0115-KDIT3.4011.609.2026.1.RS

Interpretacja indywidualna

- stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną zajmującą się kolekcjonowaniem kart do gry „X”, będącej (...). Zgodnie z informacjami producenta, (...).

Kolekcjonowanie kart „X” stanowi powszechnie rozpoznawalną formę kolekcjonerstwa, wynikającą z charakteru samej gry oraz sposobu wydawania kart przez producenta. Od momentu premiery gry (...) opublikowano dziesiątki dodatków i edycji obejmujących łącznie dziesiątki tysięcy różnych kart, występujących w odmiennych wariantach, stopniach rzadkości, wersjach językowych, szatach graficznych oraz wydaniach specjalnych. Z uwagi na tę różnorodność kolekcjonerzy kompletują zbiory według przyjętych kryteriów, takich jak m.in. określona edycja, pełny zestaw kart z danego dodatku, wybrane typy kart, warianty graficzne lub egzemplarze o szczególnych walorach kolekcjonerskich. Wartość kolekcjonerska poszczególnych kart jest zróżnicowana i determinowana przede wszystkim ich rzadkością, stanem zachowania, nakładem, edycją oraz zainteresowaniem kolekcjonerów i graczy. W konsekwencji karty „X” funkcjonują nie tylko jako element rozgrywki, lecz również jako przedmiot kolekcjonerstwa, a ich nabywanie i gromadzenie jest celem samym w sobie, niezależnym od późniejszego wykorzystania w grze.

Wnioskodawca kolekcjonuje wyżej opisane karty od około 11 lat. W tym okresie systematycznie powiększał swoją kolekcję, dzięki czemu obecnie prywatna kolekcja Wnioskodawcy liczy około 40.000 kart. Karty były nabywane na różne sposoby, w tym przez:

·      zakup fabrycznie zamkniętych produktów (tzw. „boostery”, będące nieprzezroczystymi saszetkami zawierającymi określoną liczbę losowych kart z danej serii, wariantu itp.) – główny sposób powiększania kolekcji przez Wnioskodawcę,

·      zakup pojedynczych kart od sklepów/dystrybutorów,

·      zakup używanych pojedynczych kart oraz używanych zestawów kart (w tym części kolekcji) od osób fizycznych za pośrednictwem portali ogłoszeniowych i aukcyjnych,

·      zakup nowych pojedynczych kart oraz nowych zestawów kart od osób fizycznych za pośrednictwem portali ogłoszeniowych i aukcyjnych.

Wnioskodawca nabywał opisane karty w celach kolekcjonerskich, a nie z zamiarem dalszej odsprzedaży.

Wnioskodawca przez lata nagromadził w swojej kolekcji tzw. duplikaty (tj. więcej niż jeden egzemplarz tej samej karty) z uwagi na nabywanie kart w opisanych wyżej fabrycznie zamkniętych nieprzezroczystych saszetkach.

Ponadto z biegiem czasu niektóre serie oraz rodzaje kart wchodzących w skład kolekcji utraciły dla Wnioskodawcy wartość kolekcjonerską, co wynika wyłącznie z jego indywidualnej oceny i preferencji jako wieloletniego kolekcjonera.

Mając na względzie powyższe okoliczności, tj. występowanie w kolekcji duplikatów kart oraz zmianę indywidualnych preferencji kolekcjonerskich, Wnioskodawca podjął decyzję o reorganizacji oraz częściowej redukcji posiadanej kolekcji kart X. W ramach planowanych działań Wnioskodawca zamierza w szczególności pozbyć się zdecydowanej większości posiadanych duplikatów oraz kart, które nie odpowiadają już jego aktualnym zainteresowaniom kolekcjonerskim.

W konsekwencji powyższego doprowadzi to do ograniczenia liczby posiadanych egzemplarzy i pozostawienia w kolekcji przede wszystkim kart najbardziej interesujących Wnioskodawcę z punktu widzenia jego indywidualnych preferencji kolekcjonerskich.

