0111-KDIB1-1.4010.526.2026.1.LG

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Spółka posiada środki trwałe i amortyzuje je dla celów podatkowych metodą liniową zgodnie z art. 16a i nast. ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”). Dla części środków trwałych Spółka, korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, przyjęła stawki amortyzacyjne niższe od stawek określonych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy o CIT. („Wykaz”).

Obniżone stawki amortyzacyjne były stosowane do wybranych środków trwałych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Stawki te obowiązywały również w roku podatkowym rozpoczętym 1 stycznia 2026 r.

Spółka potwierdziła możliwość obniżenia stawek amortyzacyjnych dla wybranych środków trwałych, uzyskując w (…) r. pozytywną interpretację indywidualną, Znak: (…).

W trakcie 2026 r. Spółka przeprowadziła przegląd polityki amortyzacyjnej i rozważa podwyższenie, ze skutkiem od 1 stycznia 2026 r., uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych dla wybranych środków trwałych amortyzowanych metodą liniową (wszystkich lub niektórych spośród środków trwałych objętych obniżonymi stawkami amortyzacyjnymi).

Skutki powyższej zmiany Spółka zamierza uwzględnić w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy rozpoczęty 1 stycznia 2026 r. W szczególności, mimo że decyzja o podwyższeniu uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych zostanie podjęta po rozpoczęciu tego roku podatkowego, Spółka zamierza zastosować podwyższone stawki amortyzacyjne ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2026 r. przy ustalaniu odpisów amortyzacyjnych za poszczególne miesiące 2026 r.

Podwyższone stawki nie przekroczyłyby stawek określonych w Wykazie.

Pytanie

Czy Wnioskodawca będzie uprawniony do podwyższenia po rozpoczęciu 2026 r. uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych amortyzowanych metodą liniową, do poziomu nieprzekraczającego stawek określonych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, ze skutkiem od początku roku podatkowego rozpoczętego 1 stycznia 2026 r.?

Państwa stanowisko w sprawie

Wnioskodawca będzie uprawniony do podwyższenia po rozpoczęciu 2026 r. uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych amortyzowanych metodą liniową, do poziomu nieprzekraczającego stawek określonych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, ze skutkiem od początku roku podatkowego rozpoczętego 1 stycznia 2026 r.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie roczne stawki amortyzacyjne dla poszczególnych środków trwałych. Przepis ten stanowi jednocześnie, że zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji, albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

Choć art. 16i ust. 5 ustawy o CIT odnosi się literalnie do obniżania stawek amortyzacyjnych, przyjmuje się jednolicie, że uprawnienie do obniżenia stawki obejmuje również możliwość późniejszego podwyższenia uprzednio obniżonej stawki, pod warunkiem, że nie zostanie przekroczony poziom wynikający z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych.

Literalne brzmienie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie określa terminu, w którym podatnik powinien podjąć decyzję o zmianie stawki amortyzacyjnej. Przepis nie przewiduje również ograniczenia, zgodnie z którym decyzja taka musiałaby zostać podjęta przed dokonaniem pierwszego odpisu amortyzacyjnego w danym roku podatkowym. Ustawodawca wskazuje jedynie moment, od którego zmieniona stawka może obowiązywać, tj. od miesiąca wprowadzenia środka trwałego do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego, nie uzależniając skuteczności zmiany od daty podjęcia decyzji przez podatnika.

Należy zauważyć, że art. 16i ust. 5 ustawy o CIT odnosi moment zmiany stawki amortyzacyjnej do początku roku podatkowego, a nie do momentu podjęcia decyzji o zmianie stosowanej stawki (stawek) amortyzacji podatkowej przez podatnika. Gdyby zamiarem ustawodawcy było wprowadzenie obowiązku podjęcia decyzji przed rozpoczęciem danego roku podatkowego lub przed dokonaniem pierwszego odpisu amortyzacyjnego, stosowne ograniczenie zostałoby wyraźnie wskazane w treści przepisu. Takiego zastrzeżenia jednak nie wprowadzono.

W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że podwyższenie uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych może wywoływać skutki wyłącznie na przyszłość, tj. od miesiąca następującego po podjęciu decyzji przez podatnika. Skoro ustawodawca dopuścił zmianę stawki od pierwszego miesiąca roku podatkowego, a jednocześnie nie określił terminu podjęcia decyzji o jej zmianie, należy uznać, że podatnik może podjąć taką decyzję również w trakcie roku podatkowego i zastosować zmienioną stawkę od jego początku.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnych.

