FBPO.3120.2.10.2026

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Działając na podstawie art. 14j § 1 oraz art. 14c z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622, z późn. zm.; zwana dalej jako o.p.) Prezydent Miasta Ostrołęki stwierdza, że stanowisko wnioskodawcy Y (zwany dalej Wnioskodawcą lub Podatnikiem) przedstawione przez reprezentowanego radcę prawnego A.A. z Kancelarii (…) Spółka Partnerska, (...), we wniosku z dnia 27.08.2026 r. (data wpływu do tutejszego urzędu: 31.08.2026 r.) o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od nieruchomości dot. budowli tj. zbiornika retencyjnego wód deszczowych wraz z niezbędną infrastrukturą, wybudowanego przez Wnioskodawcę, na nieruchomości gruntowej położonej przy ul. A1., w A., obejmującą działkę o nr ewidencyjnym 1/1, której to nieruchomości gruntowej właścicielem jest X Sp. z o. o. z siedzibą w A. (zwana dalej X),

jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 31.08.2026 r. Wnioskodawca reprezentowany przez radcę prawnego A.A. z Kancelarii (…) Spółka Partnerska, (...), złożył wniosek o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od nieruchomości dot. budowli tj. zbiornika retencyjnego wód deszczowych wraz z niezbędną infrastrukturą, wybudowanego przez Wnioskodawcę, na nieruchomości gruntowej położonej przy ul. A1., w A., obejmującej działkę o nr ewidencyjnym 1/1, której to nieruchomości gruntowej właścicielem jest X. Przedmiotowy wniosek ma na celu rozstrzygnięcie, który podmiot tj. Wnioskodawca czy X był oraz jest zobowiązany do zapłaty podatku od ww. budowli.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

X jest właścicielem nieruchomości położonej w A. przy ul. A1., stanowiącej działkę o nr ewidencyjnym 1/1, obręb nr 00.

Na przedmiotowej nieruchomości w latach 2020-2021 Wnioskodawca wybudował zbiornik retencyjny wód deszczowych wraz z niezbędną infrastrukturą (m. in. siecią kanalizacyjną). Nowo powstała budowla została, przyłączona do należącej do Podatnika, a istniejącej już uprzednio, infrastruktury służącej do odprowadzania wód deszczowych lub roztopowych z terenów Wnioskodawcy. Nowo powstała budowla służy do odprowadzania wód deszczowych lub roztopowych także z obszaru nieruchomości należących do X. Wody opadowe lub roztopowe, gromadzone przy pomocy nowo wybudowanej instalacji z obszaru należącego do Wnioskodawcy oraz X, odprowadzane są do sieci miejskiej kanalizacji deszczowej, biegnącej w ciągu drogi publicznej - ul. A. (przyłącze znajduje się na działce nr 2/1).

Wyżej wymieniony zbiornik retencyjny wód deszczowych oraz towarzysząca mu niezbędna infrastruktura (dalej zwane również: „Kanalizacją Deszczową” lub „zbiornikiem retencyjnym wraz z niezbędną infrastrukturą”), zostały pobudowane oraz sfinansowane w całości przez Podatnika. Status X jako właściciela gruntu, tj. działki nr 1/1 polegał na udostępnieniu Wnioskodawcy terenu pod realizację budowy Kanalizacji Deszczowej, na warunkach oraz w zakresie wynikającym z umowy zawartej między tymi podmiotami.

Budowa Kanalizacji Deszczowej została zakończona w dniu 17 lutego 2021 roku, co potwierdza wpis widniejący w dzienniku budowy nr XXX.

