Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe w zakresie nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski (pytanie nr 1).

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 13 sierpnia 2026 r. (wpływ 13 sierpnia 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. GmbH (dalej również: „Wnioskodawca”) jest spółką prawa niemieckiego, posiadającą siedzibę w Niemczech. Wnioskodawca jest zarejestrowanym i czynnym podatnikiem VAT w Polsce. Przedmiotem działalności Spółki w Polsce jest handel foliami opakowaniowymi. Schemat działalności handlowej Wnioskodawcy polega na nabywaniu w kraju towarów i jego następczych dostawach do podmiotów krajowych będących przedsiębiorcami. Działalność Wnioskodawcy jest prowadzona w sposób tradycyjny nie stanowiąc sprzedaży zdalnej, gdzie oferowanie, kontakt z klientem czy odbiór zamówienia odbywa się wyłącznie przy użyciu środków komunikacji zdalnej.

Wnioskodawca nie posiada zaplecza technicznego w postaci wynajmowanych lub własnych magazynów ani biur na terytorium Polski. Towary handlowe (folia opakowaniowa) są na bieżąco kupowane i dostarczane do nabywców, również w ramach transakcji łańcuchowych, w ramach których towar jest transportowany wprost od dostawcy Wnioskodawcy do jego klienta.

Wnioskodawca zatrudnia na terenie Polski pracownika (dalej: „Pracownik”). Zadaniem Pracownika jest wsparcie w zakresie sprzedaży towarów na terytorium Polski poprzez gromadzenie informacji od potencjalnych i kupujących klientów, wyszukiwania potencjalnych okazji handlowych oraz wstępne nawiązywanie kontaktów z klientami. Pracownik nie jest uprawniony do negocjowania czy podpisywania umów handlowych w imieniu Wnioskodawcy zarówno od strony sprzedaży, jak i zakupów. Za organizację transakcji odpowiedzialna jest centrala w Niemczech. Wszelkie umowy (zarówno sprzedaży, jak i zakupu) są negocjowane i zawierane centralnie przez Wnioskodawcę w Niemczech.

Pracownik nie uczestniczy w świadczeniu żadnych usług na rzecz klientów Wnioskodawcy a jedynie pełni funkcje wspierające sprzedaż towarów.

Pracownik wykonuje swoją pracę zdalnie na terytorium Polski z miejsca zamieszkania (prywatnego mieszkania) wykorzystując do tego powierzony laptop i smartfon. Wnioskodawca nie jest najemcą ani właścicielem i nie ma żadnych praw do mieszkania Pracownika, w którym wykonuje on część swoich obowiązków. Pracownik wykonuje również pracę w terenie spotykając się z potencjalnymi klientami, uczestnicząc w targach itp. W tym celu wykorzystuje udostępniony samochód służbowy.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego.

W odpowiedzi na zadane pytania wskazali Państwo następująco:

1)    od kiedy Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT na terytorium Polski i w związku z jakimi czynnościami dokonała tej rejestracji,

Zgodnie z danymi widniejącymi w wykazie podatników VAT („Biała Lista”) Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT od 13 listopada 2024 r. Rejestracja została dokonana w związku z planami sprzedaży towarów na terytorium Polski.

2)    jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Spółki w kraju siedziby działalności gospodarczej - należało ogólnie bez wskazywania szczegółów (ale w sposób niebudzący wątpliwości) wskazać jaką działalność w Niemczech prowadzi Spółka oraz w jaki sposób ją prowadzi np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, jakie zasoby osobowe i techniczne posiada w kraju siedziby itd.

Spółka prowadzi działalność wyłącznie handlową (folia opakowaniowa w segmencie B2B), w tym korzysta z magazynów wynajmowanych od firm logistycznych, i nie posiada własnej produkcji ani biura będącego własnością nieruchomościową (wynajem). Spółka ma 10 pracowników zatrudnionych na stałe.