Jednocześnie Wnioskodawca nie wyklucza w przyszłości nabywania nowych kart do kolekcji, w szczególności dotyczących serii pozostających w jego zainteresowaniu kolekcjonerskim. Środki uzyskane ze zbycia duplikatów oraz kart nieodpowiadających jego aktualnym preferencjom mogą zostać w części przeznaczone na dalsze budowanie i rozwój kolekcji odpowiadającej prywatnym zainteresowaniom Wnioskodawcy.

Od grudnia 2025 r. Wnioskodawca wystawia na sprzedaż część wieloletnich zbiorów za pośrednictwem popularnej internetowej platformy, wykorzystywanej przez osoby fizyczne do zbywania rzeczy używanych stanowiących majątek prywatny. Wnioskodawca nie wyklucza, że w przyszłości skorzysta również z innej popularnej platformy internetowej (ogólnodostępnej dla osób fizycznych zbywających rzeczy używane) w celu zbycia duplikatów oraz kart, które na skutek zmiany zainteresowań i preferencji kolekcjonerskich utraciły dla niego istotną wartość kolekcjonerską.

Sprzedaż ma charakter nieregularny i jest uzależniona od ilości czasu wolnego, jakim dysponuje Wnioskodawca. W ofertach sprzedaży wskazywane jest, że przedmioty są używane.

Wyprzedaż prywatnej kolekcji odbywa się w ramach pojedynczych transakcji obejmujących jedną lub kilka kart. Wynika to wyłącznie z okoliczności, że oferowanie kart pojedynczo zwiększa prawdopodobieństwo znalezienia nabywcy będącego innym kolekcjonerem takich właśnie kart. W konsekwencji ten sposób sprzedaży prowadzi do zawierania stosunkowo dużej liczby transakcji, jednak każda z nich dotyczy niewielkiej liczby przedmiotów i opiewa na niewielką kwotę.

Według szacunków Wnioskodawcy, w ramach wyprzedaży części prywatnej kolekcji kart, może on dokonać w 2026 r. zbycia około 10.000 kart o łącznej wartości około 25.000 złotych. Szacunki te mają charakter orientacyjny i wynikają z aktualnie planowanego zakresu reorganizacji kolekcji. Proces wyprzedaży kolekcji kart ma charakter rozłożony w czasie i może być kontynuowany również w kolejnych latach, przy czym jego tempo oraz zakres będą uzależnione od bieżących decyzji Wnioskodawcy dotyczących dalszej reorganizacji kolekcji, w szczególności od stopnia redukcji duplikatów oraz kart nieodpowiadających jego aktualnym preferencjom kolekcjonerskim.

Ponadto, Wnioskodawca podkreśla, że oferty przygotowuje osobiście. Wnioskodawca nie podejmuje i nie zamierza w przyszłości podejmować zorganizowanych działań marketingowych.

Karty, które Wnioskodawca zbywa oraz zamierza zbywać, znajdują się w jego posiadaniu od co najmniej 6 miesięcy. W odniesieniu do znacznej części kart okres ten wynosi kilka lat, co wynika z dat wydania poszczególnych serii kart „X”, które mają charakter limitowany i po zakończeniu danego nakładu nie są ponownie wprowadzane do sprzedaży przez oficjalnego dystrybutora.

Wnioskodawca posiada: wiadomości e-mail dotyczące zamówień kart z różnych lat, potwierdzenia zapłaty oraz niektóre paragony dokumentujące zakup fabrycznych nieprzezroczystych saszetek zawierających karty. Dodatkowo Wnioskodawca posiada na swoim profilu w mediach społecznościowych tzw. „wspomnienie” w postaci zdjęcia z 2015 r., przedstawiającego znajomego z kartami „X” podczas jednego z pierwszych spotkań Wnioskodawcy związanych z kolekcjonowaniem kart kolekcjonerskich.

Niemniej należy zaznaczyć, że Wnioskodawca nie jest w stanie jednoznacznie powiązać poszczególnych kart z konkretnymi przelewami, zamówieniami lub paragonami, co stanowi naturalną konsekwencję sposobu nabywania kart. Jak wskazano powyżej, znaczna część kart w kolekcji Wnioskodawcy pochodzi z fabrycznie zamkniętych, nieprzezroczystych saszetek (tzw. „boosterów”) zawierających losowy zestaw kart. W konsekwencji dokumentacja zakupowa odnosi się do nabycia saszetek jako całości, a nie do poszczególnych kart znajdujących się w ich zawartości.

