0111-KDIB3-3.4019.28.2026.2.AM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od sprzedaży detalicznej jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek z 28 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął 28 lipca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest spółką akcyjną prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą (…) (dalej również: „Wnioskodawca” lub „Spółka”). Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest detaliczna sprzedaż odzieży, obuwia, galanterii skórzanej oraz akcesoriów (…) na rzecz klientów krajowych oraz zagranicznych.

Sprzedaż prowadzona przez Wnioskodawcę odbywa się za pośrednictwem sklepu internetowego funkcjonującego pod adresem internetowym (…).

Niezależnie od prowadzonej sprzedaży internetowej Wnioskodawca prowadzi również sprzedaż stacjonarną w salonach sprzedaży. Niniejszy wniosek nie dotyczy jednak przychodów osiąganych z tego kanału sprzedaży. Wnioskodawca nie kwestionuje, że przychody uzyskiwane z umów sprzedaży zawieranych w lokalach przedsiębiorstwa stanowią przychody ze sprzedaży detalicznej w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej i podlegają uwzględnieniu przy ustalaniu podstawy opodatkowania tym podatkiem, w tym przy ustalaniu przekroczenia kwoty 17 000 000 zł, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy. Przedmiotem niniejszego wniosku jest wyłącznie ocena skutków podatkowych przychodów osiąganych z umów sprzedaży zawieranych na odległość za pośrednictwem sklepu internetowego.

Zasady funkcjonowania sklepu (…), sposób zawierania umów z klientami oraz prawa i obowiązki stron zostały określone w Regulaminie (…). Regulamin wskazuje, że określa on ogólne warunki umowne sprzedaży realizowanej przez (…) za pośrednictwem sklepu internetowego oraz zasady świadczenia usług drogą elektroniczną przy wykorzystaniu strony internetowej. Jednocześnie akceptacja Regulaminu stanowi warunek złożenia zamówienia przez klienta.

Model sprzedaży stosowany przez Wnioskodawcę opiera się wyłącznie na wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość. Klient zainteresowany nabyciem towaru uzyskuje dostęp do oferty handlowej Spółki za pośrednictwem strony internetowej, gdzie może zapoznać się z opisem produktów, ich zdjęciami, ceną, dostępnymi rozmiarami, składem materiałowym oraz pozostałymi informacjami dotyczącymi oferowanych towarów. Po dokonaniu wyboru produktów klient dodaje je do koszyka, określa ich ilość oraz parametry, wybiera sposób dostawy i płatności, akceptuje Regulamin, a następnie składa zamówienie przy wykorzystaniu funkcjonalności sklepu internetowego.

Regulamin stosowany przez Wnioskodawcę jednoznacznie kwalifikuje zawierane umowy jako umowy sprzedaży na odległość. Już w części definicyjnej wskazano bowiem, że klientem jest osoba składająca zamówienie w sklepie internetowym (…), tj. osoba zawierająca umowę sprzedaży na odległość przy pomocy strony internetowej (...). Ponadto Regulamin stanowi, że zawarcie pomiędzy (…) a klientem umowy sprzedaży produktu następuje za pośrednictwem sklepu internetowego (...) (sprzedaż na odległość) na podstawie zamówienia złożonego przez klienta za pośrednictwem tego sklepu.

Proces zawierania umowy odbywa się w całości przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej. Na żadnym etapie zawierania umowy nie dochodzi do jednoczesnej fizycznej obecności klienta oraz przedstawiciela Wnioskodawcy. Klient nie udaje się do lokalu przedsiębiorstwa w celu zawarcia umowy, nie spotyka się z pracownikiem Spółki, nie prowadzi negocjacji dotyczących warunków sprzedaży ani nie składa oświadczeń woli w obecności przedstawiciela Wnioskodawcy. Cały proces zawarcia umowy odbywa się z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego sklepu internetowego.

Po złożeniu zamówienia następuje etap realizacji zawartej już umowy sprzedaży. W zależności od wyboru klienta Spółka umożliwia dokonanie płatności za pośrednictwem operatorów płatności elektronicznych, kart płatniczych, systemów płatności mobilnych, przelewów bankowych oraz płatności przy odbiorze przesyłki. Wybór sposobu płatności dokonywany jest przez klienta podczas składania zamówienia, natomiast w przypadku płatności elektronicznych klient korzysta z infrastruktury zewnętrznych operatorów płatności. Wybrana metoda płatności pozostaje bez wpływu na sposób zawarcia umowy pomiędzy stronami.

Analogicznie sposób dostawy stanowi wyłącznie element wykonania zawartej wcześniej umowy sprzedaży. Klient dokonuje wyboru sposobu dostawy podczas składania zamówienia, natomiast wydanie towaru następuje z wykorzystaniem profesjonalnych przewoźników lub innych operatorów logistycznych świadczących usługi transportowe. Podmioty te nie uczestniczą w procesie zawierania umowy sprzedaży pomiędzy klientem a Wnioskodawcą, lecz wykonują wyłącznie usługę przewozu zamówionych towarów po zawarciu umowy.

Regulamin Wnioskodawcy przewiduje również możliwość wykonania przez klienta prawa odstąpienia od umowy zawartej na odległość zgodnie z przepisami ustawy o prawach konsumenta. W treści Regulaminu wielokrotnie wskazano, że prawo to dotyczy umowy sprzedaży zawartej za pośrednictwem sklepu internetowego, określanej jako sprzedaż na odległość. Tym samym sam wzorzec umowny stosowany przez Wnioskodawcę konsekwentnie kwalifikuje wszystkie umowy objęte niniejszym wnioskiem jako umowy zawierane na odległość.

Pomimo powyższego modelu sprzedaży Wnioskodawca po wezwaniu (…) ujął przychody osiągane z opisanej działalności przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od sprzedaży detalicznej za 2025 rok. Wnioskodawca uwzględnił te przychody wyłącznie z ostrożności podatkowej, nie rezygnując jednak z prawa do dokonania prawidłowej wykładni przepisów i wystąpienia o interpretację indywidualną.

W związku z dokonaniem ponownej analizy przepisów ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o podatku od sprzedaży detalicznej, uzasadnienia projektu tej ustawy oraz aktualnej praktyki interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Wnioskodawca powziął uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości zastosowanego sposobu rozliczania podatku. W szczególności powstała wątpliwość, czy przychody osiągane z umów zawieranych wyłącznie na odległość mogą zostać uznane za przychody ze sprzedaży detalicznej w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej, a tym samym podlegać opodatkowaniu tym podatkiem.

Pytanie

Czy przychody uzyskiwane przez Wnioskodawcę w 2025 r. z odpłatnego zbywania towarów konsumentom na podstawie umów sprzedaży zawieranych wyłącznie na odległość za pośrednictwem sklepu internetowego, niezależnie od przychodów osiąganych ze sprzedaży stacjonarnej, stanowią przychody ze sprzedaży detalicznej w rozumieniu art. 3 pkt 5 w związku z art. 5 i art. 6 ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej, a w konsekwencji czy powinny być uwzględniane przy ustalaniu podstawy opodatkowania tym podatkiem?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy przychody uzyskiwane w 2025 r. z odpłatnego zbywania towarów konsumentom na podstawie umów sprzedaży zawieranych wyłącznie na odległość za pośrednictwem sklepu internetowego, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, nie stanowią przychodów ze sprzedaży detalicznej w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej. W konsekwencji przychody te nie powinny być uwzględniane ani przy ustalaniu miesięcznej kwoty przychodów ze sprzedaży detalicznej, ani przy obliczaniu nadwyżki tych przychodów ponad kwotę 17 000 000 zł, stanowiącej podstawę opodatkowania zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy.

Zgodnie z art. 5 ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej przedmiotem opodatkowania jest przychód ze sprzedaży detalicznej. Oznacza to, że opodatkowaniu nie podlega każda sprzedaż towarów na rzecz konsumentów, lecz wyłącznie sprzedaż spełniająca wszystkie przesłanki definicji sprzedaży detalicznej zawartej w art. 3 pkt 5 ustawy. Stosownie do tego przepisu przez sprzedaż detaliczną rozumie się odpłatne zbywanie towarów konsumentom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dokonywane w ramach działalności gospodarczej zbywcy, na podstawie umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa albo poza lokalem przedsiębiorstwa, w rozumieniu właściwych przepisów ustawy o prawach konsumenta. Ustawowa definicja nie obejmuje natomiast umów zawieranych na odległość.