3)    na czym konkretnie polega oraz w jaki sposób jest zorganizowana/prowadzony proces sprzedaży towarów Spółki (folii opakowaniowej) w Polsce, jakie zasoby osobowe/gdzie znajdujące się zaangażowane są w transakcje sprzedaży towarów, za co odpowiedzialne są te osoby i przed kim odpowiadają za realizację określonych celów – należało opisać okoliczności zdarzenia,

W Polsce zatrudniony jest jeden pracownik, którego zadaniem jest doradztwo sprzedażowe, badanie rynku, prezentowanie ofert i produktów. Cała korespondencja biznesowa dotycząca umów odbywa się wyłącznie z Niemiec. Pracownik działu sprzedaży ustala swoje cele i zadania z kierownictwem w Niemczech i opowiada za ich realizację przed nim. Nigdy nie podejmuje samodzielnych decyzji dotyczących umów.

4)    przez jaki okres czasu Spółka zamierza realizować opisaną we wniosku działalność na terytorium Polski, należało wskazać przybliżone ramy czasowe,

Spółka nie wyznaczyła granic czasowych prowadzenia działalności w Polsce.

5)    czy Spółka posiada na terytorium Polski jakieś zasoby techniczne/urządzenia/maszyny oprócz laptopa, smartfonu i samochodu służbowego, jeśli tak, należało ogólnie wskazać jakie i do jakich celów je wykorzystuje i przez kogo,

Nie, Spółka nie posiada innych zasobów niż wymienione we wniosku, tj. innych niż laptop, smartfon i samochód służbowy.

6)    czy Spółka udostępnia, jakiemuś podmiotowi na terytorium Polski jakiekolwiek zasoby (np. osobowe, urządzenia/sprzęt), jeśli tak, należało wskazać któremu podmiotowi i jakie,

Nie, Spółka nie udostępnia zasobów innym podmiotom na terenie Polski.

7)    czy Spółka oprócz Pracownika posiada na terytorium Polski jakieś inne zasoby osobowe bądź osoby działające na podstawie udzielonego przez Spółkę pełnomocnictwa uprawnione do zawierania umów, bądź współpracujcie z podwykonawcami w odniesieniu do których Spółka posiada kontrolę nad ich zasobami osobowymi/technicznymi,

Nie, Spółka nie posiada na terytorium Polski innych zasobów osobowych poza Pracownikiem.

8)    w jaki sposób realizowane jest administrowanie/zarządzanie zwrotami i reklamacjami towarów (należało opisać kto pełni takie obowiązki oraz przy wykorzystaniu jakich zasobów technicznych i personalnych jest ono wykonywane, w jaki sposób przebiega przyjmowanie zwrotów towarów oraz towarów podlegających reklamacji, kto/jaki podmiot rozpatruje reklamacje/zwroty itd.), jeśli jest to podmiot trzeci, to czy Spółka posiada kontrolę nad zasobami osobowymi/technicznymi tego podmiotu,

Od dnia rozpoczęcia działalności na terytorium Polski w działalności Spółki nie wystąpiły zwroty. Spółka nie ma opracowanej procedury zwrotów czy reklamacji.

9)    kim są klienci Spółki (podmioty nabywające towary), tj. czy są to konsumenci (osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej) czy kontrahenci prowadzący działalność gospodarczą i gdzie posiadają siedzibę bądź stałe miejsce mieszkania - w jakim państwie,

Klientami Spółki są wyłącznie kontrahenci prowadzący działalność gospodarczą. Dotychczas w ramach rejestracji VAT w Polsce Spółka dokonywała sprzedaży towarów wyłącznie na rzecz podmiotów posiadających siedzibę w Polsce.

10) gdzie, w jakim kraju podejmowane są istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski,

Wszelkie istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium kraju podejmowane są w Niemczech.

