0114-KDIP2-2.4010.326.2026.1.IN

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie przyjęcia, że w roku podatkowym rozpoczynającym się od 1 stycznia 2026 r., Spółka będzie uprawniona do niezastosowania podwyższonej do 30% stawki podatku dochodowego, o której mowa w art. 38aa ust. 1 ustawy o CIT, na podstawie wyłączenia przewidzianego w art. 38ad ustawy o CIT.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca (zwany dalej: „Spółka, Wnioskodawca albo Bank”) jest bankiem krajowym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (dalej: „Prawo bankowe”), który w ramach prowadzonej działalności bankowej oferuje usługi finansowe. Bank został utworzony przed dniem 1 stycznia 2026 r., ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i prowadzi działalność na podstawie przepisów prawa bankowego.

W związku z zaistnieniem okoliczności, o których mowa w art. 142 ust. 2 Prawa bankowego, Wnioskodawca wdrożył do realizacji scenariusz bazowy Planu Naprawy Grupy Kapitałowej A. S.A. (zatwierdzonego uprzednio Uchwałą Rady Nadzorczej Banku nr (…) z dnia 22 listopada 2022 r.). Wdrożenie to nastąpiło na mocy Uchwały nr (…) Zarządu A. S.A. z dnia 28 kwietnia 2023 r., bezpośrednio po uzyskaniu ostatecznej decyzji Komisji Nadzoru Finansowego (dalej: „KNF”) z dnia 20 kwietnia 2023 r. (sygn. (…)) zatwierdzającej przedmiotowy Plan Naprawy.

Jednocześnie należy zaznaczyć, iż na podstawie odrębnej decyzji KNF z dnia 30 czerwca 2021 r. (sygn. (…)), działając w trybie art. 144 ust. 1 Prawa bankowego, w celu poprawy sytuacji Wnioskodawcy ustanowiono w Banku kuratora. Do jego ustawowych zadań należy m.in. podejmowanie czynności związanych z udziałem i nadzorowaniem procesu przygotowywania oraz wdrażania przez Bank planu naprawy. Na dzień sporządzenia niniejszego wniosku powołana decyzja o ustanowieniu kuratora pozostaje w mocy.

Zgodnie z wymogiem zawartym w art. 141m ust. 5 Prawa bankowego, Wnioskodawca systematycznie, raz w roku, opracowywał zaktualizowany plan naprawy i przedkładał stosowny wniosek o jego zatwierdzenie do KNF. W ramach tych działań w 2024 r., Bank przyjął zaktualizowany dokument (Uchwała Zarządu Banku nr (…) z 30 lipca 2024 r., zatwierdzona Uchwałą Rady Nadzorczej Banku nr (…) z 1 sierpnia 2024 r.) i w dniu 9 sierpnia 2024 r. wystąpił do organu nadzoru o jego zatwierdzenie. Pismem z dnia 7 lutego 2025 r. (sygn. (…)) KNF wprost zaleciła Bankowi „kontynuowanie wypełniania dodatkowych obowiązków sprawozdawczych, poprzez przekazywanie przez A. S.A. organowi nadzoru, sprawozdań z realizacji działań naprawczych (w dotychczasowej formule), referujących do założeń przyjętego (...) Planu Naprawy A. S.A. (...) - do czasu rozstrzygnięcia przez KNF wniosku Banku”. Wnioskodawca wywiązuje się z tego nałożonego obowiązku, nieprzerwanie i cyklicznie raportując do KNF postępy w realizacji planu naprawy.

Ciągłość opisanego reżimu naprawczego znajduje potwierdzenie w zdarzeniach z 2025 r.. W związku z opracowaniem długoterminowej Strategii Wnioskodawcy na lata 2025-2028 oraz opierając się na zaktualizowanych danych finansowych, Bank przyjął kolejny, zaktualizowany Plan naprawy (Uchwała Zarządu nr (…) z dnia 27 czerwca 2025 r., zatwierdzona Uchwałą Rady Nadzorczej nr (…) z dnia 30 czerwca 2025 r.). Wobec przedłożenia tego nowego dokumentu, KNF decyzją z dnia 11 lipca 2025 r. (sygn. (…)) umorzyła w całości postępowanie dotyczące zatwierdzenia planu z 2024 r.. Na dzień sporządzenia niniejszego wniosku o wydanie interpretacji, postępowanie administracyjne w przedmiocie zatwierdzenia przez KNF zaktualizowanego Planu naprawy z czerwca 2025 r. wciąż pozostaje w toku.

