0114-KDIP1-3.4012.506.2026.4.AMA

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 15 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku uznania Pana za podatnika podatku od towarów i usług z tytułu planowanej sprzedaży nieruchomości, po jej uprzednim wycofaniu z działalności gospodarczej do majątku prywatnego i braku podlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Uzupełnił go Pan pismem z 19 sierpnia 2026 r. (data wpływu 19 sierpnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

11 marca 2022 r. Wnioskodawca wraz z małżonką nabył do majątku wspólnego niezabudowaną działkę budowlaną nr 1, położoną w  A.

Nabycie nieruchomości nastąpiło do majątku prywatnego Wnioskodawcy i jego małżonki. Celem zakupu było wyłącznie zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawcy oraz jego rodziny poprzez budowę domu jednorodzinnego.

Po zakupie nieruchomości Wnioskodawca podejmował typowe czynności przygotowawcze związane z planowaną realizacją prywatnej inwestycji mieszkaniowej. Czynności te obejmowały wykonanie tymczasowego ogrodzenia, wystąpienie o wydanie warunków zabudowy oraz usunięcie drzew zgodnie z obowiązującymi wymogami administracyjnymi.

W związku ze znaczącym wzrostem kosztów budowy realizacja pierwotnego celu, tj. budowy domu jednorodzinnego na własne potrzeby mieszkaniowe, stała się ekonomicznie niemożliwa. Wnioskodawca odstąpił od zamiaru realizacji tej inwestycji.

Dwa lata później w 2024 r. Wnioskodawca rozważał alternatywny sposób wykorzystania nieruchomości, polegający na realizacji przedsięwzięcia budowlanego. W tym celu 29 marca 2024 r. Wnioskodawca zarejestrował jednoosobową działalność gospodarczą i wprowadził działkę do ewidencji środków trwałych.

Wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych było elementem formalnego przygotowania planowanego przedsięwzięcia budowlanego. Samo formalne ujęcie nieruchomości w ewidencji środków trwałych, dokonane w związku z planowanym, lecz niezrealizowanym przedsięwzięciem gospodarczym, nie przesądziło o faktycznym rozpoczęciu wykorzystywania nieruchomości w działalności gospodarczej. Czynność ta miała charakter formalno-organizacyjny i była związana wyłącznie z zamiarem przeprowadzenia przedsięwzięcia budowlanego, które ostatecznie nie zostało zrealizowane.

Po wprowadzeniu nieruchomości do ewidencji środków trwałych nie doszło do faktycznego wykorzystania jej w działalności gospodarczej. Nie rozpoczęto robót budowlanych, nie wytworzono żadnego środka trwałego w postaci budynku, nieruchomość nie była wykorzystywana do świadczenia usług, najmu, dzierżawy ani działalności polegającej na obrocie nieruchomościami.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykonano formalne czynności przygotowawcze związane z potencjalną realizacją przedsięwzięcia budowlanego, w szczególności zlecono wykonanie projektu architektonicznego, uzyskano pozwolenie na budowę 1 czerwca 2025 r. oraz wykonano czynności o charakterze pomocniczym - wykonanie przyłączy technicznych, tj. przyłącze energetyczne w lipcu 2025 r. oraz przyłącze wodne (studzienka) w lutym 2026 r. Czynności te nie doprowadziły do rozpoczęcia budowy ani faktycznego wykorzystania nieruchomości w działalności gospodarczej.

Nieruchomość nie była wykorzystywana jako aktywo generujące przychody ani jako element zorganizowanego procesu gospodarczego. Od wartości nieruchomości nie były dokonywane odpisy amortyzacyjne zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Wnioskodawca nie zaliczał wydatków związanych z nieruchomością do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Pomimo podjętych działań przygotowawczych planowane przedsięwzięcie budowlane zostało ostatecznie całkowicie i definitywnie zaniechane jeszcze przed rozpoczęciem realizacji robót budowlanych. Przyczyną rezygnacji była nieopłacalność ekonomiczna przedsięwzięcia oraz jego nadmierna czasochłonność.

W szczególności:

·         nie rozpoczęto żadnych robót budowlanych,

·         nie dokonano zgłoszenia rozpoczęcia robót budowlanych,

·         nie wykonano fundamentów ani żadnych elementów konstrukcyjnych budynku,

·         nie osiągnięto żadnych przychodów związanych z nieruchomością,

·         nie wystawiono żadnej faktury sprzedaży,

·         nieruchomość nigdy nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy,

·         Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej polegającej na obrocie nieruchomościami.