Pytania

1.    Czy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (dalej również: „FE”)?

2.    W przypadku gdyby uznano, że Wnioskodawca posiada w Polsce FE, takie FE nie uczestniczy w dostawie towarów i w efekcie na Wnioskodawcy nie będzie ciążyć obowiązek wystawiania faktur dokumentujących dostawy towarów w KSeF?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy:

1.    Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

2.    W przypadku gdyby uznano, że Wnioskodawca posiada w Polsce FE, takie FE nie uczestniczy w dostawie towarów i w efekcie na Wnioskodawcy nie będzie ciążyć obowiązek wystawiania faktur dokumentujących dostawy towarów w KSeF

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

1.    Czy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (dalej również: „FE”)?

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane w przepisach polskiej ustawy o VAT. Również przepisy wykonawcze do ustawy o VAT nie zawierają definicji stałego miejsca prowadzenia działalności.

Definicji stałego miejsca prowadzenia działalności dostarcza natomiast Rozporządzenie 282/2011. Wspomniane Rozporządzenie 282/2011 nie wymaga implementacji do krajowego sytemu, mając charakter wiążący i podlegając bezpośredniemu zastosowaniu we wszystkich krajach członkowskich UE.

Zgodnie z definicją zawartą w ww. Rozporządzeniu 282/2011, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (lub umożliwić świadczenie usług przez to stałe miejsce).

Nie jest uznawane za stałe miejsce prowadzenia działalności posiadanie samej tylko rejestracji do VAT.

Powyższa definicja została wprowadzona jako odzwierciedlenie nie wydawanych w przeszłości przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”) orzeczeń w sprawach odnoszących się do kwestii identyfikacji stałego miejsca działalności dla potrzeb VAT.

Wyżej opisana definicja kładzie nacisk na następujące kwestie związane z rozpoznawaniem FE:

1.    Posiadanie łącznie:

‒     stałego i posiadającego strukturę zaplecza personalnego (pracownicy);

‒     stałego i posiadającego strukturę zaplecza technicznego;

2.    umożlwiających odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb FE lub świadczenie przez niego usług.

Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi zatem wynikać z łącznego spełnienia przesłanek personalnych, technicznych i funkcjonalnych.

W zakresie FE istnieje bogate orzecznictwo zarówno krajowych Wojewódzkich Sądów Administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Trybunału Sprawiedliwości UE (dalej odpowiednio: „WSA”, „NSA” i „TSUE”). Wielokrotnie wypowiadał się o FE również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) w ramach swojej praktyki interpretacyjnej, a w ostatnim czasie 28 stycznia 2026 r. Ministerstwo Finansów (dalej: „MF”) wydało „Objaśnienia podatkowe dotyczące zasad ustalania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju dla potrzeb wystawiania faktur przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur” (dalej: „Objaśnienia”).

Z lektury orzecznictwa i praktyki administracyjnej wynika, jak należy rozumieć poszczególne przesłanki stanowiące o powstaniu FE.

a.    Przesłanki personalne:

Aby uznać, że personel posiadany na terytorium Polski tworzy FE, zaplecze personalne powinno pozostawać w bezpośredniej zależności od tzw. centrali, tj. podatnika z siedzibą poza Polską. Taka bezpośrednia zależność może istnieć zarówno w przypadku:

‒     zaplecza własnego (pracowników centrali), jak i

‒     zaplecza udostępnionego na podstawie umów najmu czy leasingu, pod warunkiem, że jest ono dostępne jak własne, tj. podmiot któremu je udostępniono sprawuje nad takim zapleczem kontrolę porównywalna do tej, jaka sprawuje nad zapleczem własnym (po. Wyrok TSUE z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie Berlin Chemie A. Menarini SRL sygn. akt C-333/20).

