0111-KDIB1-1.4010.513.2026.2.BS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej.

Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie pismem z 28 września 2026 r. (data wpływu tego samego dnia).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi od (…) 2025 r. działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Przeważającym przedmiotem działalności Wnioskodawcy, ujawnionym w rejestrze przedsiębiorców KRS, jest działalność objęta kodem PKD 01.43.Z, tj. chów i hodowla koni oraz pozostałych zwierząt koniowatych.

Wnioskodawca posiada numer producenta rolnego nadany przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, numer (…).

W odpowiednim rejestrze rodzaj działalności Wnioskodawcy określono jako „chów i hodowla”, natomiast typ działalności jako „siedziba stada”.

Wnioskodawca prowadzi działalność obejmującą:

-        chów i hodowlę koni stanowiących własność Spółki;

-        chów i hodowlę koni stanowiących własność innych osób, powierzonych Spółce na podstawie zawieranych umów.

Działalność w obu obszarach polega na faktycznym wykonywaniu przez Wnioskodawcę czynności służących utrzymaniu zwierząt oraz zapewnieniu ich prawidłowego wzrostu i rozwoju biologicznego.

W umowach zawieranych z właścicielami powierzanych koni Wnioskodawca występuje jako usługodawca, natomiast właściciel konia jako usługobiorca.

Przez chów konia strony rozumieją w szczególności:

-        zapewnienie koniowi miejsca w boksie w stajni;

-        zapewnienie koniowi wody;

-        zapewnienie koniowi wyżywienia, w tym paszy treściwej trzy razy dziennie oraz siana dwa razy dziennie;

-        zapewnienie bieżącej obsługi stajennej;

-        zapewnienie ściółki w postaci słomy;

-        zapewnienie możliwości korzystania z padoków piaszczystych i pastwiska;

-        zapewnienie możliwości korzystania z infrastruktury stajni;

-        codzienne wyprowadzanie konia na karuzelę przez obsługę stajni, przez około 40 minut;

-        sprawowanie bieżącej opieki nad koniem;

-        zapewnienie warunków niezbędnych do jego wzrostu, odchowu oraz prawidłowego rozwoju biologicznego.

Za dodatkowym wynagrodzeniem Wnioskodawca wykonuje również czynności polegające na:

-        wyprowadzaniu koni na padoki piaszczyste;

-        wyprowadzaniu koni w grupach na pastwiska trawiaste.

Możliwość wykonywania tych czynności jest uzależniona od warunków atmosferycznych.

Właściciele powierzanych koni zobowiązują się do zapewnienia na własny koszt wymaganych okresowych szczepień, odrobaczania, werkowania i podkuwania koni.

Wnioskodawca nie świadczy usług weterynaryjnych ani usług podkuwania koni. W przypadku zachorowania, urazu albo wypadku konia Wnioskodawca powiadamia właściciela zwierzęcia, który podejmuje decyzję dotyczącą dalszego postępowania. W przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy zagrożone jest życie lub zdrowie konia, Wnioskodawca podejmuje działania zmierzające do zapewnienia zwierzęciu niezbędnej opieki weterynaryjnej. Koszty takiej opieki ponosi właściciel konia.

Wnioskodawca nie wykonuje profesjonalnego treningu sportowego koni. Jeżeli właściciel konia zamierza prowadzić taki trening, wykonuje go we własnym zakresie lub przy pomocy wybranej przez siebie osoby. Wnioskodawca udostępnia wówczas jedynie odpowiednią infrastrukturę, w szczególności padok.

W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 28 września 2026 r. udzielając odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania wskazali Państwo, że:

1)    Kiedy i na jakie cele nabyli Państwo konie będące własnością Spółki (w jakim wieku, ile mają miesięcy, jak długo będą przechowywane)? Proszę dokładnie opisać.

Odp.: Obecnie własnością Spółki są:

a)    X klacze w wieku (…) – zakupione zostały w wieku 3 miesięcy przez Spółkę,

b)    1 ogierek w wieku (…) – zakupiony przez Spółkę w (…) w wieku 3 miesięcy, który przebywa obecnie w (…) i przyjedzie do stajni kiedy skończy 6 miesięcy.

Dodatkowo przez prawników został złożony wniosek o przeniesienie aportem do spółki, koni które są własnością wspólnika:

a)    X konie sportowe zakupione w różnym wieku,

b)    X klacze hodowlane, które rodzą nam źrebaki,

c)    1 klacz (…), która pełni funkcję wychowawczyni źrebiąt,

d)    X młode konie w wieku (…), które urodziły się z klaczy hodowlanych własności A.