Zgodnie z art. 141m ust. 3 pkt 2 Prawa bankowego, wdrażany przez Bank plan naprawy obejmuje poziomy wskaźników ilościowych lub jakościowych określających sytuację finansową banku, które można skutecznie monitorować i po osiągnięciu których mogą być podjęte działania określone w planie naprawy. Zgodnie z powyższymi wymogami, plan naprawy określa wskaźniki: kapitałowe, płynności i rentowności. Wskaźniki te zostały przez Bank osiągnięte.

W konsekwencji nowelizacji prawa podatkowego przeprowadzonej na podstawie ustawy z dnia 6 listopada 2025 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i ustawy o podatku od niektórych instytucji finansowych, Spółka powzięła wątpliwość, czy w opisanym stanie faktycznym, na podstawie nowo dodanego art. 38ad ustawy o CIT, będzie ona w roku podatkowym rozpoczynającym się 1.01.2026 r. uprawniona do niezastosowania podwyższonej stawki podatku dochodowego, o której mowa w art. 38aa ust. 1 ustawy o CIT, z uwagi na fakt, iż formalnie wciąż podlega reżimowi wdrażania planu naprawy w rozumieniu art. 142 ust. 2 Prawa bankowego.

Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w przedstawionym stanie faktycznym, w roku podatkowym rozpoczynającym się 1.01.2026 r., Spółka będzie uprawniona do niezastosowania podwyższonej do 30% stawki podatku dochodowego od osób prawnych, o której mowa w art. 38aa ust. 1 ustawy o CIT, na podstawie wyłączenia przewidzianego w art. 38ad ustawy o CIT, z uwagi na łączne spełnienie wskazanych w tym przepisie przesłanek, tj. formalne kontynuowanie przez Spółkę wdrażania planu naprawy (w związku z zaistnieniem okoliczności, o których mowa w art. 142 ust. 2 Prawa bankowego) oraz osiągnięcie przez Bank poziomu wskaźników, o których mowa w art. 141m ust. 3 pkt 2 Prawa bankowego?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Spółki, w okolicznościach wskazanych w opisie zaistniałego stanu faktycznego, w roku podatkowym rozpoczynającym się 1.01.2026 r., Spółka będzie uprawniona do niezastosowania podwyższonej do 30% stawki podatku dochodowego od osób prawnych, o której mowa w art. 38aa ust. 1 ustawy o CIT, na podstawie wyłączenia przewidzianego w art. 38ad tej ustawy.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Zgodnie z art. 38a ustawy o CIT, stawka podatku, o której mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3, wynosi:

1)  30 % w roku podatkowym rozpoczynającym się w:

a)  2026 r.,

b)  2027 r. - w przypadku gdy rok podatkowy podatnika utworzonego przed dniem 1 stycznia 2026 r. nie rozpoczął się w 2026 r. albo rozpoczął się w 2026 r. i łączny dotychczasowy okres opodatkowania stawką 30 % trwał krócej niż dwanaście kolejnych miesięcy kalendarzowych,

c)  2028 r. - w przypadku gdy rok podatkowy podatnika utworzonego przed dniem 1 stycznia 2026 r. nie rozpoczął się w 2026 r., lecz rozpoczął się w 2027 r. i łączny dotychczasowy okres opodatkowania stawką 30 % trwał krócej niż dwanaście kolejnych miesięcy kalendarzowych;

2)  26 % w roku podatkowym:

a)  rozpoczynającym się w 2027 r. - w przypadku podatnika utworzonego po dniu 31 grudnia 2026 r.,

b)  następującym bezpośrednio po roku, w którym zastosowano zgodnie z pkt 1 stawkę podatku w wysokości 30 % - w przypadku podatnika utworzonego przed dniem 1 stycznia 2026 r.,

c)  kolejno następującym po roku określonym w lit. b - w przypadku gdy łączny dotychczasowy okres opodatkowania stawką 26 % trwał krócej niż dwanaście kolejnych miesięcy kalendarzowych.

Zgodnie z art. 38ad ust. 1 ustawy o CIT, przepisów art. 38aa-38ac nie stosuje się do podatnika w roku podatkowym, w którym podatnik ten odpowiednio:

1)  wdrażał plan naprawy, w przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 142 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, oraz osiągnięcia poziomu wskaźników, o których mowa w art. 141m ust. 3 pkt 2 tej ustawy, albo

2)  realizował program postępowania naprawczego, o którym mowa w art. 72a ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych.