Ustawodawca nie posłużył się w art. 3 pkt 5 ustawy ogólnym określeniem obejmującym wszelkie umowy zawierane z konsumentami. Przeciwnie, wskazał zamknięty katalog dwóch sposobów zawarcia umowy, odwołując się odpowiednio do umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa oraz umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa. Jednocześnie pominął odrębną kategorię umów zawieranych na odległość, choć pojęcie to funkcjonuje w tej samej ustawie o prawach konsumenta, do której ustawodawca wyraźnie się odwołał.

Pominięcia tego nie można traktować jako przypadkowego ani uzupełniać w drodze wykładni rozszerzającej. Definicja sprzedaży detalicznej wyznacza zakres przedmiotowy daniny publicznej, dlatego powinna być interpretowana ściśle. Skoro ustawodawca objął zakresem tej definicji umowy zawarte w lokalu oraz poza lokalem przedsiębiorstwa, a nie wymienił umów zawartych na odległość, przychody wynikające z tej ostatniej kategorii umów pozostają poza zakresem opodatkowania.

Umowy objęte niniejszym wnioskiem są zawierane wyłącznie przy wykorzystaniu zorganizowanego systemu sprzedaży na odległość. Klient zapoznaje się z ofertą Wnioskodawcy na stronie internetowej, dokonuje wyboru towarów, akceptuje Regulamin, wybiera sposób płatności i dostawy, a następnie składa zamówienie za pomocą funkcjonalności sklepu internetowego. Regulamin Wnioskodawcy wprost określa klienta jako osobę zawierającą umowę sprzedaży na odległość przy pomocy strony (...) oraz stanowi, że zawarcie umowy sprzedaży odbywa się za pośrednictwem sklepu internetowego na podstawie złożonego zamówienia.

W całym procesie prowadzącym do zawarcia umowy nie występuje jednoczesna fizyczna obecność klienta oraz przedstawiciela Wnioskodawcy. Strony składają oświadczenia woli na odległość, przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego. Tym samym opisywanych umów nie można uznać ani za umowy zawarte w lokalu przedsiębiorstwa, ani za umowy zawarte poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu kategorii wskazanych w art. 3 pkt 5 ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej.

Oceny tej nie zmienia sposób zapłaty za towar. Bez względu na to, czy klient korzysta z płatności elektronicznej, karty, systemu BLIK, przelewu, płatności odroczonej czy płatności za pobraniem, o charakterze umowy decyduje sposób jej zawarcia, a nie chwila lub techniczna metoda spełnienia świadczenia pieniężnego. Zapłata dokonywana przy odbiorze przesyłki stanowi jedynie wykonanie obowiązku wynikającego z umowy zawartej wcześniej na odległość. Nie prowadzi ona do ponownego zawarcia umowy z przewoźnikiem ani do przekształcenia umowy zawartej na odległość w umowę zawartą w lokalu lub poza lokalem przedsiębiorstwa.

Takiego skutku nie wywołuje również wybrany sposób dostawy. Przekazanie towaru przewoźnikowi, doręczenie przesyłki pod wskazany adres, wydanie jej w automacie paczkowym albo w punkcie odbioru są czynnościami następującymi w ramach wykonania zawartej już umowy. Przewoźnik lub operator punktu odbioru nie występuje jako przedstawiciel handlowy Wnioskodawcy uprawniony do składania lub przyjmowania oświadczeń woli dotyczących zawarcia umowy sprzedaży. Samo fizyczne wydanie towaru nie jest zatem równoznaczne z zawarciem umowy.

Na kwalifikację przychodów nie wpływa także okoliczność, że sprzedaż internetowa może podlegać ewidencjonowaniu przy zastosowaniu kasy rejestrującej. Art. 6 ust. 3 ustawy określa sposób ustalania przychodu ze sprzedaży detalicznej, ale nie rozszerza definicji tej sprzedaży. Ewidencja przy zastosowaniu kasy rejestrującej może stanowić podstawę ustalenia wysokości przychodu dopiero wtedy, gdy dana czynność spełnia przesłanki sprzedaży detalicznej określone w art. 3 pkt 5 ustawy. Sam fakt zaewidencjonowania sprzedaży nie powoduje powstania obowiązku podatkowego, jeżeli źródłem przychodu jest umowa zawarta na odległość, niewymieniona w definicji sprzedaży detalicznej.

W konsekwencji przychody z opisanych umów internetowych powinny zostać wyłączone z kalkulacji podatku od sprzedaży detalicznej. Nie powinny one zwiększać miesięcznego przychodu ze sprzedaży detalicznej, nie powinny być uwzględniane przy ustalaniu przekroczenia kwoty 17 000 000 zł i nie powinny tworzyć podstawy opodatkowania wskazanej w art. 6 ust. 1 ustawy. Skoro bowiem określona sprzedaż nie mieści się w definicji sprzedaży detalicznej, uzyskiwane z niej kwoty nie mogą stanowić przychodu ze sprzedaży detalicznej w rozumieniu art. 5 i art. 6 ustawy.

Powyższe dotyczy sprzedaży internetowej dokonanej przez Wnioskodawcę w 2025 r., w ramach której cały proces prowadzący do zawarcia umowy odbywał się na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron. W ocenie Wnioskodawcy uprzednie uwzględnienie przychodów z tych transakcji w podstawie opodatkowania podatkiem od sprzedaży detalicznej nie zmienia ich obiektywnej kwalifikacji prawnej i nie przesądza o istnieniu obowiązku podatkowego.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

1. Wykładnia językowa art. 3 pkt 5 ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej

Punktem wyjścia dla oceny przedstawionego stanu faktycznego jest treść art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o podatku od sprzedaży detalicznej. Przepis ten definiuje pojęcie „sprzedaży detalicznej”, które jednocześnie wyznacza zakres przedmiotowy opodatkowania.

Zgodnie z tym przepisem przez sprzedaż detaliczną rozumie się odpłatne zbywanie towarów konsumentom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dokonywane w ramach działalności gospodarczej zbywcy, na podstawie umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa albo poza lokalem przedsiębiorstwa, w rozumieniu przepisów ustawy o prawach konsumenta.

Już literalna analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że ustawodawca świadomie zdecydował się objąć definicją sprzedaży detalicznej wyłącznie dwa sposoby zawierania umów z konsumentami. Są nimi:

‒    umowa zawarta w lokalu przedsiębiorstwa,

‒    umowa zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa.

Przepis nie zawiera natomiast żadnego odesłania do umów zawieranych na odległość, mimo że pojęcie to funkcjonuje w tym samym akcie prawnym, do którego ustawodawca wyraźnie odsyła.

Nie można zatem przyjąć, że ustawodawca użył pojęć „w lokalu przedsiębiorstwa” oraz „poza lokalem przedsiębiorstwa” jako określeń obejmujących wszystkie możliwe sposoby zawierania umów z konsumentami. Przeciwnie – skoro zdecydował się odwołać do legalnych definicji zawartych w ustawie o prawach konsumenta, należy przyjąć, że świadomie zaakceptował również systematykę tej ustawy, która wyraźnie rozróżnia trzy odrębne rodzaje umów:

‒    umowy zawierane w lokalu przedsiębiorstwa,

‒    umowy zawierane poza lokalem przedsiębiorstwa,

‒    umowy zawierane na odległość.

Nie jest dopuszczalne utożsamianie tych pojęć ani rozszerzanie zakresu jednego z nich na pozostałe. Każda z tych kategorii została zdefiniowana przez ustawodawcę jako odrębny sposób zawarcia umowy, wywołujący określone skutki prawne.

W konsekwencji skoro art. 3 pkt 5 ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej odwołuje się wyłącznie do dwóch pierwszych kategorii, oznacza to, że trzecia kategoria - umowy zawierane na odległość - pozostaje poza zakresem tej definicji.

Wykładnia językowa nie pozostawia w tym zakresie pola do odmiennej interpretacji. W przepisie nie użyto bowiem zwrotów takich jak „w szczególności”, „między innymi”, „w tym” ani żadnego innego sformułowania świadczącego o otwartym charakterze wyliczenia. Przeciwnie, ustawodawca posłużył się spójnikiem „albo”, tworząc zamknięty katalog dwóch rodzajów umów, których zawarcie może skutkować powstaniem sprzedaży detalicznej w rozumieniu ustawy.

