0111-KDIB1-2.4010.409.2026.1.EJ

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Spółka (…) (dalej jako: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej również: „CIT”) i podmiotem podlegającym w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów niezależnie od miejsca ich osiągania.

Wnioskodawca prowadzi działalność w branży (…). Spółka wykonuje także (…), zapewniając kompleksową obsługę inwestycji (…).

Projekty te realizowane są na podstawie umów zawierających zazwyczaj szczegółowe postanowienia co do ich przedmiotu, specyfikacji technicznej instalacji, harmonogramu prac i rozliczeń, dat fakturowania, prawa do korzystania z usług podwykonawców, odpowiedzialności czy stosowanych gwarancji (dalej „Kontrakty”).

A. Rozliczanie Kontraktów – strona przychodowa.

W umowach na realizację Kontraktów wynagrodzenie ma charakter ryczałtowy, podane jest w określonej kwocie. Wynagrodzenie obejmuje wszystkie koszty związane z realizacją umowy, w szczególności koszt (…) itp. Zasadniczo wynagrodzenie może ulec zmianie w przypadku konieczności wykonania prac, których Spółka nie była w stanie przewidzieć i które nie wynikały z realizacji gwarancji lub rękojmi.

Zapłata wynagrodzenia odbywa się częściami, a warunkiem jego wypłaty jest wykonanie czynności lub zrealizowanie określonego etapu prac/wykonanie części prac wskazanych w Kontrakcie oraz potwierdzenie ich realizacji odpowiednią dokumentacją, np. protokołem odbioru. Innymi słowy, wypłata wynagrodzenia dokonywana jest w związku ze zrealizowaniem (wykonaniem) określonych prac lub czynności przez Wnioskodawcę.

B. Rozliczanie Kontraktów – proporcjonalne uwzględnienie przychodów i kosztów.

Na potrzeby jak najdokładniejszego odzwierciedlenia wysokości kosztów podatkowych przyporządkowywanych bezpośrednio do przychodów Wnioskodawca zamierza stosować niżej opisaną metodologię służącą jak najdokładniejszemu odzwierciedleniu zasady współmierności przychodów i kosztów uzyskania przychodów, dalej jako: „Metodologia”.

W celu rozliczenia Kontraktów Wnioskodawca zamierza na gruncie prawa podatkowego zastosować metodę pozwalającą na ujmowanie kosztów do wysokości wystawionej faktury częściowej związanej ze zrealizowaniem określonego etapu prac.

W celu określenia wysokości wydatków podlegających rozpoznaniu jako koszt uzyskania przychodu na gruncie ustawy o CIT, dalej jako: „KUP”, Wnioskodawca będzie przyporządkowywać koszty poniesione w związku z realizacją danego Kontraktu do przychodu należnego rozpoznanego z tytułu wykonania określonego etapu prac, udokumentowanego fakturą częściową.

Wnioskodawca będzie prowadzić w księgach rachunkowych odrębną ewidencję kosztów dla poszczególnych Kontraktów, która będzie pozwalać na ustalenie łącznej wartości kosztów faktycznie poniesionych w związku z realizacją danego Kontraktu. Wnioskodawca nie będzie jednak sporządzać przed rozpoczęciem realizacji Kontraktu szczegółowego kosztorysu prac w podziale na poszczególne etapy odpowiadające fakturom częściowym.

W konsekwencji Wnioskodawca nie będzie dysponować na moment rozpoczęcia budowy obiektywną podstawą pozwalającą na przyporządkowanie określonych kosztów bezpośrednich do konkretnych etapów prac, a tym samym do poszczególnych przychodów, które będą rozpoznawane sukcesywnie na podstawie faktur częściowych. Możliwe będzie natomiast ustalenie kosztów ponoszonych w związku z Kontraktem jako całością, na podstawie prowadzonej ewidencji księgowej.

