0114-KDIP2-2.4010.324.2026.1.ASK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie uznania poniesionych wydatków na przystosowanie biura (fit-out), sporządzenie projektu architektonicznego oraz zakup lamp sufitowych za koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca (dalej także jako: „Najemca 1” lub „Spółka”) prowadzi działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych (CIT) w Polsce. Spółka w celach prowadzenia działalności operacyjnej wykorzystuje m.in. przestrzeń biurową w (…) przy ul. (…), gdzie posiada zarejestrowaną siedzibę.

Do końca 2025 roku Spółka użytkowała przestrzeń biurową w (…) przy ul. (…) na podstawie umowy podnajmu stanowisk zawartej z innym najemcą (podmiotem trzecim, dalej jako: „A.”). W związku z zakończeniem umowy najmu podmiotu „A.”, Spółka podjęła decyzję o zabezpieczeniu swoich długofalowych celów biznesowych i 09.01.2026 r. zawarła nową, bezpośrednią umowę najmu (dalej jako: „Umowa”) z właścicielem obiektu, B. sp. z o.o. (dalej jako: „Wynajmujący”). Przedmiotem Umowy jest m.in. najem powierzchni biurowej na IV piętrze części biurowej budynku położonego przy ul. (…) (dalej także jako: „Biuro”), tj. obejmującej zarówno dotychczas podnajmowany obszar, jak i przestrzeń zajmowaną wcześniej przez podmiot „A.”. Umowa została zawarta na czas oznaczony wynoszący 5 lat.

Wraz z zawarciem Umowy doszło do zwiększenia powierzchni wynajmowanej Spółce. Z tego względu dostrzeżono konieczność jej ponownego wydzielenia w budynku i dostosowania jej do standardów funkcjonalnych, technicznych oraz estetycznych Spółki. W porozumieniu z Wynajmującym podjęto zatem decyzję o przeprowadzeniu jej kompleksowej rearanżacji (tzw. pakiet fit-out). Zakres przeprowadzonych prac obejmował:

• demontaż istniejących infrastruktur, np. ścian, drzwi, sufitów, wykładziny,
• stawianie ścian działowych szklanych i kartonowo-gipsowych, wraz z ich wykończeniem pokryciami,
• montaż nowej stolarki wewnętrznej,
• wykonanie nowych podłóg, wraz wyrównaniem i izolacją powierzchni w miejscach, gdzie doszło do zmiany poprzedniego układu architektonicznego, ułożeniem paneli  winylowych oraz wykładzin i cokołów,
• montaż sufitów kartonowo-gipsowych, kasetonowych i ażurowych oraz malowanie sufitów odkrytych wraz z instalacjami,
• wykonanie nowych lub modyfikację istniejących instalacji wodno-kanalizacyjnych, wraz z montażem nowej armatury, pomp i podgrzewaczy wody,
• wykonanie nowych lub modyfikację istniejących instalacji SSP (System Sygnalizacji Pożaru), automatyki i elektrycznych, w tym ułożenie tras kablowych, relokację gniazd, sterowników i liczników, montaż opraw oświetleniowych i wymianę istniejących źródeł światła na LED,
• wykonanie nowych lub modyfikację istniejących instalacji CT / WL i wentylacyjnych,
• zapewnienie utylizacji odpadów, sprzątania powierzchni w trakcie i po zakończeniu prac, nadzoru budowlanego oraz przygotowanie dokumentacji powykonawczej budowlanej oraz do każdej z instalacji.

Wnioskodawca pragnie wyraźnie podkreślić, że przeprowadzone w części biurowej prace nie wymagały decyzji o pozwoleniu na budowę ani zgłoszenia robót budowlanych. Prace montażowe miały charakter tzw. lekkiej zabudowy i tymczasowej aranżacji (ściany działowe i szklane), zamontowanej w sposób bezinwazyjny dla głównych elementów konstrukcyjnych budynku, co umożliwia ich relatywnie prosty demontaż i usunięcie. Zmiany w instalacjach polegały wyłącznie na rozprowadzeniu okablowania i przyłączy do nowych stanowisk pracy bez ingerencji w główną infrastrukturę bazową i piony instalacyjne budynku.

