0115-KDIT1.4011.607.2026.1.MR

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego:

·      jest nieprawidłowe w zakresie pytania nr 4,

·      jest prawidłowe w zakresie pytań nr 1, 2 i 3.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest obywatelem polskim, nieposiadającym innego obywatelstwa. Wnioskodawca ma miejsce zamieszkania w A (ul. B 1) i od 1 maja 2023 r. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą (JDG) pod kodem PKD 62.01.Z (działalność związana z oprogramowaniem), opodatkowaną ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych; jest również czynnym podatnikiem VAT od 1 maja 2023 r. W ramach JDG Wnioskodawca świadczy usługi programistyczne wyłącznie na rzecz jednego kontrahenta z siedzibą w Polsce (X Sp. z o.o.); w ostatnich latach 100% dochodów Wnioskodawcy z działalności gospodarczej pochodziło ze źródeł polskich.

Wnioskodawca jest osobą stanu wolnego, nie pozostaje w związku małżeńskim i nie posiada dzieci. Nie posiada stałego miejsca zamieszkania poza Polską (nie wynajmuje ani nie jest właścicielem nieruchomości za granicą), nie utrzymuje w Polsce ani za granicą innych szczególnych powiązań osobistych (członkostwo w organizacjach, zobowiązania opiekuńcze itp.).

1 maja 2025 r. Wnioskodawca przekroczył granicę Stanów Zjednoczonych, w związku z czym w tym dniu została aktywowana jego Zielona Karta (Green Card), tj. dokument poświadczający status legalnego stałego rezydenta Stanów Zjednoczonych (Lawful Permanent Resident), a Wnioskodawca uzyskał status rezydenta podatkowego USA. Wnioskodawca przebywał wówczas na terytorium USA do 8 maja 2025 r., a następnie ponownie przebywał na terytorium USA od 20 do 23 października 2025 r. Poza wskazanymi okresami (łącznie 12 dni w 2025 r.) Wnioskodawca przebywał na terytorium Polski. Zgodnie z amerykańskim prawem wewnętrznym (tzw. „green card test”, na podstawie § 7701(b) Internal Revenue Code), za datę rozpoczęcia rezydencji podatkowej uznaje się pierwszy dzień fizycznej obecności na terytorium USA po otrzymaniu Zielonej Karty, w przypadku Wnioskodawcy jest to zatem dzień 1 maja 2025 r. Rezydencja ta, w przeciwieństwie do testu istotnej obecności (substantial presence test), nie jest uzależniona od liczby dni spędzonych następnie na terytorium USA i trwa nieprzerwanie od dnia jej powstania, dopóki Wnioskodawca zachowuje status posiadacza Zielonej Karty. Wnioskodawca rozlicza się z tego tytułu przed amerykańskim urzędem skarbowym (IRS).

Niezależnie od powyższego Wnioskodawca planuje fizyczną przeprowadzkę do Stanów Zjednoczonych (...) 1 października 2026 r. (data orientacyjna, może ulec zmianie). Od tej daty Wnioskodawca zamierza wykonywać pracę najemną na podstawie umowy o pracę z amerykańskim pracodawcą X. (...), na stanowisku (...), wykonując pracę z terytorium (...), za wynagrodzeniem rocznym w wysokości 100.000 USD brutto. Do dnia planowanego wyjazdu Wnioskodawca nie przewiduje pobytu w Polsce przekraczającego 183 dni w roku podatkowym.

Wnioskodawca ocenia, że do 30 września 2026 r. jego centrum interesów osobistych i gospodarczych pozostaje w Polsce (działalność gospodarcza, całość dotychczasowych dochodów, brak rodziny i powiązań osobistych w USA), natomiast od 1 października 2026 r. centrum to zostanie przeniesione do USA.

Wnioskodawca posiada samochód osobowy ((...), rok produkcji 2024) użytkowany na podstawie umowy leasingu operacyjnego zawartej 22 kwietnia 2024 r. z (...). na okres 48 miesięcy (do 21 kwietnia 2028 r.). Samochód stanowi własność leasingodawcy i jest wykorzystywany przez Wnioskodawcę zarówno do celów działalności gospodarczej, jak i prywatnych. Wnioskodawca planuje sprzedaż tego prawa/pojazdu (w ramach wykupu i odsprzedaży) przed dniem wyjazdu do USA, na rzecz nabywcy krajowego, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, za szacowaną cenę ok. 230.000 zł brutto (przy szacowanej wartości rynkowej pojazdu ok. 350.000 zł brutto i pozostałym do spłaty zobowiązaniu z tytułu rat leasingowych w wysokości ok. 115.000 zł brutto).

Nie można jednak wykluczyć, że sprzedaż nie dojdzie do skutku przed wyjazdem z uwagi na brak nabywcy: w takim przypadku samochód pozostałby przejściowo związany z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy w Polsce, wyłącznie do czasu znalezienia nabywcy, bez wykorzystywania go przez jakąkolwiek inną osobę.

Wartość rynkowa pozostałych składników majątku osobistego Wnioskodawcy (akcje i jednostki ETF na rachunku maklerskim oraz jednostki funduszu bitcoinowego) na dzień planowanej zmiany rezydencji wynosi łącznie ok. 3.800 zł; Wnioskodawca posiada również kryptowaluty (0,10887267 BTC) o wartości rynkowej ok. 25.500 zł. Łączna wartość rynkowa wszystkich składników majątku Wnioskodawcy pozostaje radykalnie poniżej progu 4.000.000 zł, o którym mowa w art. 30de ustawy o PIT.