Decyzja o tym jak długo konie będą przechowywane jest każdorazowo podejmowana podczas rozwoju konia. Na podstawie jego predyspozycji sportowych i reprodukcyjnych. Młode klaczki planujemy w wieku 3 lat zaźrebić. W związku z tym jeśli nie wydarzy się nic nieprzewidzianego zostaną w Spółce do czasu kiedy nie skończą minimum 5 lat.

2)    Czy prowadzą Państwo gospodarstwo rolne w rozumieniu ustawy o podatku rolnym?

Odp.: Jest to gospodarstwo rolne w myśl ustawy o podatku rolnym. Poza tym, gospodarstwa prowadzonego przez spółkę w (…) zarówno wspólnicy posiadają również odrębne gospodarstwa rolne. A gospodarstwo rolne w (…) Xha, B Xha w (…).

3)    Czy hodowla koni ma miejsce wyłącznie na terenie prowadzonego przez Państwa gospodarstwa rolnego?

Odp.: Dopóki Spółka nie miała wystarczającej wiedzy oraz przygotowanej pod to odpowiednio stajni kobyły źrebne stały w innej stajni, która zajmuje się typowo hodowlą koni i to tam rodziły się źrebaki, a następnie po odsadzeniu od matek przyjeżdżały do Spółki. W tym roku klacze razem ze źrebakami zostaną przewiezione do stajni Spółki i od tego momentu hodowla będzie się odbywać tylko na terenie naszego ośrodka.

4)    Jaka umowa łączy Państwa z właścicielami koni, którzy powierzają Państwu konie i co ta umowa przewiduje, a w szczególności:

a)    co jest przedmiotem umowy?

Odp.: Zgodnie z umową „Przedmiotem umowy jest świadczenie przez Usługodawcę na rzecz Usługobiorcy, usług związanych z chowem konia o imieniu jakie prawa i obowiązki określa umowa po Państwa stronie i po stronie właścicieli koni” Po stronie Spółki zgodnie z umową jest to: Zapewnienie koniom boksów z czystą ściółką, karmienie, wyprowadzanie na padoki i do karuzeli w celu zapewnienie koniom naturalnej potrzeby ruchu oraz potrzeb socjalnych i behawioralnych

b)    czy umowa posiada podstawę prawną; jeżeli tak – jaką (np. z Kodeksu cywilnego)?

Odp.: Umowa nie odnosi się do konkretnej części kodeksu cywilnego. Jest to tzw. umowa nienazwana.

5)    Na jaki okres właściciele koni powierzają Państwu konie?

Odp.: Zgodnie z umową jest ona zawierana na czas nieokreślony

6)    Jakie przychody będą Państwo osiągać w związku z powierzeniem koni przez ich właścicieli (z jakiego tytułu)?

Odp.: Umowa stanowi, że koszt chowu konia Strony wynosi…. Tak więc będzie to umowa za chów konia. Są to więc przychody z tytułu odchowu konia.

7)    Czy Państwa Spółka w związku z prowadzoną działalnością, o której mowa we wniosku, podejmuje/nie podejmuje czynności wykraczających poza definicję chowu i hodowli?

Odp.: Nie podejmuje czynności wykraczających poza definicję chowu i hodowli.

Ponadto, chcąc doprecyzować odpowiedź, zaprezentowali Państwo szczegółowe postanowienia umowy:

(…)

Wskazali Państwo również kolejne interpretacje wykładni działalności rolniczej z ustawy o CIT: Działalnością rolniczą, w rozumieniu ust. 1 pkt 1, jest działalność polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu, (…) W opinii Wnioskodawcy „własny chów lub hodowla” oznacza prowadzony przy pomocy własnych środków materialnych i niematerialnych, a jednocześnie nie oznacza i nie wskazuje, że musi to być „własny chów lub hodowla na własnych zwierzętach”. Zdaniem Wnioskodawcy ww. definicja dopuszcza prowadzenie również prowadzenie chowu lub hodowli na zwierzętach mu powierzonych nie będących jego własnością.

Pytania

1)    Czy przychody osiągane przez Wnioskodawcę z działalności polegającej na chowie i hodowli koni stanowiących własność Spółki są przychodami z działalności rolniczej w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do których, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, nie stosuje się przepisów ustawy o CIT, a w konsekwencji Wnioskodawca nie ma obowiązku ustalania dochodu podlegającego opodatkowaniu ani zapłaty podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu tej działalności?

2)    Czy przychody osiągane przez Wnioskodawcę z tytułu wykonywania opisanych we wniosku czynności chowu i hodowli koni powierzonych Spółce przez ich właścicieli są przychodami z działalności rolniczej w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do których, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, nie stosuje się przepisów ustawy o CIT, a w konsekwencji Wnioskodawca nie ma obowiązku ustalania dochodu podlegającego opodatkowaniu ani zapłaty podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu tej działalności?

