnych, nabytych, wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i amortyzowanych przed dniem 1 stycznia 2022 r., oraz do zaliczania dokonywanych odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2022 r., do momentu pełnego zamortyzowania poszczególnych nieruchomości albo do wcześniejszego momentu zakończenia dokonywania odpisów amortyzacyjnych, w szczególności w związku ze zbyciem nieruchomości?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka zachowała prawo do kontynuowania po dniu 31 grudnia 2022 r. amortyzacji podatkowej nieruchomości opisanych we wniosku i do zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2022 r. Prawo to powinno przysługiwać do momentu pełnego zamortyzowania danej nieruchomości albo do wcześniejszego zakończenia amortyzacji wynikającego z przepisów ustawy o CIT, w szczególności w związku ze zbyciem środka trwałego.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”), kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywane zgodnie z art. 16a-16m tej ustawy, z uwzględnieniem art. 16.

Na podstawie art. 16a ust. 1 ustawy o CIT amortyzacji podlegały m.in. stanowiące własność podatnika, nabyte, kompletne i zdatne do użytku budynki i lokale, wykorzystywane na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo oddane do używania m.in. na podstawie umowy najmu. Nieruchomości objęte niniejszym wnioskiem spełniały warunki do uznania ich za środki trwałe, zostały wprowadzone do ewidencji i ich amortyzację rozpoczęto przed dniem 1 stycznia 2022 r.

W obowiązującym wówczas stanie prawnym Spółka była uprawniona do stopniowego rozliczania ich wartości początkowej poprzez odpisy amortyzacyjne zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

Ustawą zmieniającą z dnia 29 października 2021 r. wprowadzono zakaz amortyzacji podatkowej nieruchomości mieszkalnych. Jednocześnie art. 71 ust. 2 tej ustawy przewidywał, że podatnicy PIT i CIT mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r., zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od określonych nieruchomości mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r.

Na podstawie tej regulacji Spółka kontynuowała amortyzację w 2022 r.

Literalne zastosowanie art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej w związku z art. 16c ustawy o CIT prowadziłoby jednak do wniosku, że od dnia 1 stycznia 2023 r. Spółka została pozbawiona możliwości dalszego rozliczania w kosztach niezamortyzowanej części wartości początkowej nieruchomości.

Zdaniem Spółki taki rezultat nie może zostać zaakceptowany bez uwzględnienia zasad wynikających z art. 2 Konstytucji RP, w szczególności ochrony praw nabytych, ochrony interesów w toku oraz zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa.

Amortyzacja jest z natury procesem rozłożonym w czasie. Podatnik nie rozlicza co do zasady wydatku na nabycie środka trwałego jednorazowo, lecz dokonuje tego stopniowo poprzez odpisy amortyzacyjne. Rozpoczęcie amortyzacji zgodnie z obowiązującymi przepisami oznacza zatem rozpoczęcie wieloletniego procesu podatkowego rozliczenia wartości początkowej środka trwałego.

W ocenie Spółki prawo to nie powinno być traktowane jako szereg całkowicie niezależnych od siebie uprawnień powstających odrębnie w każdym kolejnym okresie rozliczeniowym. Istotą amortyzacji jest bowiem rozliczenie w czasie konkretnego wydatku poniesionego na nabycie środka trwałego. Jeżeli podatnik prawidłowo rozpoczął ten proces w stanie prawnym dopuszczającym amortyzację, późniejsza zmiana prawa nie powinna pozbawiać go możliwości jego zakończenia.

Problem ten został dostrzeżony już na etapie prac legislacyjnych nad ustawą zmieniającą. W opinii (…) (...) wskazano, że art. 71 ust. 2 budzi zastrzeżenia z punktu widzenia zasady ochrony praw nabytych i interesów w toku wynikającej z art. 2 Konstytucji RP, ponieważ ogranicza możliwość kontynuowania amortyzacji składników majątku nabytych przed wejściem w życie nowych przepisów wyłącznie do dnia 31 grudnia 2022 r. Choć (…) nie jest źródłem prawa, potwierdza, że problem konstytucyjny związany z regulacją przejściową został dostrzeżony już w toku prac nad ustawą.

Stanowisko Spółki znajduje również oparcie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego. W wyroku z dnia 28 stycznia 2003 r., sygn. akt SK 37/01, Trybunał wskazywał na konieczność ochrony interesów będących w toku w przypadku zmian legislacyjnych dotyczących przedsięwzięć rozpoczętych na podstawie dotychczas obowiązujących regulacji.