W praktyce będzie to oznaczać, że w danym okresie rozliczeniowym Wnioskodawca będzie rozpoznawać w KUP tę część wydatków składających się na bazę kosztową danego Kontraktu, która będzie odpowiadać przychodowi należnemu wykazanemu na fakturze częściowej wystawionej w związku ze zrealizowaniem określonego etapu prac. Koszty te będą rozpoznawane w dacie rozpoznania odpowiadającego im przychodu podatkowego, z zastrzeżeniem, że ich wysokość nie będzie mogła przekraczać kosztów faktycznie poniesionych przez Spółkę ani wartości przychodu rozpoznanego z tytułu danego etapu prac.

Jeżeli w danym okresie rozliczeniowym wartość kosztów poniesionych w związku z realizacją danego etapu Kontraktu będzie przekraczać wartość przychodu rozpoznanego na podstawie faktury częściowej wystawionej za ten etap, nadwyżka kosztów nie będzie rozpoznawana jednorazowo jako KUP w tym okresie, lecz będzie podlegać rozliczeniu w kolejnych okresach rozliczeniowych, wraz z rozpoznawaniem dalszych przychodów z tytułu realizacji Kontraktu.

W konsekwencji koszty dotyczące danego Kontraktu będą rozliczane sukcesywnie, do wysokości przychodów rozpoznawanych na podstawie kolejnych faktur częściowych, aż do zakończenia realizacji Kontraktu i wystawienia faktury końcowej. Dopiero na etapie końcowego rozliczenia Kontraktu Spółka będzie ustalać ostateczną wysokość przychodów należnych oraz kosztów podatkowych przypadających na dany Kontrakt. Na tej podstawie Spółka będzie dokonywać końcowego rozliczenia podatkowego Kontraktu, w tym ustalenia ewentualnej różnicy pomiędzy przychodami i kosztami oraz wynikającego z tego dochodu podatkowego albo straty podatkowej.

Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym na podstawie art. 15 ust. 4 ustawy o CIT koszty bezpośrednio związane z realizacją Kontraktów powinny być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów proporcjonalnie do odpowiadających im przychodów podatkowych w oparciu o przedstawioną Metodologię?

Państwa stanowisko w sprawie

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że na gruncie ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów poniesione w związku z realizacją danego Kontraktu powinny być rozliczane zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, tj. sukcesywnie, w powiązaniu z przychodami uzyskiwanymi z realizacji tego Kontraktu, w szczególności z przychodami wynikającymi z faktur częściowych oraz faktury końcowej.

Jak wskazano w art. 15 ust. 1 zd. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów albo w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Przyjmuje się, że aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, powinien spełniać następujące warunki:

a) powinien zostać poniesiony przez podatnika,

b) powinien mieć charakter definitywny, tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

c) powinien pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

d) powinien zostać poniesiony w celu osiągnięcia przychodu albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,

e) powinien zostać właściwie udokumentowany,

f) nie powinien znajdować się w katalogu wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Wnioskodawca wskazuje, że wydatki opisane we wniosku spełniają powyższe przesłanki i jako takie mogą stanowić koszty uzyskania przychodów. Przedmiotem wniosku nie jest zatem sama możliwość zaliczenia tych wydatków do kosztów podatkowych, lecz wyłącznie określenie prawidłowego momentu ich potrącalności na gruncie ustawy o CIT.

Na gruncie ustawy o CIT podstawowym kryterium wpływającym na moment rozpoznania kosztów uzyskania przychodów jest sposób ich powiązania z uzyskiwanymi przychodami. W tym zakresie wyróżnia się:

1. koszty bezpośrednio związane z przychodami, oraz

2. koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami, określane jako koszty pośrednie.

W przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym [winno być: stanie faktycznym – przyp. organu] przedmiotem wniosku są koszty bezpośrednio związane z przychodami, tj. koszty ponoszone w związku z realizacją konkretnych Kontraktów, z których Wnioskodawca uzyskuje przychody podatkowe. Koszty te pozostają w bezpośrednim związku z przychodami osiąganymi z tytułu wykonania danych Kontraktów.

