0115-KDIT2.4011.455.2026.3.ENB

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 lipca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani 31 lipca 2026 r. (wpływ) samodzielnie oraz 9 i 17 września 2026 r. (wpływ) w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni posiada obywatelstwo polskie oraz norweskie. Przez ostatnie (...) lat Wnioskodawczyni zamieszkiwała w Norwegii, gdzie znajdowało się jej centrum interesów życiowych. W tym okresie Wnioskodawczyni podlegała opodatkowaniu w Norwegii, mieszkała tam, pracowała i rozliczała swoje dochody przed norweskimi organami podatkowymi.

W dniu 22 lipca 2026 r. Wnioskodawczyni przenosi miejsce zamieszkania do Polski. Od tego dnia centrum interesów życiowych Wnioskodawczyni będzie znajdować się w Polsce. Wnioskodawczyni będzie stale zamieszkiwać na terytorium Polski, w szczególności w (...). Do Polski zostanie przeniesione centrum interesów osobistych, rodzinnych i gospodarczych Wnioskodawczyni. Przeniesienie miejsca zamieszkania do Polski ma charakter trwały i nie następuje wyłącznie w celu wykonywania pracy w Ambasadzie (…), lecz stanowi faktyczne przeniesienie centrum interesów życiowych Wnioskodawczyni do Polski.

W roku podatkowym 2026 Wnioskodawczyni będzie przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej łącznie przez okres przekraczający 183 dni. Od dnia (...) 2026 r. Wnioskodawczyni rozpocznie pracę w Ambasadzie (…) na stanowisku (...). Wnioskodawczyni będzie zatrudniona jako lokalny pracownik Ambasady (…) na podstawie umowy o pracę podlegającej prawu polskiemu. Wnioskodawczyni nie jest pracownikiem delegowanym z Norwegii do Polski. Praca będzie wykonywana wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawczyni będzie podlegać polskiemu systemowi ubezpieczeń społecznych. Składki na ubezpieczenia społeczne będą odprowadzane do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) w Polsce. Wynagrodzenie będzie wypłacane przez Ambasadę (…). Norweski organ podatkowy Skatteetaten poinformował Wnioskodawczynię, że zgodnie z norweskimi przepisami krajowymi, z uwagi na wcześniejszy okres zamieszkania w Norwegii przekraczający 10 lat, Wnioskodawczyni może nadal posiadać globalny obowiązek podatkowy w Norwegii. Jednocześnie Skatteetaten wskazał, że zastosowanie Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania może ograniczać prawo Norwegii do opodatkowania. Skatteetaten wskazał również, że zgodnie z umową podatkową między Polską a Norwegią dochód osiągnięty z pracy wykonywanej w Polsce może nie podlegać opodatkowaniu w Norwegii pod warunkiem powołania się przez podatnika na postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Wnioskodawczyni powzięła wątpliwość dotyczącą ustalenia państwa rezydencji podatkowej, miejsca opodatkowania wynagrodzenia otrzymywanego z Ambasady (…) oraz prawa do zastosowania ulgi na powrót.

Norweski organ podatkowy Skatteetaten udzielił odpowiedzi (tłumaczenie): opodatkowanie oraz składki na ubezpieczenie społeczne w Norwegii po przeprowadzce z Norwegii i rozpoczęciu pracy za granicą dla norweskiego pracodawcy publicznego.

Skatteetaten wskazuje, że zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą między Norwegią a Polską dochód uzyskany z pracy wykonywanej w Polsce nie powinien być opodatkowany w Norwegii. Podatnik ma jednak obowiązek wykazania tego dochodu w norweskim zeznaniu podatkowym (skattemelding) oraz powinien wystąpić o zastosowanie zasad unikania podwójnego opodatkowania albo o traktowanie jako osoba mająca miejsce zamieszkania dla celów podatkowych za granicą. Ponieważ podatnik posiada obecnie globalny obowiązek podatkowy w Norwegii, w norweskim zeznaniu podatkowym automatycznie może zostać naliczony podatek oraz składka na norweskie ubezpieczenie społeczne (trygdeavgift), jeżeli podatnik nie wystąpi o inne traktowanie. Podatnik powinien samodzielnie występować o zwolnienie z podatku oraz składki na norweskie ubezpieczenie społeczne za kolejne lata. Nie następuje to automatycznie, ponieważ w Norwegii obowiązuje zasada samodzielnego ustalania podstawy opodatkowania. Ponieważ pracodawcą jest norweski podmiot, będzie on korzystać z norweskiej karty podatkowej (skattekort). Dlatego ważne jest, aby podatnik wystąpił również o zwolnienie w swojej norweskiej karcie podatkowej, aby uniknąć pobierania zbyt wysokich zaliczek podatkowych w Norwegii.