Na podstawie decyzji nr XX/XX z dnia 8 marca 2021 roku znak XYZXYZ Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego udzielono pozwolenia na użytkowanie zbiornika retencyjnego wód deszczowych wraz z infrastrukturą techniczną i drogową na działkach nr 1/1 oraz nr 2/1, położonych w A. przy ul. A1.. Przedmiotowa decyzja stała się ostateczna w dniu 11 marca 2021 roku. Na podstawie aktu notarialnego umowy o ustanowienie służebności gruntowych z dnia 24 maja 2021 roku Repertorium A numer ABCD zawartej przed notariuszem B.B w Kancelarii Notarialnej w A.:

1)  X:

a)  ustanowił odpłatną i na czas nieoznaczony służebność gruntową na nieruchomości położonej w A. przy ul. A., oznaczonej jako działka 1/1 na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego i właściciela nieruchomości położonych przy ul. A. w A., stanowiących działki gruntu oznaczone numerami: 1/2, 1/3, 1/4, które należały wówczas, jak i obecnie, do Podatnika,

b)  ustanowił odpłatną i na czas nieoznaczony służebność gruntową na nieruchomości położonej w A. przy ul. A., oznaczonej jako działka 1/1 na rzecz Wnioskodawcy, w związku z posiadanym przez nią udziałem wynoszącym 1/8 części we współużytkowaniu wieczystym nieruchomości położonej przy ul. A. w A., stanowiących działki gruntu oznaczone numerem ewidencyjnym nr 1/7 i 1/8, przy czym obie ustanowione służebności zostały ustanowione za jednorazowym wynagrodzeniem i polegają szczególnie na:

–    prawie do wybudowania i utrzymania Kanalizacji Deszczowej,

–    prawie do korzystania i używania Kanalizacji Deszczowej zgodne z jej przeznaczeniem, na zasadzie wyłączności, z zastrzeżeniem postanowień zawartej pomiędzy stronami odrębnej umowy z dnia 15 lipca 2020 roku,

–    prawie wstępu na nieruchomość obciążoną w celu wykonywania czynności związanych z bieżącym funkcjonowaniem i utrzymaniem Kanalizacji Deszczowej, jak również jej remontami, ewentualną konieczną przebudową, konserwacją oraz usuwaniem awarii, w tym dojścia i dojazdu do Kanalizacji Deszczowej w celu wykonywania tych czynności,

–    pozostawieniu wolnym od zabudowy (wraz z obiektami małej architektury), składowania materiałów, nasadzeń stałych oraz innych przeszkód w zakresie obejmującym przestrzeń znajdującą się nad powierzchnią infrastruktury wchodzącej w skład Kanalizacji Deszczowej, jak również w pasie okalającym zewnętrzne brzegi tej infrastruktury.

2)  Podatnik:

a)  wyraził zgodę na podłączenie należącej do Wnioskodawcy infrastruktury do odprowadzania wód opadowych i roztopowych do Kanalizacji Deszczowej i odprowadzenie z niej do Kanalizacji Deszczowej wód opadowych i roztopowych z terenów uszczelnionych należących do X za jednorazowym wynagrodzeniem.

Zgodnie z ww. umową z dnia 15 lipca 2020 roku oraz protokołem przekazania z dnia 1 czerwca 2021 roku, wyłącznym dysponentem wybudowanej w latach 2020-2021 budowli w postaci Kanalizacji Deszczowej jest Wnioskodawca, a sama Kanalizacja Deszczowa (w tym zbiornik retencyjny wraz z niezbędną infrastruktura, usytuowane na działce nr 1/1) wchodzi w skład przedsiębiorstwa Podatnika i jako urządzenie, o którym mowa w art. 49 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 795, z późn. zm.) stanowi własność Wnioskodawcy oraz jest przez Niego zarządzana.

Zgodnie z protokołem przyłączenia z dnia 1 czerwca 2021 roku do nowo wybudowanej Kanalizacji Deszczowej przyłączono infrastrukturę służącą do odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z obszaru uszczelnionego należącego do X, a tym samym X odprowadza do wybudowanej w latach 2020-2021 Kanalizacji Deszczowej wody opadowe lub roztopowe z obszaru następujących działek: 1/6, 1/9, 1/10, 1/11, 1/1 oraz udziału 1/8 w działkach 1/7 i 1/8, to jest z obszaru uszczelnionego o łącznej powierzchni 10.642 m².

Wnioskodawca odprowadza od roku 2022 podatek od nieruchomości - budowli w postaci Kanalizacji Deszczowej (zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą). Również Y wprowadził Kanalizację Deszczową do prowadzonej przez siebie ewidencji środków trwałych oraz ją amortyzuje.

