0114-KDIP3-2.4011.743.2026.2.JM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan – na wezwanie – pismem z 20 sierpnia 2026 r. (data wpływu 21 sierpnia 2026 r.) oraz pismem z 15 września 2026 r. (data wpływu 15 września 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wraz z uzupełnieniem

Jest Pan obywatelem Ukrainy. W styczniu 2026 r. przyjechał Pan do Polski. Pana wyjazd z Ukrainy oraz pobyt w Polsce są umotywowane wyłącznie chęcią ucieczki przed wojną na Ukrainie, w tym niebezpieczeństwem i walkami toczonymi w bezpośrednim sąsiedztwie (…) (Pana rodzinnego miasta, w którym zamieszkiwał Pan przed wojną rosyjsko-ukraińską).

Nie osiąga Pan dochodów generowanych w Polsce podlegających opodatkowaniu skalą podatkową.

W lutym 2026 r. rozpoczął Pan prowadzenie w Polsce jednoosobowej działalności gospodarczej, której głównym przedmiotem działalności jest działalność związana z administracyjną obsługą biura, włączając działalność wspomagającą (82.10.Z – kod PKD). Polskie JDG jest opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Prowadzi Pan na Ukrainie działalność poprzez zarejestrowaną w tym kraju jednoosobową działalność gospodarczą (tzw. FOP). Zakres prowadzonej działalności na Ukrainie nie pokrywa się z działalnością wykonywaną w Polsce w formie jednoosobowej działalności gospodarczej (polskie JDG). W ramach FOP na Ukrainie wykonuje Pan czynności logistyczne i spedytorskie posługując się przy tym podwykonawcami. Koszty (wydatki) ukraińskiego FOP są rozliczane wyłącznie jako koszty podatkowe FOP na Ukrainie i nie są zaliczane do kosztów podatkowych polskiego JDG.

FOP na Ukrainie ma charakter stałej placówki, ponieważ działalność jest prowadzona w pomieszczeniach zlokalizowanych na Ukrainie, w których znajduje się m.in. dokumentacja FOP, sprzęt, biuro oraz pracownik. Pomieszczenia mają charakter stały, trwały, a sama działalność (FOP) została założona przed Pana przyjazdem do Polski.

Pomieszczenia na Ukrainie nie służyły wyłącznie do składowania, wystawiania albo wydawania dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa. Nie służyły także do utrzymywania zapasów dóbr albo towarów przedsiębiorstwa wyłącznie dla składowania, wystawiania lub wydawania. Nie były one także do utrzymywania zapasów dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo.

Pomieszczenia nie były utrzymywane wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo w celu zbierania informacji dla przedsiębiorstwa. Pomieszczenia nie były utrzymywane wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności mającej przygotowawczy lub pomocniczy charakter. Pomieszczenia nie miały przygotowawczego lub pomocniczego charakteru.

Dla FOP został wyznaczony pełnomocnik, który prowadzi operacyjną działalność na Ukrainie, w tym ma dostęp do rachunków bankowych, posiada prawo do zawierania umów i podejmowania działań w Pana imieniu.

Całość czynności zarządu FOP oraz działalności operacyjnej FOP jest faktycznie prowadzona wyłącznie przez Pana pracownika na Ukrainie. Zatem działalność FOP jest w całości faktycznie prowadzona za pośrednictwem stałej placówki na Ukrainie i faktycznie wykonywana wyłącznie z terytorium Ukrainy.

Jedynymi Pana kontrahentami są podmioty z Ukrainy, a środki otrzymywane z tytułu prowadzonej działalności wpływają na ukraińskie rachunki bankowe. FOP nie posiada, ani nie pozyskuje klientów z Polski lub innych krajów UE.

Jest Pan zainteresowany ustaleniem zakresu opodatkowania ukraińskiej FOP w Polsce w odniesieniu do 2026 r. oraz lat następnych, tj. jest Pan również zainteresowany potwierdzeniem własnego stanowiska na przyszłość (dla uproszczenia czytelności wniosku, w dalszym ciągu posługuje się Pan opisem wyłącznie w czasie teraźniejszym, mając jednak na myśli również zdarzenie przyszłe).

Polska JDG

Prowadzona przez Pana w Polsce jednoosobowa działalność gospodarcza w zakresie administracyjnej obsługi biura i działalności wspomagającej polega na wykonywaniu czynności o charakterze technicznym, biurowym i organizacyjnym związanych z obsługą dokumentacji klientów.

W ramach tej działalności wykonuje Pan w szczególności następujące czynności:

1)     Obsługa administracyjna spraw klienta – wykonuje Pan czynności biurowe i organizacyjne związane z prowadzoną sprawą, w szczególności porządkuje dokumentację i wykonuje czynności techniczne niezbędne do jej dalszej obsługi.

2)     Przygotowanie dokumentacji klienta do określonej procedury – przygotowuje Pan pliki i załączniki, porządkuje otrzymane dokumenty oraz wprowadza do nich dane przekazane przez klienta.

3)     Wprowadzanie danych i przygotowywanie formularzy – wypełnia Pan formularze oraz inne dokumenty na podstawie informacji i danych otrzymanych od klienta.

4)     Czynności biurowe i organizacyjne – przygotowuje Pan dokumenty do wysłania lub złożenia, koordynuje ich obieg oraz wykonuje inne czynności administracyjne związane z bieżącą obsługą dokumentacji.

5)     Przygotowanie i archiwizacja dokumentacji – porządkuje Pan dokumenty, przygotowuje i prowadzi teczki spraw, ewidencjonuje dokumentację oraz dokonuje jej archiwizacji.

