0111-KDIB2-1.4010.447.2026.1.BJ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 lipca 2026 r. za pośrednictwem e-Urząd Skarbowy wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy przychody uzyskiwane przez X Sp. z o.o. z tytułu odsprzedaży klientom końcowym licencji na oprogramowanie nabywanych od producentów lub dystrybutorów stanowią przychody z innych źródeł, związane z podstawową działalnością handlową Spółki, a nie przychody z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a lub lit. e ustawy o CIT.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

X Sp. z o.o., dalej jako „Wnioskodawca” lub „Spółka”, prowadzi działalność gospodarczą obejmującą między innymi sprzedaż licencji (…). Sprzedaż ta realizowana jest przez Spółkę w ramach typowej działalności handlowej, w modelu (…), na podstawie umów oraz zasad współpracy obowiązujących pomiędzy Spółką a producentami lub dystrybutorami oprogramowania.

W ramach prowadzonej działalności Spółka nabywa od producentów albo dystrybutorów licencje na oprogramowanie wyłącznie w celu ich dalszej odsprzedaży klientom końcowym. Nabycie danej licencji następuje każdorazowo w związku z konkretnym zamówieniem złożonym przez klienta końcowego. Spółka nie dokonuje zakupu licencji z wyprzedzeniem na własne potrzeby ani w celu ich późniejszego swobodnego rozdysponowania. Licencje są zamawiane dopiero po otrzymaniu zamówienia od klienta końcowego.

Licencje będące przedmiotem transakcji dotyczą oprogramowania wytworzonego przez podmioty trzecie. W zależności od zasad obowiązujących u danego producenta potwierdzeniem uprawnienia klienta końcowego do korzystania z oprogramowania może być w szczególności (…) albo innego rodzaju dane (…) oraz weryfikację przez producenta (…). Licencje zamawiane przez Spółkę u producenta lub dystrybutora są generowane bezpośrednio na dane konkretnego klienta końcowego. W procesie zamówienia Spółka przekazuje producentowi lub dystrybutorowi dane klienta końcowego niezbędne do wystawienia lub wygenerowania licencji, w szczególności nazwę firmy albo instytucji, adres oraz numer identyfikacji podatkowej.

W konsekwencji dane licencyjne od momentu ich wygenerowania są przypisane do wskazanego klienta końcowego, a nie do Spółki. Spółka nie jest użytkownikiem końcowym oprogramowania i nie jest uprawniona do korzystania na własne potrzeby z kluczy licencyjnych, plików licencyjnych ani innych danych licencyjnych zakupionych w celu realizacji zamówienia klienta. Spółka nie uzyskuje również prawa do udzielania sublicencji na własnych zasadach. Warunki korzystania z oprogramowania przez klienta końcowego określane są przez producenta oprogramowania albo podmiot uprawniony do dystrybucji licencji. Spółka nie ma możliwości samodzielnego modyfikowania zakresu udzielanej licencji, czasu jej obowiązywania, liczby użytkowników, pól eksploatacji ani innych warunków korzystania z oprogramowania, poza wariantami handlowymi przewidzianymi przez producenta lub dystrybutora. Oprogramowanie objęte sprzedawanymi licencjami dostarczane jest w formie elektronicznej.

Klient końcowy pobiera oprogramowanie ze strony internetowej lub innego serwisu wskazanego przez producenta. Spółka przekazuje klientowi dane niezbędne do aktywacji oprogramowania albo informację o przyznaniu mu dostępu do licencji, zgodnie z procedurą stosowaną przez danego producenta lub dystrybutora. Spółka nie wykorzystuje nabywanych w opisanym modelu licencji do prowadzenia własnej działalności operacyjnej ani do zaspokajania własnych potrzeb związanych z korzystaniem z oprogramowania. Rola Spółki ogranicza się w tym zakresie do działalności handlowej polegającej na nabyciu licencji lub uprawnienia do jej dostarczenia, a następnie odpłatnej odsprzedaży tego produktu klientowi końcowemu.

Nabywane licencje nie są wprowadzane przez Spółkę do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych. Nie są one również amortyzowane dla celów podatkowych ani bilansowych jako składniki majątku wykorzystywane przez Spółkę. Dla celów księgowych nabywane licencje są traktowane jako towary handlowe albo jako koszty bezpośrednio związane ze sprzedażą dokonywaną na rzecz konkretnego klienta końcowego. Koszt nabycia licencji pozostaje w bezpośrednim związku z przychodem uzyskiwanym z jej dalszej odsprzedaży. Przedmiotowe transakcje nie dotyczą oprogramowania wytworzonego przez Spółkę. Spółka nie przenosi na klientów własnych autorskich praw majątkowych do oprogramowania, lecz sprzedaje licencje dotyczące produktów pochodzących od zewnętrznych producentów, nabyte od producentów lub autoryzowanych dystrybutorów w ramach prowadzonej działalności (…).

W związku z powyższym Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy przychody uzyskiwane z opisanej sprzedaży licencji na oprogramowanie powinny być kwalifikowane jako przychody z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, czy jako przychody z innych źródeł, uzyskiwane w ramach podstawowej działalności handlowej Spółki.