Oznacza to, że każda próba objęcia zakresem art. 3 pkt 5 również umów zawieranych na odległość prowadziłaby do niedopuszczalnej wykładni rozszerzającej przepisu prawa podatkowego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz Trybunału Konstytucyjnego wielokrotnie podkreślano, że przepisy określające przedmiot opodatkowania powinny być interpretowane ściśle. Niedopuszczalne jest tworzenie obowiązku podatkowego w drodze wykładni rozszerzającej albo analogii. Zakres opodatkowania musi wynikać jednoznacznie z ustawy, zgodnie z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W niniejszej sprawie ustawodawca nie posłużył się ogólnym pojęciem „umowy zawartej z konsumentem”, lecz wskazał dwa konkretne sposoby zawarcia umowy. Oznacza to, że organ interpretacyjny nie jest uprawniony do rozszerzenia tej definicji na trzeci sposób zawierania umów, którego ustawodawca nie wymienił.

Taka interpretacja prowadziłaby bowiem do objęcia podatkiem przychodów, które nie zostały wskazane w ustawie jako podlegające opodatkowaniu, co pozostawałoby w sprzeczności zarówno z zasadą legalizmu podatkowego, jak i z konstytucyjną zasadą wyłączności ustawy w zakresie nakładania danin publicznych.

W konsekwencji już sama wykładnia językowa art. 3 pkt 5 ustawy prowadzi do jednoznacznego wniosku, że sprzedaż dokonywana na podstawie umów zawieranych na odległość nie mieści się w definicji sprzedaży detalicznej, a osiągane z niej przychody nie mogą stanowić przychodów ze sprzedaży detalicznej podlegających opodatkowaniu podatkiem od sprzedaży detalicznej.

Wykładnia systemowa – znaczenie odesłania do ustawy o prawach konsumenta

Art. 3 pkt 5 ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej nie zawiera autonomicznej definicji pojęć „umowa zawarta w lokalu przedsiębiorstwa” oraz „umowa zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa”. Ustawodawca zdecydował się natomiast na zastosowanie odesłania do przepisów ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta. Oznacza to, że zakres tych pojęć powinien być ustalany wyłącznie na podstawie definicji zawartych w tej ustawie.

Zabieg legislacyjny polegający na zastosowaniu odesłania do innego aktu prawnego nie ma charakteru przypadkowego. Jeżeli ustawodawca odsyła do definicji legalnych zawartych w innym akcie prawnym, należy przyjąć, że akceptuje zarówno znaczenie użytych pojęć, jak również ich wzajemne relacje oraz systematykę przyjętą w tym akcie.

Ustawa o prawach konsumenta posługuje się trzema odrębnymi kategoriami umów zawieranych pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem. Są to:

‒    umowy zawierane w lokalu przedsiębiorstwa,

‒    umowy zawierane poza lokalem przedsiębiorstwa,

‒    umowy zawierane na odległość.

Każda z tych kategorii została przez ustawodawcę zdefiniowana odrębnie i opisuje inny sposób zawarcia umowy. Kategorie te nie nakładają się na siebie ani nie pozostają względem siebie w relacji nadrzędności i podrzędności. Są to trzy równorzędne modele kontraktowania, których wspólną cechą jest jedynie to, że dotyczą stosunków pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem.

Szczególne znaczenie ma fakt, że ustawodawca definiując umowę zawieraną na odległość posłużył się odmiennymi przesłankami niż w przypadku umów zawieranych w lokalu przedsiębiorstwa oraz poza lokalem przedsiębiorstwa. Umowa zawierana na odległość została bowiem oparta na dwóch podstawowych elementach konstrukcyjnych: wykorzystaniu zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość oraz wyłącznym korzystaniu ze środków porozumiewania się na odległość aż do momentu zawarcia umowy.

Natomiast definicje umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa oraz umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa opierają się na kryterium miejsca oraz fizycznej obecności stron podczas składania oświadczeń woli.

Już sama konstrukcja przepisów ustawy o prawach konsumenta wskazuje zatem, że ustawodawca rozróżnia sytuacje, w których strony pozostają w bezpośrednim kontakcie osobistym, od sytuacji, w których kontakt taki w ogóle nie występuje.

Nie można zatem przyjąć, że umowa zawarta na odległość stanowi szczególną postać umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa. Gdyby taka była intencja ustawodawcy, odrębna definicja umowy zawartej na odległość byłaby całkowicie zbędna.

Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do naruszenia podstawowej zasady wykładni systemowej, zgodnie z którą żadnemu przepisowi prawa nie można przypisywać charakteru zbędnego ani pozbawionego normatywnego znaczenia.

Nie można również pominąć faktu, że ustawa o podatku od sprzedaży detalicznej nie odsyła do całej ustawy o prawach konsumenta ani do wszystkich rodzajów umów uregulowanych w tej ustawie. Odesłanie zostało ograniczone wyłącznie do pojęć „umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa” oraz „umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa”.

W rezultacie wykładnia systemowa prowadzi do tego samego wniosku co wykładnia językowa. Skoro ustawa o prawach konsumenta wyraźnie wyróżnia trzy niezależne sposoby zawierania umów, natomiast ustawa o podatku od sprzedaży detalicznej obejmuje wyłącznie dwa z nich, to należy uznać, że umowy zawierane na odległość pozostają poza zakresem definicji sprzedaży detalicznej określonej w art. 3 pkt 5 tej ustawy.

Wykładnia celowościowa

Wynik wykładni językowej oraz systemowej znajduje pełne potwierdzenie również w wykładni celowościowej. Analiza celu ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej prowadzi bowiem do wniosku, że zamiarem ustawodawcy nie było objęcie zakresem opodatkowania wszystkich możliwych form sprzedaży realizowanej na rzecz konsumentów, lecz jedynie tych, które zostały jednoznacznie wskazane w definicji sprzedaży detalicznej.

Należy podkreślić, że przedmiot opodatkowania stanowi jeden z podstawowych elementów konstrukcyjnych każdej daniny publicznej. Zgodnie z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obowiązek podatkowy może zostać nałożony wyłącznie w drodze ustawy, która powinna w sposób jednoznaczny określać wszystkie istotne elementy podatku, w tym przede wszystkim jego przedmiot.

Oznacza to, że zakres opodatkowania nie może być rozszerzany w drodze wykładni. Jeżeli ustawodawca zdecydował się objąć podatkiem jedynie określone kategorie czynności, organ stosujący prawo nie może uzupełniać ustawy o kolejne przypadki tylko dlatego, że z ekonomicznego punktu widzenia są one podobne.

Nie budzi wątpliwości, że sprzedaż prowadzona przez Internet prowadzi do tego samego gospodarczego rezultatu co sprzedaż prowadzona w sklepie stacjonarnym. W obu przypadkach dochodzi bowiem do odpłatnego przeniesienia własności towaru na konsumenta. Nie oznacza to jednak, że obie czynności są tożsame pod względem prawnym.

Przeciwnie, ustawodawca od wielu lat konsekwentnie rozróżnia sprzedaż zawieraną w obecności stron od sprzedaży zawieranej przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość. Rozróżnienie to znajduje odzwierciedlenie nie tylko w ustawie o prawach konsumenta, ale również w licznych przepisach prawa krajowego oraz prawa Unii Europejskiej regulujących prawa konsumentów, obowiązki informacyjne przedsiębiorców oraz zasady wykonywania prawa odstąpienia od umowy.

Nie można zatem twierdzić, że ustawodawca nie dostrzegał istnienia sprzedaży internetowej w chwili uchwalania ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej. W 2016 r. handel elektroniczny był już rozwiniętym kanałem dystrybucji, a obowiązująca od 2014 r. ustawa o prawach konsumenta szczegółowo regulowała zasady zawierania umów na odległość.

Skoro mimo istnienia odrębnej definicji umowy zawieranej na odległość ustawodawca zdecydował się odwołać wyłącznie do umów zawieranych w lokalu przedsiębiorstwa oraz poza lokalem przedsiębiorstwa, należy uznać, że było to działanie świadome i celowe.

Nie można również tracić z pola widzenia, że przepisy prawa podatkowego, zwłaszcza określające zakres przedmiotowy opodatkowania, powinny być interpretowane z zachowaniem szczególnej ostrożności. Rozszerzająca interpretacja przepisów nakładających ciężary publicznoprawne prowadziłaby do naruszenia zasady pewności prawa oraz bezpieczeństwa obrotu gospodarczego.

