0115-KDIT3.4011.718.2026.2.PS

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie pytań 1 i 2 jest nieprawidłowe

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 19 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pan działalność gospodarczą w zakresie obróbki mechanicznej elementów metalowych oraz ich produkcji. Jest Pan czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Dochody uzyskiwane przez Pana z pozarolniczej działalności gospodarczej są opodatkowane podatkiem dochodowym od osób fizycznych według 19% stawki podatku liniowego (zgodnie z art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą podjął Pan działania zmierzające do automatyzacji i robotyzacji procesu produkcyjnego.

W 2025 roku zawarł Pan umowę leasingu operacyjnego dotyczącego m.in. robota przemysłowego A (dalej jako Robot).

Urządzenie to wykorzystywane jest przez Pana w prowadzonej działalności gospodarczej i służy automatyzacji procesów produkcyjnych.

Umowa leasingu operacyjnego została zawarta 16 września 2025 r. Przedmiot leasingu pozostaje własnością finansującego, tj. firmy leasingowej, która dokonuje jego amortyzacji dla celów podatkowych. Umowa leasingu została zawarta na okres obejmujący 27 rat. Po zakończeniu podstawowego okresu umowy leasingu będzie Pan uprawniony do wykupu przedmiotu leasingu i nabycia jego własności.

W 2025 r. finansujący wystawił Panu 5 faktur związanych z realizacją umowy leasingu. W 2026 r. faktury z tytułu kolejnych opłat leasingowych są wystawiane co miesiąc.

Wszystkie wydatki wynikające z faktur dotyczących opłat leasingowych zostały lub będą zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na zasadach właściwych dla leasingu operacyjnego.

Jako Wnioskodawca zamierza Pan kontynuować umowę leasingu zgodnie z jej warunkami i po zakończeniu podstawowego okresu leasingu dokonać wykupu Robota, co zgodnie z obecnym harmonogramem nastąpi najwcześniej w 2027 r.

Przedmiotem niniejszego wniosku nie jest ustalenie czy Robot spełnia wszystkie przesłanki techniczne określone w art. 52jb ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ani ustalenie, czy jako Wnioskodawca spełnia Pan podmiotowe warunki korzystania z ulgi na robotyzację.

Przedmiotem niniejszego wniosku jest ustalenie momentu, w którym jako podatnik może Pan skorzystać z ulgi na robotyzację w odniesieniu do opłat leasingowych poniesionych w latach 2025-2026, w sytuacji, gdy podstawowy okres umów leasingu zakończy się po 31 grudnia 2026 r., a następnie dojdzie do przeniesienia własności przedmiotu leasingu.

Przyjmuje Pan na potrzeby niniejszego wniosku, że przedmiot leasingu spełnia warunki pozwalające na zastosowanie art. 52jb ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym warunki dotyczące fabrycznie nowych środków trwałych oraz warunki odnoszące się do robotyzacji.

Zamierza Pan po zakończeniu podstawowego okresu umowy leasingu skorzystać z prawa wykupu i nabyć własność przedmiotów leasingu.

Przeniesienie własności nastąpi najwcześniej w 2027 r., a zatem po upływie okresu wskazanego w art. 52jb ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako okres, do którego stosuje się ulgę na robotyzację.

Pytania

1.  Czy w sytuacji, gdy zawarł Pan umowę leasingu operacyjnego dotyczącą fabrycznie nowych środków trwałych objętych art. 52jb ust. 2 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i po zakończeniu podstawowego okresu tych umów tj. po 31 grudnia 2026 r. dojdzie do przeniesienia własności przedmiotu leasingu, będzie Pan uprawniony do skorzystania z ulgi na robotyzację w odniesieniu do opłat leasingowych poniesionych i zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów w latach 2025 i 2026?

2.  Czy będzie Pan uprawniony do dokonania odliczenia, o którym mowa w art. 52jb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez złożenie korekt zeznań PIT-36L za lata 2025 i 2026 po dokonaniu wykupu przedmiotów leasingu (tj. po 31 grudnia 2026 r.?)