3)    W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy dotyczącego pytania nr 1 lub pytania nr 2 za nieprawidłowe, w wyniku czego część działalności opisanej we wniosku zostałaby uznana za podlegającą opodatkowaniu CIT, czy koszty wspólne, których nie można bezpośrednio przypisać do przychodów podlegających opodatkowaniu CIT albo do przychodów, do których nie stosuje się ustawy o CIT, należy przypisywać do obu rodzajów przychodów przy zastosowaniu proporcji przychodowej, zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?         

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT przepisów tej ustawy nie stosuje się do przychodów z działalności rolniczej, z wyjątkiem dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej.

Artykuł 2 ust. 2 ustawy o CIT określa działalność rolniczą jako działalność polegającą między innymi na wytwarzaniu produktów zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym z hodowli lub chowu, w tym również materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcji zwierzęcej typu przemysłowo-fermowego oraz hodowli ryb.

Dla rozstrzygnięcia pytań nr 1 i 2 kluczowe znaczenie ma zatem ustalenie, czy opisane czynności Wnioskodawcy mieszczą się w zakresie chowu lub hodowli.

Jeżeli stanowią one działalność rolniczą, przychody osiągane bezpośrednio z tej działalności pozostają poza zakresem zastosowania ustawy o CIT. Skutkiem tej kwalifikacji jest brak obowiązku ustalania dochodu podlegającego opodatkowaniu oraz brak obowiązku zapłaty CIT od dochodów osiąganych z takiej działalności.

Ustawa o CIT nie zawiera odrębnych definicji pojęć „chów” i „hodowla”. Uzasadnione jest zatem odwołanie się do ich znaczenia językowego.

„Hodowla” oznacza planową opiekę nad wzrostem i rozwojem zwierząt lub roślin, natomiast „chów” oznacza karmienie i pielęgnowanie zwierząt hodowlanych.

Wnioskodawca:

1.  karmi konie;

2.  zapewnia im wodę;

3.  zapewnia miejsce bytowania;

4.  zapewnia ściółkę;

5.  wykonuje bieżącą obsługę stajenną;

6.  organizuje ruch zwierząt;

7.  sprawuje nad nimi codzienną opiekę;

8.  zapewnia warunki ich wzrostu i rozwoju;

9.  odchowuje źrebaki do osiągnięcia przez nie dojrzałości.

Wykonywane czynności odpowiadają zatem językowemu znaczeniu chowu i hodowli. Nie mają one charakteru jednorazowego, technicznego ani wyłącznie administracyjnego. Tworzą zorganizowany, ciągły proces opieki nad rozwojem zwierząt.

W przypadku koni stanowiących własność Spółki związek pomiędzy działalnością Wnioskodawcy a działalnością rolniczą jest bezpośredni.

Zwierzęta zostały nabyte w celu rozwoju stada. Źrebaki są odchowywane do osiągnięcia dojrzałości, klacze mają zostać przeznaczone do rozrodu, natomiast pozostałe konie do dalszego wykorzystania zgodnego z ich rozwojem.

Opisane czynności służą zatem wzrostowi, rozwojowi i rozmnażaniu zwierząt.

Działalność ta nie stanowi działów specjalnych produkcji rolnej. Chów i hodowla koni nie zostały wymienione jako odrębny rodzaj działów specjalnych produkcji rolnej. W konsekwencji przychody bezpośrednio wynikające z chowu i hodowli własnych koni są przychodami z działalności rolniczej. Do przychodów tych stosuje się wyłączenie przewidziane w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Oznacza to, że Wnioskodawca nie jest zobowiązany do zapłaty CIT od dochodów uzyskiwanych z tej działalności.

Przepisy ustawy o CIT nie ustanawiają wprost wymogu, zgodnie z którym każde zwierzę objęte chowem albo hodowlą musi stanowić własność podmiotu faktycznie wykonującego te czynności. W art. 2 ust. 2 ustawy ustawodawca posługuje się określeniem „z własnych upraw albo hodowli lub chowu”. W ocenie Wnioskodawcy, z konstrukcji tego przepisu nie wynika jednoznaczny warunek posiadania prawa własności do każdego zwierzęcia. Przepis odwołuje się przede wszystkim do pochodzenia produktu z działalności prowadzonej przez podatnika, a więc z prowadzonego przez niego chowu albo hodowli.

Nawet gdyby przyjąć, że określenie „własnych” odnosi się również do hodowli i chowu, pojęcia tego nie należy utożsamiać wyłącznie z cywilnoprawną własnością zwierzęcia. „Własny chów” może oznaczać chów prowadzony osobiście i na własny rachunek przez określony podmiot, niezależnie od prawa własności do zwierzęcia.