Przenosząc powyższe ramy prawne na grunt rozpatrywanej sprawy, w ocenie Wnioskodawcy, literalne brzmienie art. 38ad ustawy o CIT uzależnia wyłączenie stosowania przepisów o podwyższonej stawce podatku od kumulatywnego (łącznego) spełnienia dwóch przesłanek tj. wdrażania planu naprawy w związku z zaistnieniem okoliczności z art. 142 ust. 2 Prawa bankowego oraz osiągnięcia poziomu wskaźników naprawczych wyznaczonych w tym planie (zgodnie z art. 141m ust. 3 pkt 2 Prawa bankowego).

Zdaniem Spółki, obie te przesłanki w przedstawionym stanie faktycznym są przez Bank w pełni i bezspornie zrealizowane.

Ad 1) Przesłanka wdrażania planu naprawy

Na wstępie należy wskazać, że przepis art. 38ad ustawy o CIT posługuje się pojęciami zaczerpniętymi z Prawa bankowego, którym należy nadawać znaczenie wynikające z tego aktu. Zgodnie z art. 141m ust. 1 Prawa bankowego, plan naprawy jest dokumentem określającym działania na wypadek znaczącego pogorszenia sytuacji finansowej banku. Nie jest to decyzja administracyjna, lecz procedura prowadzona przez bank w następstwie zaistnienia określonych prawem zdarzeń (w przypadku Wnioskodawcy zaistniały okoliczności wskazane w art. 142 ust. 2 Prawa bankowego).

Kluczowe jest przy tym właściwe rozumienie użytego w art. 38ad ustawy o CIT wyrażenia „wdrażał plan naprawy". Użycie przez ustawodawcę formy niedokonanej czasownika „wdrażać" wskazuje na czynność rozciągniętą w czasie, trwającą w danym roku podatkowym, a nie jednorazowy akt. Takie brzmienie przepisu wskazuje, że ustawodawca dopuszcza możliwość, iż plan naprawy będzie wdrażany w okresie dłuższym niż rok podatkowy, a co za tym idzie zastosowanie wyłączenia, o którym mowa w art. 38ad ust. 1 ustawy o CIT będzie dotyczyło więcej niż jednego roku podatkowego. Innymi słowy, wykładnia literalna i celowościowa wskazują, że powołany przepis znajdzie zastosowanie przez cały okres, w którym bank pozostaje formalnie objęty reżimem naprawczym wynikającym z Prawa bankowego - a więc do momentu jego formalnego zakończenia przez właściwy organ nadzoru.

W ocenie Spółki, bezspornym jest, że Wnioskodawca spełnia warunek „wdrażania planu naprawy”. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, w związku z zaistnieniem przesłanek z art. 142 ust. 2 Prawa bankowego, Bank formalnie wdraża scenariusz bazowy Planu Naprawy Grupy Kapitałowej A. S.A. Nastąpiło to na mocy Uchwały nr (…) Zarządu z dnia 28 kwietnia 2023 r., w następstwie wydania przez KNF decyzji z dnia 20 kwietnia 2023 r. (sygn. (…)) zatwierdzającej ten plan.

Co istotne z perspektywy oceny statusu prawno-nadzorczego Wnioskodawcy, proces ten ma charakter ciągły. Wnioskodawca pragnie podkreślić, że KNF pismem z dnia 7 lutego 2025 r. (sygn. (…)) wprost zaleciła Bankowi kontynuowanie wypełniania dodatkowych obowiązków sprawozdawczych z realizacji działań naprawczych. Z kolei na skutek przedłożenia nowego Planu naprawy z czerwca 2025 r. (opartego na zaktualizowanych danych finansowych i nowej strategii), postępowanie administracyjne w przedmiocie jego zatwierdzenia przez KNF pozostaje w toku na dzień sporządzenia niniejszego wniosku.

Nadto, zdaniem Banku, o trwaniu wdrażania planu naprawy świadczy fakt, iż w mocy wciąż pozostaje decyzja KNF z dnia 30 czerwca 2021 r. (sygn. (…)) o ustanowieniu w Banku kuratora, do którego ustawowych zadań należy nadzorowanie wdrażania planu naprawy.

