0114-KDIP2-2.4010.197.2025.8.S/KW

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

1.  ponownie rozpatruję sprawę Państwa wniosku z 27 marca 2025 r. (data wpływu 7 kwietnia 2025 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej - uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 października 2025 r. sygn. akt III SA/Wa 1572/25 (data wpływu prawomocnego orzeczenia - 13 sierpnia 2026 r.), i

2.  stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 27 marca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy nieodpłatne ustanowienie służebności przesyłu powoduje po stronie Spółki powstanie przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1.  Zainteresowany będący stroną postępowania

Podatkowa Grupa Kapitałowa A.

reprezentowana przez:

B. Sp. z o.o.

2.    Zainteresowany niebędący stroną postępowania

C. S.A.

Opis stanu faktycznego

1)   Informacje ogólne

23 września 2016 r. w drodze decyzji Naczelnika (…) Urzędu Skarbowego w (…) z dnia 23.09.2016 r. (znak: (…)) została zarejestrowana podatkowa grupa kapitałowa PGK A. (dalej: „Wnioskodawca” lub „PGK A.”).

Okres funkcjonowania PGK A. został przedłużony na okres pięciu lat podatkowych, tj. na okres od 1 grudnia 2021 r. do 30 listopada 2026 r. w drodze decyzji Naczelnika (…) Urzędu Skarbowego wydanej 13 października 2021 r. (znak: (…).).

Jednocześnie w 2024 roku podjęto decyzję aby rok podatkowy PGK A. uległ zmianie w taki sposób, że rokiem podatkowym PGK A. będzie rok kalendarzowy, tj. okres kolejnych 12 miesięcy kalendarzowych rozpoczynający się 1 stycznia a kończący 31 grudnia. Pierwszy rok podatkowy PGK A. po zmianie będzie trwał 13 miesięcy oraz rozpocznie się 1 grudnia 2024 r. oraz zakończy się 31 grudnia 2025 r. Jednocześnie ostatni rok podatkowy PGK A. trwał będzie od 1 stycznia 2026 r. do 31 grudnia 2026 r. Dodatkowo, z uwagi na zmianę roku podatkowego PGK A., przedłużony został również okres jej funkcjonowania o 1 miesiąc, tj. do 31 grudnia 2026 roku. Zmiany, o których mowa w niniejszym ustępie, są przedmiotem decyzji wydanej przez Naczelnika (…) Urzędu Skarbowego w (…) z 6 września 2024 r., znak sprawy: (…).

Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.

W skład PGK A. wchodzi m.in. C. spółka akcyjna (dalej: „Spółka”), która prowadzi wyspecjalizowaną działalność na rynku energetycznym w zakresie sprzedaży i dystrybucji energii elektrycznej, świadczenia usług elektroenergetycznych oraz sprzedaży paliw do pojazdów kolejowych.

Spółka jest czynnym podatnikiem VAT i posiada siedzibę oraz zarząd na terytorium Polski.

Z kolei B. sp. z o.o. jest spółką reprezentującą PGK A.

Dnia 3 kwietnia 2023 r. spółki tworzące PGK A. dołączyły do grupy kapitałowej będącej największym producentem i dostawcą energii elektrycznej w Polsce.

2) Ustanowienie nieodpłatnej służebności przesyłu

Spółka posiada koncesję na dystrybucję energii elektrycznej i jest operatorem systemu dystrybucyjnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 266 ze zm., dalej: „Prawo energetyczne”). Jest przy tym odpowiedzialna za stabilne i o odpowiedniej jakości dostawy energii elektrycznej do odbiorców finalnych.

Jednocześnie, zgodnie z przepisami Prawa energetycznego, Spółka jako podmiot zajmujący się dystrybucją energii elektrycznej jest obowiązana do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci (nowi odbiorcy), jeżeli tylko istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania energii.

Mając na uwadze powyższe, w celu zapewnienia ciągłej i niezakłóconej dostawy energii elektrycznej odbiorcom oraz umożliwienia przyłączenia nowych odbiorców, Spółka dysponuje elementami infrastruktury energetycznej, służącymi do doprowadzania energii elektrycznej, w tym m.in. złączami, przyłączami, liniami energetycznymi, rozdzielniami i stacjami transformatorowymi (dalej: „Infrastruktura przesyłowa”). Prowadzi także budowę nowej Infrastruktury przesyłowej, która - w większości przypadków - nie jest i nie może być zlokalizowana na gruntach stanowiących własność Spółki. Jednocześnie elementy Infrastruktury przesyłowej stanowią urządzenia przesyłowe, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm., dalej: „KC”).

Właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości chcący uzyskać przyłączenie do sieci (dalej: „Zainteresowani") podpisują ze Spółką umowy o przyłączenie. Co do zasady, umowa taka zakłada ustanowienie na rzecz Spółki nieodpłatnej służebności przesyłu na tychże nieruchomościach, celem wybudowania oraz korzystania z niezbędnej Infrastruktury przesyłowej, która faktycznie służyć będzie doprowadzaniu energii elektrycznej dla Zainteresowanych.

W związku z powyższym, Zainteresowani ustanawiają na rzecz Spółki służebności przesyłu, o których mowa w art. 305¹ -305⁴ KC. Służebność przesyłu jest ograniczonym prawem rzeczowym co wynika wprost z art. 244 KC.

Co do zasady, służebność przesyłu ustanawiana jest przez Zainteresowanego na czas nieoznaczony. Oświadczenie o ustanowienie służebności przesyłu przyjmuje formę aktu notarialnego. Służebność taka obejmuje przykładowo: prawo do korzystania z gruntu, na którym znajduje się Infrastruktura przesyłowa, bezkolizyjnego, całodobowego dostępu do tego gruntu, jak również prawo wejścia na pozostałą część gruntu w przypadku, gdy okaże się to niezbędne ze względu na konieczność wykonania napraw, usunięcia awarii, przeglądów oraz rozbudowy znajdującej się tam Infrastruktury przesyłowej.

Na marginesie należy zaznaczyć, że na rzecz Spółki ustanawiane są również służebności przesyłu za wynagrodzeniem. Nie są one jednak przedmiotem pytania Wnioskodawcy.

Dotychczas z tytułu ustanowienia przez Zainteresowanych na rzecz Spółki nieodpłatnej służebności przesyłu, Wnioskodawca rozpoznawał przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Pytanie

Czy ustanowienie na rzecz Spółki nieodpłatnej służebności przesyłu powoduje po jej stronie powstanie przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT?

Stanowisko zainteresowanych w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, ustanowienie na rzecz Spółki nieodpłatnej służebności przesyłu nie powoduje po jej stronie powstania przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ ustawa o CIT” lub „updop”).

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, przychodem podatkowym jest m.in.: wartość otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń, związanych z używaniem środków trwałych, otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.

Ustawa o CIT nie zawiera definicji „nieodpłatnego świadczenia”. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa sądowo-administracyjnego przez pojęcie „nieodpłatnego świadczenia”, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, rozumieć należy wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenie gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy (por.m.in. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 16 października 2006 r., II EPS 1/06, uchwała 7 sędziów NSA z dnia 24 października 2010 r., II FPS 1/10).

Aby konkretne świadczenie można było uznać za nieodpłatne, stanowiące źródło przychodu podlegające opodatkowaniu, musi dojść do zdarzenia prawnego, w wyniku którego jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast to świadczenie otrzymuje nieodpłatnie, zwiększając w ten sposób swoje przychody objęte opodatkowaniem.

W orzecznictwie wskazuje się, że nieodpłatne świadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT nie musi wynikać z zobowiązania cywilnoprawnego. Polega ono jedynie na uzyskaniu przez podatnika przychodu bez ekwiwalentnego świadczenia wzajemnego. Musi zatem nastąpić po stronie otrzymującego świadczenie korzyść majątkowa, która nie jest związana z jakimikolwiek kosztami lub inną formą ekwiwalentu na rzecz dającego świadczenie. Otrzymujący odnosi więc określoną korzyść pod tytułem darnym (wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1578/06).

Podstawową cechą nieodpłatnego świadczenia jest to, że otrzymujący przysporzenie nie jest zobowiązany do jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego. Aby zatem dane świadczenie mogło być uznane za świadczenie nieodpłatne, konieczne jest, by polegało ono wyłącznie na jednostronnym przysporzeniu po stronie podmiotu, który świadczenie to uzyskał (wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 1007/11).

Podsumowując, aby uznać dane świadczenie za świadczenie nieodpłatne, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, musi wystąpić jednostronne przysporzenie po stronie podmiotu uzyskującego świadczenie, przysporzenie to musi mieć charakter majątkowy i jednocześnie nie może ono być powiązane z istnieniem żadnego zobowiązania o charakterze wzajemnym.

Odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazać należy także, że „przy uwzględnieniu zasady pewności prawa i określoności konstruowania obowiązku podatkowego w drodze ustawy, użyte w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT określenie „otrzymanie nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw” należy rozumieć, jako niewywołujące przychodu w sytuacji, gdy czynność prawna jest ze swej istoty zawsze nieodpłatna (nabycie następuje w drodze zasiedzenia służebności przesyłu lub gdy podatnik, korzystając z zasady swobody umów i kształtowania swej sytuacji prawnej, dokonuje czynności prawnej nieodpłatnie, w drodze umowy lub ugody sądowej). Przychód zaś powstawałby w takich przypadkach, gdy podatnik zmieniając charakter czynności prawnej odpłatnej, dokonuje jej jako nieodpłatnej. W takim przypadku z istoty rzeczy powinien liczyć się na gruncie prawa podatkowego z negatywnymi konsekwencjami podatkowymi”.