3.  Czy dla możliwości zastosowania ulgi na robotyzację do opłat leasingowych poniesionych w latach 2025 i 2026 istotne jest, aby przeniesienie własności przedmiotu leasingu na Pana nastąpiło najpóźniej do 31 grudnia 2026 r., czy też wystarczające jest, aby warunek ten został spełniony po zakończeniu podstawowego okresu umowy leasingu, nawet jeżeli nastąpi to po 31 grudnia 2026 r.?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym będzie Pan uprawniony do zastosowania ulgi na robotyzację w odniesieniu do opłat leasingowych poniesionych i zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów w latach 2025 i 2026, jeżeli po zakończeniu podstawowego okresu umowy leasingu dojdzie do przeniesienia własności przedmiotu leasingu, nawet jeżeli przeniesienie własności nastąpi po 31 grudnia 2026 r. Oznacza to, że będzie Pan uprawniony do dokonania odliczenia poprzez korektę zeznań PIT-36L za lata 2025 i 2026, po spełnieniu warunku dotyczącego przeniesienia własności przedmiotów leasingu.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 52jb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnik prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą może odliczyć od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1 albo art. 30c ust. 2, kwotę stanowiącą 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych w roku podatkowym na robotyzację.

Jednocześnie art. 52jb ust. 2 pkt 4 ustawy wprost wskazuje jako koszty uzyskania przychodów poniesione na robotyzację opłaty, o których mowa w art. 23b ust. 1, ustalone w umowie leasingu, o którym mowa w art. 23f, dotyczącej robotów przemysłowych oraz innych środków trwałych wymienionych w pkt 1, jeżeli po upływie podstawowego okresu umowy leasingu finansujący przenosi na korzystającego własność tych środków trwałych.

Z powyższego przepisu wynika, że ustawodawca przewidział możliwość objęcia ulgą na robotyzację opłat wynikających z leasingu operacyjnego, o którym mowa w art. 23b ust. 1 ustawy.

Jednocześnie ustawodawca uzależnił możliwość zastosowania tego rozwiązania od tego, aby po upływie podstawowego okresu umowy leasingu finansujący przeniósł własność środka trwałego na korzystającego.

Pana zdaniem treść art. 52jb ust. 2 pkt 4 nie uzależnia zastosowania ulgi od tego, aby przeniesienie własności nastąpiło w okresie, o którym mowa w art. 52jb ust. 5.

Art. 52jb ust. 5 stanowi bowiem, że odliczenie, o którym mowa w ust. 1, ma zastosowanie do kosztów uzyskania przychodów poniesionych na robotyzację w latach 2022-2026.

Przepis ten określa okres, w którym muszą zostać poniesione koszty uzyskania przychodów podlegające odliczeniu, nie ustanawia natomiast terminu, w którym musi nastąpić przeniesienie własności przedmiotu leasingu.

W konsekwencji, jeżeli opłaty leasingowe zostały poniesione i zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w latach 2025-2026, a po zakończeniu podstawowego okresu leasingu zgodnie z zawartą umową dojdzie do przeniesienia własności przedmiotu leasingu (na Pana jako Wnioskującego), spełniony zostanie warunek określony w art. 52jb ust. 2 pkt 4 ustawy.

Pana zdaniem późniejsze, tj. dokonane po 31 grudnia 2026 r., przeniesienie własności przedmiotu leasingu nie powoduje utraty prawa do odliczenia kosztów leasingowych poniesionych w latach 2025-2026.

Taką wykładnię potwierdza również cel przepisu art. 52jb ust. 2 pkt 4. Ustawodawca zdecydował się bowiem objąć ulgą opłaty wynikające z leasingu operacyjnego, ale jednocześnie zabezpieczył możliwość zastosowania preferencji poprzez wymóg późniejszego przeniesienia własności środka trwałego na korzystającego.

Nie można zatem przyjąć, że podatnik korzystający z leasingu operacyjnego miałby zostać pozbawiony prawa do ulgi wyłącznie dlatego, że zgodnie z typowym czasem trwania umowy leasingowej przeniesienie własności nastąpi po zakończeniu okresu wskazanego w art. 52jb ust. 5, skoro same koszty leasingowe zostały poniesione w okresie objętym ulgą.