W przedstawionym stanie faktycznym to Wnioskodawca:

-        organizuje proces chowu;

-        wykorzystuje własną infrastrukturę;

-        zapewnia własną obsługę stajenną;

-        ponosi wydatki związane z utrzymaniem zwierząt;

-        odpowiada za bieżące żywienie, pielęgnację i warunki bytowe;

-        otrzymuje wynagrodzenie bezpośrednio za wykonywanie tych czynności.

Z gospodarczego i funkcjonalnego punktu widzenia chów jest więc prowadzony przez Wnioskodawcę, choć prawo własności do poszczególnych koni zachowują inne osoby. Przyjęcie, że podmiot wykonujący wszystkie materialne czynności składające się na chów nie prowadzi chowu wyłącznie dlatego, że nie jest właścicielem zwierzęcia, prowadziłoby do nadania decydującego znaczenia formalnemu tytułowi własności, mimo że art. 2 ust. 2 ustawy o CIT nie formułuje takiej przesłanki wprost.

Wynagrodzenie otrzymywane od właścicieli powierzonych koni pozostaje w bezpośrednim związku z wykonywaniem czynności chowu i hodowli.

Wynagrodzenie nie jest pobierane za:

-        profesjonalny trening sportowy;

-        usługi weterynaryjne;

-        usługi podkuwania;

-        organizowanie jazdy konnej;

-        działalność rekreacyjną;

-        pośrednictwo w sprzedaży zwierząt.

Przedmiotem świadczenia pozostaje zapewnienie koniom warunków bytowych, żywienia, opieki, pielęgnacji oraz prawidłowego wzrostu i rozwoju.

Okoliczność, że wynagrodzenie jest uiszczane przez właściciela zwierzęcia, a nie uzyskiwane ze sprzedaży konia, nie zmienia charakteru wykonywanych czynności. Model rozliczenia nie powinien przesądzać o kwalifikacji aktywności, jeżeli przychód wynika bezpośrednio z prowadzenia chowu.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2023 r., sygn. akt II FSK 1342/20, wskazano na szerokie rozumienie pojęcia hodowli ryb jako ogółu działań zmierzających do utrzymania i zwiększania produkcji ryb, obejmujących również czynności związane z utrzymaniem akwenu stawowego. Orzeczenie wspiera funkcjonalne rozumienie hodowli, obejmujące czynności niezbędne do prowadzenia procesu biologicznego, a nie wyłącznie moment uzyskania produktu końcowego.

W wyroku z 17 września 2002 r., sygn. akt I SA/Wr 1405/01, sąd zaakceptował kwalifikację hodowli koni sportowych wraz ze służącą tej hodowli produkcją roślinną jako działalności rolniczej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o CIT, niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Rozstrzygnięcie potwierdza, że działalność rolnicza nie ogranicza się do hodowli zwierząt przeznaczonych do produkcji żywności.

W interpretacji indywidualnej z 27 marca 2023 r., Znak: 0112-KDIL2-2.4011.36.2023.2.MC, analizowano skutki podatkowe hodowli i sprzedaży ptaszników. Interpretacja wskazuje, że podatkowa kwalifikacja działalności związanej z chowem lub hodowlą zwierząt może obejmować również zwierzęta inne niż tradycyjne zwierzęta gospodarskie przeznaczane do produkcji żywności.

W interpretacji indywidualnej z 13 listopada 2025 r., Znak: 0113-KDIPT2-1.4011.748.2025.2.DJD, organ uznał, że planowana hodowla węży i jaszczurek będzie stanowić działalność rolniczą, a dochody uzyskiwane z tej hodowli nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacje te zostały wydane na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych, jednak posiłkowo potwierdzają, że pojęcie działalności rolniczej nie może być ograniczane wyłącznie do tradycyjnych rodzajów produkcji zwierzęcej.

Szczególne znaczenie mają interpretacje wydane na gruncie ustawy o VAT, dotyczące działalności polegającej na opiece nad końmi należącymi do innych osób.

W interpretacji indywidualnej z 21 sierpnia 2023 r., Znak: 0114-KDIP1-3.4012.388.2023.2.KP, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że usługi prowadzenia pensjonatu dla koni, obejmujące opiekę nad końmi posiadającymi własnych właścicieli, mieszczą się w definicji usług rolniczych. Organ uwzględnił przy tym fakt, że usługa nie obejmuje czynności weterynaryjnych ani podkuwania koni.

Analogiczne stanowisko przedstawiono w interpretacji indywidualnej z 19 marca 2024 r., Znak: 0113-KDIPT1-3.4012.40.2024.2.JM. Organ uznał usługi chowu koni, określane jako prowadzenie pensjonatu dla koni, za usługi rolnicze, mimo że konie posiadały innych właścicieli.

