FBPO.3120.2.9.2026

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Działając na podstawie art. 14j § 1 oraz art. 14c z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622, z późn. zm.; zwana dalej jako o.p.) Prezydent Miasta Ostrołęki stwierdza, że stanowisko wnioskodawcy X (zwany dalej Wnioskodawcą lub Podatnikiem) przedstawione przez reprezentowanego radcę prawnego A.B. prowadząca Kancelarię Prawną (…), we wniosku z 27.08.2026 r. (data wpływu do tutejszego urzędu: 27.08.2026 r.) o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od nieruchomości dot. budowli tj. zbiornika retencyjnego wód deszczowych wraz z niezbędną infrastrukturą, wybudowanego na nieruchomości stanowiącej własność Wnioskodawcy, położonej przy ul. XYZ1, w A., obejmującą działkę o nr ewidencyjnym 1/1,

jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 27.08.2026 r. Wnioskodawca reprezentowany przez radcę prawnego A.B. prowadzącą Kancelarię Prawną w A (…), złożył wniosek (data wpływu do tutejszego urzędu: 27.08.2026 r.) o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od nieruchomości dot. budowli tj. zbiornika retencyjnego wód deszczowych wraz z niezbędną infrastrukturą, wybudowanego na nieruchomości stanowiącej własność Podatnika, położonej przy ul. XYZ1 w A, obejmującą działkę o nr ewidencyjnym 1/1. Przedmiotowy wniosek ma na celu rozstrzygnięcie, który podmiot tj. Wnioskodawca czy Y był oraz jest zobowiązany do zapłaty podatku od ww. budowli.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości położonej w A. przy ul. XYZ1, stanowiącej działkę o nr ewidencyjnym 1/1, obręb nr 00. Na przedmiotowej nieruchomości w latach 2020-2021 został wybudowany na zlecenie Y z siedzibą w B, ul. ZYX1, XX-XXX B, NIP: XXXXXXXXX (dalej również: „Y”) zbiornik retencyjny wód deszczowych wraz z niezbędną infrastrukturą (m. in. siecią kanalizacyjną). Nowo powstała budowla została, przyłączona do należącej do Y, a istniejącej już uprzednio, infrastruktury służącej do odprowadzania wód deszczowych lub roztopowych z terenów Y. Nowo powstała budowla służy do odprowadzania wód deszczowych lub roztopowych także z obszaru nieruchomości należących do Wnioskodawcy. Wody opadowe lub roztopowe, gromadzone przy pomocy nowo wybudowanej instalacji z obszaru należącego do Y oraz Wnioskodawcy, odprowadzane są do sieci miejskiej kanalizacji deszczowej, biegnącej w ciągu drogi publicznej - ul. XYZ (przyłącze znajduje się na działce nr 2). Wyżej wymieniony zbiornik retencyjny wód deszczowych oraz towarzysząca mu niezbędna infrastruktura (dalej zwane również: „Kanalizacją Deszczową” lub „zbiornikiem retencyjnym wraz z niezbędną infrastrukturą”), zostały pobudowane oraz sfinansowane w całości przez Y.

Budowa Kanalizacji Deszczowej została zakończona w dniu 17 lutego 2021 roku, co potwierdza wpis widniejący w dzienniku budowy nr XXX.

Na podstawie decyzji nr XX/XX z dnia 8 marca 2021 roku znak XYZXYZ Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego udzielono pozwolenia na użytkowanie zbiornika retencyjnego wód deszczowych wraz z infrastrukturą techniczną i drogową na działkach nr 1/1 oraz nr 2, położonych w A przy ul. XYZ1. Przedmiotowa decyzja stała się ostateczna w dniu 11 marca 2021 roku. Na podstawie aktu notarialnego umowy o ustanowienie służebności gruntowych z dnia 24 maja 2021 roku Repertorium A numer 1/1 zawartej przed notariuszem A.A. w Kancelarii Notarialnej w A.:

1)  Wnioskodawca:

a)  ustanowił odpłatną i na czas nieoznaczony służebność gruntową na nieruchomości położonej w A. przy ul. XYZ, oznaczonej jako działka 1/1 na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego i właściciela nieruchomości położonych przy ul. XYZ w A., stanowiących działki gruntu oznaczone numerami: 1/2, 1/3, 1/4, które należały wówczas, jak i obecnie, do Y,

b)  ustanowił odpłatną i na czas nieoznaczony służebność gruntową na nieruchomości położonej w A. przy ul. XYZ, oznaczonej jako działka 1/1 na rzecz Spółki pod firmą Y, z siedzibą w B., w związku z posiadanym przez nią udziałem wynoszącym 1/8 części we współużytkowaniu wieczystym nieruchomości położonej przy ul. XYZ w A., stanowiących działki gruntu oznaczone numerem ewidencyjnym nr 1/5 i 1/6, przy czym obie ustanowione służebności zostały ustanowione za jednorazowym wynagrodzeniem i polegają szczególnie na:

– prawie do wybudowania i utrzymania Kanalizacji Deszczowej,

– prawie do korzystania i używania Kanalizacji Deszczowej zgodne z jej przeznaczeniem, na zasadzie wyłączności, z zastrzeżeniem postanowień zawartej pomiędzy stronami odrębnej umowy z dnia 15 lipca 2020 roku,

– prawie wstępu na nieruchomość obciążoną w celu wykonywania czynności związanych z bieżącym funkcjonowaniem i utrzymaniem Kanalizacji Deszczowej, jak również jej remontami, ewentualną konieczną przebudową, konserwacją oraz usuwaniem awarii, w tym dojścia i dojazdu do Kanalizacji Deszczowej w celu wykonywania tych czynności,

– pozostawieniu wolnym od zabudowy (wraz z obiektami małej architektury), składowania materiałów, nasadzeń stałych oraz innych przeszkód w zakresie obejmującym przestrzeń znajdującą się nad powierzchnią infrastruktury wchodzącej w skład Kanalizacji Deszczowej, jak również w pasie okalającym zewnętrzne brzegi tej infrastruktury.

2)  Y:

a)  wyraził zgodę na podłączenie należącej do Wnioskodawcy infrastruktury do odprowadzania wód opadowych i roztopowych do Kanalizacji Deszczowej i odprowadzenie z niej do Kanalizacji Deszczowej wód opadowych i roztopowych z terenów uszczelnionych należących do Wnioskodawcy za jednorazowym wynagrodzeniem.

Zgodnie z ww. umową z dnia 15 lipca 2020 roku oraz protokołem przekazania z dnia 1 czerwca 2021 roku, wyłącznym dysponentem wybudowanej w latach 2020-2021 budowli w postaci Kanalizacji Deszczowej jest Y, a sama Kanalizacja Deszczowa (w tym zbiornik retencyjny wraz z niezbędną infrastruktura, usytuowane na działce nr 1/1) wchodzi w skład przedsiębiorstwa Y i jako urządzenie, o którym mowa w art. 49 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 795, z późn. zm.) stanowi własność Y oraz jest przez Y zarządzana.

Zgodnie z protokołem przyłączenia z dnia 1 czerwca 2021 roku do nowo wybudowanej Kanalizacji Deszczowej przyłączono infrastrukturę służącą do odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z obszaru uszczelnionego należącego do Podatnika, a tym samym Wnioskodawca odprowadza do wybudowanej w latach 2020-2021 Kanalizacji Deszczowej wody opadowe lub roztopowe z obszaru następujących działek: 1/7, 1/8, 1/9, 1/10, 1/1 oraz udziału 1/8 w działkach 1/5 i 1/6, to jest z obszaru uszczelnionego o łącznej powierzchni (...) m².

Y odprowadza od roku 2022 podatek od nieruchomości - budowli w postaci Kanalizacji Deszczowej (zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą). Również Y wprowadził Kanalizację Deszczową do prowadzonej przez siebie ewidencji środków trwałych oraz ją amortyzuje.

Z kolei Wnioskodawca dokonywał i dokonuje uiszczania podatku od nieruchomości w zakresie gruntu zajętego pod przedmiotową Kanalizację Deszczową.