1.  Wyjaśnienie przepisów

Ponieważ podatnik posiada obecnie globalny obowiązek podatkowy w Norwegii, przeprowadzka za granicę nie powoduje automatycznego zakończenia obowiązku podatkowego wobec Norwegii zgodnie z norweskim prawem krajowym. Jednak prawo Norwegii do opodatkowania może zostać ograniczone przez umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą pomiędzy Norwegią a państwem zamieszkania podatnika. Oznacza to, że umowa podatkowa określa, które państwo ma prawo opodatkowania poszczególnych rodzajów dochodów i majątku. Istnieją również międzynarodowe regulacje dotyczące składek na ubezpieczenie społeczne w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które określają, w którym kraju dana osoba powinna opłacać składki, aby uniknąć żądania składek przez dwa państwa.

2.  Sytuacja podatnika w praktyce w Norwegii

Podatnik nadal ma obowiązek informowania Norwegii o wszystkich dochodach i majątku w norweskim zeznaniu podatkowym, ale może żądać zastosowania zasad unikania podwójnego opodatkowania albo rozliczenia jako osoba mająca miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w innym państwie. Za rok 2026, jeżeli podatnik przebywałby w Polsce krócej niż 183 dni, mógłby być traktowany jako rezydent podatkowy Norwegii zarówno według prawa norweskiego, jak i według zasad umowy podatkowej. W takiej sytuacji należałoby zastosować metodę unikania podwójnego opodatkowania oraz ocenić możliwość zwolnienia ze składki na norweskie ubezpieczenie społeczne dla dochodu uzyskanego za granicą. Od roku 2027 i w kolejnych latach podatnik może żądać w Norwegii traktowania jako osoba posiadająca rezydencję podatkową w innym państwie oraz zwolnienia z podatku i składki na ubezpieczenie społeczne w Norwegii. Po upływie wymaganego okresu pobytu za granicą podatnik może wystąpić o emigrację podatkową z Norwegii, jeżeli chce zakończyć obowiązek podatkowy wobec Norwegii. Skatteetaten zaleca zapoznanie się z informacjami dotyczącymi: opodatkowania przy przeprowadzce za granicę, unikania podwójnego opodatkowania, miejsca zamieszkania według umowy podatkowej, emigracji podatkowej i zakończenia obowiązku podatkowego.

Wnioskodawczyni zacytowała również odpowiedź w języku norweskim (…).

W uzupełnieniu z 31 lipca 2026 r. Wnioskodawczyni sprostowała, że składki na ubezpieczenia społeczne i chorobowe nie będą płacone do ZUS, tylko do norweskiego urzędu NAV, który jest norweskim odpowiednikiem ZUS-u. Tak więc ubezpieczeniu społecznemu Wnioskodawczyni będzie podlegać w Norwegii, a nie w Polsce.

W uzupełnieniach z 9 i 17 września 2026 r. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że po dniu 31 lipca 2026 r. w Norwegii nie ma miejsca zamieszkania dla celów podatkowych. Norwegia będzie traktowała Wnioskodawczynię jako osobę mającą miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Norwegii do 31 lipca 2026 r. włącznie.

Od 22 lipca 2026 r. Wnioskodawczyni:

·      ma stałe miejsce zamieszkania w Polsce,

·      zarządza swoim majątkiem z Polski,

·      w Polsce prowadzi aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależy do organizacji/klubów,

·      w Polsce prowadzi swoje gospodarstwo domowe,

·      zazwyczaj przebywa w Polsce.