W przeciwnym przypadku przepis art. 52jb ust. 2 pkt 4 byłby w praktyce ograniczony przede wszystkim do umów leasingowych, których podstawowy okres kończyłby się przed 31 grudnia 2026 r., mimo że ustawodawca nie wprowadził takiego ograniczenia wprost.

Wykładnia dotycząca możliwości objęcia ulgą kosztów leasingu operacyjnego była przedmiotem rozstrzygnięć sądów administracyjnych. W szczególności należy uwzględnić wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 września 2025 r., sygn. II FSK 2139/23, dotyczący możliwości zastosowania ulgi na robotyzację w przypadku leasingu operacyjnego.

Stanowisko takie znajduje również uzasadnienie w literalnym brzmieniu art. 52jb ust. 2 pkt 4 oraz art. 52jb ust. 5 ustawy.

W Pana ocenie przepisy te należy interpretować w ten sposób, że:

1.  kosztem kwalifikowanym mogą być opłaty leasingowe wynikające z leasingu operacyjnego;

2.  opłaty te muszą zostać poniesione w okresie wskazanym w art. 52jb ust. 5, tj. w latach 2022-2026;

3.  warunkiem zastosowania preferencji jest późniejsze przeniesienie własności przedmiotu leasingu na korzystającego po zakończeniu podstawowego okresu leasingu;

4.  przepisy nie wymagają, aby samo przeniesienie własności nastąpiło najpóźniej 31 grudnia 2026 r.;

5.  jeżeli przeniesienie własności nastąpi po 31 grudnia 2026 r., podatnik może po spełnieniu tego warunku skorzystać z ulgi w odniesieniu do kosztów poniesionych w latach 2025-2026;

6.  odliczenie powinno zostać dokonane w zeznaniach za lata, w których poniesiono koszty kwalifikowane, a jeżeli w momencie składania tych zeznań warunek dotyczący przeniesienia własności nie był jeszcze spełniony, podatnik powinien mieć możliwość dokonania odliczenia poprzez złożenie korekt tych zeznań po spełnieniu tego warunku.

Podsumowując Pana zdaniem, wykup przedmiotów leasingu dokonany w 2027 r. lub później nie pozbawia Pana prawa do zastosowania ulgi w odniesieniu do opłat leasingowych poniesionych w latach 2025 i 2026.

Podsumowanie stanowiska

Stoi Pan więc na stanowisku, że data 31 grudnia 2026 r. jest graniczną datą poniesienia kosztów kwalifikowanych, a nie graniczną datą przeniesienia własności przedmiotu leasingu.

In fine, jeżeli:

·      opłaty leasingowe zostały poniesione w latach 2025-2026,

·      zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów,

·      dotyczą przedmiotów objętych art. 52jb ust. 2 pkt 4 ustawy,

·      leasing ma charakter leasingu operacyjnego w rozumieniu art. 23b ust. 1,

·      po zakończeniu podstawowego okresu leasingu finansujący przeniesie własność przedmiotów leasingu na Pana,

to wykup dokonany po 31 grudnia 2026 r. nie powinien pozbawiać Pana prawa do odliczenia 50% kwalifikowanych kosztów leasingu poniesionych w latach 2025-2026.

Odliczenie powinno być możliwe poprzez złożenie korekt zeznań PIT-36L za lata 2025 i 2026 po spełnieniu warunku dotyczącego przeniesienia własności.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie pytań 1 i 2 jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.), która weszła w życie 1 stycznia 2022 r., wprowadzono przepisy mające zdynamizować rozwój gospodarczy kraju poprzez system ulg podatkowych. Należy do nich m.in. tzw. „ulga na robotyzację” mająca na celu zachęcenie polskich przedsiębiorstw do unowocześnienia procesów produkcyjnych, promocji rozwoju robotyzacji przemysłowej i wsparcie transformacji cyfrowej. Ulga polega na dodatkowym odliczeniu od podstawy opodatkowania kosztów, które już wcześniej zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Dodatkowe odliczenie nie może przekroczyć 50% wysokości kosztów. Ulga została wprowadzona na 5 lat i obejmuje wydatki, które będą poniesione na robotyzację w latach 2022-2026, czyli po raz pierwszy w rozliczeniu za rok 2022.

