0114-KDIP1-2.4012.439.2026.2.RST

Interpretacja indywidualna- stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, miejsca opodatkowania usług oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 20 lipca 2026 r. (data wpływu 27 lipca 2026 r.) Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. GmbH (dalej także: „Spółka”, lub „Wnioskodawca”) jest spółką posiadającą siedzibę w Republice Federalnej Niemiec.

Spółka jest zarejestrowana do celów podatku VAT w Niemczech oraz w Polsce.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą w Polsce polegającą na organizowaniu i udostępnianiu samoobsługowych pralni funkcjonujących w ramach usługi „(...)”.

W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca zawiera umowy z podmiotami zarządzającymi budynkami mieszkalnymi, hotelami, akademikami, apartamentami lub innymi obiektami (dalej: „Partnerzy”). Na podstawie zawieranych umów Partnerzy nieodpłatnie udostępniają Wnioskodawcy na czas obowiązywania umowy wydzielone pomieszczenie znajdujące się w zarządzanym przez nich obiekcie.

Wnioskodawca instaluje w udostępnionym pomieszczeniu własne urządzenia pralnicze (pralki, suszarki) oraz system informatyczny (...) umożliwiający użytkownikom korzystanie z urządzeń za pomocą aplikacji. Usługa prania i suszenia jest świadczona przez Wnioskodawcę bezpośrednio na rzecz mieszkańców lub gości obiektu, którzy uiszczają opłaty za korzystanie z urządzeń. Wnioskodawca jest wyłącznym podmiotem uprawnionym do pobierania wynagrodzenia od użytkowników pralni.

Partner zapewnia pomieszczenie spełniające określone wymagania techniczne, w szczególności dostęp do energii elektrycznej, wody, kanalizacji, wentylacji oraz sieci telekomunikacyjnej. Partner ponosi również obowiązki związane z utrzymaniem pomieszczenia, jego sprzątaniem oraz wykonywaniem podstawowych czynności technicznych niezbędnych do bieżącego funkcjonowania pralni.

Koszty zużycia energii elektrycznej i wody związane z funkcjonowaniem pralni są rozliczane pomiędzy Partnerem a Wnioskodawcą na podstawie rzeczywistego zużycia ustalanego przy pomocy liczników. Poza zwrotem kosztów mediów Wnioskodawca nie uiszcza na rzecz Partnera żadnego wynagrodzenia z tytułu korzystania z pomieszczenia.

W rezultacie działalność Wnioskodawcy polega na świadczeniu odpłatnych usług prania i suszenia na rzecz użytkowników końcowych przy wykorzystaniu urządzeń leasingowanych lub stanowiących jego własność, zainstalowanych w pomieszczeniach nieodpłatnie udostępnianych przez Partnerów.

Spółka nie może swobodnie dysponować pomieszczeniem, w którym funkcjonuje pralnia.

Pracownicy i przedstawiciele Wnioskodawcy mogą odwiedzać pomieszczenia, w których prowadzone są pralnie jedynie po wcześniejszym uzgodnieniu wizyty z Partnerami.

Wnioskodawca nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników, wszelkie prace instalacyjne, montażowe i ewentualne prace serwisowe są przeprowadzane przez pracowników firm zewnętrznych działających na zlecenie Wnioskodawcy.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

1.    w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Spółki w kraju siedziby działalności gospodarczej (należało ogólnie bez wskazywania szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać jak Państwa Spółka prowadzi działalność w Niemczech, jakie zasoby osobowe i techniczne posiada itp.);

Model biznesowy prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę jest taki sam we wszystkich krajach, w których Spółka aktywnie prowadzi działalność. Działalność gospodarcza Spółki w Niemczech prowadzona jest zatem w identyczny sposób jak w Polsce, który został opisany w treści wniosku o wydanie interpretacji prawa podatkowego. W Niemczech dodatkowo znajduje się siedziba i kierownictwo Spółki.