Wnioskodawczyni potwierdziła, że jej wynagrodzenie związane z pracą w Ambasadzie jest/będzie wypłacane przez Norwegię, jej jednostkę terytorialną lub organ władzy lokalnej z tytułu usług wykonywanych na rzecz tego państwa, jego jednostki terytorialnej lub organu władzy lokalnej.

W latach 2023, 2024, 2025 i w okresie od 1 stycznia do 31 lipca 2026 r. Wnioskodawczyni miała miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Norwegii.

Odpowiadając na pytanie czy Wnioskodawczyni miała miejsce zamieszkania na terytorium Polski w okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio 2026 r. (tj. w latach 2023, 2024, 2025) oraz od 1 stycznia do 21 lipca 2026 r., Wnioskodawczyni wyjaśniła, że zamieszkiwała wyłącznie w Norwegii, natomiast w Polsce Wnioskodawczyni przebywała na krótkich urlopach, ale nie w celu zamieszkania w okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio 2026 r. W okresie od 1 stycznia 2026 r. do 31 lipca 2026 r. Wnioskodawczyni miała więcej urlopów w Polsce w związku z (...), co spowodowało, że była na urlopie 12 dni w styczniu, 17 dni w lutym i 18 dni w kwietniu, co z okresem 1 sierpnia – 31 grudnia 2026 r. wyniesie 200 dni pobytu w Polsce.

W latach podatkowych 2023, 2024 lub 2025 Wnioskodawczyni nie przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni.

Wnioskodawczyni złożyła wniosek o norweski certyfikat rezydencji, ale jeszcze go nie otrzymała.

Wnioskodawczyni posiada zagraniczne zeznania podatkowe za lata 2023, 2024 i 2025. Wnioskodawczyni miała tę samą pracę w Norwegii od 6 marca 2012 r. i może poprosić pracodawcę o odcinki pensji.

Wnioskodawczyni chciałaby skorzystać z ulgi na powrót za lata 2026, 2027, 2028. Umowę o pracę w ambasadzie Wnioskodawczyni ma zawartą do 18 września 2028 r. i zamierza tyle tam pracować.

Pytania

1)  Czy od dnia 22 lipca 2026 r. Wnioskodawczyni będzie posiadała miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce oraz będzie podlegała nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1 i ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 4 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii?

2)  Czy wynagrodzenie uzyskiwane od dnia (...) 2026 r. przez Wnioskodawczynię z tytułu zatrudnienia jako (...) w Ambasadzie (…), jako lokalnego pracownika zatrudnionego według prawa polskiego i wykonującego pracę wyłącznie w Polsce, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce zgodnie z Konwencją między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii?

3)  Czy przychody uzyskiwane przez Wnioskodawczynię od dnia (...) 2026 r. z tytułu zatrudnienia opisanego powyżej stanowią przychody uprawniające do zastosowania zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. tzw. ulgi na powrót?

Pani stanowisko w sprawie

W zakresie pytania Nr 1 – zdaniem Wnioskodawczyni – od dnia 22 lipca 2026 r. będzie ona posiadała miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. Wnioskodawczyni przeniesie do Polski centrum interesów życiowych, osobistych i gospodarczych. Dodatkowo w roku podatkowym 2026 będzie przebywać na terytorium Polski przez okres przekraczający 183 dni. W przypadku gdyby przepisy krajowe Polski i Norwegii uznawały Wnioskodawczynię za rezydenta podatkowego obu państw, zastosowanie powinny znaleźć reguły rozstrzygające określone w art. 4 Konwencji, prowadzące do uznania Wnioskodawczyni za rezydenta podatkowego Polski.

W zakresie pytania Nr 2 – zdaniem Wnioskodawczyni – wynagrodzenie powinno podlegać opodatkowaniu w Polsce. Wnioskodawczyni będzie posiadać miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce, posiada obywatelstwo polskie, wykonuje pracę wyłącznie na terytorium Polski oraz jest lokalnym pracownikiem zatrudnionym na podstawie prawa polskiego. Wnioskodawczyni nie jest pracownikiem delegowanym przez państwo norweskie do wykonywania pracy za granicą.