FE nie powstanie jednak w przypadku, jeżeli tak rozumiane zasoby personalne nie będą wykorzystywane w istotnych dla podmiotu zagranicznego procesach dotyczących prowadzonej przez tego podatnika działalności gospodarczej, zapewniając jedynie działania o charakterze pomocniczym, akcesoryjnym.

b.    Przesłanki techniczne:

Aby uznać zaplecze techniczne za tworzące FE w Polsce należy w pierwszym kroku odnieść się do profilu działalności danego podmiotu. Inne wymogi musi spełniać takie zaplecze w przypadku tradycyjnej działalności handlowej (dla której koniecznym zapleczem będzie m.in. magazyn, biuro czy inne miejsce, w którym zawierane są umowy lub wydawane towary), a inne w przypadku sprzedaży zdalnej przy użyciu sieci Internet (dla której wystarczającym zapleczem będzie laptop z dostępem do sieci Internet).

Stanowisko takie potwierdza w Objaśnieniach MF powołując się m.in. na wyrok NSA z dnia 3 listopada 2019 r. sygn. akt I FSK 980/17, w którym sąd uznał m.in., że: „Przeprowadzenie transakcji w formie elektronicznej nie wymagało posiadania w Polsce przez A. szerokiej infrastruktury technicznej ani personelu. W istocie niezbędny był jedynie dostęp do sieci Internet, dzięki której następowała sprzedaż kodów i regulowanie płatności. Kontakt z ostatecznym konsumentem możliwy był z dowolnego miejsca, gdyż odbywał się w formie elektronicznej.”

c.    Przesłanki funkcjonalne:

Istniejące zaplecze personalne i techniczne musi spełniać dodatkowo warunek posiadania odpowiedniej struktury pozwalającej na samodzielne świadczenie bądź przyjmowanie usług. Innymi słowy zaplecze personalne i techniczne musi móc działać jakby było niezależnym podmiotem względem własnej centrali prowadzącym działalność operacyjną charakterystyczną dla tej centrali. Aby jednak działać jako niezależny podmiot istniejąca struktura personalna i techniczna musi móc podejmować decyzje np. w zakresie zawierania umów.

Stanowisko takie również zaprezentowane zostało w Objaśnieniach, w których MF stwierdza m.in.: „Warunek prowadzenia działalności w sposób „samodzielny” sprawia, że podatnik w oparciu o zaplecze składające się na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, powinien być w stanie zawierać, w razie potrzeby, umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego miejsca, jak np. umowy na dostarczeniem towaru czy wykonanie usługi.”

Podobnie wypowiadał się również TSUE m.in. w wyrokach:

‒     z 13 czerwca 2024 r. w sprawie SC Adient Ltd & Co. KG sygn. akt C-533/22, gdzie w punkcie 80 uznał m.in., że „w odniesieniu do kwestii, czy można uwzględnić świadczenia pomocnicze względem usług przetwarzania towarów, Trybunał orzekł już, że czynności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym, niezbędne do wykonywania działalności przedsiębiorstwa, nie pozwalają na ustalenie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (zob. podobnie wyrok z dnia 28 czerwca 2007 r., Planzer Luxembourg, C-73/06, EU:C:2007:397, pkt 56).”

‒     z 29 czerwca 2023 r. w sprawie Cabot Plastics Belgium SA, sygn. akt C-232/22, gdzie w punkcie 43 in fine uznał m.in., że: „(…) okoliczność, iż usługodawca świadczy na rzecz usługobiorcy również wyżej wymienione świadczenia akcesoryjne, ułatwiając w ten sposób działalność gospodarczą tego usługobiorcy, taką jak sprzedaż produktów z materiałów powierzonych, nie ma wpływu na kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej tego usługobiorcy.”

W opisanym stanie faktycznym należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie posiada w Polsce FE, ponieważ nie są spełnione łącznie wszystkie warunki dla uznania istnienia FE Wnioskodawcy w Polsce.

a.    Brak zaplecza technicznego:

Wnioskodawca, prowadząc, w sposób tradycyjny działalność handlową nie posiada wystarczających zasobów w postaci stałego i podsiadającego odpowiednią strukturę zaplecza technicznego wymaganego dla działalności handlowej prowadzonej w sposób przyjęty przez Wnioskodawcę takiego jak np. magazyn czy biuro sprzedaży.