2.    czy Spółka oprócz pralek i suszarek oraz nieodpłatnie udostępnionych pomieszczeń posiada na terytorium Polski jakiekolwiek inne nieruchomości/ruchomości lub zaplecze techniczne, w tym również na podstawie umów najmu, leasingu itp.;

Spółka oprócz pralek i suszarek w pewnych przypadkach dysponuje również w Polsce pewnym sprzętem technicznym niezbędnym do zainstalowania i funkcjonowania cyfrowo sterowanej pralni są to m.in. urządzania elektroniczne takie jak (...), (...) lub adapter (...), a także ewentualnie zestaw umożliwiający zamocowanie suszarki na pralce. Urządzenia te jednak w większości wypadków są własnością danego operatora pralni.

3.    kim są firmy zewnętrzne od których Spółka nabywa usługi instalacyjne, montażowe i serwisowe, czy są to podmioty z siedzibą na terytorium Polski będące podatnikami podatku VAT;

W zakresie usług instalacyjnych, montażowych i serwisowych Spółka korzysta z usług różnych podmiotów, zarówno takich które mają siedzibę w Polsce jak i takich, które nie posiadają siedziby w Polsce. Zawsze jednak są to podmioty będące podatnikami podatku VAT, zarejestrowane do celów podatku VAT w Polsce.

4.    czy Spółka posiada bezpośrednią kontrolę/nadzór/jakikolwiek wpływ na zasoby osobowe oraz techniczne/rzeczowe firm od których nabywa usługi instalacyjne, montażowe i serwisowe, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana oraz czy kontrola ta jest porównywalna do kontroli jaką Spółka sprawuje nad własnym zapleczem osobowym oraz technicznym/rzeczowym;

Spółka nie posiada bezpośredniej kontroli, ani jakiegokolwiek wpływu na zasoby osobowe, techniczne ani rzeczowe firm od których nabywa usługi instalacyjne, montażowe i serwisowe. Spółka sprawuje zwykły nadzór nad podmiotami od których nabywa wymienione powyżej usługi, w takim zakresie, w jakim zwykle zleceniodawca kontroluje zleceniobiorcę i w jakim jest to konieczne do tego, aby usługa została wykonana zgodnie z zamówieniem i w sposób gwarantujący określoną jakość. Natomiast nadzór ten w żadnej mierze nie obejmuje zasobów personalnych, ani technicznych podmiotów świadczących na rzecz Spółki wskazane powyżej usługi.

5.    na czym konkretnie polegają usługi instalacyjne i montażowe, należało wyjaśnić, w tym wskazać m.in.:

a.    w jaki sposób, za pomocą jakich elementów urządzenia pralnicze (pralki, suszarki) są przytwierdzone do podłoża/ścian;

b.    czy przedmioty montażu i instalacji tj. pralki i suszarki są przytwierdzone w ten sposób, że nie można ich w łatwy sposób zdemontować lub przenieść;

c.    jakie konkretnie uszkodzenia, zniszczenia, zmiany w budynku, konstrukcji, podłożu na którym będą zamontowane ww. przedmioty spowoduje ewentualny ich demontaż;

Usługi instalacyjne i montażowe nabywane przez Spółkę od podmiotów zewnętrznych polegają na transporcie i wniesieniu urządzeń do lokalu pralni, odpowiednim rozstawieniu ich w pomieszczeniu, podłączeniu do instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz do źródeł zasilania oraz instalacji i uruchomieniu oprogramowania umożliwiającego funkcjonowanie pralek i suszarek w modelu opisanym w treści wniosku o wydanie interpretacji prawa podatkowego. Jeśli podłoże i warunki montażu na to pozwalają, urządzenia przykręca się do podłoża za pomocą odpowiednich kotew. Nie jest to jednak mocowanie stosowane w każdym wypadku, ewentualna potrzeba zastosowania kotew jest oceniana każdorazowo w trakcie montażu. Pralka waży około 125 kg, a suszarka około 80 kg. Przesunięcie tych urządzeń nie jest więc z natury rzeczy łatwe, zwłaszcza że w zdecydowanej większości przypadków suszarki montuje się na pralkach (połączenie pralki i suszarki za pomocą elementu firmy A. GmbH. Ponadto między każdym urządzeniem, modułami (...) i skrzynką (...) istnieje stałe połączenie kablowe. Ewentualny demontaż urządzeń zwykle nie powinien powodować żadnych uszkodzeń, ani zniszczeń budynku, czy podłoża na którym były umieszczone urządzenia. Nawet w przypadku mocowania maszyn za pomocą kotew gruntowych powstałe otwory w podłożu mogą być po demontażu bez problemu ponownie wypełnione.