Regulację dotyczącą tej ulgi zawiera dodany do ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.) art. 52jb, który w ust. 1 stanowi, że:

Podatnik prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą może odliczyć od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1 lub art. 30c ust. 2, kwotę stanowiącą 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych w roku podatkowym na robotyzację, przy czym kwota odliczenia nie może przekraczać kwoty dochodu uzyskanego przez podatnika w roku podatkowym z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Według art. 52jb ust. 2 ww. ustawy:

Za koszty uzyskania przychodów poniesione na robotyzację uznaje się:

1)  koszty nabycia fabrycznie nowych:

a)  robotów przemysłowych,

b)  maszyn i urządzeń peryferyjnych do robotów przemysłowych funkcjonalnie z nimi związanych,

c)  maszyn, urządzeń oraz innych rzeczy, funkcjonalnie związanych z robotami przemysłowymi, służących zapewnieniu ergonomii oraz bezpieczeństwa pracy w odniesieniu do stanowisk pracy, gdzie zachodzi interakcja człowieka z robotem przemysłowym, w szczególności czujników, sterowników, przekaźników, zamków bezpieczeństwa, barier fizycznych (ogrodzenia, osłony) czy optoelektronicznych urządzeń ochronnych (kurtyny świetlne, skanery obszarowe),

d)  maszyn, urządzeń lub systemów służących do zdalnego zarządzania, diagnozowania, monitorowania lub serwisowania robotów przemysłowych, w szczególności czujników i kamer,

e)  urządzeń do interakcji pomiędzy człowiekiem a maszyną do robotów przemysłowych;

2)  koszty nabycia wartości niematerialnych i prawnych niezbędnych do poprawnego uruchomienia i przyjęcia do używania robotów przemysłowych oraz innych środków trwałych wymienionych w pkt 1;

3)  koszty nabycia usług szkoleniowych dotyczących robotów przemysłowych oraz innych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w pkt 1 i 2;

4)  opłaty, o których mowa w art. 23b ust. 1, ustalone w umowie leasingu, o którym mowa w art. 23f, dotyczącej robotów przemysłowych oraz innych środków trwałych wymienionych w pkt 1, jeżeli po upływie podstawowego okresu umowy leasingu finansujący przenosi na korzystającego własność tych środków trwałych.

W świetle art. 52jb ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przez robota przemysłowego rozumie się automatycznie sterowaną, programowalną, wielozadaniową i stacjonarną lub mobilną maszynę, o co najmniej 3 stopniach swobody, posiadającą właściwości manipulacyjne bądź lokomocyjne dla zastosowań przemysłowych, która spełnia łącznie następujące warunki:

1)  wymienia dane w formie cyfrowej z urządzeniami sterującymi i diagnostycznymi lub monitorującymi w celu zdalnego: sterowania, programowania, monitorowania lub diagnozowania;

2)  jest połączona z systemami teleinformatycznymi, usprawniającymi procesy produkcyjne podatnika, w szczególności z systemami zarządzania produkcją, planowania lub projektowania produktów;

3)  jest monitorowana za pomocą czujników, kamer lub innych podobnych urządzeń;

4)  jest zintegrowana z innymi maszynami w cyklu produkcyjnym podatnika.

W myśl art. 52jb ust. 4 ww. ustawy:

Przez maszyny i urządzenia peryferyjne do robotów przemysłowych funkcjonalnie z nimi związane rozumie się w szczególności:

1)  jednostki liniowe zwiększające swobodę ruchu;

2)  pozycjonery jedno- i wieloosiowe;

3)  tory jezdne;

4)  słupowysięgniki;

5)  obrotniki;

6)  nastawniki;

7)  stacje czyszczące;

8)  stacje automatycznego ładowania;

9)  stacje załadowcze lub odbiorcze;