15 lipca 2025 r. działalność gospodarcza Wnioskodawcy została zawieszona i pozostaje zawieszona do chwili obecnej.

Planowane przedsięwzięcie budowlane nigdy nie zostało faktycznie rozpoczęte i nie doprowadziło do powstania żadnych przychodów związanych z nieruchomością.

Wnioskodawca zamierza wycofać nieruchomość z działalności gospodarczej do majątku prywatnego.

Po dokonaniu wycofania działka będzie stanowiła wyłącznie składnik majątku osobistego Wnioskodawcy i jego małżonki.

Wycofanie nieruchomości z działalności gospodarczej będzie wynikało z całkowitej rezygnacji z realizacji przedsięwzięcia budowlanego.

Od momentu wycofania nieruchomość nie będzie pozostawała w związku funkcjonalnym ani gospodarczym z prowadzoną działalnością.

Aktualna sytuacja życiowa Wnioskodawcy uzasadnia zamiar sprzedaży nieruchomości. Wnioskodawca wraz z rodziną (małżonka oraz (…)) zamieszkuje obecnie w lokalu mieszkalnym o powierzchni (…) m². Środki uzyskane ze sprzedaży działki mają zostać przeznaczone na poprawę warunków mieszkaniowych rodziny.

Wnioskodawca zamierza dokonać jednorazowego rozporządzenia nieruchomością po jej wycofaniu z działalności gospodarczej. Po wycofaniu nieruchomość będzie stanowiła składnik majątku prywatnego Wnioskodawcy i jego małżonki. Sprzedaż nieruchomości będzie wynikała z potrzeby zmiany sposobu zagospodarowania posiadanego majątku oraz przeznaczenia uzyskanych środków na cele mieszkaniowe rodziny.

Wnioskodawca rozważa następujące zdarzenia przyszłe:

Wariant I

Sprzedaż nieruchomości nastąpi do 31 grudnia 2027 r.

Uzyskany przychód zostanie w całości przeznaczony, w terminie przewidzianym przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na realizację własnych celów mieszkaniowych Wnioskodawcy i jego rodziny, w szczególności poprzez:

• zakup lokalu mieszkalnego/zakup domu/budowę domu jednorodzinnego przeznaczonego na własne potrzeby mieszkaniowe.

Wnioskodawca wskazuje, że środki uzyskane ze sprzedaży nie będą przeznaczone na działalność inwestycyjną ani obrót nieruchomościami, lecz na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych.

Wariant II

Sprzedaż nieruchomości nastąpi po 31 grudnia 2027 r., tj. od 1 stycznia 2028 r.

Uzyskane środki będą mogły zostać przeznaczone na dowolny cel, w tym na poprawę sytuacji mieszkaniowej Wnioskodawcy i jego rodziny a także na cele oszczędnościowe.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, która obecnie jest zarejestrowana, lecz zawieszona. Obecnie Wnioskodawca nie prowadzi aktywnej działalności gospodarczej.

Nieruchomość została nabyta w marcu 2022 r. z zamiarem budowy domu jednorodzinnego. Następnie Wnioskodawca przyjął koncepcję przeprowadzenia przedsięwzięcia budowlanego polegającego na wybudowaniu czterech lokali mieszkalnych w dwóch budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych, w zabudowie bliźniaczej, a następnie ich sprzedaży.

W związku z planowanym przedsięwzięciem nieruchomość została w marcu 2024 r. ujęta w ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej.

Planowane przedsięwzięcie budowlane nie zostało jednak zrealizowane. Nie rozpoczęto robót budowlanych, nie wybudowano żadnego budynku ani lokalu mieszkalnego i nie osiągnięto przychodów ze sprzedaży związanych z tym przedsięwzięciem.

Przedmiotem planowanej działalności w zakresie dotyczącym tej nieruchomości miała być realizacja jednego konkretnego przedsięwzięcia budowlanego obejmującego budowę czterech lokali mieszkalnych i ich późniejszą sprzedaż. Przedsięwzięcie to zostało ostatecznie zaniechane.