Czynności te mają charakter techniczny i nie obejmują doradztwa ani dokonywania merytorycznej oceny sytuacji klienta.

Ponadto w ramach prowadzonej działalności wykonuje Pan również następujące czynności: Zarządzenie projektami (Product and Project Management) (PKWiU 70.22.20.0)

·      zarządzanie, monitorowanie i prognozowanie realizacji projektu,

·      śledzenie czasu pracy i nakładów, regularne raportowanie statusu prac nad projektem,

·      koordynacji działań osób współpracujących w ramach danego projektu lub zespołu,

·      zarządzanie ryzykiem projektowym,

·      utrzymywanie dokumentacji projektowej,

·      przygotowanie, uruchomienie i zakończenie projektów realizowanych dla klientów Zlecającego oraz

·      przygotowanie raportów, planów i harmonogramów związanych z projektami realizowanymi dla klientów.

Wskazane czynności mają charakter pomocniczy, administracyjny, techniczny oraz organizacyjny. W zakresie czynności dotyczących administracyjnej obsługi dokumentacji nie świadczy Pan usług doradczych ani prawnych, nie dokonuje Pan samodzielnej oceny prawnej lub podatkowej sytuacji klientów i nie podejmuje za nich decyzji merytorycznych. Formularze i dokumenty są przygotowywane na podstawie danych, informacji i dokumentów przekazanych przez klientów.

W ramach jednoosobowej działalności gospodarczej zarejestrowanej w Polsce świadczy Pan usługi na rzecz polskich klientów/kontrahentów.

Przedmiotem Pana polskiej jednoosobowej działalności gospodarczej nie jest wspomaganie działalności prowadzonej na Ukrainie. Polskie JDG i ukraiński FOP stanowią dwie niepowiązane, niezależne od siebie działalności gospodarcze.

W ramach polskiej jednoosobowej działalności gospodarczej nie prowadzi Pan biura ukraińskiej FOP w Polsce. Działalność JDG oraz ukraiński FOP stanowią zupełnie dwie oddzielnie działalności gospodarcze, które nie są ze sobą w żaden sposób powiązane.

Kwestia Pana rezydencji podatkowej

W roku 2026 oraz w latach następnych posiada Pan nieograniczony obowiązek podatkowy (tj. jest polskim rezydentem podatkowym).

Pytanie

Czy dochody uzyskiwane w 2026 r. oraz w latach następnych z tytułu prowadzonej na Ukrainie jednoosobowej działalności gospodarczej (FOP) stanowią dochody z działalności wykonywanej wyłącznie w całości na Ukrainie (za pośrednictwem stałej placówki/zakładu podatkowego na Ukrainie), a tym samym są  zwolnione z opodatkowania w Polsce zgodnie z art. 24 ust. 2 lit. a) polsko – ukraińskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie, dochody uzyskiwane w 2026 r. oraz w latach następnych z tytułu prowadzonej na Ukrainie jednoosobowej działalności gospodarczej (FOP) stanowią dochody z działalności wykonywanej wyłącznie w całości na Ukrainie (za pośrednictwem stałej placówki/zakładu podatkowego na Ukrainie), a tym samym są  zwolnione z opodatkowania w Polsce zgodnie z art. 24 ust. 2 lit. a) polsko – ukraińskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

1.     Zasady opodatkowania dochodów osiąganych za pośrednictwem FOP na Ukrainie

Zgodnie z Konwencją między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Kijowie dnia 12 stycznia 1993 r. zmodyfikowaną przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę dnia 7 czerwca 2017 r. oraz przez Ukrainę dnia 23 lipca 2018 r. (dalej Konwencja PL-UA), zyski przedsiębiorstwa jednego państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim państwie (tj. w Polsce) przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim państwie (tj. w Polsce), jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

Zatem w przypadku uznania, że ukraiński FOP prowadzi w całości działalność za pośrednictwem zakładu podatkowego zlokalizowanego na Ukrainie, to te dochody mogą/będą w całości podlegać opodatkowaniu na Ukrainie.

2.     Kwestia ustalenia zakładu podatkowego na Ukrainie

Zagraniczny zakład to – stosownie do art. 5a pkt 22 ustawy o PIT, stała placówka, poprzez którą podmiot mający odpowiednio miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego państwa.

Zakład to również plac budowy, budowa, montaż lub instalacje, prowadzone na terytorium jednego państwa przez podmiot mający odpowiednio miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa.

Zakład oznacza też osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego odpowiednio miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie wykonuje.

Jak wyjaśniono w komentarzu OECD, definicja zakładu zawiera następujące warunki:

‒       istnienie „placówki działalności gospodarczej”, tj. pomieszczeń, a w pewnych okolicznościach maszyn i urządzeń,

‒       taka placówka musi mieć charakter stały, tzn. musi być utworzona w określonym miejscu, z pewnym stopniem trwałości,

‒       prowadzenie przedsiębiorstwa za pośrednictwem tej stałej placówki, tzn., że osoby, które w taki lub inny sposób są zależne od przedsiębiorstwa, prowadzą działalność przedsiębiorstwa w państwie, w którym stała placówka jest prowadzona.

Wskazać należy, że wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę stanowi Modelowa Konwencja, jak i brzmienie Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień.

Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.

Warunek określony w art. 5 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 Umowy PL-UA, należy interpretować zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w Sprawie Podatku od Dochodu i Majątku (OECD) (pkt 3 Komentarza do art. 7 ust. 1), przyjmując, że przedsiębiorstwo jednego Państwa nie może być opodatkowane w drugim Państwie, chyba że prowadzi ono w tym drugim Państwie działalność handlową lub przemysłową za pośrednictwem położonego w tym Państwie zakładu.