6.    czy Spółka nabywa na terytorium Polski jakiekolwiek świadczenia (oprócz usług instalacyjnych, montażowych oraz serwisowych), jeśli tak należało wskazać:

a.    jakie to są świadczenia i w jakim celu są wykorzystywane;

b.    czy Spółka posiada kontrolę/nadzór nad zapleczem osobowym i technicznym/rzeczowym polskich usługodawców, jeśli tak to należy wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana;

Spółka nie nabywa w Polsce żadnych innych usług oprócz wskazanych powyżej usług instalacyjnych, montażowych oraz serwisowych.

7.    czy Spółka posiada na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców (osoby pozyskujące nowych klientów) lub inne osoby działające na podstawie udzielonego przez Spółkę pełnomocnictwa, uprawnione do zawierania umów w imieniu Spółki;

Spółka nie zatrudnia w Polsce żadnych przedstawicieli, handlowców, ani innych osób pozyskujących nowych klientów. Spółka nie korzysta także z usług tego rodzaju osób w oparciu o inne formy współpracy niż stosunek pracy. W Polsce nie działają też żadne osoby, które posiadałyby udzielone przez Spółkę pełnomocnictwo i były uprawnione do zawierania umów w imieniu Spółki.

8.    przez jaki okres czasu Spółka zamierza realizować opisaną we wniosku działalność na terytorium Polski? Należało wskazać przybliżone ramy czasowe. Czy będzie to działalność stała czy też czasowa, związana z realizacją danej umowy na terytorium Polski;

Spółka prowadzi w Polsce działalność o charakterze stałym, nieograniczonym żadnym terminem czasowym.

9.    gdzie/w jakim kraju (w Polsce czy w Niemczech) podejmowane są istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski.

Istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski podejmowane są w Niemczech.

Pytania

1.    Czy w okolicznościach przedstawionych w części niniejszego wniosku zawierającej opis stanu faktycznego, Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług?

2.    Czy usługi instalacyjne, montażowe i serwisowe związane z prowadzonymi przez Wnioskodawcę w Polsce pralniami, wykonywane na rzecz Wnioskodawcy przez podmioty zewnętrzne podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce?

3.    Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących wykonanie usług instalacyjnych, montażowych i serwisowych wykonanych na rzecz Wnioskodawcy?

Państwa stanowisko w sprawie

W opinii Wnioskodawcy (dalej także: „Spółka”) w okolicznościach przedstawionych w części niniejszego wniosku zawierającej opis stanu faktycznego:

1.    Wnioskodawca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

2.    usługi instalacyjne, montażowe i serwisowe związane z prowadzonymi przez Wnioskodawcę w Polsce pralniami, wykonywane na rzecz Wnioskodawcy przez podmioty zewnętrzne nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce;

3.    Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących wykonanie usług instalacyjnych, montażowych i serwisowych wykonanych na rzecz Wnioskodawcy.

Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm. - dalej: „Ustawa o VAT”) wielokrotnie posługuje się pojęciem „stałe miejsce prowadzenia działalności”, nie precyzując jednak, co owo pojęcie oznacza. Legalna definicja stałego miejsca prowadzenia nie została także zawarta w żadnym innym krajowym akcie prawnym.

W związku z tym przy wyjaśnianiu pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności” należy odwołać się do definicji zawartych w obowiązujących przepisach prawa Unii Europejskiej.

Zgodnie z treścią art. 44 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 ze zm. - dalej: „Dyrektywa VAT”) miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim charakterze jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą ma stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.