10)        złącza kolizyjne;4

11)        efektory końcowe do interakcji robota z otoczeniem służące do:

a)  nakładania powłok, malowania, lakierowania, dozowania, klejenia, uszczelniania, spawania, cięcia, w tym cięcia laserowego, zaginania, gratowania, śrutowania, piaskowania, szlifowania, polerowania, czyszczenia, szczotkowania, drasowania, wykańczania powierzchni, murowania, odlewania ciśnieniowego, lutowania, zgrzewania, klinczowania, wiercenia, handlingu, w tym manipulacji, przenoszenia i montażu, ładowania i rozładowania, pakowania, gwożdżenia, paletyzacji i depaletyzacji, sortowania, mieszania, testowania, wykonywania pomiarów,

b)  obsługi maszyn: frezarek, wtryskarek, giętarek, robodrilli, wiertarek, tokarek, wrzecion, zginarek i zawijarek, wycinarek, walcarek, przecinarek, szlifierek, wytaczarek, ciągarek, drukarek, pras, wyoblarek.

Stosownie do art. 52jb ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Odliczenie, o którym mowa w ust. 1, ma zastosowanie do kosztów uzyskania przychodów poniesionych na robotyzację w latach 2022-2026.

Zgodnie z art. 52jb ust. 7 ww. ustawy:

Podatnik korzystający z odliczenia składa w terminie złożenia zeznania, w którym dokonuje tego odliczenia, informację, według ustalonego wzoru, zawierającą wykaz poniesionych kosztów podlegających odliczeniu.

Natomiast w myśl art. 52jb ust. 8 ww. ustawy:

W zakresie nieuregulowanym w ust. 1–7 do odliczenia kosztów uzyskania przychodów poniesionych na robotyzację stosuje się odpowiednio przepisy art. 26e ust. 3k, 5, 6, ust. 8 zdanie pierwsze i drugie i ust. 10 oraz art. 26g.

Odnosząc się do powyższej kwestii, należy zauważyć, że art. 52jb ust. 1 ww. ustawy pozwala na ponadnormatywne odliczenie maksymalnie 50% odpisów amortyzacyjnych, w momencie gdy stają się one kosztem uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z przepisu art. 52jb ust. 1, ust. 2 i ust. 5 wynika, że odliczenie wydatku od dochodu w ramach ulgi na robotyzację jest możliwe, gdy:

·      dany wydatek stanowi koszt uzyskania przychodu,

·      ten koszt uzyskania przychodu został poniesiony na robotyzację,

·      ten koszt uzyskania przychodu został poniesiony w terminie od początku roku podatkowego, który rozpoczął się w 2022 roku, do końca roku podatkowego, który rozpoczął się w 2026 roku.

Z uzasadnienia do projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw druk sejmowy nr 1532 (s. 94) wynika, iż ulga funkcjonować będzie na kształt podobny do już obowiązującej, sprawdzonej ulgi na badania i rozwój. Podatnikowi, prowadzącemu działalność przemysłową (produkcyjną), będzie przysługiwać prawo do odliczenia od podstawy opodatkowania kosztów, które już wcześniej zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Dodatkowe odliczenie nie będzie mogło przekroczyć 50% wysokości kosztów.

W przepisach o uldze na robotyzację ustawodawca odwołuje się w art. 52jb ust. 8 ustawy o PIT do treści art. 26e ust. 3k, wraz ze wskazaniem o ich "odpowiednim stosowaniu", co prowadzi do wniosku, że w przypadku ulgi na robotyzację za "koszty kwalifikowane" należy uznawać nie koszty nabycia fabrycznie nowych robotów przemysłowych oraz innych wymienionych maszyn i urządzeń, lecz dokonane w roku podatkowym odpisy amortyzacyjne od tych środków trwałych.

Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia również, że ustawodawca w pkt 2, pkt 3 i 4 ust. 2 art. 52jb cytowanej wyżej ustawy odnosi się do pojęcia:

·      innych środków trwałych wymienionych w pkt 1;

·      innych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w pkt 1 i 2; oraz

·      innych środków trwałych wymienionych w pkt 1, jeżeli po upływie podstawowego okresu umowy leasingu finansujący przenosi na korzystającego własność tych środków trwałych.