Samo wyposażenie Pracownika w narzędzia pracy takie jak komputer, telefon czy samochód służbowy, z których korzysta on w swoim miejscu zamieszkania lub do dojazdów do klientów, nie oznacza, że Wnioskodawca posiada w Polsce zaplecze techniczne, nad którym ma kontrolę umożliwiającą uznanie tego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Stanowisko o braku zasobów w postaci zaplecza technicznego w przypadku udostępniania zatrudnionemu pracownikowi narzędzi pracy jak laptop i smartfon zostało potwierdzone w interpretacji DKIS z 25 października 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.409.2023.2.RST.

b.    Brak odpowiedniej struktury zaplecza personalnego:

Zaplecze personalne w postaci Pracownika na ternie Polski nie posiada struktury umożliwiającej temu Pracownikowi odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb FE lub świadczenia przez niego usług, ponieważ Pracownik nie został wyposażony w odpowiednie uprawnienia decyzyjne a jego działalność na rzecz Wnioskodawcy ogranicza się do wykonywania wyłącznie czynności przygotowawczych i pomocniczych do jej działalności handlowej.

Stanowisko traktujące o braku cech FE w przypadku posiadania przez podmioty z siedzibą w innych państwach członkowskich przedstawicieli handlowych nieposiadających uprawnień do podejmowania wiążących ustaleń a wykonujących jedynie czynności wspierające i przygotowawcze ugruntowało się również w praktyce interpretacyjnej DKIS i zostało zaprezentowane w szeregu interpretacji indywidualnych wydawanych przez ten organ, w tym m.in. w interpretacjach indywidualnych z:

‒     7 maja 2026 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.235.2026.1.SST, w której organ uznał m.in., że: „Polski agent nie jest uprawniony do zawierania umów, a polscy dostawcy i usługodawcy nie pozostają pod kierownictwem Wnioskodawcy w zakresie organizacji pracy czy sposobu wykonania świadczeń. Zatem, Spółka nie posiada kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym/rzeczowym swoich kontrahentów, porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym. (…) Dodatkowo, co również istotne, kluczowe decyzje dotyczące działalności Wnioskodawcy, w tym w szczególności decyzje w zakresie zawierania umów, ustalania warunków handlowych, polityki cenowej oraz strategii sprzedażowej, są i będą podejmowane w Danii. Zatem, skoro Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że będzie spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.”

‒     10 kwietnia 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.692.2024.3.RM, w której organ uznał m.in., że: „(…) pomimo tego, że Spółka posiada zaplecze osobowe w postaci Pracownika handlowego, który będzie pracował z domu lub będzie obecny u potencjalnych klientów, to nie będzie on dysponował pełnomocnictwem do zawiera umów z kontrahentami. Nie sposób więc uznać, że taki pracownik (Pracownik handlowy) jest w stanie prowadzić niezależną działalność Spółki (…)”

‒     25 października 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.409.2023.2.RST w której organ zaakceptował stanowisko wnioskodawcy zgodnie z którym: „Działalność Spółki na terytorium Polski nie będzie wykonywana w sposób niezależny od jej działalności (zasobów) na terytorium państwa, w którym znajduje się jej siedziba (tj. w Holandii), o czym stanowi fakt, że decyzje dotyczące tego czy przeprowadzić transakcje z podmiotami trzecimi (np. klientami) oraz czy podpisać związane z nimi dokumenty (w tym umowy) w imieniu Wnioskodawcy będą podejmowane przez kadrę kierowniczą wyższego szczebla działającą w Holandii (Pracownik będzie pozbawiony samodzielności decyzyjnej). Co więcej, zasoby Wnioskodawcy w Polsce nie będą wystarczające do prowadzenia przez niego działalności gospodarczej w tym kraju w sposób niezależny od działalności (zasobów) w Holandii.”

Mając na uwadze powyższe Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie posiada on FE na terytorium kraju pomimo zatrudniania Pracownika.