Wnioskodawca nie posiada w ramach działalności gospodarczej żadnych środków trwałych ani wartości niematerialnych i prawnych innych niż opisane powyżej prawo z umowy leasingu operacyjnego.

Po wyjeździe do USA Wnioskodawca planuje zawiesić, a docelowo zlikwidować JDG w Polsce, nie później niż z chwilą zaprzestania wystawiania faktur na rzecz dotychczasowego kontrahenta, orientacyjnie od 1 października 2026 r., przy czym ostateczna data nie jest jeszcze ustalona. Wnioskodawca nie będzie świadczył usług na rzecz X. z o.o. po wyjeździe do USA – świadczenie usług w ramach JDG na rzecz tego kontrahenta zakończy się definitywnie wraz z przeprowadzką, a jedynym źródłem dochodów Wnioskodawcy od tego momentu będzie umowa o pracę zawarta z amerykańskim pracodawcą, X. Po wyjeździe Wnioskodawca nie będzie posiadał w Polsce biura, zaplecza technicznego, personelu ani pełnomocnictw do zawierania umów w jego imieniu lub w imieniu jakiegokolwiek podmiotu; jedynym ewentualnym powiązaniem z Polską pozostanie tymczasowe posiadanie opisanego wyżej samochodu, wyłącznie do czasu jego zbycia.

Pytania

1.  Czy i z jaką datą Wnioskodawca przestanie podlegać w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 1a ustawy o PIT, w związku z opisanym zdarzeniem przyszłym, w tym z uwzględnieniem posiadania przez Wnioskodawcę od 1 maja 2025 r. Zielonej Karty i wynikającej z tego faktu rezydencji podatkowej Stanów Zjednoczonych na gruncie amerykańskiego prawa wewnętrznego, a w konsekwencji, czy dochody z JDG uzyskane do tej daty podlegają opodatkowaniu w Polsce w ramach nieograniczonego obowiązku podatkowego, natomiast wynagrodzenie z tytułu pracy najemnej wykonywanej w USA na rzecz X., uzyskiwane od tej daty, pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce?

2.  Czy w związku ze zmianą rezydencji podatkowej Wnioskodawcy powstanie po jego stronie obowiązek zapłaty podatku od dochodów z niezrealizowanych zysków (exit tax) w rozumieniu art. 30da i n. ustawy o PIT – zarówno w odniesieniu do posiadanych składników majątku osobistego (akcje, jednostki ETF, jednostki funduszu bitcoinowego, kryptowaluty), których łączna wartość rynkowa pozostaje znacząco poniżej progu 4 000 000 zł, o którym mowa w art. 30de ustawy o PIT, jak i w odniesieniu do samochodu osobowego użytkowanego na podstawie umowy leasingu operacyjnego, a jeżeli samochód zostanie sprzedany przed dniem zmiany rezydencji podatkowej, czy przychód z takiej sprzedaży podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, z wyłączeniem reżimu exit tax?

3.  Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, w szczególności wobec braku po wyjeździe biura, zaplecza technicznego, personelu i pełnomocnictw do zawierania umów w Polsce oraz wobec zaprzestania świadczenia usług na rzecz X. z o.o., po stronie Wnioskodawcy powstanie na terytorium Polski zagraniczny zakład w rozumieniu art. 5a pkt 22 ustawy o PIT w związku z art. 6 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania z dnia 8 października 1974 r.?

4.  Jaką metodę unikania podwójnego opodatkowania powinien zastosować Wnioskodawca w rozliczeniu podatkowym w Polsce w odniesieniu do dochodów osiągniętych w okresie nakładania się rezydencji podatkowej Polski i Stanów Zjednoczonych, tj. od dnia powstania rezydencji podatkowej USA na podstawie green card test do 30 września 2026 r., w szczególności czy właściwą metodą jest metoda zaliczenia proporcjonalnego, o której mowa w art. 20 ust. 1 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania z dnia 8 października 1974 r.?

Pana stanowisko w sprawie

Ad 1

W Pana ocenie nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce ustanie z dniem faktycznego przeniesienia centrum interesów osobistych i gospodarczych do Stanów Zjednoczonych (orientacyjnie z dniem 30 września 2026 r.), niezależnie od wcześniejszego powstania rezydencji podatkowej USA na gruncie amerykańskiego prawa wewnętrznego w związku z Zieloną Kartą. Do tej daty dochody z JDG podlegają opodatkowaniu w Polsce w ramach nieograniczonego obowiązku podatkowego, natomiast wynagrodzenie z tytułu pracy najemnej w USA uzyskiwane od tej daty nie podlega opodatkowaniu w Polsce.

Nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustanie z dniem przeniesienia centrum interesów osobistych i gospodarczych Wnioskodawcy do Stanów Zjednoczonych, tj. z dniem poprzedzającym dzień faktycznego wyjazdu i podjęcia pracy najemnej w USA, orientacyjnie z dniem 30 września 2026 r. (dzień poprzedzający planowany wyjazd 1 października 2026 r.), niezależnie od wcześniejszego powstania po stronie Wnioskodawcy amerykańskiej rezydencji podatkowej na gruncie prawa wewnętrznego USA w związku z Zieloną Kartą.