Przed wprowadzeniem nieruchomości do ewidencji środków trwałych nieruchomość nie była przedmiotem umowy najmu, dzierżawy ani innej podobnej umowy.

Nie była również odpłatnie udostępniana osobom trzecim.

Także po wprowadzeniu nieruchomości do ewidencji środków trwałych nie była wynajmowana, dzierżawiona ani odpłatnie udostępniana osobom trzecim.

Nieruchomość została nabyta przez Wnioskodawcę i jego małżonkę 11 marca 2022 r. z zamiarem budowy domu jednorodzinnego na własne potrzeby mieszkaniowe. Po zakupie znacząco wzrosły koszty materiałów i realizacji inwestycji, co skłoniło do poszukiwania tańszego wariantu budowy.

Na etapie wniosku o warunki zabudowy (listopad 2022 r.) nie było jeszcze przesądzone, czy powstanie dom jednorodzinny, czy inna forma zabudowy, dlatego wniosek pozostawiono elastyczny i umożliwiający także zabudowę bliźniaczą. Wnioskodawca rozważał również podział kosztów inwestycji poprzez realizację dwóch budynków, z których jeden miał służyć rodzinie, a drugi osobie bliskiej.

Wniosek dotyczył możliwości budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z dwoma wiatami garażowymi. Decyzję o warunkach zabudowy wydano 21 lutego 2023 r.

Na tym etapie nieruchomość stanowiła majątek prywatny i nie była związana z działalnością gospodarczą, której Wnioskodawca nie prowadził. Dopiero 29 marca 2024 r. rozpoczął on działalność gospodarczą i wprowadził nieruchomość do ewidencji środków trwałych.

Pozwolenie na budowę uzyskano 5 lutego 2025 r. (omyłkowo wskazano wcześniej 1 czerwca 2025 r.). Dotyczyło ono budowy dwóch budynków mieszkalnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej wraz z infrastrukturą.

Inwestycja nie została rozpoczęta – nie podjęto żadnych robót budowlanych. Przed tym pozwoleniem nie występowano o inne decyzje budowlane.

Wnioskodawca nie planuje do momentu sprzedaży Nieruchomości podejmowania działań ani ponoszenia nakładów finansowych mających na celu zwiększenie jej wartości. Nie zamierza również realizować żadnych dalszych inwestycji ani prac budowlanych. Dotychczas poniesione wydatki zostały opisane we wniosku o interpretację indywidualną. Planowana sprzedaż wynika z rezygnacji z realizacji przedsięwzięcia budowlanego

Nabywca nieruchomości zostanie pozyskany poprzez zamieszczenie przez Wnioskodawcę ogłoszenia o sprzedaży na internetowych portalach ogłoszeniowych. Nieruchomość od 23 maja 2026 r. do 22 czerwca 2026 r. była już oferowana na portalu (…), jednak ogłoszenie zostało usunięte. Obecnie nieruchomość nie jest oferowana do sprzedaży. Po uzyskaniu indywidualnej interpretacji podatkowej Wnioskodawca może ponownie zamieścić ogłoszenie na portalach (…) i (…).

Wnioskodawca nie zamierza podejmować szczególnych działań marketingowych ani reklamowych.

Przed sprzedażą Wnioskodawca nie planuje podejmowania czynności wymagających dodatkowych nakładów finansowych ani innych działań mających na celu podniesienie wartości nieruchomości lub jej szczególne przygotowanie do sprzedaży. Nieruchomość zostanie zaoferowana w istniejącym stanie.

W okresie wcześniejszego oferowania nieruchomości na portalu (…) Wnioskodawca otrzymał kilka telefonów od potencjalnych zainteresowanych, jednak nie doszło do zawarcia umowy przedwstępnej ani umowy sprzedaży.

Wnioskodawca w przeszłości dokonał dwóch sprzedaży nieruchomości należących do jego majątku prywatnego:

• 29 września 2008 r. sprzedał lokal mieszkalny położony w B (…);
• 4 kwietnia 2014 r. sprzedał udział w nieruchomości – kamienicy położonej w C.

Sprzedaże te dotyczyły składników majątku prywatnego Wnioskodawcy i nie były związane z działalnością gospodarczą ani z nieruchomością będącą przedmiotem niniejszego wniosku.

Z tytułu żadnej z powyższych sprzedaży Wnioskodawca nie był zobowiązany do rejestracji jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (VAT).