2.    W przypadku, gdyby w odpowiedzi na pytanie pierwsze uznano, że Wnioskodawca posiada w Polsce FE to czy należy uznać, że uczestniczy ono w dostawie towarów i w efekcie czy na Wnioskodawcy będzie ciążyć obowiązek wystawiania faktur dokumentujących dostawy towarów w KSeF?

Zgodnie z art. 106ga ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Obowiązek, o którym mowa nie dotyczy wystawiania faktur:

1)    przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;

2)    przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o VAT obligatoryjne wystawianie faktur w postaci ustrukturyzowanej w KSeF dotyczy jedynie podmiotów nieposiadających siedziby na terytorium Polski które posiadają na tym terytorium FE jeżeli to FE uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług dla których wystawiono fakturę.

Wskazówek co do rozumienia pojęcia uczestnictwa FE w dostawie towarów lub świadczeniu usług należy szukać w art. 53 Rozporządzenia 282/2011. Z przepisu tego wynika, że w przypadku gdy zostanie stwierdzone posiadanie FE na terytorium Polski to:

‒     uznaje się, że to FE nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług w rozumieniu o ile, zaplecze techniczne i personel tego FE nie są wykorzystywane przez tego podatnika do celów niezbędnych do realizacji podlegającej opodatkowaniu transakcji dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług w Polsce (przed dostawą towarów lub świadczeniem usług lub w ich trakcie).

‒     w przypadku gdy zasoby FE wykorzystuje się jedynie do zadań administracyjnych, takich jak księgowość, fakturowanie i odzyskiwanie należności, uznaje się, że nie są one wykorzystywane do celów realizacji dostawy towarów lub świadczenia usług.

‒     Istnieje wzruszalne dowodem przeciwnym domniemanie, zgodnie z którym wystawienie faktury na której wskazany zostanie Polski numer VAT, FE uznaje się za uczestniczące w realizacji tej dostawy towarów lub świadczenia usług w Polsce, o ile nie udowodniono, że jest inaczej.

Nawet w przypadku uznania, że zatrudnienie Pracownika stworzy FE Wnioskodawcy w kraju, nie sposób powiązać aktywności pracownika z dostawami towarów dla których Wnioskodawca wystawia faktury.

Zgodnie z art. 53 Rozporządzenia 282/2011 w przypadku gdy podatnik ma stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, w którym należny jest VAT, uznaje się, że to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług w rozumieniu art. 192a lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, chyba że zaplecze techniczne i personel tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej są wykorzystywane przez tego podatnika do celów niezbędnych do realizacji podlegającej opodatkowaniu transakcji dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług w tym państwie członkowskim - przed dostawą towarów lub świadczeniem usług lub w ich trakcie.

W stanie faktycznym będącym udziałem Wnioskodawcy, Pracownik nie ma upoważnień do zawierania umów w imieniu Wnioskodawcy. Zawarcie umowy sprzedaży jest natomiast niezbędne do realizacji podlegającej opodatkowaniu transakcji dostawy towarów Wnioskodawcy w Polsce. Biorąc zatem pod uwagę przywołany przepis obwiązującego bezpośrednio w prawie Polskim (bez konieczności implementacji) Rozporządzenia 282/2011 uznane ewentualnie za istniejące FE w postaci Pracownika nie uczestniczy w dostawie towarów.

Dodatkowo warto wskazać, że przepis Rozporządzenia 282/2011 wymaga dla uznania uczestniczenia FE w dostawie, łącznego wykorzystania dla celów niezbędnych do realizacji dostawy opodatkowanej zarówno zaplecza technicznego jak i personelu. Tymczasem poza personelem w osobie jednego pracownika Wnioskodawca nie dysponuje jakimkolwiek zapleczem technicznym na terenie Polski. Zatem nawet w przypadku uznania (nieuprawnionego zdaniem Wnioskodawcy), że posiada na terenie Polski FE w postaci Pracownika brak jednoczesnego posiadania zaplecza technicznego mogącego być wykorzystanego do celów realizacji sprzedaży podlegającej opodatkowaniu spowoduje że stan faktyczny będący udziałem Wnioskodawcy nie spełni dyspozycji ww. przepisu art. 53 rozporządzenia 282/2011 i tym samym działalność Pracownika nie będzie uznana za uczestniczenie w wystawianiu faktur.