Jeszcze większe znaczenie dla niniejszej sprawy ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt P 10/11, dotyczący pozbawienia podatników możliwości kontynuowania rozpoczętej wcześniej amortyzacji. Trybunał podkreślił, że istotą amortyzacji podatkowej jest rozłożenie w czasie pierwotnego kosztu nabycia środka trwałego, a do jej charakterystycznych cech należą powtarzalność i wieloletność.

W konsekwencji ustawodawca może zmieniać na przyszłość katalog składników majątku podlegających amortyzacji, jednak powinien przy tym respektować sytuację podatników, którzy rozpoczęli amortyzację zgodnie z dotychczas obowiązującymi przepisami.

Kluczowe znaczenie dla stanowiska Spółki ma wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23.

NSA rozpatrywał w tej sprawie właśnie skutki czasowe zmian dotyczących amortyzacji nieruchomości mieszkalnych nabytych przed dniem 1 stycznia 2022 r. Sąd uznał, że ograniczenie możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych wynikające z art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej narusza zasady wynikające z art. 2 Konstytucji RP w odniesieniu do podatników, którzy przed wejściem w życie nowych regulacji nabyli prawo do amortyzacji.

NSA podkreślił przy tym, że amortyzacja jest przedsięwzięciem rozciągniętym w czasie, a ustawodawca sam określa zasady, według których podatnik rozlicza wartość środka trwałego przez kolejne lata.

Sąd wskazał również na znaczenie bezpieczeństwa prawnego jednostki i zasady zaufania do państwa. Prawo nie powinno stawać się dla podatnika swoistą pułapką, w której prawidłowo rozpoczęty proces podatkowego rozliczenia wydatku zostaje przerwany wskutek późniejszej zmiany przepisów.

Okoliczność, że wyrok II FSK 490/23 zapadł w indywidualnej sprawie podatnika PIT, nie pozbawia jego argumentacji znaczenia dla Spółki. Przedmiotem oceny NSA był bowiem art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej, który wprost odnosi się zarówno do podatników podatku dochodowego od osób fizycznych, jak i podatników podatku dochodowego od osób prawnych.

Argumentacja NSA opiera się przy tym na charakterze amortyzacji oraz zasadach wynikających z art. 2 Konstytucji RP, a nie na szczególnych cechach opodatkowania osób fizycznych. W ocenie Spółki brak jest zatem podstaw, aby podatnikowi CIT, który nabył i rozpoczął amortyzację nieruchomości przed dniem 1 stycznia 2022 r., odmawiać ochrony wynikającej z tych samych zasad. Znaczenie ma również sposób zakończenia postępowania będącego przedmiotem wyroku sygn. akt II FSK 490/23.

Po wydaniu tego wyroku Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej ponownie rozpoznał sprawę i w interpretacji indywidualnej z dnia 3 lipca 2026 r., znak: 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW, uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe, akceptując możliwość kontynuowania amortyzacji nieruchomości nabytych przed dniem 1 stycznia 2022 r. Spółka ma świadomość, że interpretacja ta została wydana w indywidualnej sprawie podatnika PIT i nie wywołuje wobec niej skutków ochronnych. Istotne jest jednak to, że wykładnia przyjęta przez NSA znalazła następnie odzwierciedlenie w ponownie wydanej przez Dyrektora KIS interpretacji.

Fakt zbycia części nieruchomości w 2023 r. nie zmienia istoty przedstawionego problemu. W odniesieniu do tych nieruchomości przedmiotem wniosku jest wyłącznie prawo do dokonywania odpisów w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do właściwego momentu zakończenia amortyzacji w związku ze zbyciem.

Sprzedaż wpływa więc na długość okresu amortyzacji konkretnego środka trwałego, a nie na ocenę, czy na dzień 1 stycznia 2023 r. Spółka zachowała prawo do kontynuowania procesu rozpoczętego przed zmianą przepisów.

Zdaniem Spółki art. 16c ustawy o CIT w związku z art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej powinien być interpretowany z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 2 Konstytucji RP. Spółka nie kwestionuje prawa ustawodawcy do zmiany zasad amortyzacji na przyszłość ani do wyłączenia nieruchomości mieszkalnych z katalogu składników podlegających amortyzacji. Zmiana taka nie powinna jednak prowadzić do pozbawienia podatników prawa do zakończenia amortyzacji rozpoczętej zgodnie z prawem przed wejściem w życie nowych regulacji.

W konsekwencji Spółka stoi na stanowisku, że zachowała prawo do kontynuowania po dniu 31 grudnia 2022 r. amortyzacji podatkowej nieruchomości objętych wnioskiem na zasadach obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2022 r. i do zaliczania dokonywanych odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów - do momentu pełnego zamortyzowania danej nieruchomości albo do wcześniejszego momentu zakończenia amortyzacji wynikającego z przepisów ustawy o CIT, w szczególności w związku ze zbyciem nieruchomości.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (…)

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:

a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,

b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,

c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

- wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 , zwane środkami trwałymi.