Z kolei z treści art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (wersja przekształcona) (Dz. U. UE. L. z 2011 r. Nr 77, str. 1 ze zm. - dalej: „Rozporządzenie wykonawcze 282/2011”) wynika, że na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Wskazana powyżej definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zawarta w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 w pewnych sytuacjach nie pozwala jednak jednoznacznie stwierdzić, czy w konkretnym wypadku powstaje stałe miejsce prowadzenia działalności czy nie. Stąd też ustalenie zakresu przedmiotowego pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wymaga dodatkowo analizy orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”), który w przeszłości niejednokrotnie rozstrzygał wątpliwości w tym zakresie.

W sprawie C 168/84 Gunter Berkholz przeciwko Finanzamt Hamburg-Mitte-AItstadt TSUE doszedł do wniosku, że usługa nie może być uważana za świadczoną ze stałego miejsca prowadzenia działalności, jeżeli nie cechuje się ono pewnym minimalnym rozmiarem oraz stale obecnymi zasobami ludzkimi i technicznymi niezbędnymi do świadczenia usług.

Do podobnych wniosków doszedł również TSUE w Wyroku z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94 (Faaborg-Gelting Linien A/S przeciwko Finanzamt Flensburg), w którym stwierdził, że miejscem świadczenia usług nie powinno być miejsce, które nie charakteryzuje się określoną skalą działalności, a jednocześnie nie znajdują się tam na stałe personel i urządzenia techniczne niezbędne do świadczenia usług. Analogiczne tezy znajdują się także w orzeczeniach wydanych w sprawach C- 190/95 (ARO Lease BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Grotę Ondernemingen te Amsterdam) i C 390/96 (Lease Plan Luxembourg SA przeciwko Belgische Staat).

Wynika z tego, że podstawowym kryterium posiadania w określonym państwie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest posiadanie w tym państwie zaplecza technicznego i personalnego.

Wnioskodawca posiada wprawdzie w Polsce zaplecze techniczne w postaci leasingowanych i własnych urządzeń pralniczych, jednak nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników.

W tym miejscu należy wskazać, że z orzeczeń TSUE wynika, że dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie Unii Europejskiej nie zawsze jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego lub technicznego, ponieważ stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej może powstać także jeżeli dostępność innego zaplecza niż własne jest porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

Takie stanowisko zaprezentował TSUE np. wyroku z dnia 16 października 2014 r. w sprawie C-605/12 Welmory sp. z o.o.

W kontekście kryterium dysponowania zapleczem personalnym podkreśla się, zatem, że dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności nie jest konieczne aby personel był „własny” (w pełni akceptowalny jest np. outsourcing), jednak wymagane jest sprawowanie określonego władztwa nad takim personelem.

Podobne wnioski wypływają z wyroku w sprawie C-73/06 (Planzer Luxembourg Sari), w którym TSUE podkreślił, że „Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości, poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych koniecznych dla świadczenia określonych usług. Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny”.

Także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2004/13 dokonując analizy wyroku TSUE w sprawie Planzer Luxembourg (C-73/06), stwierdził, że „... dla ustalenia, czy podmiot ma w określonym państwie stałe miejsce prowadzenia działalności, nie jest niezbędne, aby środki techniczne (składające się na odpowiednie zaplecze techniczne) były własnością tego podmiotu. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił jednak, że: „Istotne jest natomiast to, aby miał on nad nimi faktyczne władztwo tak, aby mógł je wykorzystywać odpowiednio przy nabywaniu i wykorzystywaniu (konsumowaniu) usług, bądź przy ich świadczeniu.”

W tym kontekście należy wskazać, że Wnioskodawca nie tylko nie posiada w Polsce żadnego własnego zaplecza personalnego, ale też nie korzysta z personelu innych podmiotów, w sposób umożliwiający mu faktyczne władztwo nad tym personelem.

