0114-KDIP3-2.4011.760.2026.2.BM

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismami z 26 sierpnia 2026 r., 10 września 2026 r. oraz 11 września 2026 r. - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Rozpoczyna Pan pracę w Polsce na pełny etat, na umowie o pracę. Wcześniej przez ponad 3 lata pracował Pan za granicą: w Islandii oraz w Niemczech. Przez ten czas w dalszym czasie posiadał Pan meldunek w rodzinnym domu w Polsce, jednakże przez cały ten czas mieszkał Pan poza Polską. Tam spędzał Pan większość dni w roku, tam otrzymywał Pan wynagrodzenie, tam płacił Pan podatki. Obecnie jest Pan w Polsce, pracował Pan przez ok. miesiąc na umowie zlecenie, a teraz zaczyna Pan pracę na pełny etat na umowie o pracę i chciałby Pan skorzystać z ulgi na powrót.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

Odnośnie pobytu w Islandii

Do Islandii przyjechał Pan 29 stycznia 2023 r. Islandia traktowała Pana jako osobę mającą tam miejsce zamieszkania dla celów podatkowych - zgodnie z wewnętrznym prawem tego państwa. Podlegał Pan opodatkowaniu w Islandii wyłącznie z uwagi na okoliczność, że uzyskiwał Pan dochody ze źródeł położonych na terytorium Islandii. Posiada Pan historię zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe oraz umowę najmu. Nie ma Pan dzieci na utrzymaniu, więc brak powiązań z Polską. Całe Pana życie toczyło się na Islandii. Stałe zatrudnienie w oparciu o islandzką umowę o pracę na Islandii, na pełny etat. Brak nieruchomości w Polsce i Islandii. Prowadził Pan aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską na Islandii, jednakże nie przynależał Pan do żadnego klubu czy organizacji. Jedyna organizacja, do której Pan należał, to związek zawodowy (…). 12 czerwca 2025 r. wymeldował się Pan z Islandii i zaczął Pan pracę w Niemczech. W międzyczasie, jeszcze w kwietniu, przebywał Pan przez dwa tygodnie w Estonii na szkoleniu związanym z pracą, którą zaczynał Pan w Niemczech.

Odnośnie pobytu w Republice Federalnej Niemiec

Do Republiki Federalnej Niemiec przyjechał Pan 10 maja 2025 r. Republika Federalna Niemiec traktowała Pana jako osobę mającą tam miejsce zamieszkania dla celów podatkowych - zgodnie z wewnętrznym prawem tego państwa. Podlegał Pan opodatkowaniu w Niemczech wyłącznie z uwagi na dochody ze źródeł położonych na terytorium tego państwa. Płacił Pan wszystkie składki społeczne. W Niemczech obowiązuje Pana również rozliczenie podatkowe, jednakże ze względu na charakter Pana pracy (praca w lotnictwie) i pracę dla estońskiej linii lotniczej podatek dochodowy odprowadzany był w Estonii. Posiada Pan umowę o pracę, paski wynagrodzenia oraz umowę najmu w Niemczech. Nie ma Pan dzieci, więc całe Pana życie toczyło się w Niemczech. Dochód z umowy o pracę na pełny etat w Niemczech. Brak nieruchomości w Polsce i brak nieruchomości w Niemczech. Prowadził Pan aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską w Niemczech, brak przynależności do klubów czy organizacji w żadnym z krajów. 26 marca 2026 roku wyjechał Pan z Niemiec. Po pobycie w Niemczech udał się Pan w prawie 2 - miesięczną podróż po Tajlandii, Wietnamie i Chinach. Z końcem marca wrócił Pan do Polski. 8 czerwca 2026 podjął Pan pierwszą pracę na podstawie umowy zlecenia, którą zakończył Pan 19 lipca 2026 roku. Od 3 sierpnia 2026 roku rozpoczął Pan nową pracę na umowę o pracę, na pełny etat.

Odnośnie skorzystania z ulgi, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych

Posiada Pan obywatelstwo Polskie. W którymkolwiek z lat podatkowych będących przedmiotem Pana zapytania - do momentu przyjazdu do Polski – nie przebywał Pan na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Przeniósł Pan miejsce zamieszkania do Polski w dniu 25 maja 2026 r. - data powrotu z podróży po Azji do Polski. W wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium RP podlega Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Miał Pan miejsce zamieszkania w Polsce nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres pobytu za granicą, tj. przed wyjazdem do Islandii. Chciałby Pan odliczyć ulgę na powrót od przychodów z umowy o pracę na pełny etat. Przeniósł się Pan z Islandii bezpośrednio do Niemiec. W międzyczasie był Pan w Estonii przez dwa tygodnie, gdzie odbywał Pan szkolenie do Pana pracy w Niemczech. Miejsce zamieszkania dla celów podatkowych przed wyjazdem z Polski do Islandii miał Pan w Polsce. Miejsce zamieszkania dla celów podatkowych od przyjazdu do Islandii do wyjazdu do Niemiec miał Pan w Islandii. Miejsce zamieszkania dla celów podatkowych od przyjazdu do Niemiec do powrotu do Polski miał Pan w Niemczech. Posiada Pan certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych przed wyjazdem z Polski do Islandii, od przyjazdu do Islandii do wyjazdu do Niemiec oraz od przyjazdu do Niemiec do powrotu do Polski. W latach, w których chce Pan skorzystać z ulgi na powrót, będzie Pan przebywał na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Nie uzyskuje Pan na terytorium Polski jakichkolwiek innych przychodów, tylko zatrudnienie na umowie o pracę. Suma osiąganych przez Pana przychodów przekroczy w którymkolwiek roku podatkowym, w którym będzie Pan chciał skorzystać z ulgi na powrót, kwotę 85 528 zł. Od 2026 roku chce Pan skorzystać z ulgi na powrót. Nie korzystał Pan, w całości lub w części, z ulgi na powrót.