Przedsiębiorca powinien być w stanie, wyłącznie na podstawie treści ustawy, ustalić, czy określona czynność podlega opodatkowaniu. Jeżeli analiza przepisu prowadzi do wniosku, że ustawodawca wymienił jedynie dwa rodzaje umów, podatnik ma prawo oczekiwać, że niewymieniona trzecia kategoria nie zostanie objęta podatkiem wyłącznie w wyniku późniejszej wykładni organów podatkowych.

Cel ustawy nie może być zatem wykorzystywany do rozszerzenia zakresu opodatkowania ponad granice wyznaczone przez jej jednoznaczne brzmienie. Wykładnia celowościowa może służyć wyłącznie potwierdzeniu rezultatów wykładni językowej i systemowej, nigdy natomiast ich przełamaniu.

W niniejszej sprawie wszystkie zastosowane metody wykładni prowadzą do identycznego rezultatu. Zarówno analiza językowa, analiza systemowa, jak i analiza celu regulacji wskazują, że ustawodawca świadomie ograniczył zakres definicji sprzedaży detalicznej do umów zawieranych w lokalu przedsiębiorstwa oraz poza lokalem przedsiębiorstwa, pozostawiając poza zakresem ustawy umowy zawierane na odległość.

Wykładnia historyczna - uzasadnienie projektu ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej

Prawidłowość przedstawionej przez Wnioskodawcę wykładni znajduje pełne potwierdzenie w materiałach legislacyjnych towarzyszących uchwaleniu ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny oraz orzecznictwa sądów administracyjnych, uzasadnienie projektu ustawy nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego. Może ono jednak służyć ustaleniu celu regulacji oraz rzeczywistej intencji ustawodawcy, zwłaszcza w sytuacji, gdy analizowany przepis zawiera odesłania do innych ustaw lub wymaga ustalenia zakresu pojęć użytych przez ustawodawcę.

W przypadku ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej materiały legislacyjne mają szczególne znaczenie, ponieważ odnoszą się bezpośrednio do zakresu przedmiotowego projektowanego podatku oraz wyjaśniają przyczyny zastosowania definicji sprzedaży detalicznej odwołującej się do ustawy o prawach konsumenta.

W uzasadnieniu projektu ustawy ustawodawca wskazał wprost, że sprzedaż na odległość, w tym sprzedaż internetowa, nie będzie objęta podatkiem od sprzedaży detalicznej.

Stwierdzenie to nie zostało użyte w charakterze przykładu ani komentarza, lecz jako opis zamierzonego zakresu stosowania projektowanych przepisów. Oznacza to, że już na etapie prac legislacyjnych ustawodawca świadomie przesądził, iż sprzedaż realizowana na podstawie umów zawieranych na odległość pozostanie poza zakresem opodatkowania.

Okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie dla wykładni art. 3 pkt 5 ustawy.

Nie można bowiem uznać, że ustawodawca z jednej strony jednoznacznie deklarował wyłączenie sprzedaży internetowej z zakresu podatku, a z drugiej - poprzez użycie pojęć „umowa zawarta w lokalu przedsiębiorstwa” oraz „umowa zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa” miał zamiar objąć podatkiem również sprzedaż zawieraną na odległość.

Takie założenie prowadziłoby do wewnętrznej sprzeczności pomiędzy treścią projektu ustawy a deklarowanym przez projektodawcę celem regulacji.

Przeciwnie, uzasadnienie projektu ustawy stanowi dodatkowe potwierdzenie tego, że odwołanie się w art. 3 pkt 5 wyłącznie do dwóch rodzajów umów nie było przypadkowe. Było ono konsekwencją świadomej decyzji ustawodawcy o wyłączeniu z zakresu podatku sprzedaży internetowej oraz pozostałych umów zawieranych na odległość.

W konsekwencji analiza materiałów legislacyjnych prowadzi do tego samego wniosku, który wynika z literalnego brzmienia ustawy - sprzedaż realizowana na podstawie umów zawieranych na odległość nie została objęta zakresem przedmiotowym podatku od sprzedaży detalicznej, wobec czego przychody osiągane z takich transakcji nie mogą stanowić przychodów ze sprzedaży detalicznej w rozumieniu art. 5 ustawy.

Analiza przepisów ustawy o prawach konsumenta

Art. 3 pkt 5 ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej nie zawiera samodzielnej definicji pojęć „umowa zawarta w lokalu przedsiębiorstwa” oraz „umowa zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa”. Przepis ten odsyła wprost do ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta. W konsekwencji zakres znaczeniowy tych pojęć może zostać ustalony wyłącznie poprzez analizę definicji zawartych w tej ustawie.

Jest to odesłanie do definicji legalnych, a więc definicji, które mają charakter wiążący. Organ dokonujący interpretacji przepisów ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej nie jest uprawniony do nadawania tym pojęciom odmiennego znaczenia ani do ich modyfikowania poprzez odwołanie do potocznego rozumienia użytych zwrotów.

Ustawa o prawach konsumenta w sposób jednoznaczny wyróżnia trzy odrębne sposoby zawierania umów pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem.

Pierwszym z nich jest umowa zawarta w lokalu przedsiębiorstwa. Jest to klasyczny model sprzedaży, w którym konsument znajduje się w miejscu prowadzenia działalności przedsiębiorcy, zapoznaje się z ofertą i składa oświadczenie woli w obecności przedsiębiorcy lub jego przedstawiciela.

Drugą kategorię stanowią umowy zawierane poza lokalem przedsiębiorstwa. Ich wspólną cechą jest również jednoczesna fizyczna obecność przedsiębiorcy oraz konsumenta, jednak zawarcie umowy następuje poza miejscem prowadzenia działalności przedsiębiorcy, przykładowo podczas wizyty przedstawiciela handlowego u klienta, na pokazie handlowym, podczas prezentacji produktów lub w innym miejscu, które nie stanowi lokalu przedsiębiorstwa.

Trzecim, całkowicie odrębnym sposobem kontraktowania są umowy zawierane na odległość.

Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o prawach konsumenta przez umowę zawartą na odległość rozumie się umowę zawartą z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość aż do chwili zawarcia umowy.

Analiza tej definicji prowadzi do wniosku, że ustawodawca wskazał cztery przesłanki, które muszą zostać spełnione łącznie.

Po pierwsze, przedsiębiorca musi wykorzystywać zorganizowany system zawierania umów na odległość.

Po drugie, strony nie mogą pozostawać w jednoczesnej fizycznej obecności.

Po trzecie, cały proces prowadzący do zawarcia umowy musi odbywać się przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość.

Po czwarte, wykorzystanie tych środków musi trwać aż do chwili zawarcia umowy.

Każda z powyższych przesłanek występuje w modelu sprzedaży stosowanym przez Wnioskodawcę.

Spółka prowadzi profesjonalny sklep internetowy będący zorganizowanym systemem zawierania umów na odległość. Cały proces sprzedaży został zautomatyzowany i odbywa się przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego. Klient zapoznaje się z ofertą, wybiera towary, akceptuje Regulamin, wskazuje sposób płatności oraz dostawy, a następnie składa zamówienie przy wykorzystaniu funkcjonalności sklepu internetowego. Żaden z tych etapów nie wymaga osobistego kontaktu z przedstawicielem Spółki.

Również druga przesłanka jest spełniona w sposób oczywisty. Między klientem a Wnioskodawcą nie dochodzi do jednoczesnej fizycznej obecności podczas zawierania umowy. Klient może znajdować się w dowolnym miejscu na terytorium Polski lub poza jej granicami, natomiast pracownicy Wnioskodawcy wykonują swoje obowiązki w centrum logistycznym lub biurze Spółki. Strony nie spotykają się w celu złożenia oświadczeń woli.

Spełniona jest również trzecia przesłanka. Cały proces zawarcia umowy odbywa się z wykorzystaniem środków porozumiewania się na odległość, w szczególności strony internetowej sklepu internetowego, sieci Internet oraz urządzenia końcowego wykorzystywanego przez klienta.

Nie budzi także wątpliwości spełnienie ostatniej przesłanki. Środki porozumiewania się na odległość wykorzystywane są aż do chwili zawarcia umowy. Dopiero po jej zawarciu rozpoczyna się etap wykonania zobowiązania, obejmujący przygotowanie towaru do wysyłki, przekazanie go przewoźnikowi oraz jego doręczenie klientowi.