W wyroku z 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 630/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podzielił stanowiska organu interpretacyjnego, zgodnie z którym zmiana stawki amortyzacyjnej może nastąpić wyłącznie przed dokonaniem pierwszego odpisu amortyzacyjnego w danym roku podatkowym. Wyrok ten został następnie utrzymany w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 7 sierpnia 2025 r., sygn. akt II FSK 1477/22.

Po prawomocnym zakończeniu tego postępowania Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał interpretację indywidualną z (…) 2026 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.481.2021.9.DD, w której uznał za prawidłowe stanowisko podatnika zakładające możliwość podwyższenia uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych do poziomu nieprzekraczającego stawek wynikających z Wykazu, ze skutkiem od początku roku podatkowego, którego zmiana dotyczy.

Analogiczne stanowisko zostało przyjęte w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 431/22. Po uwzględnieniu tego wyroku Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 15 grudnia 2025 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.475.2021.9.DD, potwierdził, że podatnik jest uprawniony do podwyższenia uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych do poziomu nieprzekraczającego stawek określonych w Wykazie, ze skutkiem od początku roku podatkowego, którego zmiana dotyczy.

Tożsame wnioski wynikają również z interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 26 czerwca 2025 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.519.2021.11.JG, wydanej po uwzględnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organ podatkowy potwierdził w niej możliwość zarówno obniżania stawek amortyzacyjnych za lata nieprzedawnione, jak również ich późniejszego podwyższania do poziomu nieprzekraczającego stawek wynikających z Wykazu, ze skutkiem od początku roku podatkowego, którego dotyczy dana zmiana.

Powyższe orzeczenia zostały wydane w indywidualnych sprawach, jednakże prezentują jednolite podejście odnośnie do tożsamych zagadnień. Ponadto powołane interpretacje indywidualne niewątpliwie tworzą tzw. utrwaloną praktykę interpretacyjną organów Krajowej Administracji Skarbowej, o której mowa w art. 14n § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się również, że obowiązek podjęcia decyzji o zmianie stawki amortyzacyjnej przed dokonaniem pierwszego odpisu amortyzacyjnego w roku podatkowym nie wynika z treści art. 16i ust. 5 ustawy o CIT. Ograniczenie takie było wyprowadzane przez organy podatkowe wyłącznie w drodze wykładni, podczas gdy przepis nie zawiera tego rodzaju wymogu. Z tego względu nie ma podstaw do odmowy podatnikowi prawa do uwzględnienia skutków zmiany stawki amortyzacyjnej od początku roku podatkowego jedynie dlatego, że decyzja o tej zmianie została podjęta już po rozpoczęciu tego roku.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz aktualną linię orzeczniczą sądów administracyjnych, należy uznać, że Wnioskodawca jest uprawniony do podwyższenia uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych amortyzowanych metodą liniową do poziomu nieprzekraczającego stawek określonych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, ze skutkiem od początku roku podatkowego rozpoczętego 1 stycznia 2026 r., pomimo że decyzja o podwyższeniu tych stawek zostanie podjęta w trakcie tego roku podatkowego.

Potwierdzeniem prawidłowości prezentowanej wykładni jest również projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (numer z Wykazu prac legislacyjnych i programowych Rady Ministrów: UD116, w którym zaproponowano wprowadzenie do art. 16i ustawy o CIT nowego ograniczenia czasowego dotyczącego możliwości podwyższania i obniżania stawek amortyzacyjnych. Sam fakt propozycji wprowadzenia takiej regulacji świadczy o tym, że obecnie obowiązujące przepisy nie zawierają analogicznego ograniczenia. Gdyby już obecnie z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT wynikał zakaz wstecznej zmiany stawek amortyzacyjnych lub obowiązek podjęcia decyzji przed dokonaniem pierwszego odpisu amortyzacyjnego w roku podatkowym, projektowana zmiana byłaby zbędna.