Zgodnie z Komentarzem do Konwencji Modelowej OECD (pkt 4 Komentarza do art. 3 ust. 1) fakt, czy działalność jest prowadzona w ramach przedsiębiorstwa powinien być interpretowany na podstawie ustawodawstwa wewnętrznego poszczególnych Państw.

Termin „przedsiębiorstwo” należy przy tym rozumieć nie w znaczeniu podmiotowym, ale jako prowadzenie działalności handlowej lub przemysłowej przez rezydenta państwa będącego stroną umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Jak wskazuje Komentarz do art. 5 Modelowej Konwencji OECD do uznania jednostki za PE – zakład (permanent establishment) muszą być spełnione następujące przesłanki:

a)     istnienie fizycznego miejsca prowadzenia działalności („placówki”)

Określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenia, środki lub urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych pomieszczeń lub gdy nie są one wymagane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa; wystarczy posiadanie pewnej przestrzeni do własnej dyspozycji. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Placówka może być usytuowana w pomieszczeniach innego przedsiębiorstwa, na przykład wówczas, gdy przedsiębiorstwo zagraniczne dysponuje stale pomieszczeniem (jego częścią) należącym do innego przedsiębiorstwa. Nie jest wymagane formalne prawo do użytkowania miejsca aby przedsiębiorstwo mogło stanowić zakład lecz zwykła obecność przedsiębiorstwa w konkretnym miejscu niekoniecznie oznacza, że to miejsce jest do dyspozycji przedsiębiorstwa. Nie jest wymagane formalne prawo do użytkowania miejsca, aby przedsiębiorstwo mogło stanowić zakład, lecz zwykła obecność przedsiębiorstwa w konkretnym miejscu niekoniecznie oznacza, że to miejsce jest do dyspozycji przedsiębiorstwa. Władztwo nad przestrzenią musi się charakteryzować prawem i swobodą do dysponowania nią, nie może się ograniczać jedynie do dostępu pracowników do lokalu, choćby całodobowym.

b)     „Stały charakter” zakładu

Zgodnie z postanowieniami umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz Komentarzem OECD, aby placówka stanowiła dla danego podatnika zagraniczny zakład musi być „stała”. Musi więc istnieć więź między placówką, a określonym punktem geograficznym. Musi także istnieć określony stopień trwałości placówki, co oznacza, że nie może ona mieć charakteru wyłącznie tymczasowego. Placówka może stanowić stały zakład nawet wówczas, gdy w rzeczywistości istnieje przez krótki czas, jeżeli uzasadniają to: szczególny rodzaj działalności lub inne okoliczności.

Jeżeli placówka została stworzona w celu krótkiego, tymczasowego świadczenia usług, nie będzie spełniać warunku „stałości”. Jeżeli jednak okres ten przedłuży się to może retrospektywnie ukonstytuować PE. Stałość nie oznacza, że działalność jest prowadzona nieprzerwanie, a oznacza, że działalność musi być regularna (np. fakt że następuje przestój produkcji z powodu braku materiałów nie niweczy „stałości” zakładu).

Nawet jeżeli praktyka państw członkowskich nie jest jednolita, gdy chodzi o kryterium czasu, to jednak doświadczenie wskazuje, że zwykle nie uważa się, iż zakład istnieje, jeżeli działalność była wykonywana w państwie za pośrednictwem stałej placówki utrzymywanej krócej niż sześć miesięcy.

Jednym z wyjątków od tej reguły jest sytuacja, gdy działalność ma charakter powtarzalny; w takim przypadku każdy okres, w którym placówka była użytkowana, powinien być brany pod uwagę w połączeniu z liczbą wszystkich okresów, w których była użytkowana.

Inny wyjątek dotyczy działalności gospodarczej prowadzonej wyłącznie w danym państwie; w takiej sytuacji działalność gospodarcza może trwać krótko z uwagi na jej charakter, lecz ponieważ jest ona prowadzona całkowicie w tym państwie, to jej związek z tym państwem jest silniejszy.

c)     Prowadzenie działalności gospodarczej i istnienie substancji biznesowej

Aby powstał PE, za jego pośrednictwem przedsiębiorstwo musi prowadzić działalność gospodarczą (w części lub całą).

Kluczową przesłanką jest więc istnienie tzw. substancji biznesowej. Oznacza to, że poza stałym miejscem prowadzenia działalności, PE powinien nie tylko samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą, ale również dysponować środkami umożliwiającymi samodzielne jej prowadzenie. PE powinien dysponować odpowiednim finansowaniem, środkami trwałymi, wartościami niematerialnymi i prawnymi adekwatnymi i koniecznymi do prowadzenia działalności gospodarczej o określonej skali. Również faktem przemawiającym za istnieniem substancji biznesowej będzie nabywanie towarów i usług od lokalnych dostawców, posiadanie w kraju źródła rachunku bankowego.

Zgodnie z Komentarzem do Konwencji Modelowej OECD do art. 5, zakład podatkowy należy rozumieć w następujący sposób.

Chociaż do tego, aby dane miejsce stanowiło zakład (permanent establishment), nie jest wymagane istnienie formalnego prawa do korzystania z tego miejsca, sama obecność przedsiębiorstwa w określonej lokalizacji nie oznacza automatycznie, że lokalizacja ta pozostaje do dyspozycji tego przedsiębiorstwa. To, czy dana lokalizacja może być uznana za pozostającą do dyspozycji przedsiębiorstwa w taki sposób, że może stanowić „miejsce prowadzenia działalności, przez które działalność tego przedsiębiorstwa jest w całości lub częściowo prowadzona”, zależy od tego, czy przedsiębiorstwo ma faktyczną możliwość korzystania z tej lokalizacji, jak również od zakresu jego obecności w tym miejscu oraz od działań, jakie tam wykonuje.