Z kolei X dokonywał i dokonuje uiszczania podatku od nieruchomości w zakresie gruntu zajętego pod przedmiotową Kanalizację Deszczową.

Pismem z dnia 21 maja 2026 roku Urząd Miasta A. wezwał Wnioskodawcę do uregulowania gospodarki wodno-ściekowej w zakresie odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z wykorzystaniem systemów kanalizacji deszczowej stanowiących własność Miasta A.

Mając na uwadze okoliczności, że Kanalizacja Deszczowa należy do Podatnika, a nie do X, w dniu 29 czerwca 2026 roku Wnioskodawca zawarł z Miastem A. umowę na korzystanie z systemów kanalizacji deszczowej stanowiących własność Miasta A. w zakresie odprowadzania wód opadowych lub roztopowych, którą to umową objęto wszystkie działki (udziały w działkach) należące zarówno do Podatnika jak i do X, a położone w A. przy ul. A., to jest działki: 1/2, 1/3, 1/4, 1/6, 1/9, 1/10, 1/11, 1/1 oraz udziały po 1/8 w działkach 1/7 i 1/8.

W związku z pismem Urzędu Miasta A. z dnia 21 maja 2026 roku oraz umową z dnia 29 czerwca 2026 roku zawartą pomiędzy Podatnikiem i Miastem A., Wnioskodawca wraz z X dokonały dodatkowej analizy statusu Kanalizacji Deszczowej. Podatnik wraz z X ustaliły ponadto, że podatek od nieruchomości – budowli – Kanalizacji Deszczowej (zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą) został uregulowany za okres od 2022 do chwili obecnej zarówno przez Podatnika (zgodnie z ustaleniami poczynionymi w umowie z dnia 15 lipca 2020 roku) jak i przez X.

Wobec wystąpienia i stwierdzenia faktu regulowania zarówno przez X jak i przez Wnioskodawcę podatku od nieruchomości w zakresie tej samej budowli — Kanalizacji Deszczowej (zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą), pomiędzy tymi podmiotami powstała wątpliwość, co do tego, który z podmiotów, tj. Podatnik czy X był i jest zobowiązany do uiszczania podatku od nieruchomości w zakresie tejże budowli - zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym Podatnik zwrócił się z prośbą o odpowiedź na pytanie:

Czy w przedstawionym stanie faktycznym podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie zbiornika retencyjnego wód deszczowych wraz z niezbędną infrastrukturą, wchodzących w skład Kanalizacji Deszczowej, był od momentu powstania obowiązku podatkowego, tj. od dnia 1 stycznia 2022 roku i jest nadal właściciel tej budowli - Podatnik, pomimo że grunt, na którym budowla ta jest posadowiona, stanowi własność X, przy uwzględnieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz brzmienia art. 49 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795, z późn. zm.; zwany dalej: K.c.), a w szczególności statusu prawnego przedmiotowej infrastruktury jako urządzenia przesyłowego wchodzącego w skład przedsiębiorstwa Wnioskodawcy?

Ocena stanowiska Wnioskodawcy

Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w przedstawionym stanie faktycznym podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie przedmiotowego zbiornika retencyjnego wód deszczowych wraz z niezbędną infrastrukturą był i jest Podatnik.

W ocenie Wnioskodawcy należy więc rozstrzygnąć, czy:

1.   zbiornik retencyjny wraz z niezbędną infrastrukturą, z uwagi na fakt, że został wybudowany na gruncie stanowiącym własność X, stanowi część składową tego gruntu, tym samym to X jest właścicielem również przedmiotowego zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą,

2.   czy też zbiornik retencyjny wraz z niezbędną infrastrukturą, jako urządzenie przesyłowe, wchodzące w skład przedsiębiorstwa Podatnika, stanowi odrębny przedmiot własności na podstawie art. 49 § 1 K.c., należący do Wnioskodawcy.

Zdaniem Wnioskodawcy prawidłowa jest druga z przedstawionych kwalifikacji własności.

1.   Część składowa nieruchomości (art. 46 i 47 K.c.)

Dla oceny statusu prawnego przedmiotowego zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą pierwszorzędnym jest określenie, czy stanowią one część składową nieruchomości gruntowej.