Wnioskodawca zwraca uwagę, że pomiędzy Polską a Stanami Zjednoczonymi formalnie nadal obowiązuje umowa między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisana w Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. (Dz. U. z 1976 r. Nr 31, poz. 178); nowa Konwencja podpisana 13 lutego 2013 r., mimo ratyfikowania przez Polskę, nie weszła w życie z uwagi na brak ratyfikacji po stronie amerykańskiej i nie ma zastosowania do niniejszej sprawy.

Zgodnie z art. 4 umowy z 1974 r., jeżeli osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obydwu Umawiających się Państwach, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym państwie, w którym stale zamieszkuje; jeżeli stale zamieszkuje w obydwu państwach lub w żadnym z nich, decyduje państwo, z którym jej związki osobiste i majątkowe są ściślejsze (ośrodek powiązań osobistych); w dalszej kolejności decyduje państwo zwykłego pobytu, a ostatecznie: obywatelstwo.

Odnosząc powyższe do opisanego zdarzenia przyszłego, do 30 września 2026 r. Wnioskodawca nie posiada stałego miejsca zamieszkania w USA (nie wynajmuje ani nie jest właścicielem nieruchomości w USA), a jego ośrodek powiązań osobistych i majątkowych pozostaje w Polsce: tu znajduje się jego jedyne źródło dochodu (JDG), tu ma miejsce zamieszkania, tu nie posiada rodziny wymagającej rozdzielenia powiązań. Jednocześnie Wnioskodawca posiada wyłącznie obywatelstwo polskie. W konsekwencji, stosując reguły kolizyjne z art. 4 umowy z 1974 r., przez cały okres nakładania się rezydencji (tj. od dnia ustalonego zgodnie z green card test do 30 września 2026 r.) państwem rezydencji Wnioskodawcy w rozumieniu umowy pozostaje Polska, mimo że na gruncie wewnętrznego prawa USA Wnioskodawca podlega tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od dnia powstania rezydencji na podstawie green card test.

Wnioskodawca zwraca uwagę, że wskazany powyżej moment powstania rezydencji podatkowej USA na gruncie prawa amerykańskiego (tj. dzień pierwszej fizycznej obecności na terytorium USA po aktywacji Zielonej Karty) poprzedza planowaną datę fizycznej przeprowadzki, co oznacza, że opisany we wniosku okres podwójnej rezydencji podatkowej obejmuje odpowiednio dłuższy przedział czasu niż wyłącznie „rok przejściowy” liczony od dnia faktycznego wyjazdu. Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie przez Organ, że powyższa okoliczność pozostaje bez wpływu na ustalony w niniejszym stanowisku moment ustania nieograniczonego obowiązku podatkowego w Polsce, tj. że decydujące znaczenie ma nadal moment faktycznego przeniesienia ośrodka interesów życiowych, a nie sama data powstania formalnej rezydencji USA wynikającej z posiadania Zielonej Karty.

Orzecznictwo i praktyka interpretacyjna potwierdzająca stanowisko Wnioskodawcy

Powyższe stanowisko znajduje bezpośrednie potwierdzenie w aktualnej linii interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wydanej na gruncie tej samej umowy z 1974 r. W interpretacji indywidualnej z 7 maja 2026 r. (sygn. 0114-KDIP3-2.4011.252.2026.2.JM) Organ, oceniając analogiczny stan faktyczny (przeniesienie centrum interesów życiowych z Polski do USA), sformułował zasadę o kluczowym znaczeniu dla niniejszej sprawy: „normy kolizyjne stosowane w przypadku podwójnej rezydencji podatkowej miałyby zastosowanie dopiero wówczas, gdyby został Pan uznany za rezydenta podatkowego zarówno w Polsce jak i w Stanach Zjednoczonych (w świetle tamtejszych przepisów krajowych) w tym samym okresie”. W powołanej sprawie Organ ostatecznie nie zastosował testu kolizyjnego z art. 4 umowy z 1974 r., wskazując wprost, że skoro podatnik przebywał w USA jedynie na podstawie wizy pracowniczej H-1B, która „nie potwierdza rezydencji podatkowej”, a Zielonej Karty dopiero zamierzał się ubiegać, to jego miejsce zamieszkania należało ustalić wyłącznie na podstawie polskich przepisów krajowych, bez potrzeby sięgania po normy kolizyjne umowy.

Rozumowanie to, zastosowane a contrario do niniejszej sprawy, jednoznacznie potwierdza zasadność objęcia wnioskiem pytania o zastosowanie art. 4 umowy z 1974 r.: w odróżnieniu od podatnika z powołanej interpretacji, Wnioskodawca od 1 maja 2025 r. legitymuje się aktywną Zieloną Kartą, która – w przeciwieństwie do samej wizy pracowniczej – zgodnie z amerykańskim prawem wewnętrznym (green card test) samoistnie kreuje rezydencję podatkową USA. W konsekwencji, w okresie od dnia powstania tej rezydencji do 30 września 2026 r. faktycznie zachodzi opisana przez Organ przesłanka „uznania za rezydenta podatkowego zarówno w Polsce, jak i w Stanach Zjednoczonych w tym samym okresie”, co czyni zastosowanie testu kolizyjnego z art. 4 umowy z 1974 r. w pełni zasadnym i koniecznym.