Podobne stanowisko wynika z interpretacji indywidualnej z 12 września 2025 r., Znak: 0113-KDIPT1-3.4012.741.2025.1.JM, dotyczącej opieki nad końmi, których właściciele ponosili opłaty związane z ich powierzeniem.

Wnioskodawca ma świadomość, że ustawa o VAT posługuje się odrębną definicją usług rolniczych, dlatego wymienione interpretacje nie rozstrzygają bezpośrednio kwalifikacji przychodów na gruncie ustawy o CIT.

Stanowią jednak argument systemowy potwierdzający, że wykonywanie czynności chowu wobec koni należących do osób trzecich nadal zachowuje gospodarczy charakter chowu zwierząt. Sam brak prawa własności do konia nie powoduje, że materialne czynności polegające na jego żywieniu, pielęgnacji, utrzymaniu i zapewnieniu warunków rozwoju przestają być czynnościami chowu. Wnioskodawca jest zarejestrowany jako producent rolny, a prowadzona działalność została określona jako „chów i hodowla”. Wnioskodawca posiada również zarejestrowaną siedzibę stada. Okoliczności te nie przesądzają samodzielnie o kwalifikacji przychodów na gruncie ustawy o CIT. Potwierdzają jednak faktyczny, zorganizowany i rolniczy charakter prowadzonej działalności.

Również ujawniony w KRS przedmiot przeważającej działalności, tj. chów i hodowla koni i pozostałych zwierząt koniowatych, pozostaje zgodny z czynnościami faktycznie wykonywanymi przez Spółkę.

Wykładnia językowa, funkcjonalna i systemowa prowadzi do wniosku, że działalność Wnioskodawcy polegająca na:

1.    chowie i hodowli koni stanowiących własność Spółki;

2.    wykonywaniu chowu i hodowli koni powierzonych przez ich właścicieli stanowi działalność rolniczą w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o CIT.

Przychody osiągane bezpośrednio z tej działalności są przychodami z działalności rolniczej.

Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT przepisów ustawy nie stosuje się do tych przychodów.

W konsekwencji Wnioskodawca nie ma obowiązku:

1.    ustalania z tego tytułu dochodu podlegającego opodatkowaniu CIT;

2.    uwzględniania takiego dochodu w podstawie opodatkowania CIT;

3.    zapłaty podatku dochodowego od osób prawnych od dochodów osiąganych z opisanej działalności.

Pytanie nr 3 ma charakter wyłącznie ewentualny.

Jeżeli Organ potwierdzi stanowisko Wnioskodawcy dotyczące pytań nr 1 i 2, a Spółka nie będzie równocześnie osiągać innych przychodów podlegających opodatkowaniu CIT związanych z tymi samymi kosztami, rozstrzygnięcie w zakresie proporcjonalnej alokacji kosztów nie będzie konieczne.

Jeżeli jednak Organ uzna, że część opisanej działalności podlega opodatkowaniu CIT, konieczne będzie wyodrębnienie:

1.  kosztów związanych wyłącznie z działalnością podlegającą opodatkowaniu;

2.  kosztów związanych wyłącznie z działalnością pozostającą poza zakresem ustawy o CIT;

3.  kosztów wspólnych, których nie można przypisać bezpośrednio do żadnej z tych kategorii.

Koszty, które można przypisać bezpośrednio, powinny zostać rozliczone zgodnie z ich rzeczywistym związkiem z danym rodzajem działalności.

Dopiero gdy takie przypisanie nie jest możliwe, zastosowanie powinny znaleźć zasady określone w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT. Koszty wspólne powinny zostać wówczas przypisane przy zastosowaniu proporcji, w jakiej przychody z danego rodzaju działalności pozostają w ogólnej kwocie przychodów.

Mechanizm proporcji przychodowej ma charakter pomocniczy. Nie powinien zastępować bezpośredniej alokacji kosztów, jeżeli na podstawie dokumentacji księgowej, charakteru wydatku lub innego obiektywnego kryterium możliwe jest ustalenie jego związku z określonym rodzajem działalności.

W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1 lub nr 2 Wnioskodawca powinien zatem:

1.  w pierwszej kolejności dokonać bezpośredniego przypisania kosztów;

2.  zastosować proporcję przychodową wyłącznie do kosztów rzeczywiście wspólnych;

3.  uwzględnić w kosztach uzyskania przychodów podlegających opodatkowaniu CIT jedynie tę część kosztów wspólnych, która według przyjętej proporcji przypada na działalność opodatkowaną.