Wnioskodawca nie dokonywał innych sprzedaży nieruchomości z majątku prywatnego.

Nabycie niezabudowanej działki nr 1 od Gminy A 11 marca 2022 r. nastąpiło w ramach transakcji zwolnionej od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Transakcja nie obejmowała naliczenia podatku VAT. W związku z nabyciem nieruchomości Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu jej nabycia.

Od momentu nabycia nieruchomość nie była wykorzystywana przez Wnioskodawcę ani jego małżonkę do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług ani do czynności zwolnionych z tego podatku.

Nieruchomość nie była wynajmowana ani dzierżawiona, nie była wykorzystywana do świadczenia usług ani do prowadzenia innej odpłatnej działalności gospodarczej. Nie była również wykorzystywana do dokonywania odpłatnych dostaw towarów.

Nieruchomość była wykorzystywana wyłącznie w związku z jej posiadaniem i utrzymaniem, w szczególności była okresowo koszona i zabezpieczona ogrodzeniem.

W związku z planowanym pierwotnie wykorzystaniem nieruchomości na cele mieszkaniowe, a następnie z planowanym przedsięwzięciem budowlanym, podejmowano określone czynności przygotowawcze oraz ponoszono wydatki związane m.in. z przygotowaniem dokumentacji projektowej, uzyskaniem pozwolenia na budowę oraz przygotowaniem infrastruktury technicznej. Czynności te nie stanowiły jednak wykorzystania nieruchomości do wykonywania odpłatnych czynności opodatkowanych VAT.

Do momentu planowanej sprzedaży nieruchomość nie będzie wykorzystywana przez Wnioskodawcę ani jego małżonkę do wykonywania czynności opodatkowanych VAT, zwolnionych z VAT ani innych odpłatnych czynności gospodarczych.

Wnioskodawca był zarejestrowany jako czynny podatnik VAT w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Obecnie działalność gospodarcza Wnioskodawcy jest zawieszona.

W odniesieniu do wydatków związanych z przygotowaniem inwestycji faktura od architekta została wystawiona na działalność gospodarczą Wnioskodawcy. Podatek VAT wykazany na tej fakturze nie został odliczony.

Pozostałe wskazane wcześniej wydatki dotyczące nieruchomości były ponoszone prywatnie.

Pytanie (oznaczone we wniosku nr 4)

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym planowana sprzedaż Nieruchomości, po jej uprzednim wycofaniu z działalności gospodarczej Wnioskodawcy do majątku prywatnego Wnioskodawcy i jego małżonki, w sytuacji gdy Nieruchomość nie była faktycznie wykorzystywana w działalności gospodarczej, nie generowała przychodów oraz nie była przedmiotem działalności polegającej na obrocie nieruchomościami, będzie stanowiła czynność wykonywaną w ramach zarządzania majątkiem prywatnym i w konsekwencji nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT?

Pana stanowisko w sprawie (doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)

Zdaniem Wnioskodawcy, planowana sprzedaż Nieruchomości po jej uprzednim wycofaniu z działalności gospodarczej Wnioskodawcy do majątku prywatnego małżonków nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

W ocenie Wnioskodawcy, dokonując sprzedaży Nieruchomości, nie będzie on działał w charakterze podatnika VAT prowadzącego działalność gospodarczą, lecz będzie wykonywał przysługujące mu prawo własności poprzez rozporządzenie składnikiem majątku prywatnego.

Dla oceny skutków podatkowych planowanej sprzedaży istotne znaczenie ma rzeczywisty charakter podejmowanych czynności oraz sposób wykorzystania nieruchomości, a nie wyłącznie fakt jej przejściowego ujęcia w ewidencji środków trwałych prowadzonej wcześniej jednoosobowej działalności gospodarczej. Samo formalne ujęcie Nieruchomości w ewidencji środków trwałych nie doprowadziło do rozpoczęcia faktycznego wykorzystywania jej jako składnika przedsiębiorstwa generującego przychody. Nieruchomość nie spełniła funkcji gospodarczej w rozumieniu VAT, ponieważ nie była wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych ani nie stanowiła elementu rzeczywiście prowadzonego procesu gospodarczego.

Działka została czasowo objęta planowanym przedsięwzięciem gospodarczym, jednak przedsięwzięcie nigdy nie zostało rozpoczęte ani nie doszło do gospodarczego wykorzystania nieruchomości. Obecnie następuje definitywne zakończenie zamiaru gospodarczego i powrót do zarządzania majątkiem prywatnym.