Kryteria tego testu, tak jak zostały zastosowane w powołanej interpretacji oraz we wcześniejszej praktyce interpretacyjnej wydanej na gruncie tej samej umowy z 1974 r., prowadzą do wniosku analogicznego jak we wniosku – decydujące jest, gdzie podatnik posiada stałe ognisko domowe rozumiane jako miejsce urządzone i zastrzeżone dla trwałego użytkowania, a w dalszej kolejności – gdzie znajduje się ośrodek jego powiązań osobistych i majątkowych. Wnioskodawca w tamtej sprawie podkreślił, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2018 r. (sygn. akt II FSK 2653/16), że samo pozostawienie w Polsce majątku nieruchomego, rachunków bankowych czy pozostanie w polskim systemie ubezpieczeń społecznych „nie świadczą same w sobie o istnieniu centrum życiowego w Polsce” i „nie mają charakteru decydującego”.

W kontekście oceny centrum interesów osobistych Wnioskodawcy (osoby stanu wolnego, bez dzieci) istotne znaczenie mają Objaśnienia podatkowe Ministra Finansów z 29 kwietnia 2021 r. w sprawie rezydencji podatkowej, zgodnie z którymi w przypadku osób żyjących samodzielnie decydujące znaczenie ma to, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym – a nie sam fakt utrzymywania kontaktów z dalszą rodziną pozostającą w Polsce.

Wnioskodawca zwraca również uwagę, że linia interpretacyjna Organu konsekwentnie traktuje Zieloną Kartę jako istotny, lecz nie samoistnie przesądzający element stanu faktycznego – o czym świadczy interpretacja indywidualna z 13 kwietnia 2023 r. (0113-KDIPT2-2.4011.149.2023.1.AKU), w której Organ uznał podatnika posiadającego Zieloną Kartę za polskiego rezydenta podatkowego, ponieważ w tamtej sprawie to w Polsce – a nie w USA – znajdowało się jego centrum interesów osobistych i gospodarczych. Wnioskodawca podkreśla, że powyższe rozstrzygnięcie potwierdza spójność zaprezentowanej we wniosku metody oceny: to całokształt powiązań osobistych i gospodarczych, oceniany łącznie z kryteriami art. 4 umowy z 1974 r., a nie sam fakt posiadania Zielonej Karty, przesądza o rezydencji podatkowej – co w przypadku Wnioskodawcy prowadzi do wniosku o utrzymaniu polskiej rezydencji do 30 września 2026 r. i jej utracie z tym dniem.

Konsekwencje dla kwalifikacji dochodów w poszczególnych okresach

W konsekwencji powyższych ustaleń dochody z JDG uzyskane do 30 września 2026 r. podlegają opodatkowaniu w Polsce w ramach nieograniczonego obowiązku podatkowego, natomiast wynagrodzenie z tytułu pracy najemnej wykonywanej w USA, uzyskiwane od 1 października 2026 r., nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce.

Do 30 września 2026 r. (orientacyjna data ostatniego dnia pobytu w Polsce) Wnioskodawca, jako polski rezydent podatkowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 1a ustawy o PIT oraz art. 4 umowy z 1974 r., podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce położenia ich źródeł.

Dochody osiągane w tym okresie z JDG, jako dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, podlegają zatem opodatkowaniu w Polsce na zasadach właściwych dla tej formy opodatkowania.

Od 1 października 2026 r., wobec przeniesienia ośrodka interesów życiowych do USA, ustania polskiej rezydencji podatkowej oraz braku zagranicznego zakładu w Polsce (Ad 3), Wnioskodawca będzie w Polsce podatnikiem podlegającym wyłącznie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. opodatkowaniu w Polsce wyłącznie od dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wynagrodzenie z tytułu pracy najemnej wykonywanej na terytorium USA, na rzecz amerykańskiego pracodawcy (X.), stanowi dochód ze źródła położonego poza terytorium Polski i nie jest w żaden sposób związany z jakąkolwiek działalnością wykonywaną na terytorium Polski. Wobec braku w Polsce zakładu, do którego dochód ten mógłby zostać przypisany, wynagrodzenie to pozostaje w całości poza zakresem opodatkowania PIT w Polsce.

Ad 2

W Pana ocenie exit tax nie znajdzie zastosowania ani do majątku osobistego, z uwagi na nieprzekroczenie progu 4 000 000 zł z art. 30de ustawy o PIT, ani do samochodu użytkowanego na podstawie umowy leasingu operacyjnego, ponieważ jego właścicielem pozostaje leasingodawca, a nie Wnioskodawca. W przypadku sprzedaży samochodu przed dniem zmiany rezydencji podatkowej powstały z tego tytułu przychód podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, z wyłączeniem reżimu exit tax.

Exit tax nie znajdzie zastosowania ani do posiadanego przez Wnioskodawcę majątku osobistego, ani do opisanego samochodu osobowego użytkowanego na podstawie umowy leasingu operacyjnego.