Ma to fundamentalne znaczenie dla oceny niniejszej sprawy.

Ustawa o prawach konsumenta wyraźnie oddziela moment zawarcia umowy od etapu jej wykonania. Wydanie towaru, jego transport, odbiór przesyłki czy dokonanie płatności nie stanowią elementów procesu zawierania umowy, lecz są czynnościami wykonywanymi już po jej skutecznym zawarciu.

W konsekwencji nie można twierdzić, że późniejszy odbiór przesyłki od kuriera, odbiór w punkcie odbioru lub dokonanie płatności przy odbiorze powodują zmianę charakteru prawnego umowy zawartej wcześniej na odległość. Charakter umowy oceniany jest bowiem według okoliczności istniejących w chwili jej zawarcia, a nie według sposobu wykonania wynikających z niej obowiązków.

W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że wszystkie umowy zawierane przez Wnioskodawcę za pośrednictwem sklepu internetowego stanowią umowy zawierane na odległość w rozumieniu ustawy o prawach konsumenta. Skoro natomiast art. 3 pkt 5 ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej nie obejmuje tej kategorii umów, przychody uzyskiwane z ich wykonania nie mogą zostać uznane za przychody ze sprzedaży detalicznej podlegające opodatkowaniu.

Analiza Regulaminu sklepu internetowego Wnioskodawcy

Prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy znajduje dodatkowe potwierdzenie w treści Regulaminu (…), który stanowi wzorzec umowny stosowany przy zawieraniu wszystkich umów objętych niniejszym wnioskiem.

Regulamin ten nie pozostawia wątpliwości co do charakteru prawnego zawieranych umów. Już w części definicyjnej wskazano, że przez Klienta należy rozumieć osobę składającą zamówienie w sklepie internetowym, tj. osobę zawierającą umowę sprzedaży na odległość przy pomocy strony internetowej (…). Tym samym sam Wnioskodawca, konstruując wzorzec umowny zgodny z przepisami ustawy o prawach konsumenta, kwalifikuje zawierane umowy jako umowy zawierane na odległość.

Regulamin nie posługuje się pojęciem sprzedaży stacjonarnej, sprzedaży w lokalu przedsiębiorstwa ani sprzedaży poza lokalem przedsiębiorstwa. Wręcz przeciwnie - konsekwentnie odwołuje się do modelu sprzedaży realizowanej za pośrednictwem sklepu internetowego.

W dalszej części Regulaminu wskazano, że zawarcie pomiędzy (…) a Klientem umowy sprzedaży produktu następuje za pośrednictwem sklepu internetowego (...) (sprzedaż na odległość) na podstawie zamówienia złożonego przez Klienta. Jest to jednoznaczne określenie momentu oraz sposobu zawarcia umowy. Wzorzec umowny nie pozostawia miejsca na przyjęcie, że do zawarcia umowy dochodzi dopiero podczas wydania przesyłki lub w chwili odbioru towaru przez klienta.

Na szczególną uwagę zasługuje również sposób ukształtowania procesu zakupowego. Z treści Regulaminu wynika, że klient samodzielnie dokonuje wyboru towarów, określa ich parametry, wybiera sposób dostawy i płatności, a następnie składa zamówienie poprzez wykorzystanie odpowiedniej funkcjonalności sklepu internetowego. Wszystkie czynności prowadzące do zawarcia umowy wykonywane są przy użyciu środków porozumiewania się na odległość, bez osobistego kontaktu z przedstawicielem Wnioskodawcy.

Istotne znaczenie ma również okoliczność, że Regulamin przewiduje obowiązek zaakceptowania jego treści przed złożeniem zamówienia. Oznacza to, że klient jeszcze przed zawarciem umowy potwierdza znajomość zasad sprzedaży oraz składa oświadczenie woli o związaniu postanowieniami wzorca umownego. Całość procesu odbywa się zatem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość.

Regulamin określa także moment przejścia do etapu wykonania umowy. Dopiero po skutecznym złożeniu zamówienia rozpoczyna się proces jego realizacji obejmujący przygotowanie towaru do wysyłki, przekazanie go przewoźnikowi oraz doręczenie klientowi. Czynności te mają charakter wyłącznie wykonawczy i następują po zawarciu umowy sprzedaży.

Powyższe znajduje potwierdzenie również w postanowieniach dotyczących prawa odstąpienia od umowy. Regulamin konsekwentnie wskazuje, że uprawnienie to przysługuje w odniesieniu do umowy sprzedaży zawartej za pośrednictwem sklepu internetowego (sprzedaż na odległość). Tym samym również na etapie wykonywania praw konsumenta Wnioskodawca posługuje się wyłącznie kwalifikacją właściwą dla umów zawieranych na odległość.

Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że Regulamin został opracowany w celu zapewnienia zgodności działalności Wnioskodawcy z przepisami ustawy o prawach konsumenta. Oznacza to, że kwalifikacja zawieranych umów jako umów na odległość nie stanowi przyjętej przez Spółkę dowolnej terminologii, lecz jest konsekwencją zastosowania definicji legalnej wynikającej z tej ustawy.

W ocenie Wnioskodawcy treść Regulaminu stanowi zatem dodatkowy dowód potwierdzający, że wszystkie umowy objęte niniejszym wnioskiem są zawierane wyłącznie na odległość. Skoro sama ustawa o podatku od sprzedaży detalicznej obejmuje wyłącznie umowy zawarte w lokalu przedsiębiorstwa oraz poza lokalem przedsiębiorstwa, brak jest podstaw prawnych do uznania, że przychody osiągane z realizacji umów zawieranych zgodnie z opisanym Regulaminem stanowią przychody ze sprzedaży detalicznej podlegające opodatkowaniu.

Moment zawarcia umowy a moment jej wykonania

Dla prawidłowej oceny przedstawionego stanu faktycznego konieczne jest odróżnienie momentu zawarcia umowy sprzedaży od czynności podejmowanych przez strony w celu jej wykonania.

Pojęcia te nie są tożsame i wywołują odmienne skutki prawne.

Do zawarcia umowy dochodzi w chwili złożenia zgodnych oświadczeń woli przez strony stosunku prawnego. Natomiast wykonanie umowy obejmuje realizację obowiązków wynikających z wcześniej zawartego stosunku zobowiązaniowego, w szczególności zapłatę ceny, przygotowanie towaru do wydania, jego wydanie, transport oraz przeniesienie posiadania na nabywcę.

Rozróżnienie to ma fundamentalne znaczenie dla stosowania art. 3 pkt 5 ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej.

Przepis ten odwołuje się bowiem wyłącznie do sposobu zawarcia umowy, a nie do sposobu jej wykonania.

O charakterze prawnym transakcji decyduje moment zawarcia umowy, tj. chwila powstania stosunku zobowiązaniowego pomiędzy stronami. To właśnie w tym momencie dochodzi do uzgodnienia wszystkich istotnych elementów umowy sprzedaży, w szczególności stron umowy, przedmiotu sprzedaży, ceny, sposobu zapłaty oraz sposobu realizacji zamówienia. Późniejsze czynności związane z przygotowaniem towaru do wydania, jego transportem, odbiorem przez klienta czy zapłatą ceny stanowią wyłącznie wykonanie wcześniej zawartej umowy. Nie prowadzą one do powstania nowego stosunku prawnego ani do zmiany charakteru prawnego umowy zawartej uprzednio na odległość.

Przedmiotem oceny nie jest zatem miejsce odbioru towaru, sposób jego doręczenia ani moment dokonania zapłaty, lecz wyłącznie sposób, w jaki doszło do złożenia oświadczeń woli prowadzących do zawarcia umowy sprzedaży.

W modelu stosowanym przez Wnioskodawcę wszystkie elementy konieczne do zawarcia umowy występują jeszcze przed rozpoczęciem procesu logistycznego.

Klient zapoznaje się z ofertą handlową, wybiera towary, określa ich parametry, wybiera sposób dostawy i płatności, akceptuje Regulamin oraz składa zamówienie za pośrednictwem sklepu internetowego. Dopiero po zakończeniu tego procesu dochodzi do realizacji zamówienia przez Wnioskodawcę.

Przygotowanie przesyłki, przekazanie jej przewoźnikowi oraz doręczenie klientowi stanowią już wykonanie zobowiązania wynikającego z wcześniej zawartej umowy.

Nie prowadzą natomiast do ponownego zawarcia umowy ani do zmiany jej charakteru prawnego.