W wyniku zmian właścicielskich oraz weryfikacji statusu nieruchomości Spółki przez nowego właściciela i Zarząd Wnioskodawcy oraz zasięgnięcia opinii prywatnej od podmiotu specjalizującego się materią podatku od nieruchomości, Wnioskodawca aktualnie reguluje również podatek od nieruchomości od budowli - Kanalizacji Deszczowej (zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą). Podatek od przedmiotowej budowli został uiszczony przez Podatnika również za lata ubiegłe, tj. od 2022-2024 r.

Pismem z dnia 21 maja 2026 roku Urząd Miasta A. wezwał Wnioskodawcę do uregulowania gospodarki wodno-ściekowej w zakresie odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z wykorzystaniem systemów kanalizacji deszczowej stanowiących własność Miasta A.

W dniu 29 czerwca 2026 roku Y zawarł z Miastem A. umowę na korzystanie z systemów kanalizacji deszczowej stanowiących własność Miasta A. w zakresie odprowadzania wód opadowych lub roztopowych, którą to umową objęto wszystkie działki (udziały w działkach) należące zarówno do Y jak i do Podatnika, a położone w A. przy ul. XYZ, to jest działki: 1/2, 1/3, 1/4, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10, 1/1 oraz udziały po 1/8 w działkach 1/5 i 1/6.

Wobec wystąpienia i stwierdzenia faktu regulowania zarówno przez Y jak i przez Wnioskodawcę podatku od nieruchomości w zakresie tej samej budowli – Kanalizacji Deszczowej (zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą), pomiędzy tymi podmiotami powstała wątpliwość, co do tego, który z podmiotów, tj. Podatnik czy Y był i jest zobowiązany do uiszczania podatku od nieruchomości w zakresie tejże budowli - zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym Podatnik zwrócił się z prośbą o odpowiedź na pytanie:

Czy w przedstawionym stanie faktycznym podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie zbiornika retencyjnego wód deszczowych wraz z niezbędną infrastrukturą, wchodzących w skład Kanalizacji Deszczowej, był od momentu powstania obowiązku podatkowego, tj. od dnia 1 stycznia 2022 roku i jest nadal właściciel tej budowli – Y, pomimo że grunt, na którym budowla ta jest posadowiona, stanowi własność Podatnika, przy uwzględnieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz brzmienia art. 49 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795, z późn. zm.; zwany dalej: K.c.), a w szczególności statusu prawnego przedmiotowej infrastruktury jako urządzenia przesyłowego wchodzącego w skład przedsiębiorstwa Y?

Ocena stanowiska Wnioskodawcy

Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w przedstawionym stanie faktycznym podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie przedmiotowego zbiornika retencyjnego wód deszczowych wraz z niezbędną infrastrukturą był i jest Y.

Zdaniem Wnioskodawcy, dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy konieczne jest w pierwszej kolejności ustalenie cywilnoprawnego statusu własności przedmiotowego zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą, a dopiero w kolejnym etapie określenie konsekwencji podatkowych wynikających z tego statusu.

W ocenie Wnioskodawcy należy więc rozstrzygnąć, czy:

1.   zbiornik retencyjny wraz z niezbędną infrastrukturą, z uwagi na fakt, że został wybudowany na gruncie stanowiącym własność Wnioskodawcy, stanowi część składową tego gruntu, tym samym to Podatnik jest właścicielem również przedmiotowego zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą,

2.   czy też zbiornik retencyjny wraz z niezbędną infrastrukturą, jako urządzenie przesyłowe, wchodzące w skład przedsiębiorstwa Y, stanowi odrębny przedmiot własności na podstawie art. 49 § 1 K.c., należący do Y.

Zdaniem Wnioskodawcy prawidłowa jest druga z przedstawionych kwalifikacji własności.

1.   Część składowa nieruchomości (art. 46 i 47 K.c.).

Dla oceny statusu prawnego przedmiotowego zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą pierwszorzędnym jest określenie, czy stanowią one część składową nieruchomości gruntowej.

Zgodnie z art. 46 § 1 K.c. nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności, a także budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Z kolei zgodnie z art, 47 § 1 K.c. część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.

Natomiast art. 47 § 2 K.c. stanowi, że częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego.