Ponadto w ust. 6 art. 52jb wprowadzając negatywne konsekwencje niedotrzymania warunków omawianej preferencji ustawodawca odnosi się wyłącznie do pojęcia „Podatnik, który zbył środki trwałe (…)” wymienione w ust. 2 pkt 1 i 2 przed końcem okresu ich amortyzacji, a w przypadku umowy leasingu, o którym mowa w art. 23f - przed końcem podstawowego okresu umowy leasingu, jest obowiązany w zeznaniu składanym za rok podatkowy, w którym nastąpiło to zbycie, do zwiększenia podstawy obliczenia podatku o kwotę odliczeń uprzednio dokonanych na podstawie ust. 1. – czyli o 50% odpisów zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.

Ustawodawca nie wprowadza takich negatywnych skutków w przypadku zbycia innych składników majątku niż środki trwałe (…) co uzasadnia twierdzenie, iż ulga na robotyzację w zakresie wskazanym w art. 52jb ust. 2 pkt 1 – 3 ustawy odnosi się wyłącznie do składników majątku spełniających kryteria środka trwałego/wartości niematerialnej i prawnej.

W innym przypadku zastosowanie tej preferencji do „kosztu nabycia” innego składnika majątku niż środek trwały/wnip, w przypadku ich zbycia nie rodziłoby obowiązku zwiększenia podstawy obliczenia podatku o kwotę odliczenia, tj. o kwotę stanowiącą 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych w roku podatkowym na ich zakup.

Przypomnieć trzeba przykładowo, że zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zatem, aby dany składnik majątku był uznany za środek trwały musi:

·      stanowić własność lub współwłasność podatnika,

·      zostać nabyty lub wytworzony we własnym zakresie przez podatnika,

·      być kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,

·      jego przewidywany okres używania być dłuższy niż rok,

·      być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością albo oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przy czym uznaje się, że składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Natomiast sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć jako możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania.

Przewidywany okres używania powyżej jednego roku (czyli co najmniej rok i jeden dzień) jest warunkiem uznania składnika majątku za środek trwały czy wartość niematerialną i prawną. Zależy zatem od tego możliwość zaliczenia wydatków na nabycie takiego składnika majątku do kosztów uzyskania przychodu.

Stosownie do art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

Zgodnie natomiast z art. 22k ust. 14 ustawy:

Podatnicy prowadzący działalność gospodarczą mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej nabytych fabrycznie nowych środków trwałych zaliczonych do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 100 000 zł. Kwota 100 000 zł obejmuje sumę odpisów amortyzacyjnych i wpłaty na poczet nabycia środka trwałego, o której mowa w art. 22 ust. 1s, zaliczonej do kosztów uzyskania przychodów.

Stosownie do art. 26e ust. 3k ustawy (do którego stosowania odsyła art. 52jb ust. 8):

Do kosztów kwalifikowanych stanowiących odpisy amortyzacyjne od środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych przepisu art. 23 ust. 1 pkt 45 nie stosuje się.

Wspomnieć należy, iż „Wprowadzenie amortyzacji ma na celu zakaz jednorazowego zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nabycie lub wytworzenie składników majątku, których wykorzystanie w działalności gospodarczej generuje powstanie przychodów w okresie dłuższym niż rok. Zasada stopniowego zaliczania wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów stanowi odzwierciedlenie mającej zastosowanie w rachunkowości zasady współmierności merytorycznej przychodów i kosztów. Każda rzecz lub prawo spełniające przesłanki, o których mowa w art. 22a i 22b PDOFizU, jest w rozumieniu ustawy środkiem trwałym lub wartością niematerialną i prawną, z wyjątkiem składników majątku określonych w art. 22c PDOFizU.” (Komentarz do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych prof. dr hab. Witold Modzelewski, Małgorzata Słomka, Jerzy Bielawny, Krzysztof Radzikowski, Wojciech Safian, Marcin Szymocha, Mateusz Wojciechowski, Marek Zagórski, Piotr Zyśk - art. 22a (środki trwałe).

Jeżeli jednak podatnik uzna, że dany składnik majątku nie będzie przez niego używany dłużej niż rok, np. planuje sprzedać go przed upływem roku od daty nabycia, wówczas ma prawo wydatki poniesione na jego nabycie zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Gdyby jednak po upływie roku okazało się, że założenie to było błędne, podatnik poniesie konsekwencje przewidziane odpowiednio w art. 22e ustawy.