Odmienne stanowisko prowadziłoby do niedopuszczalnego utożsamienia dwóch całkowicie różnych instytucji prawa cywilnego - zawarcia umowy oraz wykonania zobowiązania.

Również sposób zapłaty nie wpływa na ocenę momentu zawarcia umowy.

Jeżeli klient dokonuje zapłaty z wykorzystaniem operatora płatności elektronicznych, obowiązek zapłaty wykonywany jest już po zawarciu umowy.

Analogicznie należy ocenić płatność kartą płatniczą, przelewem bankowym, systemem (…), płatnością odroczoną lub innym instrumentem płatniczym.

Także w przypadku przesyłek pobraniowych zapłata następuje w wykonaniu wcześniej zawartej umowy sprzedaży.

Przewoźnik odbierający należność od klienta nie uczestniczy w zawarciu umowy. Nie składa oświadczenia woli w imieniu Wnioskodawcy, nie prowadzi negocjacji z klientem ani nie posiada kompetencji do zmiany warunków umowy. Wykonuje wyłącznie czynność techniczną polegającą na pobraniu należności wynikającej z istniejącego już stosunku zobowiązaniowego.

Nie można zatem przyjąć, że zapłata przy odbiorze przesyłki powoduje zawarcie umowy poza lokalem przedsiębiorstwa.

Do identycznych wniosków prowadzi analiza sposobu wydania towaru.

Kurier doręczający przesyłkę nie jest stroną umowy sprzedaży. Nie reprezentuje przedsiębiorcy w zakresie składania oświadczeń woli dotyczących zawarcia umowy. Nie posiada również uprawnienia do ustalania ceny, zmiany przedmiotu świadczenia, przyjmowania nowych zamówień ani negocjowania warunków sprzedaży.

Jego rola ogranicza się wyłącznie do wykonania usługi przewozu rzeczy.

Analogicznie należy ocenić sytuację, w której klient wybiera odbiór zamówienia w salonie sprzedaży lub innym punkcie odbioru wskazanym przez Wnioskodawcę. Sam fakt wydania przesyłki w takim miejscu nie oznacza, że umowa sprzedaży zostaje zawarta w lokalu przedsiębiorstwa. Pracownicy salonu lub punktu odbioru nie uczestniczą bowiem w procesie zawierania umowy sprzedaży, lecz wyłącznie w wykonaniu wcześniej zawartego stosunku zobowiązaniowego. W szczególności nie są uprawnieni do przyjmowania oferty klienta, zawierania umów sprzedaży, ustalania ceny, negocjowania warunków transakcji, wyboru lub zamiany towaru, modyfikowania treści zamówienia ani podejmowania decyzji o zawarciu umowy w imieniu Wnioskodawcy. Nie wystawiają również dokumentu sprzedaży jako elementu procesu kontraktowania. Ich czynności mają wyłącznie charakter techniczny i logistyczny, polegający na wydaniu towaru objętego wcześniej zawartą umową sprzedaży na odległość.

Oznacza to, że żaden z pracowników uczestniczących na etapie realizacji zamówienia nie posiada kompetencji do złożenia ani przyjęcia oświadczenia woli prowadzącego do zawarcia umowy sprzedaży. Umowa została bowiem skutecznie zawarta wcześniej, z chwilą złożenia zgodnych oświadczeń woli przez strony przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość.

Sytuacja taka występuje również w przypadku odbioru przesyłki w automacie paczkowym lub punkcie odbioru. Podmioty udostępniające infrastrukturę logistyczną realizują wyłącznie usługę wydania przesyłki. Nie uczestniczą natomiast w procesie kontraktowania pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem.

Również moment przejścia własności towaru pozostaje bez znaczenia dla oceny charakteru zawartej umowy.

Prawo cywilne wyraźnie odróżnia chwilę zawarcia umowy od chwili przejścia własności rzeczy, wydania rzeczy oraz spełnienia świadczenia pieniężnego. Poszczególne momenty mogą następować jednocześnie albo w różnym czasie, jednak nie wpływa to na sposób zawarcia umowy.

W konsekwencji wszelkie czynności wykonywane po skutecznym złożeniu oświadczeń woli przez strony należy traktować wyłącznie jako realizację wcześniej zawartego stosunku prawnego.

Nie mogą one prowadzić do zmiany kwalifikacji prawnej umowy zawartej na odległość w umowę zawartą w lokalu przedsiębiorstwa albo poza lokalem przedsiębiorstwa.

Dlatego dla potrzeb stosowania art. 3 pkt 5 ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej decydujące znaczenie ma wyłącznie sposób zawarcia umowy. Skoro w przypadku Wnioskodawcy wszystkie umowy objęte niniejszym wnioskiem zawierane są przy wykorzystaniu zorganizowanego systemu sprzedaży internetowej, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron i z wyłącznym wykorzystaniem środków porozumiewania się na odległość, to należy uznać, że stanowią one umowy zawierane na odległość. Późniejsze czynności związane z wykonaniem tych umów nie mogą prowadzić do zmiany ich kwalifikacji prawnej ani do objęcia osiąganych z nich przychodów podatkiem od sprzedaży detalicznej.

Znaczenie utrwalającej się praktyki interpretacyjnej - interpretacja indywidualna z dnia 18 kwietnia 2025 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4019.7.2025.2.AM

Stanowisko przedstawione przez Wnioskodawcę znajduje potwierdzenie w aktualnej praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w szczególności w interpretacji indywidualnej z dnia 18 kwietnia 2025 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4019.7.2025.2.AM.

W przywołanej interpretacji organ dokonał szczegółowej analizy art. 3 pkt 5 ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej, odnosząc go do definicji zawartych w ustawie o prawach konsumenta. W wyniku tej analizy Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej jednoznacznie stwierdził, że definicja sprzedaży detalicznej nie obejmuje umów zawieranych na odległość.

Organ wskazał, że ustawodawca, konstruując definicję sprzedaży detalicznej, odwołał się wyłącznie do umów zawartych w lokalu przedsiębiorstwa oraz poza lokalem przedsiębiorstwa, pomijając trzecią kategorię umów przewidzianą w ustawie o prawach konsumenta, tj. umowy zawierane na odległość.

W uzasadnieniu interpretacji Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zwrócił uwagę, że umowy zawierane na odległość stanowią odrębną kategorię prawną i nie mogą być utożsamiane ani z umowami zawieranymi w lokalu przedsiębiorstwa, ani z umowami zawieranymi poza lokalem przedsiębiorstwa. Organ podkreślił również, że warunkiem uznania danej czynności za sprzedaż detaliczną jest spełnienie wszystkich przesłanek określonych w art. 3 pkt 5 ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaakcentował ponadto, że definicja sprzedaży detalicznej ma charakter zamknięty i nie może być rozszerzana w drodze wykładni. Skoro ustawodawca świadomie wskazał wyłącznie dwa sposoby zawarcia umowy, brak jest podstaw prawnych do obejmowania podatkiem również sprzedaży realizowanej na podstawie umów zawieranych na odległość.

Szczególnie istotnym elementem argumentacji przedstawionej w tej interpretacji było również rozróżnienie pomiędzy momentem zawarcia umowy a czynnościami wykonywanymi po jej zawarciu. Organ wskazał, że sposób wydania towaru, jego odbioru przez klienta czy dokonania zapłaty pozostaje irrelewantny dla oceny, czy dana umowa została zawarta na odległość. Decydujące znaczenie ma wyłącznie sposób złożenia oświadczeń woli prowadzących do zawarcia umowy.

Stanowisko to pozostaje w pełni aktualne również w odniesieniu do stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę.

Model sprzedaży prowadzony przez Wnioskodawcę odpowiada bowiem modelowi analizowanemu przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. We wszystkich przypadkach klient składa zamówienie przy wykorzystaniu sklepu internetowego, strony nie pozostają w jednoczesnej fizycznej obecności, a cały proces prowadzący do zawarcia umowy odbywa się przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość.

Nie występują zatem żadne okoliczności, które uzasadniałyby odmienne zastosowanie przepisów ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej.

Co więcej, przyjęcie odmiennego stanowiska w niniejszej sprawie prowadziłoby do naruszenia konstytucyjnej zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasady jednolitości stosowania prawa przez organy administracji publicznej.