Dalej, zgodnie z art. 48 K.c., z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane.

Z powyższego wynika, że co do zasady urządzenia trwale związane z gruntem stanowią jego część składową.

Powyższa zasada nie ma jednak charakteru bezwzględnego, ponieważ art. 48 K.c. wprost wskazuje na wyjątki ustanowione w ustawie.

Takim wyjątkiem ustawowym jest art. 49 § 1 K.c., zgodnie z którym:

§ 1. Urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa.

W przypadku więc spełnienia przesłanek określonych w art. 49 § 1 K.c. urządzenie przesyłowe, które weszło w skład przedsiębiorstwa, nie stanowi części składowej nieruchomości, na której zostało posadowione.

W konsekwencji możliwe jest występowanie dwóch odrębnych praw własności — własności nieruchomości gruntowej oraz własności urządzenia przesyłowego, o którym mowa w art. 49 § 1 K.c.

W kontekście ustalenia prawa własności na uwagę zasługuje również art. 49 § 2 K.c., zgodnie z którym: „Osoba, która poniosła koszty budowy urządzeń, o których mowa w § 1, i jest ich właścicielem, może żądać, aby przedsiębiorca, który przyłączył urządzenia do swojej sieci, nabył ich własność za odpowiednim wynagrodzeniem, chyba że strony postanowiły inaczej.”

Regulacja ta ma znaczenie dla oceny statusu własnościowego urządzenia, wskazując na poniesienie kosztów jego budowy jako jedną z okoliczności istotnych dla tej oceny.

W niniejszej sprawie całość kosztów budowy zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą poniósł Y. Okoliczność ta, w powiązaniu z pozostałymi okolicznościami sprawy, przemawia za uznaniem, że zbiornik retencyjny wraz z niezbędną infrastrukturą zostały majątkowo (sfinansowanie kosztów budowy) i gospodarczo (jako element przedsiębiorstwa) przypisane do przedsiębiorstwa Y.

W ocenie Wnioskodawcy całokształt tych okoliczności prowadzi do wniosku, że przedmiotowy zbiornik retencyjny wraz z niezbędną infrastrukturą, jako urządzenia przesyłowe objęte dyspozycją art. 49 § 1 K.c., weszły w skład przedsiębiorstwa Y i stanowią jego własność, niezależnie od tego, że zostały wybudowane na gruncie stanowiącym własność Wnioskodawcy.

2.   Kanalizacja Deszczowa jako urządzenie przesyłowe — art. 49 ust. 1 K.c.

Szczególnego podkreślenia wymaga, że art. 49 § 1 K.c. posługuje się pojęciem „urządzeń”, a nie pojęciem „sieci”. Oznacza to, że dla zastosowania tego przepisu nie jest konieczne, aby dany przedmiot stanowił samodzielną sieć jako całość. Przedmiotem oceny może być również konkretne urządzenie wchodzące w skład takiego funkcjonalnego systemu, jeżeli spełnia przesłanki określone w art. 49 § 1 K.c. i wchodzi w skład przedsiębiorstwa.

W tym miejscu na poparcie powyższego, Wnioskodawca wskazuje na brzmienie art. 49 § 2 K.c., który posługuje się sformułowaniem „przedsiębiorca, który przyłączył urządzenia do swojej sieci”. Ustawodawca wyraźnie rozróżnia zatem pojęcie „urządzenia” od pojęcia „Sieci”, wskazując, że urządzenie może stanowić odrębny element, który zostaje przyłączony do sieci przedsiębiorcy. Tym samym art. 49 K.c. nie utożsamia urządzenia z siecią, lecz przewiduje możliwość funkcjonowania konkretnego urządzenia w ramach takiego systemu.

W konsekwencji fakt, że dane urządzenie stanowi element większego systemu służącego doprowadzaniu lub odprowadzaniu płynów, gazu, czy energii elektrycznej, nie pozbawia go możliwości samodzielnego zakwalifikowania jako urządzenia, o którym mowa w art. 49 § 1 K.c. Przepis ten nie wymaga bowiem, aby przedmiotem objętym jego zakresem była cała sieć, lecz odnosi się do poszczególnych urządzeń przesyłowych.