Zastosowanie wyłącznie wykładni literalnej art. 52jb ust. 2 pkt 1 w związku z ust. 3 ustawy bez uwzględnienia pozostałych uregulowań prawnych odnoszących się do elementów konstrukcyjnych przedmiotowej ulgi prowadzi do skutków niemożliwych do pogodzenia z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy.

Reasumując, ulga na robotyzację w zakresie wskazanym w art. 52jb ust. 2 pkt 1 – 3 ustawy odnosi się wyłącznie do składników majątku spełniających kryteria środka trwałego/wartości niematerialnej i prawnej.

W szczególności, w zakresie składników wymienionych w art. 52jb ust. 2 pkt 1, ulga na robotyzacje odnosi się wyłącznie do składnika majątku będącego środkiem trwałym, natomiast „kosztem kwalifikowanym” są odpisy amortyzacyjne od środka trwałego zaliczone uprzednio do kosztów uzyskania przychodów.

W przypadku zatem gdy dany składnik majątku spełnia definicję środka trwałego ww. przepis pozwalać będzie na odliczenie maksymalnie 50% odpisów amortyzacyjnych (dokonanych w roku podatkowym), w momencie gdy stają się one kosztem uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Powyższe wyjaśnienia nabierają również znaczenia dla oceny możliwości skorzystania z ulgi na robotyzację w odniesieniu do kosztów związanych z umową leasingu operacyjnego robota przemysłowego.

Zasady opodatkowania stron leasingu reguluje rozdział 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podatkowa definicja leasingu oparta jest na konstrukcji cywilnoprawnej.

Zgodnie z art. 709¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 795 ze zm.):

Przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.

Skutki podatkowe umowy leasingu dla korzystającego (leasingobiorcy) i finansującego (leasingodawcy) są uzależnione od jej kwalifikacji do leasingu operacyjnego bądź finansowego, w oparciu o kryteria określone w rozdziale 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 23a pkt 1 i 2 ww. ustawy:

Ilekroć w rozdziale jest mowa o:

1)  umowie leasingu - rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów (art. 23a pkt 1).

2)  podstawowym okresie umowy leasingu - rozumie się przez to czas oznaczony, na jaki została zawarta ta umowa, z wyłączeniem czasu, na który może być przedłużona lub skrócona; w przypadku zmiany strony lub stron tej umowy podstawowy okres umowy uważa się za zachowany, jeżeli inne postanowienia umowy nie uległy zmianie 9art. 23a pkt 2.

W myśl art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:

a)  umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości;

b)  umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;

c)  suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.

Art. 23f ust. 1 ustawy stanowi natomiast, że:

Do przychodów finansującego, z zastrzeżeniem ust. 3, i odpowiednio do kosztów uzyskania przychodów korzystającego nie zalicza się opłat, o których mowa w art. 23b ust. 1 , w części stanowiącej spłatę wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:

1)  umowa leasingu została zawarta na czas oznaczony;

2)  suma ustalonych w umowie leasingu opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się odpowiednio;

3) umowa zawiera postanowienie, że w podstawowym okresie umowy leasingu:

a) odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający, w przypadku gdy nie jest osobą wymienioną w lit. b, albo

b) finansujący rezygnuje z dokonywania odpisów amortyzacyjnych, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej.

Wyeksponować trzeba więc, że umowa leasingu finansowego, której dotyczy art. 23f ust. 1 ww. ustawy, charakteryzuje się tym, że z jej zapisów wynika, że odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, będących jej przedmiotem w czasie trwania tej umowy dokonuje korzystający. W konsekwencji korzystający musi dla każdego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będącej przedmiotem podatkowej umowy leasingu przypisać wartość początkową i wykazać ją w swojej ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, prowadzonej dla potrzeb podatku dochodowego.

Mając na uwadze ww. przepisy wskazuje więc, że to z literalnego brzmienia art. 52jb ust. 2 pkt 4 ustawy wynika, że za koszty uzyskania przychodów poniesione na robotyzację uznaje się wyłącznie opłaty ustalone w umowie leasingu, o której mowa w art. 23f, a więc umowie leasingu finansowego robotów przemysłowych i innych środków trwałych. Powyższy wyjątek wpisuje się w elementy konstrukcyjne przedmiotowej ulgi, która odnosi się do środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych oraz możliwości odliczenia kosztów w postaci odpisów amortyzacyjnych od nabytych i fabrycznie nowych robotów przemysłowych.