(…)

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Pojęcie działalności rolniczej dla celów podatku dochodowego od osób prawnych zostało określone w art. 2 ust. 2 ustawy o CIT, zgodnie z którym:

Ponieważ ustawodawca zdefiniował pojęcie działalności rolniczej, to tylko w granicach wyznaczonych zakresem owej definicji można mówić o przychodzie z tego tytułu.

Zakresu wyłączenia przedmiotowego określonego w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, nie stosuje się natomiast do przychodów wynikających z działalności związanej z działalnością rolniczą lub produkcją rolniczą. Do przychodów z działalności rolniczej zalicza się przychody pochodzące (a nie „związane”) z działalności wymienionej w art. 2 ust. 2 ustawy. Wyłączenie nie ma więc zastosowania do przychodów pochodzących, np. z działalności przetwórczej płodów rolnych, czy świadczenia usług związanych z działalnością rolniczą. Przychody z takich rodzajów działalności, jako przychody pochodzące z innej niż rolnicza działalności, podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych

W myśl omawianego przepisu, działalność rolnicza może być prowadzona w dwojaki sposób, polegający na:

-        wytwarzaniu produktów roślinnych i zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym, czyli naturalnym, z własnych upraw, hodowli lub chowu, w zakresie wymienionym w przepisie;

-        hodowaniu roślin i zwierząt nabywanych od innych producentów, przy czym okresy przetrzymywania zakupionych roślin i zwierząt, w celu ich biologicznego wzrostu (tzn. czas liczony od dnia nabycia do dnia zbycia) nie mogą być krótsze od okresów wskazanych w przepisie.

Przez wytwarzanie należy rozumieć działalność, która skutkuje powstaniem produktów roślinnych lub zwierzęcych. Ustawa wymaga, aby produkty te były w stanie nieprzetworzonym. Produkt przetworzony to taki, który na skutek zastosowania względem niego określonych procesów technologicznych nabrał nowych cech, właściwości. Stan nieprzetworzony to taki stan produktu, który nie różni się zasadniczo od stanu, w jakim produkt znajdował się bezpośrednio po jego wytworzeniu. Produkt zwierzęcy lub roślinny ma pochodzić z własnej uprawy, hodowli lub chowu. Przez „własną” należy rozumieć w tym wypadku samodzielną i na swój rachunek prowadzoną uprawę, hodowlę lub chów.

W myśl art. 2 ust. 3 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 2 ust. 4 cytowanej ustawy:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1344 ze zm.):

W oparciu o powyższe, stwierdzić należy, że przychody z działalności rolniczej - poza dochodami z działów specjalnych produkcji rolnej - nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Natomiast naruszenie zakresu działalności rolniczej oraz sposobu w jaki winna być wykonywana, stanowi o konieczności poddania zakresowi przedmiotowemu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przychodów z czynności, wykraczających poza ustawowy zakres działalności rolniczej. W konsekwencji, działalność pozarolnicza (w tym działy specjalne produkcji rolnej) objęta została podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 1 dotyczą kwestii ustalenia, czy przychody osiągane przez Państwa z działalności polegającej na chowie i hodowli koni stanowiących własność Spółki są przychodami z działalności rolniczej w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do których, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, nie stosuje się przepisów ustawy o CIT, a w konsekwencji nie maja Państwo obowiązku ustalania dochodu podlegającego opodatkowaniu ani zapłaty podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu tej działalności.

Odnosząc się do powyższej wątpliwości wskazać należy, że zgodnie z powołanym powyżej art. 2 ust. 2 ustawy o CIT, działalnością rolniczą jest działalność polegająca m.in. na chowie i hodowli zwierząt, w tym koni. Z opisu sprawy wynika, że przeważającym przedmiotem Państwa działalności jest działalność objęta kodem PKD 01.43.Z, tj. chów i hodowla koni oraz pozostałych zwierząt koniowatych. Posiadają Państwo numer producenta rolnego nadany przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, numer (…). W odpowiednim rejestrze rodzaj działalności Wnioskodawcy określono jako „chów i hodowla”, natomiast typ działalności jako „siedziba stada”. Obecnie Państwa własnością są X klacze w wieku (…) – zakupione zostały w wieku 3 miesięcy przez Spółkę, 1 ogierek w wieku (…) – zakupiony przez Spółkę (…) w wieku 3 miesięcy, który przebywa obecnie w (…) i przyjedzie do stajni Spółki kiedy skończy 6 miesięcy.