Ilustrują to następujące przykłady. W przypadku gdy przedsiębiorstwo ma wyłączne, prawnie zagwarantowane prawo do korzystania z określonej lokalizacji, która jest używana wyłącznie do prowadzenia własnej działalności gospodarczej tego przedsiębiorstwa (np. gdy ma prawne władztwo/posiadanie nad tą lokalizacją), taka lokalizacja jest bez wątpienia do dyspozycji przedsiębiorstwa.

Wyraźnym przykładem jest sytuacja konsultantki – nierezydentki, która przez dłuższy czas przebywa w danym państwie i prowadzi większość działań gospodarczych własnego przedsiębiorstwa doradczego z biura urządzonego w swoim domu w tym państwie; w takim przypadku domowe biuro stanowi lokalizację pozostającą do dyspozycji przedsiębiorstwa.

Na podstawie analizy powyższych komentarzy do Konwencji Modelowej, w Pana ocenie należy dojść do wniosku, że nie posiada Pan w Polsce zakładu podatkowego (stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej), a działalność prowadzi w całości wyłącznie na Ukrainie.

Ma Pan bowiem stałą placówkę na Ukrainie (miał ją Pan na Ukrainie jeszcze przed wyjazdem do Polski), pozostającą do jego dyspozycji. W tym pomieszczeniu są zlokalizowane m.in. dokumenty i sprzęt biurowy oraz pracownik. Pana działalność jest w całości prowadzona za pośrednictwem danej placówki, a jej charakter był dostosowany do rodzaju Pana działalności.

Jest Pan reprezentowany przez osobę mającą stosowne upoważnienie, a Pana pracownik FOP (znajdujący się na Ukrainie) faktycznie wykonuje zarówno działalność operacyjną jak czynności zarządcze.

W konsekwencji, dochody uzyskiwane przez Pana od ukraińskiego FOP, podlegają opodatkowaniu na Ukrainie, a zatem są zwolnione z opodatkowania w Polsce zgodnie z art. 24 ust. 2 lit. a) Konwencji PL-UA.

Pana stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach podatkowych wydawanych przez Dyrektora KIS, w szczególności w interpretacji podatkowej z 13 sierpnia 2026 r. sygn. 0114-KDIP3-2.4011.622.2026.2.JM, w której organ uznał, że w przypadku wykonywania działalności w okolicznościach analogicznych do Pana sytuacji na Ukrainie powstanie zakład podatkowy, a polski rezydent podatkowy będzie mógł skorzystać z metody unikania podwójnego opodatkowania w postaci wyłączenia z progresją:

 „Analizując zatem Pana sytuację, wskazuję, że w związku ze świadczonymi usługami na terenie Ukrainy doszło do powstania zakładu w tym państwie. Realizowanie usług na terytorium Ukrainy następuje za pośrednictwem stałej placówki – pomieszczeń zlokalizowanych na Ukrainie, w których znajduje się m.in. dokumentacja FOP oraz sprzęt. Pomieszczenia mają charakter stały oraz trwały. Działalność będzie wykonywana z terytorium Ukrainy przez osoby trzecie współpracujące z Panem i przebywające na Ukrainie oraz w części zdalnie z terytorium Polski. Jedna z osób trzecich (Pana reprezentant/koordynator) będzie posiadać Pana pełnomocnictwo do reprezentacji (działania w imieniu) na terytorium Ukrainy.

Działalność Pana pełnomocnika w zlokalizowanych na Ukrainie pomieszczeniach mających charakter stały i trwały stanowi „zakład” w świetle art. 5 ust. 5 Konwencji, gdyż dotyczy podejmowania działań związanych ze świadczeniem usług (całość Pana działalności operacyjnej będzie wykonywana wyłącznie z terytorium Ukrainy przez osoby trzecie).

Jeżeli więc działalność na terytorium Ukrainy prowadzona będzie za pośrednictwem położonego w tym państwie zakładu, Pana dochód uzyskany z prowadzenia działalności w 2026 r. i w latach następnych (jeśli nie ulegnie stan faktyczny i prawny), który może być przypisany temu zakładowi, podlegać będzie opodatkowaniu zarówno na Ukrainie, jak i w państwie miejsca Pana zamieszkania, czyli w Polsce (art. 7 ust. 1 Konwencji).

W Polsce dochody będą podlegały opodatkowaniu z zastosowaniem metody wynikającej z art. 24 ust. 2 lit. a Konwencji (metoda wyłączenia z progresją). Zgodnie z tą metodą dochody te będą podlegały zwolnieniu z opodatkowania w Polsce.

Natomiast, dochody uzyskane z działalności gospodarczej zarejestrowanej na Ukrainie, lecz nieprzypisanej zakładowi położonemu na terytorium Ukrainy podlegają opodatkowaniu tylko w Polsce. Nie znajdzie zastosowania metoda unikania podwójnego opodatkowania przewidziana w Konwencji polsko – ukraińskiej. Uzyskany dochód należy wykazać i opodatkować w składanym w Polsce zeznaniu podatkowym.”