Reasumując, ulga na robotyzację w zakresie wskazanym w art. 52jb ust. 2 pkt 1 – 3 ustawy odnosi się wyłącznie do składników majątku spełniających kryteria środka trwałego/wartości niematerialnej i prawnej oraz w pkt 4 do przedmiotu leasingu finansowego.

Gdyby zamiarem ustawodawcy było objęcie omawianą ulgą również kosztów leasingu operacyjnego, uwzględniłby je w treści art. 52jb ust. 2 pkt 4 ustawy.

Zatem Pana stanowisko, w świetle którego przepisem art. 52jb ust. 2 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca przewidział możliwość objęcia ulgą na robotyzację opłat wynikających z leasingu operacyjnego, o którym mowa w art. 23b ust. 1 ustawy – jest nieprawidłowe.

Dodatkowo wskazać należy, że celem leasingu finansowego jest przeniesienie własności przedmiotu leasingu wraz ze spłatą ostatniej raty.

Natomiast warunkiem samego skorzystania z ulgi na robotyzację w zakresie opłat ustalonych w umowie leasingu finansowego nie jest przeniesienie na leasingobiorcę przedmiotu leasingu. Opłaty mogą stanowić w odpowiedniej części koszt kwalifikowany na bieżąco, jeśli spełnione są pozostałe warunki ulgi. W przypadku umowy leasingu finansowego, w ramach którego przykładowo nie dojdzie do wykupu przedmiotu leasingu, jeśli podatnik skorzystał uprzednio z ulgi na robotyzację wobec kosztów ponoszonych wyłącznie w latach 2022 - 2026, powinien dokonać stosownych korekt za okresy, w których stosował ulgę. Warunek wskazany w art. 52jb ust. 2 pkt 4 w zakresie przeniesienia własności środka trwałego należy bowiem interpretować łącznie z art. 52jb ust. 6 ustawy wprowadzającym negatywne konsekwencje niedotrzymania warunków omawianej preferencji.

Reasumując, z uwagi na konstrukcję ulgi na robotyzację, opłaty ustalone w umowie leasingu operacyjnego, w tym opłata wstępna czy wartość wykupu, nie podlegają w ogóle tej preferencji podatkowej.

Z literalnego brzmienia art. 52jb ust. 2 pkt 4 ustawy wynika, że za koszty uzyskania przychodów poniesione na robotyzację uznaje się wyłącznie opłaty ustalone w umowie leasingu finansowego robotów przemysłowych i innych środków trwałych.

Reasumując, Pana stanowisko przedstawione we wniosku w zakresie uprawnienia do ulgi na robotyzację w odniesieniu do opłat leasingowych jest nieprawidłowe.

W konsekwencji Pana stanowisko w zakresie możliwości dokonania korekt zeznań podatkowych za okresy, w których ponosił Pan koszty opłat leasingowych jest także nieprawidłowe.

Jednocześnie nie udzielam odpowiedzi na pytanie oznaczone we wniosku nr 3, bowiem odpowiedź na te pytanie była uzależniona od uznania Pana stanowiska w zakresie pytania nr 1 za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnośnie powołanego orzeczenia NSA z dnia 17 września 2023 r. sygn. akt II FSK 2139/23 wskazuję, że nie podzielam zdania wyrażonego w tym orzeczeniu.

Odnośnie powołanego wyroku sądu administracyjnego należy zauważyć, iż wyroki sądów administracyjnych, są to rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnych spraw i co do zasady wiążą one strony postępowania w tych konkretnych, indywidualnych sprawach nie rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy. Zatem powołane orzeczenie nie może wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Pana i tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku.

W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Jednocześnie zaznaczam, że interpretację tę wydałem w oparciu o opis okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Nie prowadzę postępowania dowodowego, ograniczam się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyrażam swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez Wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania kontrolnego organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.