Pytanie

Czy przychody uzyskiwane przez X Sp. z o.o. z tytułu odsprzedaży klientom końcowym licencji na oprogramowanie nabywanych od producentów lub dystrybutorów stanowią przychody z innych źródeł, związane z podstawową działalnością handlową Spółki, a nie przychody z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a lub lit. e ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, w sytuacji gdy:

- licencje są nabywane wyłącznie w celu ich dalszej odsprzedaży i dopiero po otrzymaniu zamówienia klienta końcowego,

- licencje są generowane bezpośrednio na dane klienta końcowego,

- Spółka nie jest uprawniona do korzystania z oprogramowania na podstawie nabywanych danych licencyjnych,

- Spółka nie jest uprawniona do udzielania sublicencji na własnych zasadach,

- licencje nie są wprowadzane do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych Spółki i nie podlegają amortyzacji,

- nabywane licencje są traktowane księgowo jako towary handlowe albo koszty bezpośrednio związane z ich dalszą sprzedażą?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem, przychody uzyskiwane przez X Sp. z o.o. z tytułu odsprzedaży klientom końcowym licencji na oprogramowanie, realizowanej w opisanym modelu (…), powinny zostać zakwalifikowane jako przychody z innych źródeł niż zyski kapitałowe, a nie jako przychody z zysków kapitałowych w rozumieniu art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a lub lit. e ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, dalej jako „ustawa o CIT”. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT przedmiotem opodatkowania jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów.

Zakwalifikowanie danego przychodu do źródła „zyski kapitałowe” powinno zatem wynikać z charakteru czynności oraz z katalogu przychodów określonego w art. 7b ustawy o CIT. Stosownie do art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o CIT za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody z praw majątkowych, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4–7 ustawy, z wyłączeniem między innymi przychodów z licencji bezpośrednio związanych z uzyskaniem przychodów niezaliczanych do zysków kapitałowych.

Z kolei art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. e ustawy o CIT zalicza do zysków kapitałowych przychody ze zbycia praw, o których mowa w lit. a–c tego przepisu.

Art. 16b ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o CIT wymienia odpowiednio autorskie lub pokrewne prawa majątkowe oraz licencje. Przepis ten odnosi się do praw nabytych od innego podmiotu, nadających się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia ich do używania.

Zdaniem Wnioskodawcy przychody osiągane w opisanym stanie faktycznym nie stanowią przychodów z prawa majątkowego przysługującego Spółce ani przychodów ze zbycia takiego prawa. Spółka nie nabywa licencji w celu korzystania z oprogramowania na własne potrzeby, nie uzyskuje prawa do jego eksploatacji oraz nie może udzielać dalszych sublicencji na warunkach ustalanych przez siebie. Nabycie licencji następuje każdorazowo dopiero po otrzymaniu zamówienia od konkretnego klienta końcowego. Licencja, klucz licencyjny, plik licencyjny albo inne dane umożliwiające aktywację oprogramowania są generowane bezpośrednio na pełne dane tego klienta. Od momentu wygenerowania uprawnienie do korzystania z oprogramowania jest zatem przypisane klientowi końcowemu, a nie Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie może korzystać z wygenerowanych danych licencyjnych, zmieniać warunków licencji, określać samodzielnie zakresu korzystania z oprogramowania ani udzielać licencji lub sublicencji na własnych zasadach. Zakres uprawnień klienta, czas obowiązywania licencji, liczba użytkowników oraz pozostałe warunki korzystania z oprogramowania są określane przez producenta albo właściwego dystrybutora.

Rola Wnioskodawcy ma charakter handlowy i dystrybucyjny. Spółka przyjmuje zamówienie klienta, nabywa od producenta albo dystrybutora produkt odpowiadający temu zamówieniu, a następnie dokonuje jego odpłatnej odsprzedaży z zastosowaniem marży handlowej. Wnioskodawca nie czerpie przychodu z wykonywania własnego prawa autorskiego, prawa majątkowego ani prawa do udzielania licencji. Przychód wynika z realizacji transakcji handlowej w ramach prowadzonej działalności (…). Nabywane licencje nie są przyjmowane przez Spółkę do używania, nie są wprowadzane do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych i nie podlegają amortyzacji podatkowej ani bilansowej. Są traktowane księgowo jako towary handlowe albo jako koszty bezpośrednio związane z przychodem osiąganym z ich dalszej odsprzedaży. Okoliczność ta nie stanowi samodzielnej podstawy kwalifikacji podatkowej przychodu, potwierdza jednak handlowy charakter opisanych transakcji oraz fakt, że licencje nie są składnikami majątku wykorzystywanymi przez Spółkę.

Zdaniem Wnioskodawcy dla kwalifikacji przychodu nie powinna być rozstrzygająca sama nazwa produktu używana na fakturze lub w obrocie handlowym, tj. określenie „licencja”. Istotny powinien być rzeczywisty charakter transakcji oraz zakres praw uzyskiwanych przez Spółkę.

W przedstawionym stanie faktycznym Spółka nie staje się użytkownikiem oprogramowania ani podmiotem uprawnionym do samodzielnego rozporządzania prawami do niego. W konsekwencji art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. e ustawy o CIT również nie powinien znaleźć zastosowania, ponieważ Wnioskodawca nie zbywa przysługujących mu autorskich praw majątkowych ani własnego prawa licencyjnego. Spółka realizuje dostawę produktu zamówionego dla konkretnego klienta końcowego, zgodnie z warunkami ustalonymi przez producenta lub dystrybutora.

Wobec powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, przychody uzyskiwane z opisanej odsprzedaży licencji na oprogramowanie powinny być rozpoznawane jako przychody z innych źródeł niż zyski kapitałowe, związane z podstawową działalnością handlową Spółki, a nie jako przychody z zysków kapitałowych określone w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a lub lit. e ustawy o CIT. Kluczowe jest zachowanie w opisie faktu, że X nie otrzymuje prawa do używania ani sublicencjonowania oprogramowania. Brak ujęcia licencji jako wartości niematerialnych i prawnych jest argumentem pomocniczym, ale sam w sobie nie przesądza o źródle przychodów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.