Majątek osobisty (akcje, ETF, kryptowaluty): próg 4 000 000 zł

Zgodnie z art. 30de ustawy o PIT, przepisów o podatku od dochodów z niezrealizowanych zysków nie stosuje się, jeżeli łączna wartość rynkowa składników majątku, o których mowa w art. 30db ustawy o PIT, nie przekracza 4 000 000 zł. Wartość rynkowa posiadanych przez Wnioskodawcę składników majątku osobistego (akcje i jednostki ETF na rachunku maklerskim, jednostki funduszu bitcoinowego oraz kryptowaluty) wynosi łącznie ok. 29 300 zł, a zatem pozostaje radykalnie, o kilka rzędów wielkości, poniżej ustawowego progu. W konsekwencji, niezależnie od oceny, czy poszczególne z tych składników w ogóle mieszczą się w katalogu z art. 30db ustawy o PIT, sam fakt nieprzekroczenia progu 4 000 000 zł wyklucza powstanie obowiązku zapłaty exit tax z tytułu zmiany rezydencji podatkowej w odniesieniu do tej kategorii majątku.

Samochód w leasingu operacyjnym

Zgodnie z art. 30da ust. 2 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem od dochodów z niezrealizowanych zysków podlega m.in. przeniesienie składnika majątku poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub zmiana rezydencji podatkowej, w wyniku której Rzeczpospolita Polska traci w całości albo w części prawo do opodatkowania dochodów ze zbycia składnika majątku będącego własnością podatnika.

Dochodem z niezrealizowanych zysków jest, zgodnie z art. 30da ust. 4, nadwyżka wartości rynkowej składnika majątku ponad jego wartość podatkową.

Istotą leasingu operacyjnego jest to, że przez cały okres jego trwania właścicielem przedmiotu leasingu pozostaje leasingodawca (finansujący), a korzystający (Wnioskodawca) posiada jedynie prawo do używania rzeczy w zamian za raty leasingowe, bez prawa własności. Skoro przedmiotem opodatkowania exit tax są wyłącznie składniki majątku będące własnością podatnika (a nie prawa do korzystania z cudzej rzeczy), samochód użytkowany przez Wnioskodawcę na podstawie umowy leasingu operacyjnego nie jest, do dnia ewentualnego wykupu, składnikiem jego majątku w rozumieniu ww. przepisów i nie może podlegać opodatkowaniu podatkiem od dochodów z niezrealizowanych zysków w związku ze zmianą rezydencji podatkowej Wnioskodawcy.

Niezależnie od powyższego, jeżeli, zgodnie z planami Wnioskodawcy, samochód zostanie sprzedany (w drodze wykupu z leasingu i dalszej odsprzedaży) przed dniem zmiany rezydencji podatkowej, powstały z tego tytułu przychód będzie przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej, opodatkowanym na zasadach ogólnych właściwych dla tego źródła przychodów (art. 14 ustawy o PIT), jako że dochodzi wówczas do faktycznego (zrealizowanego), a nie hipotetycznego (niezrealizowanego) przysporzenia. W takim przypadku przepisy o exit tax nie znajdą zastosowania z uwagi na odmienny, wyprzedzający charakter zdarzenia podatkowego.

Analogiczny wniosek zachowuje aktualność również w scenariuszu alternatywnym, w którym samochód nie zostanie sprzedany przed wyjazdem z uwagi na brak nabywcy: skoro nie dochodzi wówczas ani do przeniesienia składnika majątku poza terytorium RP (samochód pozostaje w Polsce do czasu zbycia), ani do utraty przez Polskę prawa do opodatkowania przyszłego dochodu z jego zbycia, przesłanki zastosowania exit tax pozostają niespełnione również w tym wariancie.

Ad 3

W Pana ocenie opisanym zdarzeniu przyszłym po jego stronie nie powstanie na terytorium Polski zagraniczny zakład w rozumieniu wskazanych przepisów.

Zgodnie z art. 6 umowy z 1974 r. (analogicznie art. 5a pkt 22 ustawy o PIT), zakładem jest stałe miejsce, w którym całkowicie lub częściowo wykonuje się działalność gospodarczą przedsiębiorstwa, w szczególności filia, biuro, fabryka, warsztat lub plac budowy trwający dłużej niż 18 miesięcy, albo działanie przez zależnego przedstawiciela posiadającego i zwykle wykonującego pełnomocnictwo do zawierania umów w imieniu przedsiębiorstwa.

Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, po wyjeździe do USA Wnioskodawca nie będzie posiadał w Polsce żadnego biura, zaplecza technicznego, personelu, magazynu ani pełnomocnictw do zawierania umów w jego imieniu lub w imieniu jakiegokolwiek innego podmiotu. Istotne znaczenie ma również okoliczność, że Wnioskodawca definitywnie zaprzestanie świadczenia usług na rzecz dotychczasowego kontrahenta, X. z o.o., wraz z wyjazdem do USA – nie będzie zatem kontynuował żadnej działalności zarobkowej związanej z Polską, która mogłaby uzasadniać istnienie stałej placówki służącej prowadzeniu działalności gospodarczej. Jedynym, przejściowym powiązaniem z Polską pozostanie ewentualne posiadanie opisanego samochodu, wyłącznie do czasu jego zbycia, bez wykorzystywania go przez jakąkolwiek inną osobę do prowadzenia działalności gospodarczej. Tego rodzaju okoliczność nie spełnia definicji stałej placówki służącej prowadzeniu działalności gospodarczej i nie może samodzielnie prowadzić do powstania zakładu w rozumieniu ww. przepisów.