W efekcie Wnioskodawca nie jest i nie będzie zobowiązany do wystawiania faktur dokumentujących sprzedaż na terenie Polski zawierających Polski nr VAT Wnioskodawcy jako faktur ustrukturyzowanych poprzez KSeF.

Powyższe potwierdza również dokładana analiza Objaśnień, w których przykładzie nr 11, MF pośrednio wskazał na brak obowiązku KSeF w przypadku posiadania oddziału zajmującego się marketingiem a więc działaniem podobnym do tego jakie w zakresie swoich obowiązków ma pracownik Wnioskodawcy.

MF w przykładzie nr 11 Objaśnień uznał, że oddział, który zajmuje się wyłącznie działalnością marketingową i nie uczestniczy w dostawach towarów, które spółka A realizuje na terytorium Polski stanowi tzw. bierne FE, a więc FE nie uczestniczące w dostawach dla których wystawia się faktury.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe w zakresie pytania nr 1.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Z treści wniosku wynika, że A. GmbH jest spółką prawa niemieckiego z siedzibą w Niemczech, której przedmiotem działalności w Polsce jest handel foliami opakowaniowymi. Spółka nabywa w kraju towary a następnie dokonuje ich dostaw do podmiotów krajowych będących przedsiębiorcami. Towary handlowe (folia opakowaniowa) są na bieżąco kupowane i dostarczane do nabywców, również w ramach transakcji łańcuchowych, w ramach których towar jest transportowany wprost od dostawcy Spółki do jego klienta.

W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka w związku z prowadzoną działalnością posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.

Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str.1, ze zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease BV, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

TSUE rozważał również, czy współpraca pomiędzy podmiotami powiązanymi powoduje powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie.

I tak, w wyroku z 7 maja 2020 r. sygn. C-547/18 w sprawie Dong Yang Electronics TSUE stwierdził, że: „usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną”. Przy czym, Trybunał zastrzegł, że spółka zależna może stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej swej spółki dominującej, ale tylko wtedy, gdy spełnione są materialne przesłanki ustanowione Rozporządzeniem, w szczególności w jego art. 11, które należy oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. W związku z tym, uznanie danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zależeć wyłącznie od statusu prawnego zainteresowanego podmiotu.

Z kolei w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C‑333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81)”.

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17, wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności analizowanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju w sposób stały, nieprzemijający odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności. Z wniosku wynika, że przedmiotem działalności Spółki w Polsce jest handel foliami opakowaniowymi. Działalność ta prowadzona jest w sposób tradycyjny nie stanowiąc sprzedaży zdalnej, gdzie ofertowanie, kontakt z klientem czy odbiór zamówienia odbywa się wyłącznie przy użyciu komunikacji zdalnej. W związku z tym Spółka zatrudnia na terenie Polski pracownika („Pracownik”).