Zgodnie z art. 46 § 1 K.c. nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności, a także budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Z kolei zgodnie z art, 47 § 1 K.c. część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.

Dalej, zgodnie z art. 48 K.c., z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane.

Z powyższego wynika, że co do zasady urządzenia trwale związane z gruntem stanowią jego część składową.

Powyższa zasada nie ma jednak charakteru bezwzględnego, ponieważ art. 48 K.c. wprost wskazuje na wyjątki ustanowione w ustawie.

Takim wyjątkiem ustawowym jest art. 49 § 1 K.c., zgodnie z którym:

,,Urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa’’.

W przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 49 § 1 K.c. urządzenie przesyłowe, które weszło w skład przedsiębiorstwa, nie stanowi części składowej nieruchomości, na której zostało posadowione.

W konsekwencji możliwe jest występowanie dwóch odrębnych praw własności — własności nieruchomości gruntowej oraz własności urządzenia przesyłowego, o którym mowa w art. 49 § 1 K.c.

W kontekście ustalenia prawa własności na uwagę zasługuje również art. 49 § 2 K.c., zgodnie z którym: „Osoba, która poniosła koszty budowy urządzeń, o których mowa w § 1, i jest ich właścicielem, może żądać, aby przedsiębiorca, który przyłączył urządzenia do swojej sieci, nabył ich własność za odpowiednim wynagrodzeniem, chyba że strony postanowiły inaczej.”

Regulacja ta ma znaczenie dla oceny statusu własnościowego urządzenia, wskazując na poniesienie kosztów jego budowy jako jedną z okoliczności istotnych dla tej oceny.

W niniejszej sprawie całość kosztów budowy zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą poniósł Podatnik. Okoliczność ta, w powiązaniu z pozostałymi okolicznościami sprawy, przemawia za uznaniem, że zbiornik retencyjny wraz z niezbędną infrastrukturą zostały majątkowo (sfinansowanie kosztów budowy) i gospodarczo (jako element przedsiębiorstwa) przypisane do przedsiębiorstwa Wnioskodawcy.

W ocenie Wnioskodawcy całokształt tych okoliczności prowadzi do wniosku, że przedmiotowy zbiornik retencyjny wraz z niezbędną infrastrukturą, jako urządzenia przesyłowe objęte dyspozycją art. 49 § 1 K.c., weszły w skład przedsiębiorstwa Podatnika i stanowią jego własność, niezależnie od tego, że zostały wybudowane na gruncie stanowiącym własność X.

2.   Kanalizacja Deszczowa jako urządzenie przesyłowe — art. 49 ust. 1 K.c.

Szczególnego podkreślenia wymaga, że art. 49 § 1 K.c. posługuje się pojęciem „urządzeń”, a nie pojęciem „sieci”. Oznacza to, że dla zastosowania tego przepisu nie jest konieczne, aby dany przedmiot stanowił samodzielną sieć jako całość. Przedmiotem oceny może być również konkretne urządzenie wchodzące w skład takiego funkcjonalnego systemu, jeżeli spełnia przesłanki określone w art. 49 § 1 K.c. i wchodzi w skład przedsiębiorstwa.

Na poparcie powyższego, Wnioskodawca wskazuje na brzmienie art. 49 § 2 K.c., który posługuje się sformułowaniem „przedsiębiorca, który przyłączył urządzenia do swojej sieci”. Ustawodawca wyraźnie rozróżnia zatem pojęcie „urządzenia” od pojęcia „sieci”, wskazując, że urządzenie może stanowić odrębny element, który zostaje przyłączony do sieci przedsiębiorcy. Tym samym art. 49 K.c. nie utożsamia urządzenia z siecią, lecz przewiduje możliwość funkcjonowania konkretnego urządzenia w ramach takiego systemu.

W konsekwencji fakt, że dane urządzenie stanowi element większego systemu służącego doprowadzaniu lub odprowadzaniu płynów, gazu, czy energii elektrycznej, nie pozbawia go możliwości samodzielnego zakwalifikowania jako urządzenia, o którym mowa w art. 49 § 1 K.c. Przepis ten nie wymaga bowiem, aby przedmiotem objętym jego zakresem była cała sieć, lecz odnosi się do poszczególnych urządzeń przesyłowych.