Ad 4

W Pana ocenie właściwą metodą unikania podwójnego opodatkowania w odniesieniu do wskazanego okresu jest metoda zaliczenia proporcjonalnego, o której mowa w art. 20 ust. 1 umowy z 1974 r., zgodnie z którą podatek zapłacony w Stanach Zjednoczonych podlega zaliczeniu na poczet podatku należnego w Polsce, do wysokości podatku polskiego przypadającego proporcjonalnie na dochód osiągnięty za granicą.

Wnioskodawca wyjaśnia w tym miejscu źródło rzeczywistego podwójnego opodatkowania w opisanym okresie, mimo ustalenia przedstawionego w Ad 1, zgodnie z którym dla celów umowy z 1974 r. państwem rezydencji Wnioskodawcy pozostaje wyłącznie Polska.

Art. 5 ust. 3 umowy z 1974 r. zawiera tzw. klauzulę „saving clause”, zgodnie z którą Stany Zjednoczone zachowują prawo opodatkowania własnych obywateli oraz osób uznanych za mające miejsce zamieszkania w USA zgodnie z zasadami art. 4 umowy, tak jakby umowa nie weszła w życie. Niezależnie od wyniku testu kolizyjnego z art. 4 umowy Stany Zjednoczone – na podstawie swojego prawa wewnętrznego dotyczącego posiadaczy Zielonej Karty (green card test) – w praktyce opodatkowują całość światowych dochodów Wnioskodawcy od dnia powstania jego amerykańskiej rezydencji podatkowej, czego wyrazem jest już dokonywane przez Wnioskodawcę rozliczenie przed IRS. W konsekwencji, mimo że dla celów umowy Wnioskodawca pozostaje rezydentem wyłącznie Polski, faktycznie dochodzi w opisanym okresie do podwójnego opodatkowania tych samych dochodów (w tym dochodów z JDG) – raz w Polsce jako państwie rezydencji w rozumieniu umowy, a raz w USA na podstawie krajowego reżimu opodatkowania posiadaczy Zielonej Karty. Sytuację tę rozwiązuje właśnie mechanizm zaliczenia opisany w art. 20 umowy.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 umowy z 1974 r., Polska zezwoli osobie mającej miejsce zamieszkania w Polsce na zaliczenie na poczet należnych w Polsce podatków odpowiednich kwot podatków zapłaconych w Stanach Zjednoczonych. Wnioskodawca zwraca uwagę, że umowa z 1974 r. przewiduje metodę zaliczenia proporcjonalnego jako podstawową metodę unikania podwójnego opodatkowania dla wszystkich kategorii dochodów – odmiennie niż nigdy nieratyfikowana Konwencja z 2013 r., która jako metodę podstawową przewidywała metodę wyłączenia z progresją. Z uwagi na to, że do niniejszej sprawy zastosowanie ma wyłącznie umowa z 1974 r., dochody Wnioskodawcy osiągnięte w okresie, w którym pozostaje on polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu tej umowy (tj. do 30 września 2026 r.), a jednocześnie podlega w USA opodatkowaniu z tytułu tych samych lub innych dochodów na podstawie green card test, powinny być rozliczone w Polsce z zastosowaniem metody zaliczenia proporcjonalnego: podatek zapłacony w Stanach Zjednoczonych podlega zaliczeniu na poczet podatku należnego w Polsce, przy czym kwota zaliczenia nie może przekroczyć tej części podatku polskiego, która proporcjonalnie przypada na dochód osiągnięty za granicą.

Wnioskodawca podkreśla praktyczne znaczenie powyższego ustalenia – z uwagi na to, że rezydencja podatkowa USA powstała po jego stronie już od 1 maja 2025 r. (a nie dopiero w dniu faktycznej przeprowadzki), a Wnioskodawca rozlicza się z tego tytułu przed IRS, metoda zaliczenia proporcjonalnego znajduje zastosowanie już w rozliczeniu za 2025 r. oraz za okres do 30 września 2026 r., nie zaś dopiero od momentu faktycznego wyjazdu do USA.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny w zakresie pytania 1 i 3.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej (pytanie nr 2 i 4)

Opodatkowanie podatkiem od dochodów z niezrealizowanych zysków

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Źródłami przychodów są niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da.

Stosownie do art. 30da ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatek od dochodów z niezrealizowanych zysków wynosi:

1) 19% podstawy opodatkowania - gdy ustalana jest wartość podatkowa składnika majątku;

2) 3% podstawy opodatkowania - gdy nie ustala się wartości podatkowej składnika majątku.

Jak stanowi art. 30da ust. 2 ww. ustawy:

Opodatkowaniu podatkiem od dochodów z niezrealizowanych zysków podlega:

1) przeniesienie składnika majątku poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w wyniku którego Rzeczpospolita Polska traci prawo do opodatkowania dochodów ze zbycia tego składnika majątku, przy czym przenoszony składnik majątku pozostaje własnością tego samego podmiotu;

2) zmiana rezydencji podatkowej przez podatnika podlegającego w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, w wyniku której Rzeczpospolita Polska traci prawo do opodatkowania dochodów ze zbycia składnika majątku będącego własnością tego podatnika, w związku z przeniesieniem jego miejsca zamieszkania do innego państwa.