Treść powyższych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych.

Zgodnie z art. 16c ustawy o CIT:

Amortyzacji nie podlegają:

1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,

2) budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej prowadzonej przez spółdzielnie mieszkaniowe,

2a) budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,

4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 16b ust. 2 pkt 2 i 2a, składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej działalności

- zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Wskazany powyżej pkt 2a do art. 16c ustawy o CIT został dodany do ustawy o CIT na mocy art. 2 pkt 33 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105; dalej: „ustawa Polski Ład”).

Jednakże w celu zniwelowania negatywnych skutków powyższego przepisu ustawodawca wprowadził przepisy przejściowe umożliwiające dokonywanie ww. odpisów jeszcze do 31 grudnia 2022 r.

Jak wynika bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład:

Podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r., zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r.

Z powyższych przepisów wynika, że ustawa Polski Ład wprowadziła zmiany w zakresie amortyzacji podatkowej, które polegają na wyłączeniu z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Wydatki na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie budynków i lokali mieszkalnych począwszy od 1 stycznia 2022 r., nie stanowią zatem kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, zgodnie z treścią art. 16c pkt 2a ustawy o CIT.

Jednocześnie, na podstawie przepisu art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład, podatnicy mogli do końca 2022 r. zaliczać do kosztów podatkowych odpisy amortyzacyjne od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.

Zatem, na podstawie przepisu przejściowego, który jest przepisem szczególnym, podatnicy jeszcze przez rok mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r. Z uwagi na brak stosownego wyłączenia, od 1 stycznia 2023 r. żaden podatnik nie może już zaliczać do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Poza wskazanym art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład terminem przejściowym ustawa o CIT nie zawiera żadnych wskazań umożliwiających dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od budynków czy lokali zakwalifikowanych jako mieszkalne po dniu 31 grudnia 2022 r.

Jak wskazano bowiem w uzasadnieniu do ustawy Polski Ład (...), w części określonej jako Zmiany w zakresie amortyzowania budynków i lokali mieszkalnych: „Proponowane zmiany zakładają wyłączenie z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Zmiany dotyczą zatem tych składników, których wartość nie spada, a zasadniczo wzrasta. Projektowane rozwiązanie będzie zbieżne w skutkach w podatku dochodowym z rozwiązaniami dotyczącymi gruntów i prawa wieczystego użytkowania gruntów, które również nie podlegają amortyzacji. Możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wynajmowanych mieszkań, szczególnie z rynku wtórnego, powoduje, że dochody uzyskiwane z tego tytułu są w obowiązującym stanie prawnym, efektywnie bardzo często nieopodatkowane. Odpisy amortyzacyjne dokonywane od tych składników zmniejszają dochód do opodatkowania do takiego poziomu, że podatek dochodowy nie występuje. (…) Budynki i lokale mieszkalne powinny zaspokajać przede wszystkim potrzeby mieszkaniowe obywateli. Tymczasem korzystne regulacje podatkowe powodują, iż bardzo opłacalnym obecnie, jest inwestowanie wolnych środków w rynek mieszkaniowy, co ma niewątpliwie wpływ na wzrost cen mieszkań. Zakłada się, że nieruchomości o charakterze mieszkalnym wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej, nie tylko nie będą podlegały amortyzacji, ale również nie będą ujmowane w ewidencji środków trwałych. W podatku CIT analogicznie jak w podatku PIT wyłącza się możliwość amortyzacji nieruchomości i praw o charakterze mieszkalnym”.

Uwagi podnoszone do treści planowanych zmian nie wpływały na zakres dokonanej zmiany a przepis wyłączający amortyzacje budynków mieszkalnych został wprowadzony.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy jesteście Państwo uprawnieni do kontynuowania po dniu 31 grudnia 2022 r. amortyzacji podatkowej opisanych nieruchomości mieszkalnych, nabytych, wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i amortyzowanych przed dniem 1 stycznia 2022 r., oraz do zaliczania dokonywanych odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2022 r., do momentu pełnego zamortyzowania poszczególnych nieruchomości albo do wcześniejszego momentu zakończenia dokonywania odpisów amortyzacyjnych, w szczególności w związku ze zbyciem nieruchomości.