W przedmiotowym stanie faktycznym sytuacja taka nie zachodzi. Jak już bowiem wskazano, służebność przesyłu może być ustanowiona zarówno odpłatne, jak i nieodpłatne -decydująca jest tu wola stron.

W tym miejscu należy także zauważyć, że opodatkowanie przychodu uzyskiwanego z każdego przypadku otrzymania nieodpłatnie rzeczy lub praw powadziłoby do rozszerzającej wykładni art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, niedopuszczalnej w zakresie ustalania obowiązku podatkowego w odniesieniu do przepisów określających w sposób mało precyzyjny zakres obowiązku podatkowego (Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1717/11 oraz z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1715/11). W przeciwnym razie dochodziłoby do sytuacji, w której podatnik, korzystając z zasady swobody umów dokonuje wyboru jednego z możliwych wariantów ukształtowania swej sytuacji prawnej, nie widząc zagrożenia z tym związanego w prawie podatkowym - gdyż ustawodawca podatkowy nie określił wprost innych konsekwencji podatkowych takiego wyboru - zostałby niejako „wpuszczony” w pułapkę. Takie stosowanie prawa naruszałoby zasadę pewności prawa, będącą jedną z zasad demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., dalej: „Konstytucja RP" ; Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) i zasadę zaufania obywatela do państwa (art. 2 Konstytucji RP i art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.).

Biorąc pod uwagę powyższe, ustanowienie służebności przesyłu nie może być postrzegane jako jakiekolwiek zdarzenie prawne czy gospodarcze, którego skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie w majątku spółki o konkretnym wymiarze finansowym.

Mając na względzie analizowany stan faktyczny należy wziąć również pod uwagę następujące okoliczności:

a)  konieczność ustanowienia służebności w celu normalnego i niezakłóconego świadczenia usług przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej - działalność wykonywana przez Spółkę polega na świadczeniu usług przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej. Te z kolei są niczym innym, jak działaniami prawidłowymi oraz zgodnymi z obowiązkami narzucanymi na przedsiębiorstwa energetyczne będące operatorami systemów dystrybucyjnych i przesyłowych przez ustawę z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U.2024.266 t.j. z późn. zm. dalej: „Prawo energetyczne”). Zgodnie bowiem z przepisami Prawa energetycznego, operatorzy systemów dystrybucyjnych i przesyłowych są odpowiedzialni za ruch sieciowy, czyli sterowanie pracą sieci. Przez pojęcie "sieć" należy rozumieć połączone i współpracujące ze sobą instalacje, służące do przesyłania lub dystrybucji energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego. Z uwagi na specyficzną konstrukcję sieci, która nie może znajdować się wyłącznie na gruntach należących do Spółki - a jednocześnie jest jej własnością - istnienie służebności jest naturalną i zasadniczo jedyną możliwością korzystania z prawa własności do sieci;

b)  Brak korzyści majątkowych po stronie Spółki - na rzecz Spółki ustanawiane są służebności, jednak nie korzysta ona z nieruchomości stanowiących własność lub przedmiot użytkowania wieczystego innych podmiotów w taki sposób, że w następstwie tego uzyskuje korzyści majątkowe - po stronie Spółki nie pojawiają się dodatkowe przysporzenia. Można by o nich mówić, gdyby ustanowienie służebności byłoby z zasady czynnością odpłatną, a w omawianej sytuacji Zainteresowani wyjątkowo odstępowaliby od przysługującej im odpłatności. Przepisy KC dotyczące służebności przesyłu nie stanowią jednak, że odpłatność jest elementem niezbędnym do powstania takiego stosunku prawnego (tj. odpłatność nie należy do essentialia negotii służebności przesyłu) - wola wyboru w ustaleniu ewentualnego wynagrodzenia za korzystanie ze służebności spoczywa wyłącznie na stronach takiego stosunku prawnego i swoboda w dokonaniu takiego wyboru jest realizacją zasady swobody umów. Mając to na uwadze, ustanowienie służebności bez wynagrodzenia nie może być uznane za odstąpienie przez właściciela (lub użytkownika wieczystego) nieruchomości od żądania opłaty z tego tytułu. Co za tym idzie, nie dochodzi do uzyskania korzyści majątkowych przez Spółkę,

c)  ekwiwalentność świadczeń otrzymywanych i wykonywanych przez Spółkę - dzięki służebnościom przesyłu Spółka jest zdolna do realizacji koniecznych zadań mieszczących się w sferze użyteczności publicznej niezbędnych dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania infrastruktury mieszkaniowej, gospodarczej i innych. Wprowadzenie na grunt urządzeń zapewniających realizację tychże funkcji służy Zainteresowanym - gdyby bowiem Spółka nie zdecydowała się na umieszczenie na ich gruncie naziemnych instalacji energoelektrycznych, to niejednokrotnie nie mieliby dostępu do sieci energetycznej. Stąd też trudno tu mówić o „wzbogaceniu” Spółki w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, skoro ustanowienie służebności jest konieczne dla zapewnienia m.in. Zainteresowanym właściwego funkcjonowania urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego.