Stanowisko to znajduje również potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 9 lipca 2026 r., nr 0114-KDWP.4011.243.2026.2.IG. Sprawa dotyczyła obywatela Ukrainy prowadzącego ukraińską jednoosobową działalność gospodarczą (FOP), w ramach której świadczył usługi doradcze w zakresie prowadzenia biznesu. Działalność była w całości prowadzona za pośrednictwem stałej placówki na Ukrainie – w wynajmowanych pomieszczeniach, znajdowały się biuro, sprzęt, dokumentacja oraz pracownicy, natomiast wyznaczeni pełnomocnicy prowadzili bieżącą działalność operacyjną, mieli dostęp do rachunków bankowych oraz byli uprawnieni do zawierania umów i podejmowania czynności w imieniu przedsiębiorcy. Podatnik nie posiadał w Polsce biura, filii, urządzeń ani innej stałej placówki, nie poszukiwał tutaj klientów i nie oferował usług na polskim rynku. Dyrektor KIS potwierdził, że w takich okolicznościach FOP nie posiada zakładu podatkowego w Polsce, a dochody osiągane za pośrednictwem stałej placówki na Ukrainie stanowią dochody z działalności wykonywanej wyłącznie na Ukrainie i nie podlegają opodatkowaniu w Polsce.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w następujących interpretacjach podatkowych z:

·         9 grudnia 2025 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.767.2025.2.AK,

·         3 lipca 2025 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.437.2025.2.NM.

W interpretacji podatkowej z dnia 26 marca 2026 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.61.2026.1.PR (która dotyczyła nierezydenta podatkowego Polski – rezydenta podatkowego Ukrainy) wydanej w analogicznej sprawie, Dyrektor KIS uznał, że działalność w zakresie IT prowadzona na Ukrainie przy pomocy zlokalizowanych w tym kraju zasobów stanowi zakład podatkowy, a dochody osiągnięte z tego tytułu nie podlegają opodatkowaniu na terytorium Polski.

Na poparcie powyższego stanowiska można również powołać interpretację indywidualną Dyrektora KIS z 30 czerwca 2026 r., nr 0114-KDWP.4011.272.2026.2.ASZ. W tej sprawie podatnik był polskim rezydentem podatkowym, jednak czynności operacyjne związane z wykonywaniem usług IT były faktycznie realizowane na Ukrainie przez osoby trzecie, za pośrednictwem udostępnionej tam stałej placówki. Podatnik z Polski sprawował przede wszystkim nadzór, podejmował decyzje strategiczne i kontrolował efekty pracy podwykonawców.

Dyrektor KIS uznał, że w takich okolicznościach na Ukrainie powstaje zakład podatkowy. Organ podkreślił, że działalność była tam wykonywana regularnie za pośrednictwem stałej placówki, a dodatkowo pełnomocnik działający na Ukrainie podejmował kluczowe czynności związane ze świadczeniem usług, w tym posiadał uprawnienia do zmiany zasad umów oraz zawierania nowych kontraktów. Tym samym, działalność operacyjna była faktycznie wykonywana na Ukrainie, mimo że sam podatnik przebywał w Polsce.

Co szczególnie istotne, Dyrektor KIS potwierdził następnie, że dochody z GIG-Umowy (które są taktowane tak samo jak przychody z działalności gospodarczej) należy przypisać zakładowi położonemu na Ukrainie, wobec czego podlegają one opodatkowaniu na Ukrainie, natomiast w Polsce korzystają ze zwolnienia z zastosowaniem metody wyłączenia z progresją. Analogiczne stanowisko organ przyjął również w odniesieniu do dochodów z jednoosobowej działalności gospodarczej w części przypisanej ukraińskiemu zakładowi.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Obowiązek podatkowy

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Stosownie zaś do art. 4a ww. ustawy:

Odnosząc się do kwestii opodatkowania w Polsce dochodów uzyskanych z działalności zarejestrowanej na Ukrainie i prowadzonej na Ukrainie, w pierwszej kolejności zwracam uwagę, że podatnik, który ma miejsce zamieszkania na terytorium Polski (rezydencję podatkową), podlega opodatkowaniu w Polsce od całości osiąganych przychodów na zasadzie nieograniczonego obowiązku podatkowego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zakład

Zgodnie z art. 5a pkt 22 analizowanej ustawy:

W przypadku prowadzenia przez Pana jednoosobowej działalności gospodarczej na terenie Ukrainy, zasady opodatkowania przychodów osiąganych z tej działalności należy ustalić na podstawie postanowień Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Kijowie dnia 12 stycznia 1993 r. (t. j. Dz. U. z 1994 r. nr 63 poz. 269; dalej: „Konwencja polsko-ukraińska”) zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę dnia 7 czerwca 2017 r. oraz przez Ukrainę dnia 23 lipca 2018 r. (dalej: „Konwencja MLI”).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. g Konwencji polsko-ukraińskiej:

Oznacza to, że osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą posiadającą miejsce zamieszkania w Polsce należy uznać za przedsiębiorstwo polskie, nawet jeżeli osoba ta zarejestrowała działalność gospodarczą za zagranicą.

Stosownie do art. 5 ust. 1 Konwencji polsko-ukraińskiej:

Z kolei w myśl art. 5 ust. 2 Konwencji polsko-ukraińskiej:

Jak wynika z art. 5 ust. 3 Konwencji:

W świetle ust. 4 art. 5 Konwencji:

Na podstawie art. 5 ust. 5 Konwencji:

Dokonując interpretacji postanowień Konwencji należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień.