Zauważyć należy, że dla uznania wskazanej działalności za działalność rolniczą, kluczowym kryterium ustawowym jest to, aby okres przetrzymywania zakupionych zwierząt, w trakcie którego następuje ich biologiczny wzrost, wynosił co najmniej okresy wskazane w ustawie. W przypadku koni, kluczowy jest sam fakt prowadzenia procesu biologicznego (wzrostu, rozwoju, reprodukcji). W odniesieniu do zakupionych przez Państwa koni, kryterium to jest spełnione, bowiem nabywają Państwo źrebięta (konie w wieku zaledwie 3 miesięcy), a decyzje o ich dalszym przeznaczeniu podejmują Państwo w oparciu o naturalny rozwój biologiczny, cechy sportowe i predyspozycje reprodukcyjne. Planują Państwo zaźrebienie klaczy w wieku 3 lat i ich utrzymywanie do czasu kiedy nie skończą minimum 5 lat. Dodatkowo wskazali Państwo, że Spółka prowadzi gospodarstwo rolne w myśl ustawy o podatku rolnym.

Stwierdzić zatem należy, że powyższe bezwzględnie wypełnia definicję chowu i hodowli zwierząt (koni). Państwa działalność polegająca na zakupie młodych koni, ich wieloletnim utrzymywaniu, selekcji pod kątem predyspozycji reprodukcyjnych oraz planowanym zaźrebiu klaczy we własnej „siedzibie stada”, na terenie własnego gospodarstwa rolnego, stanowi wprost działalność rolniczą w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W oparciu o powyższe, stwierdzić należy, że prowadzona przez Państwa działalność w zakresie chowu i hodowli koni stanowiących Państwa własność stanowić będzie działalność rolniczą i przychody z niej uzyskane nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należy uznać za prawidłowe.

Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 2 dotyczą kwestii ustalenia, czy przychody osiągane przez Państwa z tytułu wykonywania opisanych we wniosku czynności chowu i hodowli koni powierzonych Spółce przez ich właścicieli są przychodami z działalności rolniczej w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do których, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, nie stosuje się przepisów ustawy o CIT, a w konsekwencji nie maja Państwo obowiązku ustalania dochodu podlegającego opodatkowaniu ani zapłaty podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu tej działalności?

Odnosząc się do powyższej wątpliwości wskazać należy, że Państwa działalność dotycząca chowu i hodowli koni powierzonych w Państwa gospodarstwie rolnym nie można potraktować jako działalności rolniczej, o której mowa w art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o CIT. Zauważyć bowiem należy, że nie są Państwo właścicielem koni w trakcie cyklu chowu. Spółka świadczy na rzecz właściciela konia usługi chowu i otrzymuje wynagrodzenie za efekty tego chowu, czyli sprawuje opiekę zajmując się utrzymaniem zwierząt należących do innego podmiotu, a powoduje to, że nie prowadzą Państwo działalności polegającej na wytworzeniu produktów zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym z własnej hodowli lub chowu. Spółka w analizowanym przypadku zajmuje się chowem koni w imieniu innego podmiotu (nie własnym), a tym samym nie prowadzi działalności rolniczej zdefiniowanej w art. 2 ust. 2 ustawy podatkowej, lecz działalność usługową, z której uzyskane przychody podlegają opodatkowaniu na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że wskazywany we wniosku przychód z tytułu wynagrodzenia za dokonanie chowu koni powierzonych Państwu przez ich właścicieli nie może być uznany za przychód z działalności rolniczej. Wprawdzie przychód taki można uznać za związany z działalnością rolniczą, jednak niewątpliwie nie jest on uzyskany z wymienionych w sposób wyczerpujący w art. 2 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych rodzajów aktywności rolniczej. Nie jest to bowiem przychód ze sprzedaży produktów zwierzęcych „w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych hodowli lub chowu”, lecz przychód z opisanej we wniosku usługi świadczonej przez Spółkę na rzecz właścicieli koni (Spółka nie jest właścicielem zwierząt w trakcie cyklu chowu).

W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należy uznać za nieprawidłowe.

Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 3 dotyczą kwestii ustalenia, czy koszty wspólne, których nie można bezpośrednio przypisać do przychodów podlegających opodatkowaniu CIT albo do przychodów, do których nie stosuje się ustawy o CIT, należy przypisywać do obu rodzajów przychodów przy zastosowaniu proporcji przychodowej, zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku pomiędzy poniesionym kosztem, a powstaniem przychodu. Kosztem uzyskania przychodów będą zarówno wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i takie, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia.

Jednocześnie należy wskazać na przepis art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym:

Odrębnymi przepisami, do których odsyła przytoczony wyżej art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, są przepisy ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 522 ze zm.).

Oznacza to zatem, że w sytuacji, gdy podatnik osiąga zarówno przychody ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu oraz inne przychody, powinien prowadzić ewidencję rachunkową w sposób umożliwiający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za dany rok podatkowy.