Ponadto część opisywanych wydatków dotyczyła prac odtworzeniowych, naprawczych i konserwacyjnych (m.in. demontaże zużytych elementów po poprzednim najemcy, prace malarskie, wymiana zużytej armatury i opraw oświetleniowych). Miały one na celu przywrócenie walorów estetycznych i sprawności technicznej wynajętej powierzchni, która uległa naturalnemu zużyciu we wcześniejszych okresach.

Wynajmujący zobowiązał się do pokrycia części wydatków związanych z wydzieleniem i rearanżacją powierzchni biurowej, lecz nie więcej niż do wysokości ściśle określonej w Umowie, maksymalnej kwoty wyrażonej w walucie euro (dalej jako: Budżet). Koszty przekraczające Budżet obciążyły Spółkę. Standard wykończenia został ustalony w oparciu o projekt aranżacji, będący załącznikiem do Umowy, którego przygotowanie sfinansowała Spółka, na podstawie odrębnej umowy z architektem, w której dokonał on przekazania praw autorskich niezbędnych do dalszego wykorzystania przez nią projektu. Obie strony uczestniczyły w uzgodnieniu kształtu i zakresu prac. Strony ustaliły podział kosztów pomiędzy Wynajmującego a Spółkę poprzez odniesienie wartości Budżetu (pokrywanego przez Wynajmującego) do ostatecznej, całkowitej wartości kosztów wszystkich przeprowadzonych robót fit-out. Rozliczenie to zostało udokumentowane fakturą wystawioną przez Wynajmującego na kwotę nadwyżki ponad Budżet po dokonaniu odbioru Biura. Z uwagi na to, że faktura od Wynajmującego opiewała na zbiorczą kwotę partycypacji w kosztach (bez szczegółowego rozbicia na poszczególne pozycje), Spółka określiła wartość poszczególnych prac (odpowiadających pozycjom finalnego kosztorysu) stosując proporcję podziału kosztów wynikającą z przyjętego rozliczenia (tj. ustalony procentowy udział Spółki w całkowitych kosztach fit-outu został odniesiony do każdej poszczególnej pozycji z kosztorysu).

Umowa nie przewiduje, by Spółce przysługiwało roszczenie zwrotu wartości poniesionych przez nią kosztów aranżacji Biura po zakończeniu okresu najmu. Większa część tych nakładów z natury dotyczy obiektów trwale połączonych z substancją budynku i nie stanowi ruchomości. Ponadto, w przypadku przedterminowego rozwiązania Umowy z powodów zależnych od Spółki, będzie ona zobowiązana do rekompensaty Wynajmującemu kwoty Budżetu proporcjonalnie do ilości miesięcy pozostałych do zakończenia 5-letniego okresu najmu.

Nakłady na roboty demontażowe, budowlane, wykończeniowe i instalacyjne (wraz z dokumentacją powykonawczą i pomiarami) w zakresie, w jakim dotyczyły elementów wykończenia w sposób trwały połączonych z substancją budynku i/lub niezbędnych do zapewnienia kompletności i zdatności do użytku Biura w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości – w przypadającym na Spółkę udziale – zostały przez Wnioskodawcę dla celów bilansowych (rachunkowych) uznane za ulepszenie obcego środka trwałego. W klasyfikacji tej Spółka kierowała się zasadą ostrożności oraz wyłącznie kryteriami i standardami dotyczącymi rachunkowości, w szczególności zapisami Krajowego Standardu Rachunkowości nr 11 „Środki trwałe”. Bilansowa wartość początkowa aktywa trwałego została przez Wnioskodawcę powiększona o nakłady sfinansowane przez niego w całości samodzielnie i udokumentowane osobno tj. kwoty wynikające z faktur od architekta odpowiedzialnego za przygotowanie projektu aranżacji Biura (stanowiącego załącznik do Umowy) oraz za zakup lamp sufitowych. Okres amortyzacji bilansowej ustalono na 5 lat, czyli czas obowiązywania Umowy i tym samym sprawowania kontroli przez Spółkę nad tymi składnikami majątku oraz czerpania z nich ekonomicznych korzyści.