Podatnik ma bowiem prawo oczekiwać, że identyczne przepisy będą interpretowane w jednakowy sposób wobec podmiotów znajdujących się w analogicznej sytuacji faktycznej i prawnej. Odejście od stanowiska przedstawionego w interpretacji z dnia 18 kwietnia 2025 r. wymagałoby wskazania istotnych różnic pomiędzy stanem faktycznym będącym przedmiotem tamtej interpretacji a stanem faktycznym przedstawionym przez Wnioskodawcę.

W ocenie Wnioskodawcy takie różnice nie występują.

Przeciwnie, zarówno sposób zawierania umów, jak i charakter prowadzonej sprzedaży odpowiadają modelowi sprzedaży internetowej analizowanemu przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 18 kwietnia 2025 r.

W konsekwencji należy uznać, że argumentacja przedstawiona w powołanej interpretacji znajduje pełne zastosowanie również w niniejszej sprawie i przemawia za potwierdzeniem stanowiska Wnioskodawcy, zgodnie z którym przychody osiągane z umów zawieranych na odległość nie stanowią przychodów ze sprzedaży detalicznej w rozumieniu ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej.

Stanowisko prezentowane przez Wnioskodawcę pozostaje zatem zgodne zarówno z literalnym brzmieniem przepisów, celem ustawy, materiałami legislacyjnymi, jak i jednolitą linią interpretacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

Konkluzja

Przeprowadzona analiza prowadzi do jednoznacznego wniosku, że przychody osiągane przez Wnioskodawcę z tytułu sprzedaży towarów za pośrednictwem sklepu internetowego (…) nie stanowią przychodów ze sprzedaży detalicznej w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o podatku od sprzedaży detalicznej.

Po pierwsze, wykładnia językowa art. 3 pkt 5 ustawy prowadzi do wniosku, że ustawodawca objął zakresem definicji sprzedaży detalicznej wyłącznie umowy zawarte w lokalu przedsiębiorstwa oraz umowy zawarte poza lokalem przedsiębiorstwa. Przepis ten nie obejmuje umów zawieranych na odległość.

Po drugie, wykładnia systemowa potwierdza, że ustawodawca świadomie odwołał się do definicji legalnych zawartych w ustawie o prawach konsumenta, która wyraźnie rozróżnia trzy odrębne sposoby zawierania umów: w lokalu przedsiębiorstwa, poza lokalem przedsiębiorstwa oraz na odległość. Skoro w ustawie o podatku od sprzedaży detalicznej wymieniono wyłącznie dwie pierwsze kategorie, nie istnieją podstawy prawne do objęcia podatkiem również trzeciej z nich.

Po trzecie, wykładnia historyczna jednoznacznie potwierdza, że zamiarem ustawodawcy było pozostawienie sprzedaży internetowej poza zakresem opodatkowania podatkiem od sprzedaży detalicznej. Znajduje to odzwierciedlenie w uzasadnieniu projektu ustawy, w którym wprost wskazano, że sprzedaż na odległość, w tym sprzedaż internetowa, nie będzie objęta tym podatkiem.

Po czwarte, analiza modelu sprzedaży stosowanego przez Wnioskodawcę oraz postanowień Regulaminu sklepu internetowego prowadzi do jednoznacznego wniosku, że wszystkie umowy objęte niniejszym wnioskiem zawierane są wyłącznie na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron oraz z wykorzystaniem środków porozumiewania się na odległość.

Po piąte, późniejsze czynności związane z wykonaniem zawartej umowy, takie jak przygotowanie towaru do wysyłki, przekazanie go przewoźnikowi, doręczenie przesyłki, odbiór towaru przez klienta czy dokonanie zapłaty, nie wpływają na sposób zawarcia umowy i nie mogą prowadzić do zmiany jej kwalifikacji prawnej z umowy zawartej na odległość na umowę zawartą w lokalu przedsiębiorstwa lub poza lokalem przedsiębiorstwa.

Po szóste, przedstawiona wykładnia znajduje potwierdzenie w aktualnej praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w szczególności w interpretacji indywidualnej z dnia 18 kwietnia 2025 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4019.7.2025.2.AM, w której organ przyjął, że umowy zawierane na odległość nie mieszczą się w definicji sprzedaży detalicznej określonej w art. 3 pkt 5 ustawy.

W konsekwencji należy uznać, że przychody uzyskiwane przez Wnioskodawcę z tytułu sprzedaży realizowanej za pośrednictwem sklepu internetowego nie stanowią przychodów ze sprzedaży detalicznej, o których mowa w art. 5 ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej, a tym samym nie podlegają uwzględnieniu przy ustalaniu podstawy opodatkowania tym podatkiem.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz zaprezentowaną argumentację, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie, że przychody osiągane z umów sprzedaży zawieranych wyłącznie na odległość za pośrednictwem sklepu internetowego nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od sprzedaży detalicznej i nie powinny być uwzględniane przy ustalaniu podstawy opodatkowania na gruncie ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o podatku od sprzedaży detalicznej.

Nawet gdyby organ uznał, że art. 3 pkt 5 ustawy może budzić wątpliwości interpretacyjne, zgodnie z art. 2a Ordynacji podatkowej niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego powinny być rozstrzygane na korzyść podatnika.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o podatku od sprzedaży detalicznej (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 148; dalej jako: „ustawa”):

Jak stanowi art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1796, ze zm.; dalej jako „ustawa o prawach konsumenta”):

W świetle art. 2 pkt 3 ustawy o prawach konsumenta:

Zatem opodatkowaniu podlega sprzedaż dokonana na podstawie umów zawartych w lokalu oraz poza nim, przy czym konieczna jest fizyczna obecność stron przynajmniej na etapie złożenia oferty, która inicjuje zawarcie umowy.

W myśl art. 4 ustawy:

Jak stanowi art. 5 ustawy:

Jak wynika z cytowanych przepisów, podatnikiem podatku od sprzedaży detalicznej (dalej zwanym podatkiem) jest podmiot (osoba fizyczna, osoba prawna, spółka cywilna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej) dokonujący - na terytorium Polski odpłatnego zbywania rzeczy ruchomych lub ich części na rzecz osób fizycznych (bez związku z prowadzoną przez nie działalnością gospodarczą jeżeli takową prowadzą) oraz rolnikom ryczałtowym w rozumieniu ustawy o VAT.

Zatem, już na wstępie, można stwierdzić, że nie podlega opodatkowaniu podatkiem od sprzedaży detalicznej sprzedaż usług.

W świetle art. 6 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 6 ust. 2 ustawy:

Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy:

W myśl art. 6 ust. 4 ustawy:

Z ww. przepisów wynika, że podstawą opodatkowania podatkiem od sprzedaży detalicznej jest nadwyżka - ponad kwotę 17 000 000 zł w danym miesiącu - przychodów ze sprzedaży towarów uznanej za sprzedaż detaliczną w rozumieniu ustawy, zaewidencjonowana przy pomocy kas rejestrujących oraz obrotu niezaewidencjonowanego zgodnie ze zwolnieniem przewidzianym w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz.U. z 2024 r., poz. 1902).

Należy zauważyć, że aby dany przychód ze sprzedaży był opodatkowany podatkiem od sprzedaży detalicznej, konieczne jest aby łącznie były spełnione następujące warunki:

1.  zbycie musi być dokonywana na rzecz określonej grupy podmiotów (konsumentów),

2.  zbycie winno następować w ramach działalności gospodarczej (w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT) zbywcy,

3.  zbycie musi mieć charakter odpłatny oraz musi mieć miejsce na podstawie umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa lub poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy o prawach konsumenta,

4.  przedmiotem zbycia muszą być towary (w rozumieniu ustawy).

Zatem, aby móc rozstrzygnąć czy dana działalność podlega opodatkowaniu podatkiem, konieczne jest ustalenie, czy są spełnione ww. warunki.

Pod pojęciem konsumenta rozumieć się osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej oraz prowadzącą działalność gospodarczą, nabywającą towary bez związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, a także rolnika ryczałtowego.

Pojęcie rolnika ryczałtowego określono przez odesłanie do definicji zawartej w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775, ze zm.), zgodnie z którą:

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że przedmiotem opodatkowania podatkiem może być przychód ze sprzedaży towarów na rzecz podmiotów:

‒    nie będących przedsiębiorcami,

‒    będących przedsiębiorcami lecz nabycie to nie jest związane z ich działalności gospodarczą,

‒    rolników ryczałtowych.