Moment potrącalności kosztów bezpośrednich został uregulowany w art. 15 ust. 4-4c ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

Natomiast stosownie do art. 15 ust. 4b ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

1. sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania – jeżeli podatnik jest obowiązany do sporządzania takiego sprawozdania, albo

2. złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania – jeżeli podatnik, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie jest obowiązany do sporządzania sprawozdania finansowego

– są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w art. 15 ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe albo składane zeznanie.

Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w tym przepisie, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury, rachunku albo innego dowodu, z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to kosztów ujętych jako rezerwy albo bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów.

Z powyższych regulacji wynika, że zasadą ogólną podatkowego rozliczania kosztów bezpośrednich jest ich potrącanie w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody. Innymi słowy, koszt bezpośredni powinien zostać rozpoznany podatkowo w powiązaniu z przychodem, którego uzyskaniu służy.

Jednocześnie ustawa o CIT nie określa szczegółowej metody rozliczania kosztów bezpośrednich w przypadku kontraktów realizowanych etapami, w których przychody rozpoznawane są sukcesywnie, na podstawie faktur częściowych wystawianych za wykonanie określonych etapów prac, natomiast podatnik nie dysponuje kosztorysem pozwalającym na przypisanie przed rozpoczęciem budowy konkretnych kosztów do poszczególnych etapów realizacji Kontraktu.

Wnioskodawca wskazuje, że prowadzi w księgach rachunkowych odrębną ewidencję kosztów dla poszczególnych Kontraktów. Ewidencja ta pozwala na ustalenie łącznej wartości kosztów faktycznie poniesionych w związku z realizacją danego Kontraktu. Wnioskodawca nie sporządza jednak przed rozpoczęciem budowy szczegółowego kosztorysu prac w podziale na etapy odpowiadające fakturom częściowym. W konsekwencji, na moment rozpoczęcia realizacji Kontraktu, Wnioskodawca nie dysponuje obiektywną podstawą pozwalającą na przyporządkowanie określonych kosztów bezpośrednich do konkretnych etapów prac, a tym samym do poszczególnych przychodów rozpoznawanych sukcesywnie na podstawie faktur częściowych.

Koszty bezpośrednie są więc identyfikowane i ewidencjonowane na poziomie danego Kontraktu jako całości. Nie są natomiast z góry przypisywane do poszczególnych etapów rozliczeniowych ani do konkretnych faktur częściowych.

W ocenie Wnioskodawcy, w takim modelu realizacji Kontraktów uzasadnione jest przyjęcie metody polegającej na rozpoznawaniu kosztów bezpośrednich podatkowo w sposób zapewniający ich współmierność z przychodami rozpoznawanymi sukcesywnie z tytułu realizacji danego Kontraktu.

W praktyce oznacza to, że w danym okresie rozliczeniowym Wnioskodawca rozpoznaje w kosztach uzyskania przychodów tę część kosztów bezpośrednich poniesionych w związku z realizacją danego Kontraktu, która odpowiada przychodowi należnemu rozpoznanemu na podstawie faktury częściowej wystawionej za wykonany etap prac. Koszty te są rozpoznawane do wysokości przychodu wynikającego z danej faktury częściowej, nie więcej jednak niż do wysokości kosztów faktycznie poniesionych i nieujętych uprzednio jako koszty uzyskania przychodów.

Jeżeli w danym okresie rozliczeniowym wartość kosztów faktycznie poniesionych w związku z realizacją Kontraktu przekracza wartość przychodu rozpoznanego na podstawie faktury częściowej za dany etap, nadwyżka tych kosztów nie jest rozpoznawana jako koszt uzyskania przychodów w tym okresie. Nadwyżka ta podlega rozliczeniu w kolejnych okresach rozliczeniowych, wraz z rozpoznawaniem dalszych przychodów z tytułu realizacji Kontraktu, aż do zakończenia inwestycji i wystawienia faktury końcowej.