Pytania

1)  Czy część nakładów na przystosowanie Biura (fit-out), którymi Spółka została obciążona przez Wynajmującego, stanowi dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów o charakterze pośrednim w rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U.2026.554 tj.), który powinien zostać zaliczony do kosztów podatkowych jednorazowo w roku podatkowym, w którym go poniesiono?

2)  Czy wydatki pokryte w całości przez Spółkę na sporządzenie projektu architektonicznego i zakup lamp sufitowych, stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów o charakterze pośrednim w rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U.2026.554 tj.), które powinny zostać zaliczone do kosztów podatkowych jednorazowo w roku podatkowym, w którym je poniesiono?

Państwa stanowisko w sprawie

STANOWISKO WNIOSKODAWCY DO PYTANIA NR 1:

Zdaniem Wnioskodawcy, poniesione przez niego wydatki związane z partycypacją w kosztach prac aranżacyjnych, tzw. fit-out wynajmowanej powierzchni biurowej, mające na celu jej dostosowanie do własnych potrzeb, nie stanowią inwestycji w obcym środku trwałym w rozumieniu art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”). W związku z tym mogą zostać zaliczone bezpośrednio i jednorazowo do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia (zgodnie z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 4d ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych).

STANOWISKO WNIOSKODAWCY DO PYTANIA NR 2:

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki poniesione w całości samodzielnie przez Wnioskodawcę na sporządzenie projektu architektonicznego i zakup lamp sufitowych, stanowią w jego opinii koszty uzyskania przychodu o charakterze pośrednim pomniejszające podstawę opodatkowania w okresie, w którym je poniesiono (zgodnie z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 4d ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych).

WSPÓLNE UZASADNIENIE PRAWNE DLA STANOWISKA WNIOSKODAWCY W ZAKRESIE PYTANIA NR 1 I PYTANIA NR 2:

W art. 16a w ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ustawodawca wskazał, że "Amortyzacji podlegają (...) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej <>".

Z uwagi na brak definicji „inwestycji w obcych środkach trwałych, pojęcie to dla celów podatkowych należy wiązać z pojęciem „ulepszenia”, wykorzystanym w art. 16g ust. 13 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych w następującym kontekście: „Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.”

Zgodnie z przywołanym przepisem, z ulepszeniem środka trwałego w rozumieniu podatkowym mamy do czynienia wyłącznie wtedy, gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

1.  dany składnik majątku stanowił już wcześniej środek trwały w rozumieniu art. 16a ust 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych,

2.  uległ on przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji,

3.  nakłady poniesione na te cele przekroczyły kwotę 10 000 zł,

4.  w wyniku ich poniesienia doszło do wzrostu wartości użytkowej istniejącego wcześniej środka trwałego w stosunku do jego wartości z dnia przyjęcia do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Warunek pierwszy odnosi się do art. 16a ust 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, gdzie wskazano:

„Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność łub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1)  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2)  maszyny, urządzenia i środki transportu,

3)  inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.”

W związku z tym, że przedmiotowe Biuro nie stanowi i nie stanowiło własności ani współwłasności Spółki, tylko część nieruchomości Wynajmującego, analizę, czy doszło do jej ulepszenia w myśl art. 16g ust. 13 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych należy przeprowadzić z perspektywy Wynajmującego, w którego ewidencji środków trwałych się ona znajduje.