W zakresie pytania Nr 3 – zdaniem Wnioskodawczyni – spełnia ona warunki zastosowania ulgi na powrót. Przez okres około 18 lat Wnioskodawczyni posiadała miejsce zamieszkania dla celów podatkowych poza terytorium Polski, tj. w Norwegii, gdzie mieszkała, pracowała oraz płaciła podatki. Od 22 lipca 2026 r. Wnioskodawczyni przenosi miejsce zamieszkania oraz centrum interesów życiowych do Polski. Zdaniem Wnioskodawczyni przychody uzyskiwane po powrocie do Polski powinny korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 152 o podatku dochodowym od osób fizycznych przy spełnieniu ustawowych limitów i pozostałych warunków.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Zgodnie z art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl natomiast art. 4a ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynika to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ww. ustawy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie, z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej itp. W praktyce czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

Wyjazd do innego państwa wraz z całą rodziną w większości przypadków powodować będzie przeniesienie centrum interesów osobistych do tego państwa. Natomiast wyjazd do pracy za granicę, podczas gdy małżonek oraz dzieci pozostają w Polsce, powodować będzie najczęściej utrzymanie centrum interesów osobistych na terytorium Polski.

W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Należy również podkreślić, że zmiana państwa rezydencji podatkowej może nastąpić w trakcie roku podatkowego.

Ocena Pani rezydencji podatkowej

Posiada Pani obywatelstwo polskie i norweskie. Przez ostatnie (...) lat zamieszkiwała Pani w Norwegii, gdzie znajdowało się centrum Pani interesów życiowych. W tym okresie podlegała Pani opodatkowaniu w Norwegii, mieszkała tam, pracowała i rozliczała swoje dochody przed norweskimi organami podatkowymi. W latach podatkowych 2023, 2024 lub 2025 nie przebywała Pani na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni. W dniu 22 lipca 2026 r. przeniosła Pani miejsce zamieszkania do Polski. Od tego dnia centrum Pani interesów życiowych znajduje się w Polsce. Będzie Pani stale zamieszkiwać na terytorium Polski, w szczególności w (...). Do Polski zostanie przeniesione Pani centrum interesów osobistych, rodzinnych i gospodarczych. Przeniesienie miejsca zamieszkania do Polski ma charakter trwały. W roku podatkowym 2026 będzie Pani przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej łącznie przez okres przekraczający 183 dni.

Norwegia będzie traktowała Panią jako osobę mającą miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Norwegii w latach 2023, 2024, 2025 oraz do 31 lipca 2026 r. włącznie.

Od 22 lipca 2026 r.:

·      ma Pani stałe miejsce zamieszkania w Polsce,

·      zarządza Pani swoim majątkiem z Polski,

·      w Polsce prowadzi aktywność społeczną , polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależy do organizacji/klubów,

·      w Polsce prowadzi Pani swoje gospodarstwo domowe,

·      zazwyczaj przebywa Pani w Polsce.

Skoro zatem przed 22 lipca 2026 r. mieszkała Pani wyłącznie w Norwegii, gdzie Pani pracowała i gdzie znajdowało się centrum Pani interesów życiowych, to uznać należy, że do 21 lipca 2026 r. podlegała Pani w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast skoro od dnia 22 lipca 2026 r. Pani centrum interesów życiowych znajduje się w Polsce, gdzie będzie Pani na stałe zamieszkiwać, i dokąd przeniesie Pani swoje centrum interesów osobistych, rodzinnych i gospodarczych, to zgodzić się z Panią należy, że od 22 lipca 2026 r. spełnia Pani warunki do uznania za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce, w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednakże ustalenie, że osoba fizyczna spełnia przesłanki pozwalające uznać ją za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy nie przesądza o uznaniu tej osoby za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Powyższe przepisy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, co wynika z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Mając zatem na uwadze, że do 31 lipca 2026 r. Norwegia również uważa Panią za swojego rezydenta podatkowego, to Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie od 22 do 31 lipca 2026 r. należy ustalić przy uwzględnieniu regulacji Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w Warszawie dnia 9 września 2009 r. (Dz.U. z 2010 r. nr 134, poz. 899; dalej: Konwencja polsko-norweska), zmienionej Protokołem sporządzonym w Oslo dnia 5 lipca 2012 r. (dalej: Protokół zmieniający), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Norwegię dnia 7 czerwca 2017 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1369, dalej: Konwencja MLI).