Po zakończeniu realizacji Kontraktu i wystawieniu faktury końcowej Wnioskodawca ustala ostateczną wartość przychodów należnych z danego Kontraktu oraz łączną wartość kosztów podatkowych związanych z jego realizacją. Na tej podstawie dokonywane jest końcowe rozliczenie podatkowe Kontraktu, w tym ustalenie różnicy pomiędzy przychodami i kosztami oraz ewentualnego dochodu do opodatkowania albo straty podatkowej.

Zdaniem Wnioskodawcy taka metoda rozliczania kosztów bezpośrednich realizuje dyspozycję art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, ponieważ prowadzi do potrącania kosztów bezpośrednich w powiązaniu z odpowiadającymi im przychodami. Jednocześnie metoda ta zapobiega sytuacji, w której w początkowych okresach realizacji Kontraktu rozpoznawane byłyby podatkowo koszty w wysokości istotnie przekraczającej przychody z tego Kontraktu, mimo że Kontrakt jako całość będzie generował przychody sukcesywnie, w kolejnych okresach rozliczeniowych.

Należy mieć na uwadze, że Kontrakty realizowane przez Wnioskodawcę mogą być wykonywane na przestrzeni wielu okresów rozliczeniowych, w tym na przełomie lat podatkowych. Przychody z tych Kontraktów są rozpoznawane sukcesywnie, w związku z wykonaniem określonych etapów prac, dokumentowanych fakturami częściowymi. W takich okolicznościach jednorazowe rozpoznanie wszystkich kosztów faktycznie poniesionych w danym okresie mogłoby prowadzić do zaburzenia współmierności przychodów i kosztów podatkowych.

Przyjęta przez Wnioskodawcę metoda pozwala natomiast na powiązanie momentu rozpoznania kosztów bezpośrednich z momentem rozpoznania odpowiadających im przychodów. Koszty są rozliczane sukcesywnie, wraz z rozpoznawaniem kolejnych przychodów z danego Kontraktu, przy czym ich wysokość nie przekracza kosztów faktycznie poniesionych i nieujętych uprzednio w kosztach uzyskania przychodów.

Co istotne, metoda ta nie prowadzi do rozpoznania kosztów podatkowych w wysokości wyższej niż rzeczywiście poniesione wydatki. Wnioskodawca rozpoznaje jako koszty uzyskania przychodów wyłącznie koszty faktycznie poniesione, właściwie udokumentowane i ujęte w ewidencji księgowej danego Kontraktu. Ograniczenie rozpoznania KUP w poszczególnych okresach do wysokości przychodów wynikających z faktur częściowych ma na celu zapewnienie współmierności podatkowej oraz uniknięcie sztucznego zaniżania podstawy opodatkowania w początkowych okresach realizacji Kontraktu.

Warto również podkreślić, że w toku realizacji Kontraktu Wnioskodawca nie zamierza rozpoznawać w danym okresie rozliczeniowym kosztów uzyskania przychodów w wysokości wyższej niż przychód rozpoznany na podstawie faktury częściowej dotyczącej danego etapu. Jeżeli wartość kosztów faktycznie poniesionych na danym etapie przewyższy wartość przychodu rozpoznanego w tym okresie, nadwyżka kosztów zostanie przeniesiona do rozliczenia w kolejnych okresach, wraz z dalszymi przychodami z danego Kontraktu. Dopiero po zakończeniu inwestycji i wystawieniu faktury końcowej nastąpi końcowe ustalenie łącznej wartości przychodów i kosztów dotyczących danego Kontraktu oraz ostateczne rozliczenie podatkowe.