W niniejszej sprawie takim urządzeniem jest przede wszystkim zbiornik retencyjny wód deszczowych, usytuowany na działce nr 1/1 oraz wybudowana wraz z nim niezbędna infrastruktura służącą do połączenia sieci kanalizacyjnej należącej do Y z przedmiotowym zbiornikiem z jednej strony oraz infrastruktura służąca do odprowadzania wód ze zbiornika do instalacji należącej do Miasta A. Zbiornik retencyjny oraz wybudowana wraz z nim niezbędna infrastruktura są wyodrębnione technicznie, posiadają własną konstrukcję, funkcję oraz przeznaczenie gospodarcze. Funkcja Kanalizacji Deszczowej nie ogranicza się do samego transportu wód opadowych i roztopowych. Zbiornik retencyjny przejmuje tego rodzaju wody, czasowo je magazynuje i retencjonuje, a niezbędna infrastruktura umożliwia doprowadzenie tych wód do zbiornika, a następnie ich kontrolowane odprowadzenie.

3.   Wejście Kanalizacji Deszczowej, w tym zbiornika retencyjnego oraz niezbędnej infrastruktury w skład przedsiębiorstwa Y.

Drugą przesłanką zastosowania art. 49 § 1 k.c. jest wejście urządzenia w skład przedsiębiorstwa.

W ocenie Wnioskodawcy również ta przesłanka została spełniona. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika bowiem jednoznacznie, że:

1. zbiornik retencyjny wraz z niezbędną infrastrukturą został wybudowany na zlecenie Y;

2. inwestycja została w całości sfinansowana przez Y;

3. Wnioskodawca jedynie udostępnił własny grunt pod realizację inwestycji;

4. zgodnie z umową z dnia 15 lipca 2020 r. oraz protokołem przekazania z dnia 1 czerwca 2021 r. wyłącznym dysponentem Kanalizacji Deszczowej jest Y;

5. Y korzysta z przedmiotowej infrastruktury zgodnie z jej przeznaczeniem;

6. Y zarządza Kanalizacją Deszczową;

7. Y jest uprawniony do wykonywania czynności związanych z jej bieżącym funkcjonowaniem, utrzymaniem, remontami, konserwacją i usuwaniem awarii;

8. zbiornik retencyjny wraz z niezbędną infrastrukturą został ujęty przez Y w ewidencji środków trwałych;

9. Y dokonuje odpisów amortyzacyjnych od zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą;

10. Y od 2022 r. uiszcza podatek od nieruchomości od przedmiotowego zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą;

11. Y zawarł z Miastem A. umowę na korzystanie z systemów kanalizacji deszczowej stanowiących własność Miasta A. w zakresie odprowadzania wód opadowych lub roztopowych, retencjonowanych przy pomocy tych właśnie urządzeń przesyłowych.

Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że zbiornik retencyjny wraz z niezbędną infrastrukturą został funkcjonalnie i gospodarczo włączony do przedsiębiorstwa Y.

4.   Znaczenie ustanowienia służebności oraz zgody na przyłączenie infrastruktury Wnioskodawcy.

Dla oceny statusu własności zbiornika znaczenie ma również akt notarialny - umowa o ustanowienie służebności gruntowych z dnia 24 maja 2021 r., Repertorium A nr 1/1.

Na jego podstawie Wnioskodawca, jako właściciel nieruchomości obejmującej działkę nr 1/1, ustanowił na rzecz Y odpłatną i na czas nieoznaczony służebność gruntową, o treści szczegółowo opisanej w pkt. I niniejszego wniosku.

Szczególne znaczenie ma przy tym dalsza część aktu notarialnego, zgodnie z którą Y wyraził zgodę na podłączenie należącej do Podatnika infrastruktury do odprowadzania wód opadowych i roztopowych do Kanalizacji Deszczowej oraz na odprowadzanie za jej pośrednictwem wód z terenów uszczelnionych należących do Wnioskodawcy.