W szczególności należy podkreślić, że Wnioskodawca nie ma żadnego władztwa nad personelem podmiotów świadczących usługi instalacyjne, montażowe i serwisowe dla Wnioskodawcy. Personel zatrudniony przez te podmioty nie podlega w żadnej mierze Wnioskodawcy.

Biorąc powyższe pod uwagę Wnioskodawca uważa, że nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Przepisy zawarte w art. 28b ust. 1 i 2 ustawy o VAT stanowi, że miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n tej ustawy. Natomiast w przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Ze względu na fakt, że Wnioskodawca nie posiada siedziby działalności gospodarczej w Polsce oraz uwzględniając fakt, że zdaniem Wnioskodawcy nie posiada on także stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce, usługi instalacyjne, montażowe i serwisowe wykonane na rzecz Wnioskodawcy nie mogą podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, bowiem zgodnie z treścią wskazanych powyżej przepisów usługi podlegają opodatkowaniu tym podatkiem w miejscu, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej lub w miejscu, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z treścią art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Przepis zawarty w art. 88 ust. 3a pkt 7 ustawy o VAT stanowi jednak, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na fakturze - w części dotyczącej tych czynności.

W przypadku, gdy usługi wykonywane na rzecz Wnioskodawcy nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, w treści tych faktur nie powinno się wykazywać kwoty podatku, zatem nawet gdyby taki podatek został wykazany w fakturach dokumentujących wykonanie usług instalacyjnych, montażowych lub serwisowych na rzecz Wnioskodawcy, Spółka nie przysługiwałoby prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z tych faktur bowiem cytowany powyżej przepis zawarty w art. 88 ust. 3a pkt 7 ustawy o VAT wyraźnie taką możliwość wyklucza.

Uwzględniając powyższe zdaniem Wnioskodawcy w okolicznościach przedstawionych w części niniejszego wniosku zawierającej opis stanu faktycznego:

1.    Wnioskodawca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

2.    usługi instalacyjne, montażowe i serwisowe związane z prowadzonymi przez Wnioskodawcę w Polsce pralniami, wykonywane na rzecz Wnioskodawcy przez podmioty zewnętrzne nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce;

3.    Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących wykonanie usług instalacyjnych, montażowych i serwisowych wykonanych na rzecz Wnioskodawcy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.

I tak, stosownie do art. 28a ustawy:

Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy:

Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Natomiast według art. 28e ustawy:

Przepis art. 28e ustawy - jak wynika z jego brzmienia - stanowi wyjątek od zasady, przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest nieruchomość. Usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej miejsca położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące - determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości - jedynie wówczas można w praktyce zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.

Jednocześnie w myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, ze zm.) - zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011,

Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. m rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 obejmuje w szczególności:

Natomiast zgodnie z art. 31a ust. 3 lit. f rozporządzenia 282/2011 ustęp 1 nie ma zastosowania do:

Zgodnie z przepisami rozporządzenia za usługi związane z nieruchomością nie mogą być uznane usługi instalacji lub montażu maszyn i sprzętu, które po zainstalowaniu lub zamontowaniu nie są uznane za nieruchomość.

Stosownie do treści art. 86 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:

Z treści art. 86 ustawy, wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Podkreślić należy, że warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Zauważyć również należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

I tak, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:

Zatem w sytuacji, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w tej fakturze.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca posiada siedzibę działalności w Niemczech i jest zarejestrowany do celów podatku VAT w kraju siedziby oraz w Polsce. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w Polsce polegającą na organizowaniu i udostępnianiu samoobsługowych pralni funkcjonujących w ramach usługi „(...)”. W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca zawiera umowy z Partnerami czyli podmiotami zarządzającymi budynkami mieszkalnymi, hotelami, akademikami, apartamentami lub innymi obiektami. Na podstawie zawieranych umów Partnerzy nieodpłatnie udostępniają Wnioskodawcy na czas obowiązywania umowy wydzielone pomieszczenie znajdujące się w zarządzanym przez nich obiekcie. Wnioskodawca instaluje w udostępnionym pomieszczeniu własne urządzenia pralnicze (pralki, suszarki) oraz system informatyczny (...) umożliwiający użytkownikom korzystanie z urządzeń za pomocą aplikacji. Usługa prania i suszenia jest świadczona przez Wnioskodawcę bezpośrednio na rzecz mieszkańców lub gości obiektu, którzy uiszczają opłaty za korzystanie z urządzeń. W rezultacie działalność Wnioskodawcy polega na świadczeniu odpłatnych usług prania i suszenia na rzecz użytkowników końcowych przy wykorzystaniu urządzeń leasingowanych lub stanowiących jego własność, zainstalowanych w pomieszczeniach nieodpłatnie udostępnianych przez Partnerów.