Zgodnie z Komentarzem do Konwencji Modelowej OECD (pkt 4 Komentarza do art. 3 ust. 1) fakt, czy działalność jest prowadzona w ramach przedsiębiorstwa powinien być interpretowany na podstawie ustawodawstwa wewnętrznego poszczególnych państw. Termin „przedsiębiorstwo” należy przy tym rozumieć nie w znaczeniu podmiotowym, ale jako prowadzenie działalności handlowej lub przemysłowej przez rezydenta państwa będącego stroną umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Przepis art. 5 określa znaczenia pojęcia „zakład”, tj. podaje podstawowe elementy zakładu w rozumieniu Konwencji. Określenie „zakład” oznacza „stałą placówkę, przez którą przedsiębiorstwo prowadzi całkowicie lub częściowo swoją działalność”. Definicja ta zawiera następujące warunki:

·       istnienie placówki działalności gospodarczej, tj. pomieszczeń, a w pewnych okolicznościach maszyn i urządzeń (miejsce gdzie działalność jest prowadzona);

·       placówka musi mieć charakter stały, tzn. musi być utworzona w określonym miejscu z pewnym stopniem trwałości;

·       prowadzenie działalności przedsiębiorstwa za pośrednictwem tej stałej placówki; oznacza to, że osoby, które w taki lub inny sposób są zależne od przedsiębiorstwa, prowadzą działalność przedsiębiorstwa w państwie, w którym stała placówka jest położona.

Zasadniczo wszystkie wyżej wymienione przesłanki prowadzące do uznania, że dana osoba ma na terenie innego państwa stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej powinny być spełnione łącznie. Brak spełnienia któregokolwiek spośród wymienionych warunków oznacza, że nie powstanie zakład w postaci stałej placówki w rozumieniu właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, niezależnie od tego, czy są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Placówka – jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej – może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych pomieszczeń lub gdy nie są one wymagane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa; wystarczy posiadanie pewnej przestrzeni do własnej dyspozycji. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do własnej dyspozycji pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej wystarczy aby zaistniała stała placówka gospodarcza. Nie wymaga się, aby przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką.

Określenie „za pośrednictwem” należy interpretować w szerokim sensie, mającym zastosowanie do każdej sytuacji, w której działalność gospodarcza jest prowadzona w konkretnym pomieszczeniu, czy przestrzeni pozostającej w tym celu do dyspozycji przedsiębiorstwa. Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem.

Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”. Musi istnieć więź między placówką a określonym punktem geograficznym. Ponieważ placówka musi być stała, zakład może istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności jest prowadzona tylko przez bardzo krótki okres. Nawet jeżeli praktyka państw członkowskich nie jest jednolita, jeżeli chodzi o kryterium czasu, to jednak doświadczenie wskazuje, że zwykle nie uważa się, że zakład istnieje, jeżeli działalność była wykonywana w państwie za pośrednictwem stałej placówki utrzymywanej krócej niż sześć miesięcy.

Jednym z wyjątków od tej reguły jest sytuacja, gdy działalność ma charakter powtarzalny, w takim przypadku każdy okres, w którym placówka była użytkowana, powinien być brany pod uwagę w połączeniu z ilością wszystkich okresów, w których była użytkowana (okres może się rozciągnąć na wiele lat).

Według komentarza do Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, zgodnie z powszechnie przyjętą zasadą przedsiębiorstwo powinno być traktowane jako posiadające zakład w danym państwie, jeżeli w tym państwie, w ramach określonych warunków, działa na jego rzecz osoba, nawet gdy przedsiębiorstwo to nie ma stałej placówki w rozumieniu ustępów 1 i 2. Celem tego przepisu jest przyznanie państwu prawa do opodatkowania w takich przypadkach. Tak więc postanowienia ustępu 5 ustalają warunki niezbędne do stwierdzenia, że przedsiębiorstwo posiada zakład w danym państwie, i to niezależnie od rodzaju działalności wykonywanej dla niego przez wyżej wymienioną osobę. Zgodnie z ust. 32 komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji OECD, osoby, których działalność może stanowić zakład przedsiębiorstwa, nazywa się zależnymi przedstawicielami, to jest „osobami”, bez względu na to, czy są zatrudnione, czy nie; nie są one niezależnymi przedstawicielami w rozumieniu ustępu 6.

Podjęcie postanowienia, że utrzymanie każdej zależnej osoby oznacza powstanie zakładu przedsiębiorstwa, byłoby niekorzystne dla międzynarodowych stosunków gospodarczych. Tak traktowane powinny być tylko osoby, których uprawnienia lub charakter ich czynności angażują przedsiębiorstwo w działalność gospodarczą w określonym zakresie na obszarze danego państwa. Ustęp 5 stanowi więc, że jedynie utrzymywanie osób mających uprawnienia do zawierania kontraktów może prowadzić do powstania zakładu przedsiębiorstwa. Osoba taka ma dostateczne uprawnienia do angażowania przedsiębiorstwa w działalność gospodarczą w danym państwie. Użycie określenia „zakład” w tym kontekście oznacza, że ta osoba korzysta ze swych uprawnień w sposób ciągły, a nie tylko w pojedynczych przypadkach.

Stosownie do treści ust. 32.1 komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji OECD, również określenie „pełnomocnictwo do zawierania kontraktów w imieniu przedsiębiorstwa” nie ogranicza stosowania tego ustępu do przedstawiciela zawierającego kontrakty wiążące dosłownie dane przedsiębiorstwo. Ustęp ten ma również zastosowanie do przedstawiciela zawierającego kontrakty, które wiążą przedsiębiorstwo, mimo iż takie kontrakty w rzeczywistości nie są zawierane w imieniu danego przedsiębiorstwa. Fakt, że przedsiębiorstwo nie bierze czynnego udziału w transakcjach, może oznaczać, że przekazało takie uprawnienia przedstawicielowi. Na przykład można uważać, że przedstawiciel posiada rzeczywiste uprawnienie do zawierania kontraktów, jeżeli ubiega się i zbiera zamówienia (lecz ich nie realizuje w sposób formalny), które następnie są przesyłane bezpośrednio do składów, skąd towary są dostarczane, podczas gdy przedsiębiorstwo zagraniczne jedynie aprobuje transakcje w sposób rutynowy.