W ocenie Spółki, poniesione koszty prac aranżacyjnych (fit-out) nie spełniają podatkowych kryteriów ulepszenia (modernizacji/adaptacji) budynku Wynajmującego. Wynika to z następujących okoliczności:

1.  Brak zmiany przeznaczenia (adaptacji/modernizacji): Najmowana powierzchnia przed rozpoczęciem prac była (w ramach umowy z „A.”) i po ich zakończeniu nadal jest wykorzystywana wyłącznie na te same cele – tj. pod wynajem na cele biurowe. Nie dochodzi więc do podatkowo rozumianej adaptacji (zmiany przeznaczenia obiektu) z punktu widzenia Wynajmującego.

2.  Brak ingerencji w konstrukcję (przebudowy/rozbudowy): Przeprowadzone prace miały charakter wyłącznie aranżacyjny w ramach wyznaczonego obszaru istniejącej powierzchni użytkowej. Nie zmieniła się kubatura ani powierzchnia nośna budynku Wynajmującego, a jedynie standard wykończenia pewnej jego części.

3.  Brak wzrostu obiektywnej wartości użytkowej budynku: Przeprowadzone prace nie podniosły ogólnej klasy budynku. Służyły wyłącznie zindywidualizowanemu dostosowaniu przestrzeni do potrzeb określonych przez konkretnego Najemcę.

Umowa zawiera mechanizm pro-rata dotyczący zwrotu Budżetu w przypadku jej przedterminowego rozwiązania z przyczyn zależnych od Najemcy. Konstrukcja ta dowodzi, że zarówno Spółka, jak i Wynajmujący przypisują poniesionym wydatkom fit-out zerową wartość rezydualną dla podmiotów trzecich. Gdyby omawiane prace aranżacyjne trwale podnosiły obiektywną wartość użytkową lub standard techniczny samej nieruchomości (co jest warunkiem koniecznym do rozpoznania ulepszenia w myśl art. 16g ust. 13 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych), Wynajmujący zatrzymałby te efekty jako korzyść majątkową podnoszącą wartość jego środka trwałego. Tymczasem fakt, że Wynajmujący domaga się zwrotu środków w przypadku skrócenia umowy, jednoznacznie potwierdza, iż postrzega on te nakłady jako ekonomicznie bezużyteczne z punktu widzenia wolnego rynku oraz racjonalnie przewiduje, że kolejny najemca będzie wymagał zaaranżowania tej samej przestrzeni od nowa. Nakłady te mają więc charakter ściśle spersonalizowany i przejściowy, a ich wartość ekonomiczna ulega całkowitej konsumpcji (zużyciu) wyłącznie w trakcie i na potrzeby trwania relacji biznesowej pomiędzy stronami Umowy.

Dodatkowo, tymczasowy charakter prac montażowych (tzw. lekka zabudowa szklana i kartonowo- gipsowa), dający możliwość bezinwazyjnego demontażu elementów aranżacji bez uszkodzenia konstrukcji nośnej budynku, oznacza, że nakłady te nie stają się trwałym elementem strukturalnym nieruchomości w rozumieniu art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego (nie stanowią jej części składowej). Skoro nie stanowią one części składowej budynku Wynajmującego, nie mogą determinować obiektywnego wzrostu jego wartości użytkowej jako środka trwałego, pozostając jedynie czasowym wyposażeniem przestrzeni na potrzeby konkretnego najemcy. Ponieważ nakłady na fit-out nie skutkują ulepszeniem środka trwałego należącego do Wynajmującego w rozumieniu art. 16g ust. 13 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, nie mogą one również zostać uznane przez Spółkę za „inwestycję w obcym środku trwałym” w myśl art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. W konsekwencji, w opinii Wnioskodawcy stanowią one koszty uzyskania przychodów o charakterze pośrednim, potrącane jednorazowo w dacie ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d i art. 15 ust 4e ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

Poniesione przez Wnioskodawcę wydatki, pomimo że stanowią jedynie partycypację w całości nakładów, warunkowały doprowadzenie Biura do stanu zdatnego do użytkowania przez jego pracowników i generowanie korzyści ekonomicznych przez czas trwania Umowy. Bezpośrednie przejęcie przestrzeni zwolnionej przez poprzedniego najemcę bez jej reorganizacji nie byłoby adekwatne do potrzeb Spółki, a jej ówczesny standard wykończenia był znacząco niższy w subiektywnej ocenie Najemcy. Zatem wartość użytkowa wynajętej powierzchni z perspektywy Wnioskodawcy wzrosła w porównaniu ze stanem wyjściowym, pomimo że punktu widzenia Wynajmującego wzrost taki nie nastąpił.