Przepis art. 30da ust. 3 ww. ustawy stanowi, że:

W przypadku składnika majątku niezwiązanego z działalnością gospodarczą opodatkowaniu podatkiem od dochodów z niezrealizowanych zysków w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, podlegają tylko składniki majątku stanowiące: ogół praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną, udziały w spółce, akcje i inne papiery wartościowe, pochodne instrumenty finansowe oraz tytuły uczestnictwa w funduszach kapitałowych, zwane dalej „majątkiem osobistym”, jeżeli podatnik ma miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez łącznie co najmniej pięć lat w dziesięcioletnim okresie poprzedzającym dzień zmiany rezydencji podatkowej.

W myśl art. 30da ust. 5 ww. ustawy:

Opodatkowanie podatkiem od dochodów z niezrealizowanych zysków w wyniku zmiany rezydencji podatkowej, o której mowa w ust. 2 pkt 2, nie dotyczy składników majątku, które po zmianie rezydencji podatkowej pozostają związane z położonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagranicznym zakładem podatnika, który zmienił rezydencję podatkową.

Zgodnie z art. 30da ust. 7 ww. ustawy:

Dochód z niezrealizowanych zysków stanowi nadwyżka wartości rynkowej składnika majątku ustalanej na dzień jego przeniesienia albo na dzień poprzedzający dzień zmiany rezydencji podatkowej ponad jego wartość podatkową.

Przepisów art. 30da nie stosuje się, jeżeli łączna wartość rynkowa przenoszonych składników majątku nie przekracza kwoty 4 000 000 zł (art. 30db ust. 1 powyższej ustawy).

Oznacza to, że podatkiem dochodowym z niezrealizowanych zysków objęte są przenoszone składniki majątku podatnika, jeżeli ich łączna wartość przekracza 4 000 000 zł i kiedy w wyniku przeniesienia składnika majątku (w rozumieniu art. 30da ust. 2 pkt 1 ustawy) lub zmiany rezydencji podatkowej (w rozumieniu art. 30da ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy), Rzeczpospolita Polska traci prawo do opodatkowania dochodów ze zbycia takiego składnika majątku. Jeżeli zatem łączna wartość przenoszonych składników majątku podatnika nie przekroczy kwoty 4 000 000 zł, to zarówno w przypadku przeniesienia składników majątku, jak i zmiany rezydencji podatkowej nie wystąpi obowiązek zapłaty podatku dochodowego od dochodów z niezrealizowanych zysków.

Omawiane przepisy – dotyczące dochodów z niezrealizowanych zysków – zostały wprowadzone mocą ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193). Wprowadzenie opodatkowania dochodów z niezrealizowanych zysków (tzw. exit tax) było elementem uszczelnienia systemu podatków dochodowych. Celem projektowanej nowelizacji było również dostosowanie polskich przepisów podatkowych do wprowadzonych w 2016 r. zmian w prawie Unii Europejskiej (Sejm VIII kadencji. Druk Sejmowy nr 2860).

W analizowanym zdarzeniu przyszłym zamierza Pan zmienić miejsce zamieszkania (rezydencję podatkową) i przenieść się do Stanów Zjednoczonych Ameryki. Wartość rynkowa wszystkich składników Pana majątku nie przekroczy kwoty 4 mln zł.

W związku z tym uznać należy, że akcje, jednostki ETF, jednostki funduszu bitcoinowego, a także samochód (wykupiony z leasingu operacyjnego i nie sprzedany przed zmianą rezydencji) nie będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od dochodów z niezrealizowanych zysków w wyniku zmiany rezydencji podatkowej przez Pana – w sytuacji gdy wartość rynkowa tych składników majątkowych nie będzie przekraczała kwoty 4 000 000 zł.

Natomiast kryptowaluty nie są majątkiem osobistym stanowiącym ogół praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną, udziały w spółce, akcje i inne papiery wartościowe, pochodne instrumenty finansowe oraz tytuły uczestnictwa w funduszach kapitałowych. Zatem w przedstawionej sytuacji nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 30da ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W tym miejscu należy wskazać, że wbrew Pana twierdzeniu w przedstawionym we wniosku własnym stanowisku, na moment zmiany rezydencji Polska utraci prawo do opodatkowania przyszłego przychodu ze zbycia samochodu.

Na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 19 ustawy:

Przychodem z działalności gospodarczej są również: przychody z odpłatnego zbycia składników będących rzeczami ruchomymi, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, na podstawie umowy, o której mowa w art. 23b ust. 1, przy czym przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

Przepis ten ma zastosowanie do składników będących rzeczami ruchomymi (w tym samochodu osobowego) wykorzystywanych w działalności gospodarczej na podstawie umowy leasingu operacyjnego, o której mowa w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ponieważ ewentualne zbycie samochodu będzie podlegało opodatkowaniu w miejscu zamieszkania przenoszącego własność zgodnie z ust. 1 art. 8 umowy (w Stanach Zjednoczonych Ameryki) to opisana sytuacja mieści się w zakresie zastosowania omawianego art. 30da ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednak – ze względu na wystąpienie przesłanki z art. 30db ust. 1 ustawy – zmiana rezydencji nie spowoduje obowiązku zapłaty przez Pana podatku od niezrealizowanych zysków.