Zyski przedsiębiorstwa

W myśl art. 7 ust. 1-7 Konwencji:

Warunek określony w art. 7 ust. 1 Konwencji polsko-ukraińskiej należy interpretować zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w Sprawie Podatku od Dochodu i Majątku (pkt 3 Komentarza do art. 7 ust. 1), przyjmując, że przedsiębiorstwo jednego Państwa nie może być opodatkowane w drugim Państwie, chyba że prowadzi ono w tym drugim Państwie działalność handlową lub przemysłową za pośrednictwem położonego w tym Państwie zakładu.

Zgodnie z Komentarzem do Konwencji Modelowej OECD (pkt 4 Komentarza do art. 3 ust. 1) fakt, czy działalność jest prowadzona w ramach przedsiębiorstwa powinien być interpretowany na podstawie ustawodawstwa wewnętrznego poszczególnych Państw. Termin „przedsiębiorstwo” należy przy tym rozumieć nie w znaczeniu podmiotowym, ale jako prowadzenie działalności handlowej lub przemysłowej przez rezydenta państwa będącego stroną umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Jak już wskazano, przedsiębiorstwo mające siedzibę w jednym państwie, a prowadzące działalność na terytorium drugiego, co do zasady, podlega opodatkowaniu w państwie swojej siedziby. Państwu, w którym prowadzona jest działalność, służy prawo do opodatkowania zysków osiąganych przez przedsiębiorstwo pochodzące z innego kraju, pod warunkiem że przedsiębiorstwo to prowadzi działalność w tym państwie w formie zakładu. W przeciwnym przypadku, dochody przedsiębiorstwa zagranicznego podlegają opodatkowaniu w państwie jego siedziby.

Ustalenie miejsca opodatkowania dochodów osiąganych w ramach działalności gospodarczej przedsiębiorstwa jednego państwa powinno zatem wiązać się z oceną, czy przedsiębiorstwo to prowadzi działalność w drugim państwie przez położony w tym państwie zakład. Inaczej, czy charakter działalności prowadzonej na terytorium Ukrainy wypełnia znamiona zakładu, co może być podstawą przypisania do tego zakładu odpowiednich zysków do opodatkowania w Ukrainie.

Z opisu sprawy wynika, że w styczniu 2026 r. przyjechał Pan do Polski. Jednocześnie prowadzi Pan na Ukrainie działalność poprzez zarejestrowaną w tym kraju jednoosobową działalność gospodarczą (FOP).

W ramach FOP na Ukrainie wykonuje Pan czynności logistyczne i spedytorskie posługując się przy tym podwykonawcami. Koszty (wydatki) ukraińskiego FOP są rozliczane wyłącznie jako koszty podatkowe FOP na Ukrainie i nie są zaliczane do kosztów podatkowych polskiego JDG. FOP na Ukrainie ma charakter stałej placówki, ponieważ działalność jest prowadzona w pomieszczeniach zlokalizowanych na Ukrainie, w których znajduje się m.in. dokumentacja FOP, sprzęt, biuro oraz pracownik. Pomieszczenia mają charakter stały, trwały, a sama działalność (FOP) została założona przed Pana przyjazdem do Polski. Pomieszczenia na Ukrainie nie służyły wyłącznie do składowania, wystawiania albo wydawania dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa. Nie służyły także do utrzymywania zapasów dóbr albo towarów przedsiębiorstwa wyłącznie dla składowania, wystawiania lub wydawania. Nie były one także do utrzymywania zapasów dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo. Pomieszczenia nie były utrzymywane wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo w celu zbierania informacji dla przedsiębiorstwa. Pomieszczenia nie były utrzymywane wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności mającej przygotowawczy lub pomocniczy charakter. Pomieszczenia nie miały przygotowawczego lub pomocniczego charakteru. Dla FOP został wyznaczony pełnomocnik, który prowadzi operacyjną działalność na Ukrainie, w tym ma dostęp do rachunków bankowych, posiada prawo do zawierania umów i podejmowania działań w Pana imieniu. Całość czynności zarządu FOP oraz działalności operacyjnej FOP jest faktycznie prowadzona wyłącznie przez Pana pracownika na Ukrainie. Zatem działalność FOP jest w całości faktycznie prowadzona za pośrednictwem stałej placówki na Ukrainie i faktycznie wykonywana wyłącznie z terytorium Ukrainy. Jedynymi Pana kontrahentami są podmioty z Ukrainy, a środki otrzymywane z tytułu prowadzonej działalności wpływają na ukraińskie rachunki bankowe. FOP nie posiada, ani nie pozyskuje klientów z Polski lub innych krajów UE.

W lutym 2026 r. rozpoczął Pan w Polsce prowadzenie działalności gospodarczej. Zakres prowadzonej działalności nie pokrywa się z wykonywaną w Polsce jednoosobową działalnością gospodarczą. Prowadzona przez Pana w Polsce jednoosobowa działalność gospodarcza w zakresie administracyjnej obsługi biura i działalności wspomagającej polega na wykonywaniu czynności o charakterze technicznym, biurowym i organizacyjnym związanych z obsługą dokumentacji klientów. Czynności wykonywane w ramach tej działalności mają charakter pomocniczy, administracyjny, techniczny oraz organizacyjny. W ramach polskiej jednoosobowej działalności gospodarczej nie prowadzi Pan biura ukraińskiej FOP w Polsce. Działalność JDG oraz ukraiński FOP stanowią zupełnie dwie oddzielnie działalności gospodarcze, które nie są ze sobą w żaden sposób powiązane. Przedmiotem Pana polskiej jednoosobowej działalności gospodarczej nie jest wspomaganie działalności prowadzonej na Ukrainie. Polskie JDG i ukraiński FOP stanowią dwie niepowiązane, niezależne od siebie działalności gospodarcze. W ramach jednoosobowej działalności gospodarczej zarejestrowanej w Polsce świadczy Pan usługi na rzecz polskich klientów/kontrahentów.