W niniejszej sprawie takim urządzeniem jest przede wszystkim zbiornik retencyjny wód deszczowych, usytuowany na działce nr 1/1 oraz wybudowana wraz z nim niezbędna infrastruktura służącą do połączenia sieci kanalizacyjnej należącej do Wnioskodawcy z przedmiotowym zbiornikiem z jednej strony oraz infrastruktura służąca do odprowadzania wód ze zbiornika do instalacji należącej do Miasta A. Zbiornik retencyjny oraz wybudowana wraz z nim niezbędna infrastruktura są wyodrębnione technicznie, posiadają własną konstrukcję, funkcję oraz przeznaczenie gospodarcze. Funkcja Kanalizacji Deszczowej nie ogranicza się do samego transportu wód opadowych i roztopowych. Zbiornik retencyjny przejmuje tego rodzaju wody, czasowo je magazynuje i retencjonuje, a niezbędna infrastruktura umożliwia doprowadzenie tych wód do zbiornika, a następnie ich kontrolowane odprowadzenie.

3.   Wejście Kanalizacji Deszczowej, w tym zbiornika retencyjnego oraz niezbędnej infrastruktury w skład przedsiębiorstwa Podatnika.

Drugą przesłanką zastosowania art. 49 § 1 k.c. jest wejście urządzenia w skład przedsiębiorstwa.

W ocenie Wnioskodawcy również ta przesłanka została spełniona. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika bowiem jednoznacznie, że:

1. zbiornik retencyjny wraz z niezbędną infrastrukturą został wybudowany na zlecenie Podatnika;

2. inwestycja została w całości sfinansowana przez Wnioskodawcę;

3. X jedynie udostępnił własny grunt pod realizację inwestycji;

4. zgodnie z umową z dnia 15 lipca 2020 r. oraz protokołem przekazania z dnia 1 czerwca 2021 r. wyłącznym dysponentem Kanalizacji Deszczowej jest Podatnik;

5. Wnioskodawca korzysta z przedmiotowej infrastruktury zgodnie z jej przeznaczeniem;

6. Podatnik zarządza Kanalizacją Deszczową;

7. Wnioskodawca jest uprawniony do wykonywania czynności związanych z jej bieżącym funkcjonowaniem, utrzymaniem, remontami, konserwacją i usuwaniem awarii;

8. zbiornik retencyjny wraz z niezbędną infrastrukturą został ujęty przez Podatnika w ewidencji środków trwałych;

9. Wnioskodawca dokonuje odpisów amortyzacyjnych od zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą;

10. Podatnik od 2022 r. uiszcza podatek od nieruchomości od przedmiotowego zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą;

11. Wnioskodawca zawarł z Miastem A. umowę na korzystanie z systemów kanalizacji deszczowej stanowiących własność Miasta A. w zakresie odprowadzania wód opadowych lub roztopowych, retencjonowanych przy pomocy tych właśnie urządzeń przesyłowych.

Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że zbiornik retencyjny wraz z niezbędną infrastrukturą został funkcjonalnie i gospodarczo włączony do przedsiębiorstwa Podatnika.

4.   Znaczenie ustanowienia służebności oraz zgody na przyłączenie infrastruktury X.

Dla oceny statusu własności zbiornika znaczenie ma również akt notarialny - umowa o ustanowienie służebności gruntowych z dnia 24 maja 2021 r., Repertorium A nr ABCD.

Na jego podstawie X, jako właściciel nieruchomości obejmującej działkę nr 1/1, ustanowił na rzecz Wnioskodawcy odpłatną i na czas nieoznaczony służebność gruntową, o treści szczegółowo opisanej w pkt. I niniejszego wniosku.

Szczególne znaczenie ma przy tym dalsza część aktu notarialnego, zgodnie z którą Wnioskodawca wyraził zgodę na podłączenie należącej do X infrastruktury do odprowadzania wód opadowych i roztopowych do Kanalizacji Deszczowej oraz na odprowadzanie za jej pośrednictwem wód z terenów uszczelnionych należących do X.