Pytanie

Czy przysługuje Panu ulga na powrót?

Pana stanowisko w sprawie

Przez ponad 3 lata pracował Pan za granicą i tam płacił Pan podatki, dlatego na podstawie tego chciałby Pan skorzystać z ulgi na powrót.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:

Stosownie do art. 21 ust. 43 powołanej ustawy:

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 cytowanej ustawy:

Przepisy te zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit. a) tiret 13 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105).

Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:

Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Osoby podlegające w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Wynika to z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak wynika z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W świetle art. 4a ww. ustawy:

Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, należy mieć nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium RP.

Z przedstawionego przez Pana opisu wynika, że przed wyjazdem za granicę miał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. Do Islandii przyjechał Pan 29 stycznia 2023 r. Oznacza to, że do dnia 28 stycznia 2023 r. pozostawał Pan osobą mającą miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. Dopiero z dniem 29 stycznia 2023 r. przeniósł Pan miejsce zamieszkania do Islandii.

Następnie, 12 czerwca 2025 r. opuścił Pan Islandię i rozpoczął pracę w Republice Federalnej Niemiec. Do Niemiec przyjechał Pan 10 maja 2025 r. i – jak wskazał Pan we wniosku – od tego momentu posiadał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Niemczech. W dniu 26 marca 2026 r. opuścił Pan Niemcy, po czym odbył Pan podróż po Tajlandii, Wietnamie i Chinach. Do Polski powrócił Pan 25 maja 2026 r., wskazując tę datę jako dzień przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wskazał Pan, że w wyniku przeniesienia w dniu 25 maja 2026 r. miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Zatem warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o PIT należy uznać za spełniony.

Należy jednak rozważyć spełnienie kolejnego warunku, określonego w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W przypadku gdy podatnik przenosi miejsce zamieszkania na terytorium Polski w 2026 r., trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym nastąpiła zmiana miejsca zamieszkania, obejmują lata 2023, 2024 i 2025.

Oznacza to, że dla spełnienia warunku określonego w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a ww. ustawy podatnik nie może mieć miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w żadnym z tych trzech lat kalendarzowych.

W przedstawionej sprawie warunek ten nie został spełniony. Jak bowiem wskazał Pan we wniosku, przed wyjazdem do Islandii posiadał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. Do Islandii wyjechał Pan dopiero 29 stycznia 2023 r.

Tym samym w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 28 stycznia 2023 r. posiadał Pan miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla oceny prawa do skorzystania z „ulgi na powrót”, ponieważ rok 2023 stanowi jeden z trzech pełnych lat kalendarzowych, o których mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Nie można zatem przyjąć, że spełnił Pan warunek nieposiadania miejsca zamieszkania na terytorium Polski przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym przeniósł Pan miejsce zamieszkania do Polski.

Dla oceny tego warunku nie ma znaczenia, że od 29 stycznia 2023 r. do 26 marca 2026 r. posiadał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych kolejno w Islandii i w Niemczech. Przepis art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a ww. ustawy wymaga bowiem, aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania w Polsce w trzech wskazanych latach kalendarzowych. Nie jest wystarczające, aby podatnik przez większość tych lat zamieszkiwał poza Polską.

W konsekwencji fakt, że od 29 stycznia 2023 r. rozpoczął Pan pobyt w Islandii, a następnie od 2025 r. posiadał Pan miejsce zamieszkania w Niemczech, nie zmienia faktu, że w części roku 2023 posiadał Pan miejsce zamieszkania w Polsce.

Ponadto w tym miejscu należy również zwrócić uwagę na brzmienie art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten odnosi się odrębnie do okresu od początku roku, w którym podatnik zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień tej zmiany.

W Pana przypadku okres ten obejmuje czas od 1 stycznia 2026 r. do 24 maja 2026 r. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w tym okresie nie posiadał Pan miejsca zamieszkania w Polsce. Okoliczność ta nie jest jednak wystarczająca do spełnienia całego warunku określonego w art. 21 ust. 43 pkt 2 ustawy o PIT, ponieważ warunki określone w lit. a i b muszą zostać spełnione łącznie.