Opodatkowanie dochodów na gruncie Konwencji polsko – ukraińskiej

Analizując zatem Pana sytuację, wskazuję, że usługi na terenie Ukrainy świadczy Pan za pośrednictwem zakładu (stałej placówki) – pomieszczeń zlokalizowanych na Ukrainie, w których znajduje się m.in. dokumentacja FOP, sprzęt, biuro oraz pracownik. Pomieszczenia mają charakter stały oraz trwały. Dla FOP został wyznaczony pełnomocnik, który prowadzi operacyjną działalność na Ukrainie, w tym ma dostęp do rachunków bankowych, posiada prawo do zawierania umów i podejmowania działań w Pana imieniu. Całość czynności zarządu FOP oraz działalności operacyjnej FOP jest faktycznie prowadzona wyłącznie przez Pana pracownika na Ukrainie. Zatem działalność FOP jest w całości faktycznie prowadzona za pośrednictwem stałej placówki na Ukrainie i faktycznie wykonywana wyłącznie z terytorium Ukrainy.

Działalność Pana pełnomocnika w zlokalizowanych na Ukrainie pomieszczeniach mających charakter stały i trwały stanowi „zakład” w świetle art. 5 ust. 5 Konwencji, gdyż dotyczy podejmowania działań związanych ze świadczeniem usług (całość Pana działalności operacyjnej będzie wykonywana wyłącznie z terytorium Ukrainy).

Jeżeli więc działalność na terytorium Ukrainy prowadzona będzie za pośrednictwem położonego w tym państwie zakładu, dochód uzyskany przez Pana – osoby posiadającej w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy – z prowadzenia działalności w Ukrainie (jeśli nie ulegnie stan faktyczny i prawny), który może być przypisany temu zakładowi, podlegać będzie opodatkowaniu zarówno na Ukrainie, jak i w państwie miejsca Pana zamieszkania, czyli w Polsce (art. 7 ust. 1 Konwencji).

W Polsce dochody będą podlegały opodatkowaniu z zastosowaniem metody wynikającej z art. 24 ust. 2 lit. a Konwencji (metoda wyłączenia z progresją). Zgodnie z tą metodą dochody te będą podlegały zwolnieniu z opodatkowania w Polsce.

W celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, znajduje zastosowanie metoda unikania podwójnego opodatkowania określona w art. 24 ust. 2 lit. a Konwencji polsko – ukraińskiej, zgodnie z którą:

W myśl art. 24 ust. 3 Konwencji polsko – ukraińskiej:

Stosownie do art. 24 ust. 4 Konwencji polsko – ukraińskiej:

W Polsce odpowiednikiem art. 24 ust. 2 lit. a) Konwencji jest art. 27 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (metoda wyłączenia z progresją). Zgodnie z tym przepisem:

Zatem w przypadku metody wyłączenia z progresją dochody uzyskane za granicą są na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zwolnione od podatku w Polsce.

Zasadę opodatkowania przedstawioną w ww. przepisie stosuje się w przypadku, jeżeli podatnik oprócz dochodów zwolnionych z opodatkowania na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, osiągnął inne dochody podlegające opodatkowaniu w Polsce na wskazanych zasadach.

W przeciwnym razie, podatnik nie ma obowiązku wykazywania w zeznaniu podatkowym składanym w Polsce przychodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej w Ukrainie za pośrednictwem położonego tam zakładu.

W myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 843 ze zm.):

Na podstawie art. 12 ust. 12 ww. ustawy:

W związku z powyższym, zarówno przychody osiągane przez Pana – jako rezydenta Polski – z zarejestrowanej w Ukrainie działalności prowadzonej za pośrednictwem zakładu położonego na terytorium Ukrainy jak i przychody osiągane z zarejestrowanej działalności gospodarczej w Polsce należy zaliczyć do źródła pozarolnicza działalność gospodarcza. Przychody uzyskiwane przez Pana w ramach jednego źródła przychodów podlegają opodatkowaniu według jednej formy opodatkowania.

Metoda unikania podwójnego opodatkowana wskazana w Konwencji znajdzie zastosowanie przy rozliczaniu wszystkich Pana dochodów z działalności gospodarczej zarówno zarejestrowanej w Ukrainie, jak i zarejestrowanej w Polsce. Jak wynika z art. 12 ust. 12 ustawy o ryczałcie, metodę o unikaniu podwójnego opodatkowania stosuje się w odniesieniu do dochodów z działalności gospodarczej opodatkowanej ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, a nie tylko w odniesieniu do dochodów podlegających opodatkowaniu skalą podatkową.

Zatem, będzie Pan miał obowiązek rozliczyć wszystkie uzyskane dochody w Polsce z zastosowaniem metody wyłączenia z progresją. Dochody przypisane do zakładu znajdującego się w Ukrainie nie będą podlegały opodatkowaniu w Polsce. Będą jedynie zwiększały podstawę opodatkowania jako przychody zwolnione.

Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Odnosząc się do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych, wskazać należy, że nie są one wiążące dla tutejszego Organu. Interpretacje organu podatkowego dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw, w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, zatem nie mogą przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu.

Natomiast organy podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Nie negując jednak orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy stwierdzić, że zdaniem tutejszego Organu podatkowego, tezy tych rozstrzygnięć nie mają zastosowania w przedmiotowym postępowaniu.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a także zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·       Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).

Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·       w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·       w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.