Mając na uwadze powyższe, Spółka pragnie zwrócić uwagę na istotne znaczenie wykładni systemowej. Z uwagi na fakt, że ustawodawca w wprowadzonym art. 38ad ustawy o CIT odwołuje się wprost do instytucji uregulowanych w Prawie bankowym, ocena spełnienia przesłanki „wdrażania planu naprawy” powinna w naturalny sposób opierać się na obiektywnym statusie nadzorczym Banku. Należy zauważyć, że organem wyspecjalizowanym i powołanym do weryfikacji tego statusu jest Komisja Nadzoru Finansowego. Biorąc pod uwagę ugruntowany podział kompetencji organów administracji publicznej, uzasadnione jest przyjęcie, że dla oceny prawnopodatkowej wiążące pozostają aktualne rozstrzygnięcia i zalecenia organu nadzoru finansowego. W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, do momentu formalnego zakończenia procedury naprawczej przez KNF i uchylenia związanych z nią szczególnych rygorów (w tym odwołania kuratora oraz zwolnienia z obowiązków sprawozdawczych), Spółka w świetle prawa w sposób ciągły kontynuuje wdrażanie planu naprawy w rozumieniu Prawa bankowego, a tym samym spełnia warunek określony w art. 38ad ustawy o CIT.

Ad 2) Przesłanka osiągnięcia poziomu wskaźników

W ocenie Wnioskodawcy, równie kategoryczne i bezsporne jest spełnienie drugiego z warunków przewidzianych w art. 38ad ustawy o CIT, tj. osiągnięcia poziomu wskaźników, o których mowa w art. 141m ust. 3 pkt 2 Prawa bankowego. Bank stwierdza wprost, że przewidziane w planie naprawy wskaźniki kapitałowe, płynności i rentowności zostały przez niego skutecznie osiągnięte.

Zgodnie z obiektywnymi danymi finansowymi na dzień 31 stycznia 2026 r., Spółka wygenerowała poziom funduszy własnych zapewniający pokrycie każdego z wymogów wynikających z art. 92 ust. 1 lit. a-c Rozporządzenia CRR. Bank osiągnął wskaźniki kapitałowe, płynności i rentowności określone w planie naprawy, co zostało wskazane w opisie stanu faktycznego.

Podsumowując, w ocenie Spółki, w związku z jednoczesnym i niepodważalnym: (i) formalnym pozostawaniem w reżimie wdrażania planu naprawy potwierdzonym działaniami KNF oraz (ii) faktycznym osiągnięciem wymaganych wskaźników finansowych, Spółka wyczerpuje w pełni dyspozycję art. 38ad ustawy o CIT i ma pełne prawo zastosować przewidziane tam wyłączenie z podwyższonej do 30% stawki podatku.

W opinii Wnioskodawcy, w świetle powyższego, zaprezentowane stanowisko Spółki, należy uznać za uzasadnione w całej rozciągłości.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o CIT:

Przepis art. 19 ust. 1 ustawy o CIT określa wysokość obowiązujących stawek podatku CIT oraz warunki ich stosowania.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o CIT w brzmieniu do 31 grudnia 2025 r.:

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) dokonano zmian, zmierzających do zwiększenia płaconego podatku przez grupę podmiotów zaliczanych do sektora bankowego, pełniących wspólną funkcję w systemie finansowym ze względu na ich znaczenie w procesie obrotu szeroko rozumianym kapitałem. Podmioty te pełnią rolę pośredników finansowych umożliwiając przepływ środków, tj. gromadzenie ich np. w formie depozytów, jak i pozyskanie np. poprzez kredyt czy pożyczkę.

Tym samym w ustawie o CIT (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) wprowadzono podwyższenie stawki CIT w odniesieniu do podatników będących:

• bankami krajowymi w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 2024 r. poz.1646, z późn. zm.),
• bankami zagranicznymi w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy - Prawo bankowe,
• instytucjami kredytowymi w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy - Prawo bankowe, oraz
• spółdzielczymi kasami oszczędnościowo-kredytowymi w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 2025 r. poz. 379, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o SKOK”,
• podatkową grupą kapitałową (PGK) w skład których wchodzi bank krajowy.

Ustawa ta przewiduje także przepisy epizodyczne, które nakładają na podatników objętych zmianami wyższą stawkę podatku, co do zasady, na dwa lata podatkowe.

Jak wynika z przedstawionego opisu stanu faktycznego Spółka jest bankiem krajowym, który w ramach prowadzonej działalności bankowej oferuje usługi finansowe. Bank został utworzony przed dniem 1 stycznia 2026 r., ma siedzibę na terytorium RP i prowadzi działalność na podstawie przepisów prawa bankowego. Bank wdrożył do realizacji scenariusz bazowy Planu Naprawy Grupy Kapitałowej, który zatwierdzony był uprzednio Uchwałą Rady Nadzorczej Banku. Wdrożenie to nastąpiło bezpośrednio po uzyskaniu ostatecznej decyzji Komisji Nadzoru Finansowego zatwierdzającej przedmiotowy plan naprawy. W Banku ustanowiono kuratora. Do jego ustawowych zadań należy m.in. podejmowanie czynności związanych z udziałem i nadzorowaniem procesu przygotowywania oraz wdrażania przez Bank planu naprawy. Bank systematycznie, raz w roku opracował zaktualizowany plan naprawy i przedkładał stosowny wniosek o jego zatwierdzeniu przez KNF. W związku z opracowaniem długoterminowej strategii Bank przyjął kolejny zaktualizowany Plan naprawy. Postępowanie administracyjne w przedmiocie zatwierdzenia przez KNF zaktualizowanej planu naprawy z czerwca 2025 r. wciąż pozostaje w toku.