Nieruchomość została pierwotnie nabyta przez Wnioskodawcę i jego małżonkę do prywatnego majątku wspólnego w celu realizacji własnych potrzeb mieszkaniowych poprzez budowę domu jednorodzinnego. Dopiero w późniejszym okresie, po rezygnacji z pierwotnego celu mieszkaniowego, Wnioskodawca podjął próbę alternatywnego wykorzystania nieruchomości w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej poprzez planowane przedsięwzięcie budowlane.

Pomimo podjęcia określonych czynności przygotowawczych, planowane przedsięwzięcie budowlane nigdy nie zostało faktycznie rozpoczęte. Nie rozpoczęto robót budowlanych, nie wytworzono żadnego środka trwałego w postaci budynku, nieruchomość nie była wykorzystywana do świadczenia usług, najmu, dzierżawy ani do działalności polegającej na obrocie nieruchomościami. Nieruchomość nie wygenerowała żadnych przychodów związanych z działalnością gospodarczą.

Wykonane czynności, takie jak zlecenie projektu architektonicznego, uzyskanie pozwolenia na budowę oraz przygotowanie przyłączy technicznych w ramach zawartych wcześniej umów, miały wyłącznie charakter przygotowawczy i organizacyjny związany z planowanym przedsięwzięciem, które następnie zostało całkowicie zaniechane z przyczyn ekonomicznych i organizacyjnych. Nie doprowadziły one do faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem Nieruchomości.

Wnioskodawca zamierza wycofać Nieruchomość z działalności gospodarczej do majątku prywatnego małżonków. Po wycofaniu Nieruchomość nie będzie pozostawała w związku funkcjonalnym ani gospodarczym z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Planowana sprzedaż będzie miała charakter jednorazowego rozporządzenia składnikiem majątku prywatnego, wynikającego z realizacji prawa własności. Nie będzie ona wykonywana w sposób zorganizowany ani ciągły, nie będzie stanowiła elementu działalności gospodarczej polegającej na obrocie nieruchomościami oraz nie będzie związana z zamiarem osiągania stałych przychodów z tego tytułu.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie TSUE, zgodnie z którym sama sprzedaż majątku prywatnego przez osobę fizyczną nie stanowi działalności gospodarczej dla celów VAT, jeżeli nie towarzyszą jej aktywne działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami (wyroki TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10). Wnioskodawca nie podejmował czynności ukierunkowanych na przygotowanie Nieruchomości do sprzedaży ani działań charakterystycznych dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Podejmowane czynności wynikały wyłącznie z pierwotnego zamiaru realizacji własnych potrzeb mieszkaniowych oraz późniejszego, niezrealizowanego przedsięwzięcia budowlanego.

Poniesione wydatki i wykonane czynności przygotowawcze nie doprowadziły do gospodarczego wykorzystania Nieruchomości ani do uzyskania przychodów z jej wykorzystania.

Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że planowana sprzedaż Nieruchomości po jej uprzednim wycofaniu z działalności gospodarczej do majątku prywatnego małżonków nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W związku z przedstawionym powyżej uzupełnieniem opisu zdarzenia przyszłego Wnioskodawca podtrzymuje zasadnicze stanowisko przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

W ocenie Wnioskodawcy, planowana sprzedaż Nieruchomości po jej uprzednim wycofaniu z działalności gospodarczej do majątku prywatnego Wnioskodawcy i jego małżonki nie będzie stanowiła sprzedaży dokonywanej w ramach działalności gospodarczej polegającej na profesjonalnym obrocie nieruchomościami, a Wnioskodawca przy jej sprzedaży nie będzie działał jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami.

Nieruchomość została nabyta przez Wnioskodawcę i jego małżonkę 11 marca 2022 r. do majątku wspólnego, bez zamiaru jej odsprzedaży. Pierwotnym celem nabycia było zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych poprzez budowę domu jednorodzinnego.

W związku ze wzrostem kosztów realizacji inwestycji mieszkaniowej Wnioskodawca wraz z małżonką rozważyli zmianę sposobu zagospodarowania nieruchomości. Przyjęto koncepcję realizacji przedsięwzięcia budowlanego polegającej na wybudowaniu czterech lokali mieszkalnych w dwóch budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych, w zabudowie bliźniaczej.