Dodatkowo należy zauważyć, że nawet gdyby projektowana regulacja została uchwalona w proponowanym brzmieniu, nie wyłączałaby możliwości podwyższenia przez Wnioskodawcę stawek amortyzacyjnych w trakcie 2026 r. ze skutkiem od 1 stycznia 2026 r., ponieważ decyzja o zmianie stawek zostałaby podjęta przed upływem terminu do złożenia zeznania CIT za 2026 r. Tym samym również na gruncie projektowanych przepisów działanie Wnioskodawcy pozostawałoby dopuszczalne.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),

Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego zabezpieczenie lub zachowanie.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT,

Treść powołanych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.

Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT,

W myśl art. 16f ust. 3 ustawy o CIT,

Stosownie do art. 16h ust. 2 ustawy o CIT,

Dodatkowo, zauważyć należy, że zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT,

Jak stanowi art. 16i ust. 1 ustawy o CIT,

W myśl art. 16i ust. 4 ustawy o CIT,

Stosownie do art. 16i ust. 5 ustawy o CIT,

Przy czym zgodnie z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT,

Powołane przepisy art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, nie zabraniają odpowiednio podwyższenia czy obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka razy. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. jej zwiększenia/zmniejszenia począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo jej zwiększenia/zmniejszenia począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Podatnik ma więc możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.

Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT powinna być również dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Zatem, ww. przepisy umożliwiły podatnikom obniżenie stawek amortyzacyjnych, nie określając przy tym szczegółowych zasad tego procesu, za wyjątkiem określenia terminów, w których może do tych zmian dojść oraz w przypadku stosowania dla tych środków trwałych odpisów amortyzacyjnych metodą liniową.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, ustawodawca jasno określił, kiedy może nastąpić modyfikacja stawki z Wykazu, stwierdzając, że zmiany stawki w odniesieniu do:

a)  środków trwałych wprowadzonych po raz pierwszy do ewidencji – dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji;

b)  środków pozostających już w ewidencji – dokonuje się począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

Zasady zawarte w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT nie oznaczają, że zmiany stawki amortyzacji można dokonać „wstecz”. Wyrażenie „następny”, zdaniem organu, oznacza każdy następny rok podatkowy po obecnym. Tak więc podwyższenia/obniżenia stawek amortyzacji środków trwałych, które zostały wprowadzone do ewidencji we wcześniejszym okresie można dokonać tylko na początku każdego roku po bieżącym.

Podatnicy mogą w okresie ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania.

Nie można jednak uznać, że art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, zezwala na modyfikowanie odpisów amortyzacyjnych (a więc w konsekwencji wysokości kosztów podatkowych) za okresy wcześniejsze. Analogiczne zasady należy przyjąć do podwyższenia stawek amortyzacyjnych. Podatnicy nie są uprawnieni do modyfikowania kosztów uzyskania przychodów w dowolnym dla siebie momencie i za dowolny okres w przeszłości według własnego uznania, bez wyraźnej przyczyny powodującej korektę. Taką przyczyną może być m.in. błąd rachunkowy, oczywista omyłka czy też błędnie stosowane stawki amortyzacji.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Wnioskodawca będzie uprawniony do podwyższenia po rozpoczęciu 2026 r. uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych amortyzowanych metodą liniową, do poziomu nieprzekraczającego stawek określonych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, ze skutkiem od początku roku podatkowego rozpoczętego 1 stycznia 2026 r.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości, wskazać należy, że wykładnia przepisu art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, nie daje podstaw do dokonania modyfikacji stawki amortyzacyjnej „wstecz”, a więc podjęcia przez podatnika decyzji w tym zakresie, w miesiącu innym niż pierwszy miesiąc każdego roku podatkowego.

W związku z powyższym, nie sposób zgodzić się z Państwa stanowiskiem, zgodnie z którym Wnioskodawca będzie uprawniony do podwyższenia po rozpoczęciu 2026 r. uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych amortyzowanych metodą liniową, do poziomu nieprzekraczającego stawek określonych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, ze skutkiem od początku roku podatkowego rozpoczętego 1 stycznia 2026 r.

Zatem, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla Organu wydającego przedmiotową interpretację. Powołane interpretacje nie stanowią źródła prawa, wiążą strony w konkretnej indywidualnej sprawie, więc zawartych w nich stanowisk organów podatkowych nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę tut. Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie. Ponadto interpretację te zostały wydane w wykonaniu wyroków sądów administracyjnych i uwzględniają stanowisko sądu wyrażone w wyroku, który zapadł w ich konkretnej sprawie.

Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków sądowych należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.