Postanowienie to potwierdza, że Kanalizacja Deszczowa, do której miała zostać podłączona infrastruktura X, była traktowana przez strony jako infrastruktura, której właścicielem był i którą dysponował Podatnik, oraz do której podłączenie wymagało jego zgody. Ma to szczególne znaczenie w kontekście art. 49 § 1 K.c., który odnosi się do urządzeń wchodzących w skład przedsiębiorstwa.

Sposób uregulowania tej kwestii w akcie notarialnym wskazuje, że infrastruktura X oraz Kanalizacja Deszczowa stanowiły odrębne elementy, przy czym infrastruktura X miała zostać podłączona do Kanalizacji Deszczowej już istniejącej i pozostającej w dyspozycji Podatnika.

W konsekwencji akt notarialny z dnia 24 maja 2021 r. stanowi kolejny argument potwierdzający, że Kanalizacja Deszczowa (zbiornik retencyjny wraz z niezbędną infrastrukturą) została funkcjonalnie i gospodarczo przypisana do przedsiębiorstwa Wnioskodawcy, podczas gdy X pozostawał właścicielem wyłącznie nieruchomości (gruntu), na której infrastruktura ta została pobudowana.

5.   Ujęcie zbiornika w ewidencji środków trwałych

Wnioskodawca wskazuje również na fakt ujęcia przedmiotowego zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą w Swojej ewidencji środków trwałych oraz dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Chociaż okoliczność ta nie stanowi samoistnej podstawy do ustalenia prawa własności Kanalizacji Deszczowej, to jednak jest kolejnym, istotnym elementem oceny całokształtu okoliczności dotyczących statusu majątkowego oraz gospodarczego urządzenia.

Fakt ujęcia Kanalizacji Deszczowej w ewidencji środków trwałych Wnioskodawcy, w powiązaniu z pozostałymi okolicznościami przedstawionego stanu faktycznego, w szczególności:

a)  poniesieniem przez Podatnika całości kosztów budowy Kanalizacji Deszczowej,

b)  b)treścią aktu notarialnego z dnia 24 maja 2021 r., obejmującą ustanowienie na rzecz Wnioskodawcy służebności polegającej m.in. na prawie do wybudowania, utrzymania i wyłącznego korzystania z Kanalizacji Deszczowej oraz prawie dostępu do niej w celu jej utrzymania, remontów i usuwania awarii, a także wyrażeniem przez Podatnika zgody na podłączenie należącej do Wnioskodawcy infrastruktury do odprowadzania wód opadowych i roztopowych do Kanalizacji Deszczowej,

c)   jak również, że od dnia 1 stycznia 2022 r. Wnioskodawca. uiszcza podatek ód nieruchomości

•     budowli w zakresie przedmiotowej Kanalizacji Deszczowej,

•     przemawia za przyjęciem, że przedmiotowa Kanalizacja Deszczowa stanowi własność Podatnika.

Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że przedmiotowa Kanalizacja Deszczowa (zbiornik retencyjny wód deszczowych wraz z niezbędną infrastrukturą), pomimo jego posadowienia na działce nr 1/1, stanowiącej własność X, nie stanowi części składowej tej nieruchomości, gdyż własność przedmiotowego zbiornika retencyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą, zgodnie z art. 49 § 1 k.c., przysługuje Wnioskodawcy. Podatnikiem podatku od nieruchomości - budowli w zakresie przedmiotowego zbiornika retencyjnego wód deszczowych wraz z niezbędną infrastrukturą był i jest zatem Wnioskodawca.

Ocena prawna stanowiska organu podatkowego

Zgodnie z art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – o. p., organ podatkowy odstępuje od uzasadnienia prawnego oceny, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Z uwagi na złożony charakter prawno-rzeczowy sprawy, organ potwierdza poprawność wykładni przepisów dokonanej przez Wnioskodawcę.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawa, organ podatkowy zważył, co następuję.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 707 z późn. zm. – dalej jako „u.p.o.l.”), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na mocy art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne czy prawne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych.

W tym miejscu organ podatkowy musi rozstrzygnąć kolizję pomiędzy cywilistyczną zasadą superficies solo cedit (wyrażoną w art. 48 i art. 191 K.c.), zgodnie z którą własność gruntu rozciąga się na wszystko, co jest z nim trwale połączone, a wyjątkiem przewidzianym w art. 49 § 1 K.c.