Przedsięwzięcie budowlane nie zostało jednak zrealizowane. Nie rozpoczęto budowy, nie wykonano fundamentów ani nie wybudowano żadnego budynku. Wnioskodawca uzyskał decyzję o warunkach zabudowy oraz pozwolenie na budowę, jednak następnie zrezygnował z realizacji przedsięwzięcia budowlanego z przyczyn ekonomicznych i organizacyjnych.

Nieruchomość nie była wykorzystywana do najmu, dzierżawy, świadczenia usług ani do prowadzenia działalności polegającej na obrocie nieruchomościami. Nie osiągnięto również żadnych przychodów związanych z wykorzystaniem Nieruchomości.

Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej polegającej na profesjonalnym obrocie nieruchomościami, nie nabywa nieruchomości w celu ich systematycznej odsprzedaży i nie dokonywał w przeszłości sprzedaży nieruchomości w ramach działalności gospodarczej. Dotychczasowe dwie sprzedaże nieruchomości z majątku prywatnego miały miejsce odpowiednio w 2008 r. i 2014 r.

Sposób planowanego pozyskania nabywcy nie będzie miał charakteru profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Nieruchomość była jednorazowo oferowana przez około miesiąc na portalu (…), bez korzystania z usług pośrednika i bez prowadzenia płatnych kampanii reklamowych. Ogłoszenie zostało usunięte, a obecnie Nieruchomość nie jest oferowana do sprzedaży.

Wnioskodawca nie planuje podejmowania dodatkowych nakładów finansowych ani szczególnych działań mających na celu podniesienie wartości Nieruchomości przed jej sprzedażą.

Wnioskodawca wskazuje również, że przy nabyciu Nieruchomości transakcja była zwolniona z VAT i Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Nieruchomość nie była wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych VAT, a podatek VAT wykazany na fakturze dotyczącej projektu architektonicznego nie został przez Wnioskodawcę odliczony.

Wnioskodawca stoi zatem na stanowisku, że planowana sprzedaż nieruchomości powinna zostać zakwalifikowana według zasad właściwych dla odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej.

W konsekwencji Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w zakresie podatku od towarów i usług planowana sprzedaż Nieruchomości po jej uprzednim wycofaniu z działalności gospodarczej do majątku prywatnego małżonków nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT, w szczególności z uwagi na fakt, że Nieruchomość została nabyta w transakcji zwolnionej od VAT, nie była wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych VAT, a podatek VAT od faktury dotyczącej projektu architektonicznego nie został odliczony

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:

Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:

Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości, jak również nieruchomości stanowiącej współwłasność, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Kwestie dotyczące stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje natomiast ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236), zwanej dalej „Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym”.

Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W myśl natomiast art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.

Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zatem istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.

Według art. 15 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:

Należy wskazać, że małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w cytowanym wyżej art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.

W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu.

Jeżeli więc przedmiotem dokonywanej dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) – jako podatnik VAT.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.

Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:

Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że zamierza Pan sprzedać niezabudowaną działkę budowlaną nr 1, którą zakupił Pan w marcu 2022 r. do majątku wspólnego małżeńskiego z zamiarem wykorzystania jej do pobudowania domu. Po zakupie nieruchomości podejmował Pan czynności przygotowawcze związane z planowaną realizacją prywatnej inwestycji mieszkaniowej, tj.  wykonanie tymczasowego ogrodzenia, wystąpienie o wydanie warunków zabudowy oraz usunięcie drzew zgodnie z obowiązującymi wymogami administracyjnymi. Odstąpił Pan jednak od zamiaru realizacji tej inwestycji. 29 marca 2024 r. zarejestrował Pan jednoosobową działalność gospodarczą i w marcu 2024 r. wprowadził działkę do ewidencji środków trwałych, w celu realizacji przedsięwzięcia budowlanego, polegającego na wybudowaniu czterech lokali mieszkalnych w dwóch budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych, w zabudowie bliźniaczej, a następnie ich sprzedaży.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykonano formalne czynności przygotowawcze związane z potencjalną realizacją przedsięwzięcia budowlanego, w szczególności zlecono wykonanie projektu architektonicznego, uzyskano pozwolenie na budowę 5 lutego 2025 r. oraz wykonano czynności o charakterze pomocniczym - wykonanie przyłączy technicznych, tj. przyłącze energetyczne w lipcu 2025 r. oraz przyłącze wodne (studzienka) w lutym 2026 r. Czynności te nie doprowadziły do rozpoczęcia budowy ani faktycznego wykorzystania nieruchomości w działalności gospodarczej. Pomimo podjętych działań przygotowawczych planowane przedsięwzięcie budowlane zostało ostatecznie całkowicie i definitywnie zaniechane jeszcze przed rozpoczęciem realizacji robót budowlanych. Przyczyną rezygnacji była nieopłacalność ekonomiczna przedsięwzięcia oraz jego nadmierna czasochłonność. 15 lipca 2025 r. Pana działalność gospodarcza została zawieszona.