Należy także wskazać, że stanowisko, zgodnie z którym zawarcie przez strony nieodpłatnej umowy ustanowienia służebności przesyłu na podstawie art. 305¹ KC nie stanowi dla przedsiębiorstwa, na rzecz którego tę służebność ustanowiono nieodpłatnego lub częściowo odpłatnego otrzymania rzeczy lub praw, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, znajduje potwierdzenie w:

1.  w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in.:

ü z dnia 13 grudnia 2023 r. sygn. akt II FSK 408/21,

ü z dnia 13 grudnia 2023 r. sygn. akt. II FSK 408/21,

ü z dnia 16 marca 2021 r., sygn. akt II FSK 2936/20,

ü z dnia 21 września 2021 r., sygn. akt II FSK 660/21,

ü z dnia 15 stycznia 2021 r. II FSK 2513/18,

ü z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 882/16,

ü z dnia 29 września 2017 r. sygn. akt II FSK 2541/15,

ü z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt II FSK 2217/15,

ü z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt II FSK 1133/15;

ü z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3341/13;

ü z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 503/13;

ü z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2642/11,

2.  interpretacjach podatkowych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej m.in.:

ü z 28 września 2023 r., znak: 0114-KDIP2-1.4010.12.2019.8.MW;

ü z 18 lutego 2022 r., znak: 0114-KDIP2-1.4010.551.2019.12.S/JF;

ü z 26 listopada 2020 r., znak: IPPB6/4510-432/16-15/S/AZ/AM;

ü z 19 września 2018 r., znak: IBPBI/2/423-1275/14-1/IŻ;

ü z 9 kwietnia 2018 r., Znak: S-ILPB3/423-107/14/18-S/PR.

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, ustanowienie na rzecz Spółki nieodpłatnej służebności przesyłu nie powoduje po jej stronie powstania przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Mając na względzie powyższe, Wnioskodawca podtrzymuje swoje stanowisko przedstawione w pkt III niniejszego wniosku.

Interpretacja indywidualna

Rozpatrzyłem Państwa wniosek z 27 marca 2025 r. i 6 czerwca 2025 r. wydałem dla Państwa interpretację indywidualną znak 0114-KDIP2-2.4010.197.2025.1.KW, w której uznałem Państwa stanowisko za nieprawidłowe.

Interpretację doręczono Państwu 9 czerwca 2025 r.

Skarga na interpretację indywidualną

Pismem z 23 czerwca 2025 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła 24 czerwca 2025 r.

W skardze wnieśli Państwo o:

1.  uchylenie, na podstawie art. 146 i 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ppsa interpretacji indywidulanej z dnia 6 czerwca 2025 roku sygn. 0114-KDIP2-2.4010.197.2025.1.KW z powodu niezgodności z prawem, oraz

2.  zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania sądowego według norm prawem przepisanych.

Pismem z 9 lipca 2025 r. znak 0114-KDIP2-2.4010.197.2025.2.KW udzieliłem odpowiedzi na Państwa skargę.

Postępowanie przed sądem administracyjnym

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 października 2025 r. sygn. akt III SA/Wa 1572/25 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną z 6 czerwca 2025 r. znak 0114-KDIP2-2.4010.197.2025.1.KW.

Pismem z 2 grudnia 2025 r. została wniesiona skarga kasacyjna organu.

Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 26 maja 2026 r. sygn. akt II FSK 105/26 oddalił skargę kasacyjną organu.

Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 26 maja 2026 r.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął do organu 13 sierpnia 2026 r.

Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku 

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”):

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

• uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 17 października 2025 r.
  sygn. akt III SA/Wa 1572/25;
• ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej - stwierdzam, że stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych  i wyroków sądów należy stwierdzić, że zostały wydane w  indywidualnych sprawach podmiotów i nie wiążą w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane w  określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami organów podatkowych oraz wyrokami sądów administracyjnych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost z tego powodu, że nie stanowią one materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego,  który jest stroną postepowania

Podatkowa Grupa Kapitałowa A. (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej
do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.  Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.