Przy czym, aby takie zbycie stanowiło sprzedaż detaliczną w rozumieniu ustawy - a tym samym przychód z takiej sprzedaży podlegał opodatkowaniu podatkiem - konieczne jest, aby miało ono miejsce w Polsce, na podstawie umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta, albo poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta.

Zatem opodatkowaniu podlega sprzedaż dokonana na podstawie umów zawartych w lokalu oraz poza nim, przy czym konieczna jest fizyczna obecność stron przynajmniej na etapie złożenia oferty, która inicjuje zawarcie umowy.

Warto zauważyć, że lokalem przedsiębiorstwa jest też miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez pełnomocnika lub zastępcę pośredniego przedsiębiorcy, przy czym bez znaczenia jest tytuł prawny (własność, wynajem, dzierżawa), na podstawie którego sprzedawca korzysta z lokalu oraz to, czy w ogóle korzysta z danego lokalu na podstawie prawnej. Natomiast nie podlega opodatkowaniu sprzedaż na odległość (m.in. przez Internet, telefon).

Z przestawionego przez Państwa we wniosku opisu sprawy wynika, że będąca przedmiotem prowadzonej przez Państwa działalności sprzedaż detaliczna odzieży obuwia, galanterii skórzanej oraz akcesoriów (…) na rzecz klientów krajowych oraz zagranicznych odbywa się za pośrednictwem sklepu internetowego oraz w ramach sprzedaży stacjonarnej w salonach sprzedaży, przy czym Państwa wątpliwości dotyczą wyłącznie sprzedaży prowadzonej za pośrednictwem strony internetowej.

Wskazali Państwo, że zasady funkcjonowania Państwa sklepu internetowego, sposób zawierania umów z klientami oraz prawa i obowiązki stron zostały określone w Regulaminie (…). Regulamin wskazuje, że określa on ogólne warunki umowne sprzedaży realizowanej przez Państwa za pośrednictwem sklepu internetowego oraz zasady świadczenia usług drogą elektroniczną przy wykorzystaniu strony internetowej. Jednocześnie akceptacja Regulaminu stanowi warunek złożenia zamówienia przez klienta.

Z okoliczności sprawy wynika, że stosowany przez Państwa model sprzedaży w przypadku działalności prowadzonej za pośrednictwem sklepu internetowego opiera się wyłącznie na wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość. Klient zainteresowany nabyciem towaru uzyskuje dostęp do Państwa oferty handlowej za pośrednictwem strony internetowej, gdzie może zapoznać się z opisem produktów, ich zdjęciami, ceną, dostępnymi rozmiarami, składem materiałowym oraz pozostałymi informacjami dotyczącymi oferowanych towarów. Po dokonaniu wyboru produktów klient dodaje je do koszyka, określa ich ilość oraz parametry, wybiera sposób dostawy i płatności, akceptuje Regulamin, a następnie składa zamówienie przy wykorzystaniu funkcjonalności sklepu internetowego. Wskazali Państwo jednocześnie, że Regulamin sklepu internetowego stanowi, że zawarcie pomiędzy Państwem a klientem umowy sprzedaży produktu następuje za pośrednictwem sklepu internetowego (sprzedaż na odległość) na podstawie zamówienia złożonego przez klienta za pośrednictwem tego sklepu.

Zgodnie z opisem stanu faktycznego, proces zawierania umowy odbywa się w całości przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej. Na żadnym etapie zawierania umowy nie dochodzi do jednoczesnej fizycznej obecności klienta oraz Państwa przedstawiciela. Klient nie udaje się do lokalu przedsiębiorstwa w celu zawarcia umowy, nie spotyka się z Państwa pracownikiem, nie prowadzi negocjacji dotyczących warunków sprzedaży ani nie składa oświadczeń woli w obecności Państwa przedstawiciela. Cały proces zawarcia umowy odbywa się z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego sklepu internetowego.

Po złożeniu zamówienia następuje etap realizacji zawartej już umowy sprzedaży. W zależności od wyboru klienta umożliwiają Państwo dokonanie płatności za pośrednictwem operatorów płatności elektronicznych, kart płatniczych, systemów płatności mobilnych, przelewów bankowych oraz płatności przy odbiorze przesyłki. Wybór sposobu płatności dokonywany jest przez klienta podczas składania zamówienia, natomiast w przypadku płatności elektronicznych klient korzysta z infrastruktury zewnętrznych operatorów płatności. Wybrana metoda płatności pozostaje jednak bez wpływu na sposób zawarcia umowy pomiędzy stronami.

Analogicznie sposób dostawy stanowi wyłącznie element wykonania zawartej wcześniej umowy sprzedaży. Klient dokonuje wyboru sposobu dostawy podczas składania zamówienia, natomiast wydanie towaru następuje z wykorzystaniem profesjonalnych przewoźników lub innych operatorów logistycznych świadczących usługi transportowe. Podmioty te nie uczestniczą w procesie zawierania umowy sprzedaży pomiędzy klientem a Państwem, lecz wykonują wyłącznie usługę przewozu zamówionych towarów po zawarciu umowy.

Regulamin Państwa sklepu internetowego przewiduje również możliwość wykonania przez klienta prawa odstąpienia od umowy zawartej na odległość zgodnie z przepisami ustawy o prawach konsumenta. W treści Regulaminu wielokrotnie wskazano, że prawo to dotyczy umowy sprzedaży zawartej za pośrednictwem sklepu internetowego, określanej jako sprzedaż na odległość. Tym samym sam wzorzec umowny stosowany przez Państwa konsekwentnie kwalifikuje wszystkie umowy objęte niniejszym wnioskiem jako umowy zawierane na odległość.

Państwa wątpliwości dotyczą uznania czy przychody uzyskiwane przez Państwa w 2025 r. z odpłatnego zbywania towarów konsumentom na podstawie umów sprzedaży zawieranych wyłącznie na odległość za pośrednictwem sklepu internetowego, niezależnie od przychodów osiąganych ze sprzedaży stacjonarnej, stanowią przychody ze sprzedaży detalicznej w rozumieniu art. 3 pkt 5 w związku z art. 5 i art. 6 ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej, a w konsekwencji czy powinny być uwzględniane przy ustalaniu podstawy opodatkowania tym podatkiem.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy i wyjaśnienia oraz przedstawiony przez Państwa opis sprawy w ocenie Organu dokonywana przez Państwa sprzedaż za pośrednictwem sklepów internetowych nie spełnia definicji sprzedaży detalicznej.

Przedstawione przez Państwa okoliczności sprawy pozwalają bowiem stwierdzić, że opisana we wniosku sprzedaż za pośrednictwem sklepu internetowego nie jest dokonywana na podstawie umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy o prawach konsumenta - jak wskazali Państwo wprost w opisie sprawy, w ramach sprzedaży prowadzonej przez sklepy internetowe możliwe jest dokonanie zakupu wyłącznie przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej.

Nie można również uznać, że dokonywana przez Państwa sprzedaż jest dokonywana poza lokalem przedsiębiorstwa, bowiem przedstawiona przez Państwa sytuacja nie wypełnia żadnej z przesłanek wskazanych w art. 2 pkt 2 ustawy o prawach konsumenta. W ramach opisu sprawy wskazali Państwo bowiem jednoznacznie, że podczas zawarcia umowy sprzedaży w ramach sklepów internetowych nie dochodzi do jednoczesnej fizycznej obecności klienta oraz Państwa przedstawiciela.

Zatem biorąc pod uwagę powyższe wskazać należy, że prowadzona przez Państwa sprzedaż w ramach sklepu internetowego nie stanowi sprzedaży detalicznej w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej.

Skoro zatem prowadzona przez Państwa sprzedaż za pośrednictwem sklepu internetowego nie stanowiła sprzedaży detalicznej, oznacza to tym samym, że przychody osiągane w ramach tego rodzaju sprzedaży w 2025 r. nie stanowiły przychodu ze sprzedaży detalicznej w rozumieniu art. 5 ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej podlegającego zaliczeniu do podstawy opodatkowania, który powinien być uwzględniany przy ustalaniu podstawy opodatkowania tym podatkiem.

Tym samym Państwa stanowisko względem zadanego przez Państwa we wniosku pytania należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy wyłącznie Państwa sytuacji prawnopodatkowej oraz sprawy będącej przedmiotem zadanego pytania i została wydana w oparciu o przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego.

Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622, ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

‒    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

‒    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.