Zamierza Pan wycofać nieruchomość z działalności gospodarczej do majątku prywatnego, w wyniku całkowitej rezygnacji z realizacji przedsięwzięcia budowlanego.

Nieruchomość nie była nigdy wynajmowana ani dzierżawiona, nie była wykorzystywana do świadczenia usług ani do prowadzenia innej odpłatnej działalności gospodarczej. Nie była również wykorzystywana do dokonywania odpłatnych dostaw towarów. Przed sprzedażą nie planuje Pan podejmowania czynności wymagających dodatkowych nakładów finansowych ani innych działań mających na celu podniesienie wartości nieruchomości lub jej szczególne przygotowanie do sprzedaży. Nie zamierza Pan również realizować żadnych dalszych inwestycji ani prac budowlanych. Nieruchomość zostanie zaoferowana w istniejącym stanie. Nabywca nieruchomości zostanie pozyskany poprzez zamieszczenie przez Pana ogłoszenia o sprzedaży na internetowych portalach ogłoszeniowych. Nie zamierza Pan podejmować szczególnych działań marketingowych ani reklamowych.

W przeszłości dokonał Pan dwóch sprzedaży nieruchomości należących do Pana majątku prywatnego, które nie były związane z działalnością gospodarczą ani z nieruchomością będącą przedmiotem tego wniosku, a także z tytułu żadnej z nich nie był Pan zobowiązany do rejestracji jako czynny podatnik podatku od towarów i usług.

Pana wątpliwości dotyczą kwestii czy planowana sprzedaż nieruchomości, po jej uprzednim wycofaniu z Pana działalności gospodarczej do majątku prywatnego Pana i Pana małżonki, będzie stanowiła czynność wykonywaną w ramach zarządzania majątkiem prywatnym i w konsekwencji nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.

Odnosząc się do Pana wątpliwości wskazać należy, że działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie etapów. Czynności przygotowawcze, takie jak nabycie nieruchomości, które stanowią część tych transakcji, powinny być również traktowane jako działalność gospodarcza. Poniesienie wstępnych wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą.

Zatem, za podatnika należy uznać także osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, czyniąc w tym celu pewne nakłady, mimo że sama działalność gospodarcza jeszcze się nie rozpoczęła, nawet w sytuacji, jeśli nigdy nie zostanie rozpoczęta.

Jednocześnie ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „zamiar”. Zgodnie z definicją zawartą we „Współczesnym słowniku języka polskiego” (Wydawnictwo Langenscheidt, Warszawa 2007 r.) „zamiar” oznacza „intencję zrobienia czegoś, zamysł, plan, projekt, chęć”. Wobec powyższego, istotą zamiaru są intencje jakie przyświecają dokonywanym czynnościom oraz cel, który dana osoba ma osiągnąć dokonując tych czynności.

W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ugruntowało się stanowisko, że za podatnika uznaje się również osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej i dokonała w tym celu pewnych nakładów, mimo że sama sprzedaż jeszcze się nie rozpoczęła, czy nawet nigdy nie zostanie rozpoczęta. Bardzo istotnym elementem, przesądzającym o prowadzeniu działalności gospodarczej są czynności przygotowawcze, jakich dokonuje dany podmiot w związku z rozpoczęciem działalności. Sam zamiar prowadzenia działalności powiązany z zakupami realizowanymi w tym celu nadaje status podatnika podatku od towarów i usług, już nawet w fazie dokonywania czynności przygotowawczych, co wynika m.in. z orzeczenia TSUE z 29 lutego 1996 r.
C-10/94 w sprawie Intercommunale voor zeewaterontzilting (INZO).