W opinii Wnioskodawcy opisana Metodologia jest zgodna z zasadą współmierności przychodów i kosztów oraz z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT. Skoro koszty bezpośrednie powinny być potrącane w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, to w przypadku Kontraktów rozliczanych etapami uzasadnione jest sukcesywne rozpoznawanie tych kosztów wraz z przychodami wynikającymi z kolejnych faktur częściowych.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej organów podatkowych, w której akceptuje się rozliczanie kosztów bezpośrednich kontraktów długoterminowych proporcjonalnie do sukcesywnie osiąganych przychodów z tytułu realizacji poszczególnych etapów prac, z zastrzeżeniem, że koszty te nie mogą przekraczać wartości kosztów faktycznie poniesionych.

Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z 6 marca 2024 r., znak: 0111-KDIB1-3.4010.4.2024.1.AN, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że generalną zasadą podatkowego rozliczania kosztów bezpośrednich jest ich ujęcie w rachunku podatkowym w roku, w którym rozpoznany został odpowiadający im przychód. Organ zaakceptował stanowisko, zgodnie z którym wydatki poniesione w związku z realizacją kontraktów należy rozpoznawać jako bezpośrednie koszty uzyskania przychodów współmiernie do przychodów, tj. proporcjonalnie do osiąganych sukcesywnie przychodów z tytułu realizacji poszczególnych zakończonych etapów kontraktów.

Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane m.in. w interpretacji indywidualnej z 5 kwietnia 2024 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.73.2024.1.AND, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, że bezpośrednie koszty uzyskania przychodów poniesione w związku z realizacją kontraktu długoterminowego powinny być rozliczane stosownie do art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, czyli proporcjonalnie do uzyskanych przychodów z tytułu realizacji tego kontraktu, przy czym tak ustalona wartość kosztów nie powinna przekraczać wartości faktycznie poniesionych kosztów.

Jak również w interpretacji indywidualnej z 15 stycznia 2026 r., znak: 0114-KDIP2-1.4010.646.2025. 1.KW, w której organ potwierdził, że koszty uzyskania przychodów poniesione bezpośrednio w związku z realizacją kontraktów długoterminowych (z wyłączeniem kosztów pracowniczych) powinny być rozliczane zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, tj. proporcjonalnie do uzyskanych przychodów z tytułu realizacji danego Kontraktu.

Powyższa linia interpretacyjna potwierdza, że w przypadku kontraktów realizowanych etapami, w których przychody są rozpoznawane sukcesywnie, dopuszczalne jest podatkowe rozliczanie kosztów bezpośrednich w sposób zapewniający ich współmierność z rozpoznawanymi przychodami. Metoda stosowana przez Wnioskodawcę realizuje ten cel, ponieważ koszty są przypisywane do przychodów wynikających z faktur częściowych, a ewentualna nadwyżka kosztów nierozliczona w danym okresie jest przenoszona do rozliczenia w kolejnych okresach, aż do zakończenia Kontraktu.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że na gruncie ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów poniesione w związku z realizacją danego Kontraktu powinny być rozliczane zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, tj. sukcesywnie, w powiązaniu z przychodami uzyskiwanymi z realizacji tego Kontraktu, w szczególności z przychodami wynikającymi z faktur częściowych oraz faktury końcowej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, że nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT oraz, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.

Kosztem uzyskania przychodów jest wyłącznie taki koszt, który spełnia kumulatywnie warunki określone w cytowanym art. 15 ust. 1 ww. ustawy, czyli:

-     został poniesiony przez podatnika,

-     jest definitywny, a więc bezzwrotny,

-       pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-     jego poniesienie miało na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów, tj. istnieje związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania;

-     w momencie ponoszenia wydatku podatnik mógł, obiektywnie oceniając, oczekiwać skutku w postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła,

-     nie został wyłączony z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 16 ust. 1 ustawy o CIT,

-     został właściwie udokumentowany.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych przewiduje dwie kategorie kosztów:

-      koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami,

-       koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, czyli takie których nie można wprost przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Ww. ustawa nie definiuje pojęć „koszty bezpośrednio związane z przychodami” oraz „koszty inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami”. Jednakże sens tych pojęć można ustalić posługując się ich językowym znaczeniem. Przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których poniesienie wpłynęło/wpłynie bezpośrednio na uzyskanie określonego przychodu. Kosztami zaś innymi niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, w tym koszty dotyczące całokształtu działalności podatnika są koszty związane z jego funkcjonowaniem.