Art. 49 § 1 K.c. jednoznacznie stanowi, że urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie stanowią części składowej gruntu, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa.

Dla zaistnienia skutku prawnego w postaci odseparowania własności budowli od własności gruntu konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek:

Z opisu stanu faktycznego wynika, że przedmiotowy zbiornik retencyjny został wybudowany przez Wnioskodawcę i technicznie oraz strukturalnie włączony do całej infrastruktury kanalizacji deszczowej będącej własnością Podatnika. Zbiornik nie stanowi zatem autonomicznej, statycznej instalacji służącej wyłącznie nieruchomości X, lecz jest integralnym elementem składowym większego systemu przesyłowo-odbiorczego (sieci) zarządzanej przez Wnioskodawcę.

Z chwilą fizycznego i funkcjonalnego połączenia zbiornika z siecią przedsiębiorstwa Podatnika, na mocy art. 49 § 1 K.c., nastąpiło przełamanie zasady akcesoryjności. Zbiornik retencyjny przestał być częścią składową nieruchomości gruntowej należącej do firmy X, a stał się rzeczą ruchomą (w rozumieniu prawa cywilnego) stanowiącą składnik majątkowy przedsiębiorstwa Wnioskodawcy.

Powyższą interpretację potwierdza ugruntowana i jednolita linia orzecznicza sądów administracyjnych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 stycznia 2020 r. (sygn. akt II FSK 2931/17) oraz w analogicznym wyroku z dnia 22 listopada 2022 r. (sygn. akt II FSK 902/20): „Jeżeli urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1 K.c., zostaną włączone w skład przedsiębiorstwa, to przestają być częścią składową nieruchomości, na której je posadowiono. Stają się one odrębnym przedmiotem własności podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo. W konsekwencji to na tym podmiocie, jako właścicielu budowli wpiętej w sieć, ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.”.

X, mimo że pozostaje właścicielem gruntu, nie posiada żadnych uprawnień właścicielskich ani władztwa ekonomicznego nad samym zbiornikiem retencyjnym. Fakt, że X korzysta z tego obiektu, wynika wyłącznie ze stosunku obligacyjnego (umowy cywilnoprawnej) i ma charakter odpłatnego lub nieodpłatnego korzystania z cudzej usługi odprowadzania wód opadowych. Posiadanie zależne lub korzystanie z cudzej infrastruktury na prywatnym gruncie nie rodzi obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, o ile udostępniającym nie jest Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego (co w tej sprawie nie zachodzi).

Organ podatkowy pragnie jednocześnie podkreślić, że dla oceny prawno-podatkowej bez znaczenia pozostaje fakt, iż inwestorem był Wnioskodawca. Prawo podatkowe nie różnicuje statusu przedsiębiorstwa przesyłowego ze względu na czas jego trwania czy strukturę właścicielską. Kluczowy jest fakt prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na zarządzaniu tą infrastrukturą. Ponieważ to Podatnik jest właścicielem sieci, to on jest zobowiązany wykazać budowlę w swojej deklaracji podatkowej (DN-1) i odprowadzać podatek w wysokości 2% od jej wartości początkowej, ustalonej zgodnie z przepisami o podatku dochodowym od osób prawnych (art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.).

Mając na uwadze powyższe, argumentacja prawna Wnioskodawcy jest w pełni spójna z literą prawa oraz aktualną linią orzecznictwa, w związku z czym jego stanowisko należało uznać za prawidłowe w całej rozciągłości.

Pouczenie

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 p.p.s.a.) na adres urzędu obsługującego Prezydenta Miasta Ostrołęki, Plac gen. J. Bema 1, 07-410 Ostrołęka, lub w formie dokumentu elektronicznego na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Urzędu Miejskiego w Ostrołęki na platformie ePUAP lub poprzez e-Doręczenie (art. 54 § 1a p.p.s.a.), w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu niniejszej interpretacji – tj. aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. (art. 53 § 1 p.p.s.a.). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 p.p.s.a.).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 o.p., i odmowę wydania tych opinii może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.