Dodatkowo Wnioskodawca wskazuje, że nie gromadził wszystkich paragonów ani innych dowodów zakupu, gdyż jako kolekcjoner nie zakładał w momencie nabywania kart ich późniejszej odsprzedaży. W konsekwencji Wnioskodawca posiada jedynie część dokumentacji potwierdzającej dokonane nabycia. Wnioskodawca wskazuje również, że nigdy nie prowadził działalności gospodarczej.

Jest on zatrudniony na podstawie umowy o pracę i uzyskuje z tego tytułu źródło dochodu, które stanowi podstawę jego utrzymania i zaspokaja wszelkie potrzeby życiowe.

Pytanie

Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego wyprzedaż części prywatnej kolekcji kart, w sytuacji, gdy każda ze sprzedawanych kart była w posiadaniu Wnioskodawcy przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, liczony od końca miesiąca nabycia, stanowi zarząd majątkiem prywatnym w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym, czy też może zostać uznana za pozarolniczą działalność gospodarczą?

Pana stanowisko w sprawie

Wnioskodawca uważa, że opisana w stanie faktycznym sprzedaż części prywatnej kolekcji kart nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W ocenie Wnioskodawcy, zbycie prywatnej kolekcji nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 5a pkt 6 updof działalność gospodarcza oznacza działalność zarobkową prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Uwzględniając w szczególności powyższy przepis według Wnioskodawcy sprzedaż własnej kolekcji kart kolekcjonerskich nie stanowi działalności gospodarczej gdyż:

A) Zbycie prywatnej kolekcji nie ma charakteru zorganizowanego i ciągłego

Sprzedaż prywatnej kolekcji kart odbywa się w sposób nieregularny oraz niezorganizowany. Jest ona uzależniona od możliwości czasowych Wnioskodawcy. Co więcej, Wnioskodawca nie prowadzi żadnych działań marketingowych, nie posiada dokładnego harmonogramu sprzedaży, a liczba i częstotliwość sprzedaży są zmienne.

Zaznaczyć również należy, że Wnioskodawca nie posiada stałego asortymentu ani nie dokonuje zakupów w celu późniejszej odsprzedaży. Zbycie elementów kolekcji odbywa się w drobnych, pojedynczych transakcjach, co jest znamienne dla osób wyprzedających prywatne zbiory, a nie prowadzących działalność gospodarczą. Ponadto, Wnioskodawca nie posiada magazynu, nie zatrudnia osób, nie prowadzi własnej platformy sprzedażowej lub sklepu stacjonarnego – co jest typowe dla zbycia prywatnej kolekcji, a nie profesjonalnej działalności gospodarczej.

B) Przedmioty utrzymywane są przez długi czas i nie były nabywane w celu dalszej odsprzedaży

Karty kolekcjonerskie, których sprzedaży dokonuje Wnioskodawca w związku z opisaną reorganizacją kolekcji były w jego posiadaniu przez co najmniej sześć miesięcy, a w zdecydowanej większości przez kilka lat. Ponadto, z punktu widzenia Wnioskodawcy kolekcjonowanie kart „X” stanowi jego hobby, które podziela wiele osób budujących podobne kolekcje kart „X” w kraju oraz na całym świecie. Przez około 11-letni okres Wnioskodawca systematycznie nabywał przedmiotowe karty w celu rozbudowy kolekcji i realizacji pasji, a nie dla celów dalszej odsprzedaży.

C) Brak celu zarobkowego w zbyciu prywatnej kolekcji

Celem nabywania kart było rozwijanie prywatnej kolekcji oraz realizacja hobby, a nie osiąganie zysku z ich późniejszej odsprzedaży. Sprzedaż następuje wyłącznie w związku z reorganizacją kolekcji polegającej na pozbyciu się zbędnych duplikatów oraz kart nieodpowiadających aktualnym preferencjom Wnioskodawcy.

Jednocześnie, nie można wykluczyć, że część środków uzyskanych ze sprzedaży zostanie przeznaczona na zakup innych kart odpowiadających aktualnym zainteresowaniom kolekcjonerskim Wnioskodawcy. Okoliczność ta potwierdza, że sprzedaż służy reorganizacji kolekcji, a nie prowadzeniu działalności gospodarczej.