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy wątpliwości dotyczą ustalenia czy:

• Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (pytanie nr 1);
• usługi instalacyjne, montażowe i serwisowe związane z prowadzonymi przez Wnioskodawcę w Polsce pralniami, wykonywane na rzecz Wnioskodawcy przez podmioty zewnętrzne podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce (pytanie nr 2);
• Wnioskodawcy przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących wykonanie usług instalacyjnych, montażowych i serwisowych wykonanych na rzecz Wnioskodawcy (pytanie nr 3).

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka A. GmbH nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizuje na terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej. Z treści wniosku wynika, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą w Polsce polegającą na organizowaniu i udostępnianiu samoobsługowych pralni funkcjonujących w ramach usługi „(...)”. W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca zawiera umowy z Partnerami czyli podmiotami zarządzającymi budynkami mieszkalnymi, hotelami, akademikami, apartamentami lub innymi obiektami. Na podstawie zawieranych umów Partnerzy nieodpłatnie udostępniają Wnioskodawcy na czas obowiązywania umowy wydzielone pomieszczenie znajdujące się w zarządzanym przez nich obiekcie. Wnioskodawca instaluje w udostępnionym pomieszczeniu własne urządzenia pralnicze (pralki, suszarki) oraz system informatyczny (...) umożliwiający użytkownikom korzystanie z urządzeń za pomocą aplikacji. Usługa prania i suszenia jest świadczona przez Wnioskodawcę bezpośrednio na rzecz mieszkańców lub gości obiektu, którzy uiszczają opłaty za korzystanie z urządzeń.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nieodpłatnie korzysta z udostępnionych przez Partnerów pomieszczeń znajdujących się w zarządzanym przez nich obiekcie. Wnioskodawca instaluje w udostępnionym pomieszczeniu własne urządzenia pralnicze (pralki, suszarki) oraz system informatyczny (...) umożliwiający użytkownikom korzystanie z urządzeń za pomocą aplikacji. Poza zwrotem kosztów mediów Wnioskodawca nie uiszcza na rzecz Partnera żadnego wynagrodzenia z tytułu korzystania z pomieszczenia. Spółka nie może swobodnie dysponować pomieszczeniem, w którym funkcjonuje pralnia. Pracownicy i przedstawiciele Wnioskodawcy mogą odwiedzać pomieszczenia, w których prowadzone są pralnie jedynie po wcześniejszym uzgodnieniu wizyty z Partnerami. Ponadto Wnioskodawca nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników, ani też żadnych przedstawicieli, handlowców, ani innych osób pozyskujących nowych klientów. Spółka nie korzysta także z usług tego rodzaju osób w oparciu o inne formy współpracy niż stosunek pracy. W Polsce nie działają też żadne osoby, które posiadałyby udzielone przez Spółkę pełnomocnictwo i były uprawnione do zawierania umów w imieniu Spółki. Natomiast wszelkie prace instalacyjne, montażowe i ewentualne prace serwisowe są przeprowadzane przez pracowników firm zewnętrznych działających na zlecenie Wnioskodawcy. Spółka nie posiada jednak bezpośredniej kontroli, ani jakiegokolwiek wpływu na zasoby osobowe, techniczne ani rzeczowe firm od których nabywa usługi instalacyjne, montażowe i serwisowe. Spółka sprawuje zwykły nadzór nad podmiotami od których nabywa wymienione powyżej usługi, w takim zakresie, w jakim zwykle zleceniodawca kontroluje zleceniobiorcę i w jakim jest to konieczne do tego, aby usługa została wykonana zgodnie z zamówieniem i w sposób gwarantujący określoną jakość. Natomiast nadzór ten w żadnej mierze nie obejmuje zasobów personalnych, ani technicznych podmiotów świadczących na rzecz Spółki wskazane powyżej usługi.