W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.):

Z przepisu tego wynika, że bank krajowy to podmiot posiadający status banku i jednocześnie mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten odnosi się do ogólnej kategorii banków funkcjonujących w krajowym porządku prawnym i nie wprowadza dodatkowych ograniczeń co do rodzaju działalności bankowej.

Z kolei zgodnie z art. 2 ustawy o prawie bankowym:

Jak wskazano w art. 12 ustawy o prawie bankowym:

Wskazany katalog form organizacyjnoprawnych jest zamknięty, co oznacza, że utworzenie, jak i prowadzenie przedsiębiorstwa bankowego jest możliwe tylko we wskazanych formach.

W tym miejscu należy powołać treść art. 19 ust. 1 pkt 3, 4 i 5 ustawy o CIT, zgodnie z którym:

Z kolei, ustawą z dnia 6 listopada 2025 r. wprowadzono także przepisy przejściowe regulujące obowiązującą stawkę podatku CIT wobec podmiotów określonych w art. 19 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o CIT. Przepisy przejściowe obowiązują od 2026 r. do 2028 r. i mają pierwszeństwo względem przepisów art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT.

I tak, w myśl art. 38aa ust. 1 ustawy o CIT:

Jak stanowi art. 38ab ust. 1 cytowanej ustawy:

Stosownie do art. 38ad tej ustawy:

Zgodnie z powyższym, w pierwszym roku podatkowym po wejściu w życie dokonanych zmian w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, podmioty nimi objęte zostaną opodatkowane stawką 30%, natomiast w drugim roku podatkowym stawka ta wyniesie 26%.

Zastosowana konstrukcja zawarta w powyższych przepisach oznacza, że podatnik rozpocznie stosowanie stawki docelowej wówczas, gdy jego sytuacja faktyczna odnosząca się do roku podatkowego nie będzie mieścić się w dyspozycji tych przepisów. Innymi słowy, stawka ta znajdzie zastosowanie po raz pierwszy wówczas, gdy do danego podatnika nie znajdą zastosowania przepisy epizodyczne przewidujące opodatkowanie stawką 30% lub 26% (odpowiednio 20% i 16% w przypadku podatników, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 4).

Wobec powyższego, podatnik objęty zmianami powinien podlegać opodatkowaniu podwyższonymi stawkami podatku (odpowiednio 30%/20% i 26%/16% stawką) przez okres roku podatkowego trwającego 12 miesięcy kalendarzowych.

Jak wynika z opisu sprawy, są Państwo Spółką akcyjną, bankiem krajowym, który został utworzony przed dniem 1 stycznia 2026 r. i który ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Prowadzą Państwo działalność na podstawie przepisów prawa bankowego. Tym samym, są Państwo adresatem normy prawnej określonej w art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT.

Jednakże zgodnie z art. 38ad ustawy o CIT, nie będą Państwo zobligowani do zastosowania 30% stawki podatku, stosownie do art. 38aa ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Wynika to z faktu, że podlegają Państwo reżimowi wdrażania planu naprawy zgodnie z przepisami prawa bankowego oraz zostały przez Państwa osiągnięte wskaźniki określone w planie naprawy (tj. kapitałowe, płynności i rentowności). Zatem obie przesłanki zostały przez Państwa spełnione.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że w roku podatkowym rozpoczynającym się 1 stycznia 2026 r. Spółka będzie uprawniona do niezastosowania podwyższonej 30% stawki podatku dochodowego od osób prawnych, o której mowa w art. 38aa ust. 1 ustawy o CIT. Z uwagi na łączne spełnienie przesłanek, tj. formalne kontynuowanie przez Spółkę wdrażania planu naprawy oraz osiągnięcia przez Spółkę poziomu wskaźników zastosowanie znajdzie wyłączenie przewidziane w art. 38ad ustawy o CIT.

Tym samym, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).

Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),

albo

• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.