Przepis powyższy nie określa terminu, kiedy – dla ustalenia dochodu podlegającego opodatkowaniu – należy potrącić koszty. Sposób, w jaki należy rozliczyć koszty uzyskania przychodów jest uzależniony od stopnia ich powiązania z uzyskiwanymi przychodami, tj. od tego, czy dany wydatek można zakwalifikować do kosztów bezpośrednio, czy też innych niż bezpośrednio związanych z przychodami.

Z opisu sprawy wynika, że w przedstawionym stanie faktycznym ponoszą Państwo koszty realizacji danego projektu, tj.: m.in. (…) itp. W odniesieniu do analizowanych wydatków mamy zatem do czynienia z kosztami mającymi bezpośredni wpływ na wysokość osiągniętych przychodów.

Kwestia związana z momentem potrącalności bezpośrednich kosztów uzyskania przychodów została uregulowana w przepisach art. 15 ust. 4-4c ustawy o CIT.

Jak wynika z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 4b ww. ustawy:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

1)  sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo

2)  złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego

- są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Art. 15 ust. 4c ustawy o CIT stanowi z kolei, że:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.

Generalną zasadą podatkowego rozliczania kosztów bezpośrednich jest ujęcie (potrącenie) w rachunku podatkowym kosztu bezpośrednio związanego z przychodem w roku jego związania z odpowiadającym mu przychodem, chyba że koszt bezpośredni został poniesiony po dniu sporządzenia sprawozdania finansowego po zakończonym roku podatkowym – w takim przypadku jest on potrącalny w roku podatkowym następującym po roku, którego dotyczy. Koszty bezpośrednie należy więc ujmować podatkowo w momencie wykazania odpowiadających im przychodów.

Z opisu sprawy wynika, iż w umowach na realizację Kontraktów wynagrodzenie ma charakter ryczałtowy. Zasadniczo wynagrodzenie może ulec zmianie w przypadku konieczności wykonania prac, których Spółka nie była w stanie przewidzieć i które nie wynikały z realizacji gwarancji lub rękojmi. Zapłata wynagrodzenia odbywa się częściami, a warunkiem jego wypłaty jest wykonanie czynności lub zrealizowanie określonego etapu prac/wykonanie części prac wskazanych w Kontrakcie oraz potwierdzenie ich realizacji odpowiednią dokumentacją, np. protokołem odbioru.

W celu rozliczenia Kontraktów Wnioskodawca zamierza na gruncie prawa podatkowego zastosować metodę pozwalającą na ujmowanie kosztów do wysokości wystawionej faktury częściowej związanej ze zrealizowaniem określonego etapu prac. W celu określenia wysokości wydatków podlegających rozpoznaniu jako koszt uzyskania przychodu, Wnioskodawca będzie przyporządkowywać koszty poniesione w związku z realizacją danego Kontraktu do przychodu należnego rozpoznanego z tytułu wykonania określonego etapu prac, udokumentowanego fakturą częściową.