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej sprawie Spółka zatrudnia w Polsce Pracownika, którego zadaniem jest wsparcie w zakresie sprzedaży towarów na terytorium Polski poprzez gromadzenie informacji od potencjalnych i kupujących klientów, wyszukiwania potencjalnych okazji handlowych oraz wstępne nawiązywanie kontaktów z klientami. Co istotne, Pracownik nie jest uprawniony do negocjowania czy podpisywania umów handlowych w imieniu Spółki zarówno od strony sprzedaży, jak i zakupów. Za organizację transakcji odpowiedzialna jest natomiast centralna w Niemczech, gdyż wszelkie umowy (zarówno sprzedaży jak i zakupu) są negocjowane i zawierane centralnie przez Spółkę w Niemczech. Ponadto Pracownik ustala swoje cele i zadania z kierownictwem w Niemczech i odpowiada za ich realizację przed nim, natomiast nigdy nie podejmuje samodzielnych decyzji dotyczących umów. Wszelkie istotne decyzje dotyczące działalności Spółki nas terytorium kraju są podejmowane w Niemczech. Natomiast Pracownik wykonuje swoją pracę zdalnie na terytorium Polski wykorzystując do tego powierzony przez Spółkę laptop i smartfon, zaś do wykonania pracy w terenie - spotykając się z potencjalnymi klientami, uczestnicząc w targach - korzysta z udostępnionego samochodu służbowego. Poza Pracownikiem Spółka nie posiada na terytorium Polski innych zasobów osobowych. Jednocześnie, co istotne, Spółka nie posiada na terytorium Polski zaplecza technicznego w postaci wynajmowanych lub własnych magazynów ani biur. Ponadto oprócz laptopa, smartfonu i samochodu służbowego udostępnianego Pracownikowi, Spółka nie posiada innych zasobów, jak również nie udostępnia zasobów innym podmiotom. Tym samym, nie sposób uznać, że za pomocą zasobów osobowych i technicznych zlokalizowanych na terytorium Polski, Spółka jest w stanie w sposób niezależny i samodzielny prowadzić część działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Zauważyć jednak należy, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez Spółkę z personelu i infrastruktury technicznej podmiotu trzeciego. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla Spółki jak jej własne tj. Spółka musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z okoliczności sprawy wynika jednak, że Spółka nie nabywa żadnych usług na terytorium Polski, zatem nie ma również możliwości korzystania z zasobów personalnych i technicznych jakiegokolwiek usługodawcy.

Ponadto warunek prowadzenia działalności w sposób niezależny sprawia, że zaplecze składające się na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi być w stanie zawierać umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego miejsca jak np. umowy na dostarczanie towaru czy też wykonywanie usług. W analizowanej sprawie pomimo posiadania przez Spółkę na terytorium Polski pewnych zasobów osobowych w postaci Pracownika, któremu Spółka zapewnia laptopa, telefon oraz samochód służbowy, działalność jaka jest prowadzona na terytorium Polski nie cechuje się samodzielnością i niezależnością w stosunku działalności prowadzonej w kraju siedziby tj. w Niemczech. Jak wynika z wniosku wszelkie istotne decyzje dotyczące działalności w Polsce, podejmowane są w Niemczech, zaś Pracownik nie jest uprawniony do negocjowania czy podpisywania umów handlowych w imieniu Spółki. Zadaniem Pracownika w Polsce jest doradztwo sprzedażowe, badanie rynku, prezentowanie ofert i produktów, Pracownik pełni wyłącznie funkcję wspierającą sprzedaż towarów.

Zatem, aktywność Spółki w Polsce nie ma samodzielnego charakteru w stosunku do działalności prowadzonej w siedzibie Spółki. Zaplecze personalne i techniczne powinno funkcjonować w ramach odpowiedniej struktury, która umożliwia stałemu miejscu prowadzenia działalności gospodarczej odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb. Istniejące zaplecze personalne i techniczne musi być w stanie prowadzić działalność gospodarczą. Nie można więc uznać, że Spółka na terytorium Polski, w sposób samodzielny w stosunku do działalności prowadzonej w kraju siedziby, posiadając opisane we wniosku zaplecze personalne (Pracownik) i techniczne (laptop, telefon, samochód służbowy) jest w stanie prowadzić w sposób stały część działalności gospodarczej.

Podsumowując, oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Tym samym, skoro uznałem, że Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe, wskazać należy, że nie wydaje się interpretacji w zakresie pytania nr 2, gdyż interpretacji w tym zakresie oczekiwaliście Państwo w przypadku uznania, że Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.