Postanowienie to potwierdza, że Kanalizacja Deszczowa, do której miała zostać podłączona infrastruktura Podatnika, była traktowana przez strony jako infrastruktura, której właścicielem był i którą dysponował Y, oraz do której podłączenie wymagało jego zgody. Ma to szczególne znaczenie w kontekście art. 49 § 1 K.c., który odnosi się do urządzeń wchodzących w skład przedsiębiorstwa.

Sposób uregulowania tej kwestii w akcie notarialnym wskazuje, że infrastruktura Podatnika oraz Kanalizacja Deszczowa stanowiły odrębne elementy, przy czym infrastruktura Wnioskodawcy miała zostać podłączona do Kanalizacji Deszczowej już istniejącej i pozostającej w dyspozycji Y.

W konsekwencji akt notarialny z dnia 24 maja 2021 r. stanowi kolejny argument potwierdzający, że Kanalizacja Deszczowa (zbiornik retencyjny wraz z niezbędną infrastrukturą) została funkcjonalnie i gospodarczo przypisana do przedsiębiorstwa Y, podczas gdy Podatnik pozostawał właścicielem wyłącznie nieruchomości (gruntu), na której infrastruktura ta została zlokalizowana.

5.   Ujęcie zbiornika w ewidencji środków trwałych

Wnioskodawca wskazuje również na fakt ujęcia przedmiotowego zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą w ewidencji środków trwałych Y oraz dokonywania przez ten podmiot odpisów amortyzacyjnych. Chociaż okoliczność ta nie stanowi samoistnej podstawy do ustalenia prawa własności Kanalizacji Deszczowej, to jednak jest kolejnym, istotnym elementem oceny całokształtu okoliczności dotyczących statusu majątkowego oraz gospodarczego urządzenia.

Fakt ujęcia Kanalizacji Deszczowej w ewidencji środków trwałych Y, w powiązaniu z pozostałymi okolicznościami przedstawionego stanu faktycznego, w szczególności:

a)  poniesieniem przez Y całości kosztów budowy Kanalizacji Deszczowej,

b)  treścią aktu notarialnego z dnia 24 maja 2021 r., obejmującą ustanowienie na rzecz Y służebności polegającej m.in. na prawie do wybudowania, utrzymania i wyłącznego korzystania z Kanalizacji Deszczowej oraz prawie dostępu do niej w celu jej utrzymania, remontów i usuwania awarii, a także wyrażeniem przez Y zgody na podłączenie należącej do Wnioskodawcy infrastruktury do odprowadzania wód opadowych i roztopowych do Kanalizacji Deszczowej,

c)   jak również, że od dnia 1 stycznia 2022 r. Y. uiszcza podatek od nieruchomości

•     budowli w zakresie przedmiotowej Kanalizacji Deszczowej,

•     przemawia za przyjęciem, że przedmiotowa Kanalizacja Deszczowa stanowi własność Y.

Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że przedmiotowa Kanalizacja Deszczowa (zbiornik retencyjny wód deszczowych wraz z niezbędną infrastrukturą), pomimo jego posadowienia na działce nr 1/1, stanowiącej własność Podatnika., nie stanowi części składowej tej nieruchomości, gdyż własność przedmiotowego zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą, zgodnie z art. 49 § 1 k.c., przysługuje Y. Podatnikiem podatku od nieruchomości - budowli w zakresie przedmiotowego zbiornika retencyjnego wód deszczowych wraz z niezbędną infrastruktura był i jest zatem Y

Ocena prawna stanowiska organu podatkowego

Zgodnie z art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – o. p., organ podatkowy odstępuje od uzasadnienia prawnego oceny, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Z uwagi na złożony charakter prawno-rzeczowy sprawy, organ potwierdza poprawność wykładni przepisów dokonanej przez Wnioskodawcę.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawa, organ podatkowy zważył, co następuję.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 707 z późn. zm. – dalej jako „u.p.o.l.”), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na mocy art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne czy prawne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych.

W tym miejscu organ podatkowy musi rozstrzygnąć kolizję pomiędzy cywilistyczną zasadą superficies solo cedit (wyrażoną w art. 48 i art. 191 K.c.), zgodnie z którą własność gruntu rozciąga się na wszystko, co jest z nim trwale połączone, a wyjątkiem przewidzianym w art. 49 § 1 K.c.