Krajowy Standard Rachunkowości nr 11 „Środki trwałe” definiuje ulepszenie obcego środka trwałego w następujący sposób: „Nakłady poniesione przez jednostkę na ulepszenie obcego środka trwałego, użytkowanego np. na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu operacyjnego, stanowią odrębny obiekt środków trwałych jednostki - <> - pod warunkiem, że sprawuje ona nad nim kontrolę.” Kontrola Spółki nad Biurem ograniczona jest zapisami Umowy (obejmującymi zasady korzystania z obiektu) oraz czasem jej obowiązywania. Warunek kontroli jest jednak spełniony w tym sensie, że przez okres 5 lat Spółka będzie użytkować Biuro zgodnie z założonymi celami oraz czerpać z poniesionych na jego aranżację nakładów korzyści ekonomiczne.

Fakt, że Wnioskodawca na gruncie ustawy o rachunkowości rozpoznał poniesione wydatki jako aktywo trwałe, nie może jednak determinować ich klasyfikacji podatkowej. Rozbieżność pomiędzy bilansowym a podatkowym ujęciem przedmiotowych nakładów wynika z odmienności celów obu regulacji prawnych. Z punktu widzenia ustawy o rachunkowości nadrzędną kwestią jest rzetelne i jasne przedstawienie sytuacji majątkowej Spółki, mające swoją kulminację w jej rocznych sprawozdaniach finansowych, podlegających zresztą obowiązkowemu badaniu przez biegłego rewidenta. Z tego względu Wnioskodawca, kierując się zasadą ostrożności, stosuje przepisy ustawy o rachunkowości oraz Krajowe i Międzynarodowe Standardy Rachunkowości (w zakresie, w jakim ich zastosowanie jest konieczne do prawidłowego odzwierciedlenia sytuacji majątkowej jednostki), nawet jeżeli postępowanie takie prowadzi do powstania różnic (trwałych bądź przejściowych) pomiędzy klasyfikacją bilansową, a podatkową danych operacji gospodarczych. Warto podkreślić, że staranność taka niesie za sobą dodatkowe obowiązki takie jak kalkulacja aktywów i rezerw z tytułu podatku odroczonego, wymagające dodatkowego nakładu pracy ze strony osób odpowiedzialnych za prowadzenie ksiąg rachunkowych.

Z kolei na gruncie podatkowym uznanie danego wydatku za inwestycję w obcym środku trwałym wymaga obiektywnego i uniwersalnego wzrostu wartości użytkowej samej substancji budynku, którego Spółka nie jest właścicielem. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, realizowane prace fit-out miały charakter zindywidualizowany, przejściowy i po wygaśnięciu 5-letniej Umowy prawdopodobnie zostaną usunięte lub zniszczone. Nie podnoszą one zatem ogólnej wartości rynkowej ani standardu technicznego budynku z perspektywy Wynajmującego lub potencjalnych przyszłych najemców.