Innymi orzeczeniami TSUE, potwierdzającymi powyższe stanowisko jest wyrok z 1 marca 2012 r. w sprawie C-280/10 Kopalnia Odkrywkowa Polski Trawertyn, jak również w wyrok z 8 czerwca 2000 r. w sprawie C-400/98 Breitsohl, z których wynika, że poniesienie wstępnych wydatków inwestycyjnych z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy uznać za działalność gospodarczą. Sam zamiar prowadzenia działalności gospodarczej potwierdzony obiektywnymi dowodami przesądza o potrzebie traktowania danego podmiotu jako podatnika VAT nawet wtedy, gdy przewidywana transakcja gospodarcza, która miała prowadzić do transakcji opodatkowanych, nie zostanie zrealizowana.

Ponadto, dla uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Oznacza to, że aby uznać działalność podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek efekty. Podatnikiem jest zatem również podmiot prowadzący działalność generującą straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego oraz przytoczone powyższej przepisy oraz wyroki TSUE, należy wskazać, że w tej sprawie nabył Pan niezabudowaną działkę, którą – w wyniku rezygnacji z budowy domu jednorodzinnego – wprowadził Pan do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej. Przyjął Pan koncepcję przeprowadzenia przedsięwzięcia budowlanego polegającego na wybudowaniu czterech lokali mieszkalnych w dwóch budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych, w zabudowie bliźniaczej, a następnie ich sprzedaży. Zarejestrował się Pan jako czynny podatnik podatku VAT i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykonano formalne czynności przygotowawcze związane z potencjalną realizacją przedsięwzięcia budowlanego, w szczególności zlecono wykonanie projektu architektonicznego, uzyskano pozwolenie na budowę 5 lutego 2025 r. oraz wykonano czynności o charakterze pomocniczym - wykonanie przyłączy technicznych, tj. przyłącze energetyczne w lipcu 2025 r. oraz przyłącze wodne (studzienka) w lutym 2026.

Podjęcie takich czynności, tj. przystosowanie działki na potrzeby przeprowadzenia przedsięwzięcia budowlanego bezsprzecznie oznacza, że wykorzystywał Pan przedmiotową nieruchomość w prowadzonej działalności gospodarczej, której celem miało być wybudowanie na niej czterech lokali mieszkalnych w dwóch budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych, w zabudowie bliźniaczej, a następnie ich sprzedaży. Na powyższe stwierdzenie nie ma wpływu brak efektów tej działalności gospodarczej ani zawieszenie tej działalności gospodarczej.

Tym samym, stwierdzić należy, że działka w całym w okresie jej posiadania nie była wykorzystywana jedynie w majątku prywatnym, gdyż służyła również do prowadzenia działalności gospodarczej.

W tym przypadku istotny jest wyrok TSUE C-291/92, z którego wynika, że aby uznać daną nieruchomość za majątek osobisty muszą istnieć obiektywne dowody potwierdzające przeznaczenie danej nieruchomości wyłącznie do celów prywatnych w całym okresie jej posiadania. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Ze względu natomiast na wykazany ścisły związek wykorzystywania ww. gruntu w Pana działalności gospodarczej, biorąc także pod uwagę ww. orzeczenie TSUE C-291/92, należy stwierdzić, że nie wykazał Pan w tym konkretnym przypadku zamiaru wykorzystywania nieruchomości wyłącznie do celów osobistych przez cały okres jej posiadania. Na powyższe nie wpłynie także planowane wycofanie nieruchomości z działalności gospodarczej do majątku prywatnego Pana i Pana żony przed ostateczną sprzedażą, ani planowane warianty sprzedaży.

W konsekwencji powyższego, dokonując dostawy działki nr 1, stanowiącej majątek wspólny małżeński, będzie Pan podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a sprzedaż przez Pana tej nieruchomości będzie stanowić dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Pana stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja dotyczy wyłącznie kwestii objętej pytaniem nr 4 wniosku (zakresu podatku od towarów i usług), natomiast w zakresie pytań 1, 2 i 3 wniosku (zakres podatku dochodowego od osób fizycznych) zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Interpretacja ta wywołuje skutki podatkowe jedynie dla Pana, nie ma natomiast zastosowania do Pana żony.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.