Stosownie do art. 4 ust. 1 Konwencji polsko-norweskiej:

W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz każdą jednostkę jego podziału terytorialnego lub organ władzy lokalnej. Jednakże, określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze względu na dochód jaki osiąga ona ze źródeł położonych w tym Państwie.

W myśl art. 4 ust. 2 tej Konwencji:

Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się zgodnie z następującymi zasadami;

a)  uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste oraz gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

b)  jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Państwie osoba posiada ośrodek interesów życiowych albo nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym stale przebywa;

c)  jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem;

d)  jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z tych Państw, właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisów należy sięgnąć do Komentarza Modelowej Konwencji OECD. Głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Zgodnie z ww. Komentarzem do Konwencji Modelowej – kryterium, na podstawie którego organ dokonuje rozstrzygnięcia nie powinno pozostawiać wątpliwości, że wnioskodawca spełnia wymagane warunki tylko w jednym państwie.

Mając na uwadze opisane zdarzenie oraz przedstawiony stan prawny stwierdzić należy, że skoro od 22 lipca 2026 r. to w Polsce ma Pani stałe miejsce zamieszkania, jak też centrum interesów osobistych i gospodarczych, to od tego dnia Pani miejscem zamieszkania dla celów podatkowych ustalonym w oparciu o ww. regulacje Konwencji polsko-norweskiej jest Polska. Oznacza to, że począwszy od dnia 22 lipca 2026 r. podlega Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Opodatkowanie dochodów uzyskanych z pracy wykonywanej w charakterze lokalnego pracownika zagranicznej ambasady

Wskazała Pani, że od dnia (...) 2026 r. rozpocznie pracę w Ambasadzie (…) na stanowisku (...). Będzie Pani zatrudniona jako lokalny pracownik Ambasady (…) na podstawie umowy o pracę podlegającej prawu polskiemu. Nie jest Pani pracownikiem delegowanym z Norwegii do Polski. Praca będzie wykonywana wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pani wynagrodzenie związane z pracą w Ambasadzie jest/będzie wypłacane przez Norwegię, jej jednostkę terytorialną lub organ władzy lokalnej z tytułu usług wykonywanych na rzecz tego państwa, jego jednostki terytorialnej lub organu władzy lokalnej.

Przeniesienie Pani miejsca zamieszkania do Polski ma charakter trwały i nie następuje wyłącznie w celu wykonywania pracy w Ambasadzie (…).

Kwestie opodatkowania dochodów z pracy w Konwencji polsko-norweskiej reguluje m.in. art. 14 ust. 1 tej Konwencji:

Z zastrzeżeniem postanowień artykułów 15 oraz 17 i 18 niniejszej Konwencji, wynagrodzenia, pensje oraz inne podobne świadczenia uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem pracy najemnej podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to otrzymane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Co do zasady, miejsce opodatkowania dochodów z pracy, zgodnie z umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania, uzależnione jest więc nie tyle od podmiotu wypłacającego wynagrodzenie, co od miejsca wykonywania pracy. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii, gdzie uzyskiwane są wynagrodzenia w zamian za świadczoną pracę najemną ma określenie miejsca jej wykonywania. Za miejsce wykonywania pracy należy uznać zawsze to miejsce, w którym osoba fizyczna przebywa, kiedy wykonuje pracę, za którą otrzymuje wynagrodzenie. Pierwszeństwo w opodatkowaniu dochodów z pracy najemnej ma zawsze to państwo, w którym praca jest wykonywana, z uwzględnieniem szczególnych regulacji Konwencji.

W sytuacji zatem gdy osoba mająca miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce wykonuje pracę na terytorium Polski, to co do zasady jej dochody podlegają opodatkowaniu tylko w Polsce.

Niemniej jednak, stosownie do art. 18 ust. 1 tej Konwencji:

(a)         Pensje, wynagrodzenia oraz inne podobne świadczenia, wypłacane przez Umawiające się Państwo, jego jednostkę terytorialną lub organ władzy lokalnej osobie fizycznej z tytułu usług wykonywanych na rzecz tego Państwa, jego jednostki terytorialnej lub organu władzy lokalnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

(b)         Jednakże, takie pensje, wynagrodzenia lub inne podobne świadczenia podlegają opodatkowaniu tylko w drugim Umawiającym się Państwie, jeżeli usługi te są wykonywane w tym Państwie przez osobę, która ma miejsce zamieszkania w tym Państwie i która:

(i) jest obywatelem tego Państwa; lub

(ii) nie stała się osobą mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie wyłącznie w celu świadczenia tych usług.