W związku z powyższym stanowisko Pana w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania

Dochodów z działalności gospodarczej dotyczy art. 8 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Waszyngtonie 8 października 1974 r. (Dz. U. z 1976 r. Nr 31 poz. 178).

Zgodnie z tym przepisem:

1. Zyski z przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa powinny być opodatkowane tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Umawiającym się Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

2. Jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład, to w każdym Umawiającym się Państwie należy przypisać temu zakładowi takie zyski, które mógłby on osiągnąć, gdyby wykonywał taką samą lub podobną działalność w takich samych lub podobnych warunkach jako samodzielne przedsiębiorstwo i był całkowicie niezależny w stosunkach z przedsiębiorstwem, którego jest zakładem.

(…)

5. Jeżeli w zyskach mieszczą się pozycje dochodu, które zostały odrębnie uregulowane w innych artykułach niniejszej Umowy, postanowienia tamtych artykułów zastąpią postanowienia tego artykułu, jeżeli nie stanowi on inaczej.

Oznacza to, że zasadą jest, że dochody z działalności gospodarczej są opodatkowane w państwie, w którym osoba uzyskująca te dochody ma miejsce zamieszkania. Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, gdy osoba ta prowadzi działalność gospodarczą w drugim państwie poprzez położony tam zakład.

Na gruncie polsko-amerykańskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania określenie „zakład” oznacza (art. 6 ust. 1 i 2 umowy):

stałe miejsce, w którym całkowicie lub częściowo wykonuje się działalność gospodarczą przedsiębiorstwa, w szczególności:

a) filię,

b) biuro,

c) fabrykę,

d) warsztat,

e) kopalnię, kamieniołom lub inne miejsce wydobycia zasobów naturalnych,

f) plac budowy, budowę lub montaż, które trwają dłużej niż 18 miesięcy.

Aby można było uznać, że podatnik, który ma miejsce zamieszkania w Polsce prowadzi działalność poprzez zakład na terytorium Stanów Zjednoczonych, muszą być łącznie spełnione następujące warunki:

·      podatnik ma placówkę działalności gospodarczej na terytorium Stanów Zjednoczonych, tj. pomieszczenia, środki lub urządzenia, które pozostają w jego dyspozycji i są wykorzystywane do prowadzenia jego działalności gospodarczej;

·      placówka ta ma stały charakter, co oznacza, że placówka jest utworzona w danym miejscu, z określonym stopniem trwałości czasowej;

·      podatnik prowadzi działalność gospodarczą za pośrednictwem tej stałej placówki, co oznacza, że podatnik lub osoby zależne od jego przedsiębiorstwa prowadzą działalność gospodarczą podatnika w Stanach Zjednoczonych w oparciu o tę stałą placówkę.

Jednocześnie w Polsce – w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu – zastosowanie znajdzie metoda unikania podwójnego opodatkowania, uregulowana w art. 20 ust. 1 Umowy.

W myśl tego przepisu:

Zgodnie z postanowieniami prawa polskiego i z zachowaniem przewidzianych w nim ograniczeń (z uwzględnieniem dokonywanych zmian bez naruszenia podstawowych zasad) Polska zezwoli osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce na zaliczenie na poczet należnych w Polsce podatków odpowiednich kwot podatków, zapłaconych w Stanach Zjednoczonych.

W Pana sytuacji – gdzie świadczy Pan usługi wyłącznie na rzecz kontrahenta z siedzibą w Polsce i nie posiada w Stanach Zjednoczonych zakładu – przychody z działalności gospodarczej powinny podlegać opodatkowaniu wyłącznie w Polsce, tj. państwie, w którym ma Pan miejsce zamieszkania. Oznacza to – wbrew Pana stanowisku – że przy opodatkowaniu tychże zysków w Polsce nie będzie miała zastosowania metoda unikania podwójnego opodatkowania.

Wobec tego stanowisko Pana w zakresie pytania nr 4 jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Wyroki sądów oraz interpretacje indywidualne powołane przez Pana dotyczą indywidualnych spraw odrębnych podmiotów.

Przedmiotem interpretacji nie jest ocena zasadności poboru podatku w przedmiotowej sprawie przez Stany Zjednoczone (IRS), lecz ustosunkowanie się do Pana stanowiska w oparciu o przedstawione zdarzenie. Celem wyjaśnienia zasadności pobrania podatku przez Stany Zjednoczone Ameryki powinien Pan zwrócić się do organu podatkowego tego państwa lub też skorzystać z Procedury wzajemnego uzgadniania uregulowanej w art. 22 wskazanej umowy. Stosownie do ust. 1 tego artykułu, jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium jednego Umawiającego się Państwa uważa, że zarządzenia jednego lub obu Umawiających się Państw wprowadziły lub wprowadzają dla niej opodatkowanie, które nie odpowiada niniejszej Umowie, wówczas może ona przedłożyć swoją sprawę właściwej władzy tego Umawiającego się Państwa, na terytorium którego ma miejsce zamieszkania lub swoją siedzibę lub którego jest obywatelem.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji w zakresie pytania nr 1 i 3 jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.