Zatem mając na uwadze powyższe wskazać należy, że Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski żadnego zaplecza osobowego, ani też nie posiada kontroli nad zapleczem osobowym usługodawców porównywalnej do tej jaką sprawuje nad własnym zapleczem osobowym. Zatem kryterium posiadania zaplecza personalnego nie zostało spełnione. Natomiast w zakresie zaplecza technicznego/rzeczowego należy wskazać, że choć Spółka posiada na terytorium Polski własne urządzenia pralnicze (pralki, suszarki) oraz system informatyczny (...) to nie jest to zaplecze za pomocą którego Spółka jest w stanie prowadzić na terytorium Polski niezależną działalność.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Wnioskodawca nie posiada w Polsce żadnych pracowników. Ponadto oprócz posiadanych urządzeń pralniczych Spółka nie posiada ani nie pozyskuje w inny sposób na terytorium Polski żadnych zasobów technicznych/rzeczowych. Ponadto istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski podejmowane są w Niemczech. Zatem, skoro Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że będzie spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

Mając na uwadze całokształt działalności gospodarczej należy wskazać, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.

Ponadto odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 2 i 3 wskazać należy, że usługi instalacyjne i montażowe nabywane przez Spółkę od podmiotów zewnętrznych polegają na transporcie i wniesieniu urządzeń do lokalu pralni, odpowiednim rozstawieniu ich w pomieszczeniu, podłączeniu do instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz do źródeł zasilania oraz instalacji i uruchomieniu oprogramowania umożliwiającego funkcjonowanie pralek i suszarek. Jeśli podłoże i warunki montażu na to pozwalają, urządzenia przykręca się do podłoża za pomocą odpowiednich kotew. Nie jest to jednak mocowanie stosowane w każdym wypadku, ewentualna potrzeba zastosowania kotew jest oceniana każdorazowo w trakcie montażu. W większości przypadków suszarki montuje się na pralkach. Ewentualny demontaż urządzeń zwykle nie powinien powodować żadnych uszkodzeń, ani zniszczeń budynku, czy podłoża na którym były umieszczone urządzenia. Nawet w przypadku mocowania maszyn za pomocą kotew gruntowych powstałe otwory w podłożu mogą być po demontażu bez problemu ponownie wypełnione. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że urządzenia pralnicze po ich zainstalowaniu/montażu nie mogą być uznane za nieruchomość. W konsekwencji do usług instalacji, montażu i serwisu wykonywanych przez podmioty trzecie zastosowanie znajdzie art. 28b ustawy (tj. są to usługi do których nie stosuje się szczególnych zasad ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n). Przy tym, Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w Niemczech i jednocześnie jak ustaliłem nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem, odnosząc się do Państwa wątpliwości, miejsce opodatkowania usług instalacji, montażu i serwisu świadczonych na rzecz Spółki należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy. Tym samym, ww. usługi nie są opodatkowane w Polsce lecz w kraju siedziby usługobiorcy tj. w Niemczech.

Tym samym Spółka (podmiot nieposiadający siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski) nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia usług instalacji, montażu i serwisu od podmiotów trzecich, ponieważ transakcje te nie są objęte zakresem opodatkowania VAT w Polsce. Zatem w przypadku, gdy Spółka otrzyma faktury dokumentujące nabycie na terytorium Polski ww. usług, do których ma zastosowanie art. 28b ustawy z wykazanym podatkiem znajdzie zastosowanie wyłączenie, o którym mowa w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy i tym samym Spółka nie będzie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego od nabywanych przez nią usług.

W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 i 3 należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.