Zatem również w przypadku, gdy osoba mająca miejsce zamieszkania w Polsce uzyskuje dochody wypłacane przez Norwegię z tytułu pracy, o której mowa w art. 18 Konwencji polsko-norweskiej wykonywanej na rzecz Norwegii, to dochody te podlegają opodatkowaniu tylko w Polsce, jeśli ta osoba ma również obywatelstwo Polskie lub nie stała się osobą mającą miejsce zamieszkania w Polsce wyłącznie w celu świadczenia tych usług.

Mając zatem na uwadze, że jako osoba mająca miejsce zamieszkania na terytorium Polski i mająca obywatelstwo polskie wykonuje Pani pracę na terenie Polski, a ponadto Pani przeniesienie do Polski nie jest związane tylko z pracą wykonywaną w Ambasadzie, to w świetle całokształtu przedstawionych okoliczności oraz ww. przepisów uznać należy, że Pani wynagrodzenia uzyskane z tej pracy podlegają opodatkowaniu tylko w Polsce – stosownie do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodzić się więc z Panią należy, że wynagrodzenia uzyskane od (...) 2026 r. podlegają opodatkowaniu w Polsce.

Możliwość skorzystania z tzw. ulgi na powrót

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:

a)  ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,

b)  z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,

c)  z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,

d)  z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

-     w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.

Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy:

Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:

1)  w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz

2)  podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:

a)  trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

b)  okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

3) podatnik:

a)  posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub

b)  miał miejsce zamieszkania:

-     nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

-     na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz

4)  posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz

5)  nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:

Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.

Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że:

Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.

Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” spełnione muszą być również dodatkowe warunki określone w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.

Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W opisie zdarzenia wskazała Pani, że w dniu 22 lipca 2026 r. przeniosła się Pani do Polski, i od tego dnia Pani centrum interesów osobistych i gospodarczych znajduje się w Polsce oraz podlega Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Oznacza to, że warunek, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został przez Panią spełniony.

Ponadto przedstawione przez Panią okoliczności wskazują, że w latach 2023, 2024, 2025 oraz w okresie od 1 stycznia 2026 r. do momentu powrotu do Polski nie miała Pani miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zatem uznać należy, że spełnia Pani wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a i b ustawy.

Wyjaśniła Pani również, że posiada polskie obywatelstwo, co oznacza spełnienie warunku wynikającego z art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ww. regulacji.

Kolejnym istotnym kryterium warunkującym zastosowanie „ulgi na powrót” jest stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.

Z treści art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że podatnik powinien posiadać certyfikat rezydencji lub też inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do zwolnienia. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, muszą to być jednak dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.

Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody.

We wniosku wskazała Pani, że wystąpiła Pani o wydanie norweskiego certyfikatu rezydencji, jednak jeszcze go nie otrzymała. Posiada Pani jednak zagraniczne zeznania podatkowe za lata 2023, 2024, 2025, a ponadto od 2012 r. wykonywała Pani tę samą pracę i może uzyskać od pracodawcy „odcinki pensji”.

W oparciu o przedstawione przez Panią wyjaśnienia uznać zatem należy, że spełnia Pani warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Nie korzystała Pani uprzednio, w całości lub w części, z analizowanego zwolnienia, co oznacza także spełnienie przesłanki wynikającej z art. 21 ust. 43 pkt 5 ustawy.

Od (...) 2026 r. uzyskuje Pani dochody z tytułu umowy o pracę podlegającej prawu polskiemu.

W konsekwencji, przysługuje Pani prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych z tytułu umowy pracę. Przedmiotowe zwolnienie z opodatkowania obejmuje przychody do wysokości nieprzekraczającej łącznie w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte z tytułów wymienionych w przepisie – w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44. Zgodzić się zatem z Panią należy, że może Pani skorzystać z ulgi na powrót.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.