Odnosząc się do powyższej wątpliwości wskazać należy, że w związku z literalnym brzmieniem powołanego powyżej art. 16c pkt 2a ustawy o CIT, który został wprowadzony do ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych od 1 stycznia 2022 r., w związku z art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład z prawa do amortyzacji nie może skorzystać podatnik będący właścicielem budynku/lokalu mieszkalnego po dniu 31 grudnia 2022 r.

Zauważyć należy, że z wniosku wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka nabywała nieruchomości mieszkalne przeznaczone do wykorzystywania w prowadzonej działalności, w szczególności poprzez ich odpłatny wynajem. Spółka posiadała (...) nieruchomości mieszkalnych objętych niniejszym wnioskiem, nabytych w latach (...), (...), (...) oraz (...). Wszystkie nieruchomości będące przedmiotem wniosku zostały nabyte przed dniem 1 stycznia 2022 r. Po nabyciu nieruchomości zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych Spółki. Ich amortyzację podatkową rozpoczęto przed dniem 1 stycznia 2022 r.

Wobec powyższego, stwierdzić należy, że w analizowanej sprawie na podstawie znowelizowanego art. 16c ust. 2a ustawy o CIT w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład, nie są Państwo uprawnieni, aby od 1 stycznia 2023 r. amortyzować wskazane we wniosku nieruchomości mieszkalne nabyte i wprowadzone do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r. i zaliczać odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów.

Zatem, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, zgodnie z którym, Państwa Spółka zachowała prawo do kontynuowania po dniu 31 grudnia 2022 r. amortyzacji podatkowej nieruchomości opisanych we wniosku i do zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2022 r.

Tym samym Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

Odnosząc się natomiast do wyrażonego we wniosku Państwa stanowiska wywodzonego z zasady określonej w art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) i wskazanej niezgodności interpretowanego przepisu z Konstytucją RP, należy zauważyć, że w toku postępowania interpretacyjnego Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie jest władny do dokonywania kontroli zgodności unormowań polskiego prawa podatkowego z postanowieniami ww. aktu prawnego. Wydawane przez Organ interpretacje indywidualne nie mają charakteru aktu normatywnego, a jedynie przedstawiają pogląd Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na interpretowane zagadnienie podatkowe. „(…) w postępowaniu w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego – ze względu na brak możliwości ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego – nie stosuje się przepisów prawa materialnego regulujących określony podatek, a jedynie ocenia się zgodność z prawem dokonanej przez zainteresowanego wykładni przepisów prawa podatkowego. W takim przypadku przepis prawa materialnego jest przez organ podatkowy jedynie interpretowany, a nie stosowany (por. uchwała NSA z 25 czerwca 2012 r. sygn. akt I FPS 4/12, CBOSA).

Kontrola norm, której istota polega na orzekaniu o hierarchicznej zgodności aktów normatywnych niższego rzędu z aktami normatywnymi wyższego rzędu i eliminowaniu tych pierwszych z systemu obowiązującego prawa, w razie stwierdzenia braku zgodności, należy do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego, a nie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w ramach postępowania interpretacyjnego. Zatem do czasu stwierdzenia niekonstytucyjności przepis musi być stosowany odpowiednio do jego treści.

Zauważyć jednak należy, dokonana przez Organ wykładnia przepisów znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, tytułem przykładu można wskazać:

-  wyrok NSA z 13 lipca 2023 r. sygn. akt II FSK 119/23,

-  wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 20 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 1083/22 (orzeczenie prawomocne),

-  wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 2 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Po 856/22 (orzeczenie prawomocne),

-  wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 18 lipca 2023 r. sygn. akt I SA/Kr 429/23,

-  wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 25 kwietnia 2024 r. sygn. akt I SA/Kr 258/24.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia, w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do powołanych we wniosku orzeczeń sądów administracyjnych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku, podobnie jak wyroki Trybunału Konstytucyjnego, które nie powodowały stwierdzenia niezgodności interpretowanego przez tut. Organ przepisu z ustawą zasadniczą. Co więcej orzeczenia sądów administracyjnych, które nie dotyczą bezpośrednio podmiotu składającego określony wniosek uwzględniane są w ramach wydawanych interpretacji ogólnych, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, a ze wskazanych w interpretacji przyczyn organ nie zgada się z ich treścią.

Powołana przez Państwa interpretacja indywidualna, jako mająca stanowić aktualną praktykę interpretacyjną, wydana została w związku z koniecznością wykonania zapadłego w sprawie wyroku. Nie stanowi natomiast aktualnej praktyki interpretacyjnej, bowiem stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej nie uległo w zakresie interpretacji art. 16c pkt 2a ustawy o CIT zmianie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-  Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-  Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-  Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-  w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-  w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.