Ustawodawca przewidział przy tym wyjątkowe sytuacje, gdy pomimo prawidłowego dokumentowania ponoszonych wydatków i prowadzenia ewidencji rachunkowych w sposób rzetelny i niewadliwy, obiektywnie oceniając, podatnik nie ma możliwości przypisania danego kosztu podatkowego wyłącznie do przychodów tworzących dochody opodatkowane albo przychodów tworzących inne dochody. Mieszczą się one w dyspozycjach art. 15 ust. 2 i ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 15 ust. 2a ustawy o CIT:

Z powyższego wynika, że w sytuacji braku możliwości przypisania danych kosztów do poszczególnych źródeł przychodów, aby ustalić jaka część kosztów powinna obniżać dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym, podatnik powinien zastosować proporcję przychodów z tych źródeł do ogólnej sumy osiągniętych w danym roku przychodów.

Warunkiem zastosowania tego przepisu jest, by podatnik ponosił wydatki zaliczone do kosztów uzyskania przychodów związane z dochodami ze źródeł, które w części podlegają opodatkowaniu oraz w części nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych lub są z niego zwolnione.

Wprowadzony przez ustawodawcę tzw. klucz przychodowy ma charakter uniwersalny i obligatoryjny w sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła.

Przepis art. 15 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stosuje się natomiast, jeżeli zaistnieją łącznie następujące przesłanki:

-        podatnik osiąga przychody ze źródeł, z których cześć dochodów podlega opodatkowaniu, a część nie podlega opodatkowaniu i tworzących dochód niepodlegający opodatkowaniu albo wolny od podatku,

-        w związku z tym faktycznie ponosi określone koszty uzyskania przychodów, które są ujęte łącznie i nie ma możliwości ich wyodrębnienia dla przychodów tworzących dochód podlegający opodatkowaniu i tworzących dochód niepodlegający opodatkowaniu albo wolny od podatku.

Powyższe prowadzi do wniosku, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych przewiduje jedynie dwie metody przyporządkowania kosztów wspólnych do poszczególnych kategorii przychodów:

-        w rzeczywistej wysokości, w jakiej koszty te zostały poniesione, aby uzyskać określone przychody, tj. przychody, z których dochód podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym bądź jest zwolniony z tego opodatkowania lub

-        według proporcji określonej w art. 15 ust. 2 tej ustawy, tj. w takiej proporcji w jakiej ww. przychody (z których dochód podlega opodatkowaniu lub jest zwolniony z opodatkowania) pozostają do ogólnej kwoty przychodów.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie przewiduje zatem możliwości stosowania innych kluczy rozliczeniowych. Wprowadzony przez ustawodawcę tzw. klucz przychodowy ma charakter autonomiczny i uniwersalny w sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przychodów przypadających na poszczególne źródła. Ustawowego klucza przychodowego nie może zmieniać podatnik. Uniwersalny klucz przychodowy został bowiem ustalony przez ustawodawcę po to, aby w sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie kosztów przypadających na poszczególne źródła, wszyscy podatnicy dokonywali alokacji kosztów według jednego kryterium.

Należy przy tym podkreślić, że instytucja proporcjonalnego ustalania kosztów, zgodnie z metodami określonymi powyżej, ma charakter szczególny. Zakresem zastosowania art. 15 ust. 2 i ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych objęte są wyłącznie przypadki, gdy przypisanie kosztów uzyskania przychodów do przychodów tworzących dochód opodatkowany i innych przychodów nie jest obiektywnie możliwe, a nie sytuacje, gdy takie wyodrębnienie kosztów było możliwe na podstawie posiadanych dokumentów, lecz podatnik zaniechał dokonania tej czynności.

Zatem w sytuacji, gdy Spółka ponosi koszty wspólne, które dotyczą zarówno przychodów z działalności rolniczej, jak i działalności gospodarczej i nie jest możliwe ustalenie, jaka część tych kosztów przypada na poszczególne źródła, koszty te Spółka powinna przypisać do obu rodzajów działalności w takiej proporcji, w jakiej pozostaje udział przychodów z danej działalności w łącznej sumie przychodów.

Mając na uwadze powyższe zgodzić się należy z Państwa stanowiskiem, że do kosztów wspólnych, których nie można bezpośrednio przypisać do przychodów podlegających opodatkowaniu CIT albo do przychodów, do których nie stosuje się ustawy o CIT powinni Państwo:

1.    w pierwszej kolejności dokonać bezpośredniego przypisania kosztów;

2.    zastosować proporcję przychodową wyłącznie do kosztów rzeczywiście wspólnych;

3.    uwzględnić w kosztach uzyskania przychodów podlegających opodatkowaniu CIT jedynie tę część kosztów wspólnych, która według przyjętej proporcji przypada na działalność opodatkowaną.

W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz orzeczenia sądu administracyjnego należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. 

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.