Tym samym niespełnienie warunku określonego w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a ww. ustawy wyklucza możliwość zastosowania przedmiotowego zwolnienia.

Co równie istotne, jednym z wymagań wymienionych w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ww. ustawy jest posiadanie obywatelstwa polskiego. Warunek ten, jak wynika z opisu sprawy, Pan spełnia.

Należy jednak podkreślić, że spełnienie przesłanki określonej w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ustawy o PIT nie powoduje automatycznie nabycia prawa do ulgi. Jest to bowiem jedna z kilku odrębnych przesłanek, które muszą zostać spełnione łącznie.

Posiadanie obywatelstwa polskiego nie zwalnia zatem z obowiązku spełnienia warunku określonego w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a ustawy o PIT.

Kolejnym istotnym kryterium warunkującym zastosowanie „ulgi na powrót” jest, stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innego dowodu dokumentującego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.

Zgodnie z art. 5a pkt 21 ww. ustawy:

Z treści ww. regulacji wynika, że dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może alternatywnie nastąpić posiadanym przez podatnika certyfikatem rezydencji lub innym dowodem. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Takimi dokumentami mogą być np. umowa o pracę, albo umowa najmu mieszkania za granicą, albo zaświadczenie od byłego pracodawcy.

Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622):

Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody.

Z opisu sprawy wynika, że do posiadanych przez Pana dowodów, dokumentujących Pana miejsce zamieszkania w Islandii w okresie od 29 stycznia 2023 r. do 10 maja 2025 r. oraz w Niemczech w okresie od 10 maja 2025 r. do 26 marca 2026 r. zalicza Pan m.in.: historię zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe, umowę najmu w Islandii, umowę o pracę, umowę najmu w Niemczech.

Wymienione przez Pana dokumenty co prawda nie stanowią certyfikatu rezydencji, jednakże mogą one stanowić „inne dowody dokumentujące miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia”, o których mowa w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem, można wywieść, że posiada Pan inne dokumenty potwierdzające, że Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia (przed przyjazdem do Polski) znajdowało się kolejno w Islandii, a następnie w Niemczech.

Jednakże z opisu sprawy nie wynika, aby posiadał Pan dokumenty potwierdzające Pana miejsce dla celów podatkowych w okresie między wyjazdem z Niemiec a powrotem do Polski, tj. między 26 marca 2026 r. a 25 maja 2026 r.

Zatem trudno uznać, że spełnił Pan warunki o których mowa w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ostateczna weryfikacja, czy posiadane przez Pana „inne dowody dokumentujące miejsce zamieszkania dla celów podatkowych” są wystarczające, należy do kompetencji właściwego organu podatkowego w toku ewentualnych czynności sprawdzających lub postępowania podatkowego. Przedmiotem interpretacji indywidualnej jest bowiem wykładnia i zastosowanie przepisów prawa podatkowego do przedstawionego przez Pana opisu zdarzenia przyszłego.

Jednocześnie wskazał Pan, że nie korzystał Pan uprzednio, w całości lub w części, z „ulgi na powrót”. Tym samym warunek wynikający z art. 21 ust. 43 pkt 5 ustawy o PIT należy uznać za spełniony, przy założeniu prawdziwości przedstawionych przez Pana okoliczności.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz powołane przepisy prawa, należy stwierdzić, że nie spełnił Pan wszystkich warunków uprawniających do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak wynika bowiem z przedstawionego opisu sprawy, do dnia 28 stycznia 2023 r. posiadał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce, a więc w części pierwszego z trzech lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym przeniósł Pan miejsce zamieszkania do Polski.

W konsekwencji nie można uznać, że przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio 2026 rok nie posiadał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Niespełnienie tego warunku, jako jednej z obligatoryjnych i całościowych przesłanek zastosowania zwolnienia, wyklucza możliwość skorzystania z „ulgi na powrót”.

Bez znaczenia dla powyższej oceny pozostaje zatem okoliczność, czy spełnił Pan pozostałe warunki.

W konsekwencji nie będzie miał Pan prawa do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych zarówno w 2026 r., jak i w kolejnych latach w ramach czteroletniego okresu, o którym mowa w tym przepisie.

Wobec powyższego, Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Przedmiotem interpretacji jest wyłącznie ocena możliwości zastosowania ulgi na powrót oraz wyjaśnienie czy wszystkie przedstawione przez Pana okoliczności przedstawione we wniosku mają znaczenie przy weryfikacji prawa do zastosowania ww. ulgi.

Rolą organu interpretacyjnego nie jest ustalanie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego (nie ma uprawnień do przeprowadzania postępowania dowodowego), a informacje niezbędne do wydania interpretacji może przyjmować wyłącznie z przedstawionego przez wnioskodawcę opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.

Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie się różnił od stanu występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego. Należy też zauważyć, że na podatniku spoczywa obowiązek udowodnienia w toku ewentualnego postępowania kontrolnego czy podatkowego okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Ponadto wskazuję, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej, czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.