Art. 49 § 1 K.c. jednoznacznie stanowi, że urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie stanowią części składowej gruntu, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa.

Dla zaistnienia skutku prawnego w postaci odseparowania własności budowli od własności gruntu konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek:

Z opisu stanu faktycznego wynika, że przedmiotowy zbiornik retencyjny został wybudowany przez odrębny podmiot spółkę Y i technicznie oraz strukturalnie włączony do całej infrastruktury kanalizacji deszczowej będącej własnością tej spółki. Zbiornik nie stanowi zatem autonomicznej, statycznej instalacji służącej wyłącznie nieruchomości Wnioskodawcy, lecz jest integralnym elementem składowym większego systemu przesyłowo-odbiorczego (sieci) zarządzanego przez spółkę Y.

Z chwilą fizycznego i funkcjonalnego połączenia zbiornika z siecią przedsiębiorstwa spółki Y, na mocy art. 49 § 1 K.c., nastąpiło przełamanie zasady akcesoryjności. Zbiornik retencyjny przestał być częścią składową nieruchomości gruntowej należącej do Wnioskodawcy, a stał się rzeczą ruchomą (w rozumieniu prawa cywilnego) stanowiącą składnik majątkowy przedsiębiorstwa spółki Y.

Powyższą interpretację potwierdza ugruntowana i jednolita linia orzecznicza sądów administracyjnych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 stycznia 2020 r. (sygn. akt II FSK 2931/17) oraz w analogicznym wyroku z dnia 22 listopada 2022 r. (sygn. akt II FSK 902/20): „Jeżeli urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1 K.c., zostaną włączone w skład przedsiębiorstwa, to przestają być częścią składową nieruchomości, na której je posadowiono. Stają się one odrębnym przedmiotem własności podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo. W konsekwencji to na tym podmiocie, jako właścicielu budowli wpiętej w sieć, ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.”.

Wnioskodawca, mimo że pozostaje właścicielem gruntu, nie posiada żadnych uprawnień właścicielskich ani władztwa ekonomicznego nad samym zbiornikiem retencyjnym. Fakt, że Wnioskodawca korzysta z tego obiektu, wynika wyłącznie ze stosunku obligacyjnego (umowy cywilnoprawnej) i ma charakter odpłatnego lub nieodpłatnego korzystania z cudzej usługi odprowadzania wód opadowych. Posiadanie zależne lub korzystanie z cudzej infrastruktury na prywatnym gruncie nie rodzi obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, o ile udostępniającym nie jest Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego (co w tej sprawie nie zachodzi).

Organ podatkowy pragnie jednocześnie podkreślić, że dla oceny prawno-podatkowej bez znaczenia pozostaje fakt, iż inwestorem była spółka Y. Prawo podatkowe nie różnicuje statusu przedsiębiorstwa przesyłowego ze względu na czas jego trwania czy strukturę właścicielską. Kluczowy jest fakt prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na zarządzaniu tą infrastrukturą. Ponieważ to Y jest właścicielem sieci, to ona jest zobowiązana wykazać budowlę w swojej deklaracji podatkowej (DN-1) i odprowadzać podatek w wysokości 2% od jej wartości początkowej, ustalonej zgodnie z przepisami o podatku dochodowym od osób prawnych (art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.).

Mając na uwadze powyższe, argumentacja prawna Wnioskodawcy jest w pełni spójna z literą prawa oraz aktualną linią orzecznictwa, w związku z czym jego stanowisko należało uznać za prawidłowe w całej rozciągłości.

Pouczenie

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 p.p.s.a.) na adres urzędu obsługującego Prezydenta Miasta Ostrołęki, Plac gen. J. Bema 1, 07-410 Ostrołęka, lub w formie dokumentu elektronicznego na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Urzędu Miejskiego w Ostrołęki na platformie ePUAP lub poprzez e-Doręczenie (art. 54 § 1a p.p.s.a.), w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu niniejszej interpretacji – tj. aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. (art. 53 § 1 p.p.s.a.). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 p.p.s.a.).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 o.p., i odmowę wydania tych opinii może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.