Co więcej, ewentualny fakt późniejszego wzrostu wartości części kart nie oznacza, że zostały one nabyte z zamiarem osiągnięcia zysku. Jest to naturalne zjawisko w przypadku budowania kolekcji, że jej poszczególne elementy z uwagi na m.in. unikatowy charakter mogą wzrosnąć na wartości.

D) Powody zbycia prywatnej kolekcji kart

Wnioskodawca nabył wszystkie karty wchodzące w skład jego kolekcji ze środków własnych w różnych okolicznościach (tj. zakup zamkniętych saszetek zawierających kilka kart lub pojedynczych kart od dystrybutorów oraz zakup pojedynczych kart od innych osób fizycznych będących zapewne również kolekcjonerami). Zbycie opisanych kart wynika z chęci pozbycia się duplikatów oraz kart nieodpowiadających aktualnym preferencjom Wnioskodawcy – są to działania typowe dla wieloletnich kolekcjonerów i nie świadczą o prowadzeniu działalności gospodarczej.

Uwzględniając opisane w pkt A, B, C i D argumenty Wnioskodawca uważa, że jego działania stanowią jedynie wyprzedaż prywatnej kolekcji, a nie działalność gospodarczą w rozumieniu obowiązujących przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Konsekwentnie uzyskane przychody należy traktować jako przychód z odpłatnego zbycia rzeczy ruchomych. W tym miejscu należy przywołać art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy o podatku dochodowym miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło ich nabycie, nie stanowi źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy o PIT.

Wnioskodawca uważa, że uwzględniając przywołane wyżej przepisy (tj. art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy o PIT) zbycie części jego własnej kolekcji nie rodzi skutków podatkowych, gdyż przedmioty te były w jego posiadaniu przez okres ponad 6 miesięcy – kolekcję zaczął budować około 11 lat temu.

W ocenie Wnioskodawcy charakter wieloletniego kolekcjonowania kart "X", obejmującego sukcesywne budowanie zbioru przez około 11 lat oraz dowody opisane w stanie faktycznym, którymi dysponuje, są wystarczające dla celów udokumentowania posiadania kart co najmniej przez okres sześciu miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło ich nabycie.

Warto zaznaczyć, iż podobne stanowisko zostało wyrażone również w innych interpretacjach indywidualnych. Przykładowo:

- 0112-KDIL2-2.4011.94.2025.1.IM z dnia 3 marca 2025 r.,

- 0114-KDIP3-1.4011.345.2025.1.BS z dnia 16 maja 2025 r.,

w przywołanych interpretacjach organy podatkowe również uznały, że sprzedaż składników majątku prywatnego, nabytych na potrzeby własne i zbywanych po upływie sześciomiesięcznego terminu, nie stanowi działalności gospodarczej oraz nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy sprzedaż części kolekcji nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż:

·      jest to wyprzedaż własnej kolekcji, a nie działalność gospodarcza w rozumieniu ustawy o PIT,

·      w jego przypadku zbywane rzeczy ruchome (tj. karty kolekcjonerskie) były w jego posiadaniu przez okres ponad 6 miesięcy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Źródło pozarolnicza działalność gospodarcza (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy) zostało scharakteryzowane w art. 5a pkt 6 i art. 5b ust. 1 ustawy.

Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy:

Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:

a)  wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,

b)  polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,

c)  polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

̶prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

Pozarolnicza działalność gospodarcza w rozumieniu ustawy to działalność, która ma następujące cechy:

·      jest działalnością zarobkową;

·      jest prowadzona w sposób zorganizowany i ciągły;

·      jest prowadzona we własnym imieniu.

Działalność „zarobkowa” to działalność, której celem jest „zarabianie”, generowanie zysku, zapewnienie określonego dochodu. Sposób jej prowadzenia jest podporządkowany temu, aby osiągać jak najlepsze wyniki gospodarcze. Jednocześnie brak osiągnięcia celu, jakim jest realny zysk, nie oznacza, że prowadzona działalność nie miała charakteru zarobkowego. Istotny jest bowiem cel jej prowadzenia, a nie ostateczne efekty.