Jednocześnie Wnioskodawca ma obowiązek aktywowania nakładów poniesionych na aranżację Biura na gruncie ustawy o rachunkowości, co stanowi w pełni uzasadniony przejaw autonomii prawa podatkowego względem prawa bilansowego, ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu wyroku II FSK 3488/16 NSA wskazał bowiem, że: „wprawdzie podatnicy mają, zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a prowadzone na podstawie ustawy o rachunkowości księgi rachunkowe są zarazem księgami podatkowymi w rozumieniu art. 193 § 1 O.p., to jednak według jednolitych i utrwalonych poglądów orzecznictwa, o uznaniu danego przysporzenia czy wydatku (zobowiązania do jego poniesienia) za przychód, dochód czy koszt podatkowy decydują wyłącznie przepisy prawa podatkowego. Przepisy o rachunkowości mają zatem znaczenie dla powstania czy wysokości zobowiązania podatkowego tylko w takim zakresie, jaki wynika jednoznacznie z przepisów ustaw podatkowych. Powyższe oznacza, iż w ustawach podatkowych musi istnieć bezpośrednie odwołanie do konkretnych przepisów ustawy o rachunkowości, przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie lub Międzynarodowych Standardów Rachunkowości, czy Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej, aby mogły one zostać uznane za kreujące prawa i obowiązki podatkowe. (...) Należy jednocześnie zwrócić uwagę, że odesłania te muszą mieć charakter dosłowny i jednoznaczny, a nie jedynie dorozumiany. (...) Ustawa o rachunkowości reguluje inne sfery życia społecznego i gospodarczego, niż ustawy podatkowe, a tym samym, żeby ustawa ta wywoływała skutki podatkowe, tak jak już wspomniano, muszą istnieć zapisy ustanawiające wyraźne odesłanie do jej treści.”

Stanowisko Wnioskodawcy odzwierciedla analogiczne ramy prawne i argumentację zaakceptowaną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 2025 r. o sygn. 0111-KDIB1-2.4010.582.2025.1.EJ. Organ w pełni zaaprobował tam tezę, że przejściowy i zindywidualizowany charakter prac fit-out wyklucza ich uznanie za inwestycję w obcym środku trwałym w rozumieniu art. 16a w ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, co pozwala na bezpośrednie zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów w dacie poniesienia.

Dopełniająco, w odniesieniu do Pytania nr 2 (zakup lamp oraz projektu architektonicznego), wskazać należy, że wydatki te również stanowią koszty uzyskania przychodów pośrednie i potrącane jednorazowo. Lampy oświetleniowe wiszące mogą być w każdej chwili zdemontowane bez uszkodzenia konstrukcji sufitu, co kwalifikuje je jako samodzielne rzeczy ruchome (wyposażenie). Fakt ich ujęcia dla celów bilansowych w wartości inwestycji (wpływają na kompletność i zdatność Biura do użytku na moment odbioru), nie wpływa na ich klasyfikację jako pośredniego kosztu uzyskania przychodów potrącanego jednorazowo w dacie poniesienia.

Z kolei projekt architektoniczny jest wydatkiem ściśle związanym z przeprowadzonymi pracami fit-out, dostosowującymi przestrzeń biurową do wymagań Najemcy. Jego poniesienie było niezbędne z uwagi na fakt, że stanowił on załącznik do Umowy z Wynajmującym, określający standard wynajmowanej powierzchni. Jego ujęcie podatkowe w opinii Wnioskodawcy jest współzależne od ujęcia poniesionych przez niego nakładów na aranżację Biura i nie powinno być rozpatrywane jako zakup wartości niematerialnej i prawnej, pomimo udzielenia przez architekta praw autorskich koniecznych do dalszego wykorzystywania projektu. Wobec zaliczenia wydatków na fit-out, zgodnie ze stanowiskiem Wnioskodawcy do pytania nr 1, bezpośrednio w koszty uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia, także koszt nabycia projektu aranżacji Biura powinien zostać potraktowany analogicznie.

W konsekwencji w opisanym stanie faktycznym brak spełnienia podatkowych kryteriów ulepszenia (modernizacji) substancji budynku w rozumieniu art. 16g ust. 13 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, zarówno w odniesieniu do przypadającej na Spółkę części nakładów finansowych na fit-out (Pytanie nr 1), jak i pokrytych przez nią samodzielnie wydatków związanych z nabyciem projektu architektonicznego oraz lamp wiszących (Pytanie nr 2).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.