Wnioskodawca będzie prowadzić w księgach rachunkowych odrębną ewidencję kosztów dla poszczególnych Kontraktów, która będzie pozwalać na ustalenie łącznej wartości kosztów faktycznie poniesionych w związku z realizacją danego Kontraktu. Wnioskodawca nie będzie jednak sporządzać przed rozpoczęciem realizacji Kontraktu szczegółowego kosztorysu prac w podziale na poszczególne etapy odpowiadające fakturom częściowym. W praktyce będzie to oznaczać, że w danym okresie rozliczeniowym Wnioskodawca będzie rozpoznawać w kosztach uzyskania przychodu tę część wydatków składających się na bazę kosztową danego Kontraktu, która będzie odpowiadać przychodowi należnemu wykazanemu na fakturze częściowej wystawionej w związku ze zrealizowaniem określonego etapu prac. Koszty te będą rozpoznawane w dacie rozpoznania odpowiadającego im przychodu podatkowego, z zastrzeżeniem, że ich wysokość nie będzie mogła przekraczać kosztów faktycznie poniesionych przez Spółkę ani wartości przychodu rozpoznanego z tytułu danego etapu prac. Jeżeli w danym okresie rozliczeniowym wartość kosztów poniesionych w związku z realizacją danego etapu Kontraktu będzie przekraczać wartość przychodu rozpoznanego na podstawie faktury częściowej wystawionej za ten etap, nadwyżka kosztów nie będzie rozpoznawana jednorazowo jako koszty uzyskania przychodów w tym okresie, lecz będzie podlegać rozliczeniu w kolejnych okresach rozliczeniowych, wraz z rozpoznawaniem dalszych przychodów z tytułu realizacji Kontraktu.

W konsekwencji koszty dotyczące danego Kontraktu będą rozliczane sukcesywnie, do wysokości przychodów rozpoznawanych na podstawie kolejnych faktur częściowych, aż do zakończenia realizacji Kontraktu i wystawienia faktury końcowej. Dopiero na etapie końcowego rozliczenia Kontraktu Spółka będzie ustalać ostateczną wysokość przychodów należnych oraz kosztów podatkowych przypadających na dany Kontrakt. Na tej podstawie Spółka będzie dokonywać końcowego rozliczenia podatkowego Kontraktu, w tym ustalenia ewentualnej różnicy pomiędzy przychodami i kosztami oraz wynikającego z tego dochodu podatkowego albo straty podatkowej.

Odnosząc wyżej cytowane przepisy prawa podatkowego do opisu sprawy stwierdzić należy, że koszty uzyskania przychodów poniesione w związku z realizacją danego Kontraktu powinny być rozliczane zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, tj. w powiązaniu z odpowiadającymi im przychodami uzyskiwanymi z realizacji tego Kontraktu wynikającymi z faktur częściowych oraz faktury końcowej.

W świetle powyższego, koszty bezpośrednio związane z realizacją Kontraktów powinny być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów proporcjonalnie do odpowiadających im przychodów podatkowych w oparciu o przedstawioną metodologię.

Zatem Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Odnosząc się do Państwa stwierdzenia, że „W opinii Wnioskodawcy opisana metodologia jest zgodna z zasadą współmierności przychodów i kosztów (…)”wskazać należy na autonomię prawa podatkowego oraz prawa bilansowego wynikającego z ustawy o rachunkowości z 4 listopada 2022 r. (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 522 ze zm.) Przykładowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 550/16 podkreślił, „iż zapisy dokonywane w księgach rachunkowych, których zadaniem jest rejestrowanie zdarzeń gospodarczych i odpowiadających im operacji gospodarczych, nie mogą modyfikować unormowań zawartych w materialnym prawie podatkowym”. Zdaniem sądu funkcje prawa bilansowego oraz prawa podatkowego nie pokrywają się, a dokonując wykładni przepisów podatkowych nie należy odwoływać się do znaczenia danego terminu nadawanego mu w aktach prawnych innych niż podatkowe, jeżeli takie odniesienie nie zostało wprost sformułowane przez ustawodawcę. Należy więc podkreślić, że ustawy podatkowe muszą posiadać bezpośrednie odwołanie do konkretnych przepisów ustawy o rachunkowości (bądź innych przepisów rachunkowych), aby mogły one zostać uznane za kreujące prawa i obowiązki podatkowe (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1731/08 oraz z 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 255/13).

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.