Jednocześnie nie można utożsamiać „działalności zarobkowej” w rozumieniu ustawy z jakimkolwiek działaniem podatnika, które daje efekt zysku. W przepisie mowa jest bowiem o „działalności”, czyli nie o pojedynczych działaniach podatnika, ale zespole działań podejmowanych w określonym celu.

Cecha „prowadzenia działalności w sposób zorganizowany i ciągły” nie oznacza konieczności spełnienia formalnych wymogów organizacji działalności (np. rejestracji urzędowej). Cecha ta odnosi się do faktycznego sposobu jej prowadzenia. I tak:

·      „zorganizowany” to będący efektem „organizowania”. „Organizować” natomiast to „przygotowywać, zakładać jakieś przedsięwzięcie”, albo „nadawać czemuś reguły, wprowadzać porządek” (Nowy Słownik Poprawnej Polszczyzny Wydawnictwo Naukowe PWN pod redakcją Andrzeja Markowskiego Warszawa 2000);

·      „ciągłość” w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względną stałość jej wykonywania. Kryterium „ciągłości” służy wyeliminowaniu z pojęcia działalności gospodarczej przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym.

Jeżeli więc rozmiar, powtarzalność, zarobkowy charakter oraz sposób zorganizowania wskazują na znamiona działalności gospodarczej, to w takim przypadku zbycie rzeczy spełnia przesłanki uznania ich za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i winno zostać rozliczone na zasadach właściwych dla tej działalności.

Stosownie natomiast do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:

Źródłami przychodów są: odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a)  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b)  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c)  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

d)  innych rzeczy,

̶          jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Natomiast w myśl art. 24 ust. 6 omawianej ustawy:

Dochodem z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, jeżeli przychód z odpłatnego zbycia nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej, jest różnica pomiędzy przychodem uzyskanym z odpłatnego zbycia rzeczy a kosztem ich nabycia, zmniejszona o wartość nakładów poczynionych w czasie posiadania rzeczy.

Z treści powołanych wyżej przepisów wynika, że gdy sprzedaż rzeczy nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i jest dokonywana przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie, wówczas stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z kolei przychód uzyskany ze sprzedaży rzeczy po terminie określonym w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ww. ustawy nie generuje przychodu (dochodu) podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż sprzedaż rzeczy ruchomych po upływie 6 miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło ich nabycie, nie stanowi źródła przychodu.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia wynika, że jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, w związku ze zmianą preferencji kolekcjonerskich i decyzją o reorganizacji kolekcji, zamierza Pan dokonać wyprzedaży posiadanych kart, stanowiących Pana majątek prywatny. Przedmioty te były nabyte na przestrzeni około 11 lat, od momentu nabycia kart do ich sprzedaży upłynęło więcej niż 6 miesięcy. Nie były one nabywane w celu dalszej odsprzedaży.

Od grudnia 2025 r. wystawia Pan na sprzedaż część wieloletnich zbiorów za pośrednictwem popularnej platformy internetowej. Sprzedaż odbywa się w ramach pojedynczych transakcji obejmujących jedną lub kilka kart, ma charakter nieregularny w zależności od wolnego czasu, jakim Pan dysponuje. Oferty przygotowuje osobiście, nie podejmuje i nie zamierza podejmować zorganizowanych działań marketingowych.

Mając na uwadze obowiązujące regulacje prawne oraz przedstawiony we wniosku opis zdarzenia, a w szczególności informacje, że ww. karty nabywał Pan do majątku prywatnego bez zamiaru ich dalszej odsprzedaży oraz że sprzedaż ma i będzie miała charakter incydentalny a nie stały, to brak jest podstaw do uznania zbywania poszczególnych należących do Pana kart za działalność gospodarczą, o której mowa w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zbywanie przedmiotów, o których mowa we wniosku, należy rozpatrywać w świetle art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który to formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie innych rzeczy przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, skoro odpłatne zbycie poszczególnych rzeczy, o których mowa we wniosku, nastąpi po upływie pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie – nie będzie stanowić źródła przychodu w rozumieniu tego artykułu. W związku z powyższym, kwota uzyskana z tej sprzedaży, nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.