0114-KDIP2-1.4010.289.2026.1.DK

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia czy odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej środka trwałego w postaci myjni samoobsługowej bezdotykowej, ustalonej zgodnie z art. 16g ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, pomimo że część płatności związanych z wytworzeniem środka trwałego została pierwotnie dokonana z rachunku bankowego wspólnika - jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (akt notarialny umowy spółki z dnia 14 lipca 2023) wpisana do Rejestru Przedsiębiorców KRS (…) posiadającą 2 wspólników B.C. (posiadającego 60 udziałów o wartości 3 000,00 zł) oraz D.E. (posiadającą 40 udziałów o wartości 2 000,00 zł) z Zarządem w postaci B.C. – Prezesa Zarządu oraz D.E. jako Wiceprezes Zarządu (każdy członek uprawniony do samodzielnej reprezentacji). Wnioskodawca uzyskał status czynnego podatnika VAT w dniu 01 kwietnia 2024.

Powstanie spółki A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, jest bezpośrednio związane z realizacją inwestycji w postaci myjni bezdotykowej w miejscowości (…), realizowanej przez wykonawcę firmę X. Sp. z o.o NIP: (…)

W dniu 10 lipca 2023 roku osoby fizyczne nie będące płatnikami podatku od wartości dodanej B.C. oraz D.E., zawarli z wykonawcą inwestycji tj. X. Sp. z o.o NIP: (…), umowę o dostarczenie, montaż, uruchomienie i sprzedaż urządzenia w postaci myjni samoobsługowej bezdotykowej na nieruchomości pod adresem (…).

Grunt na którym została wybudowana myjnia samoobsługowa bezdotykowa jest w posiadaniu osoby trzeciej, do której spółka A. Sp. z o.o uzyskała prawo, w związku z zawartą umową dzierżawy gruntu, uwzględniającą przeznaczenie tej nieruchomości na poczynienie inwestycji, a następnie prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług myjni bezdotykowej.

Przebieg transakcji udokumentowanych fakturami vat, wystawionymi przez X. Sp. z o.o w ramach realizacji inwestycji myjni samoobsługowej bezdotykowej, kształtował się następująco:

• 09 maj 2023 roku, faktura zaliczkowa cząstkowa (opłata rezerwacyjna), wystawiona na osobę fizyczną B.C. w kwocie 61 500,00 zł brutto (50 000,00 zł netto; 11 500,00 zł vat);
• 24 lipiec 2023 roku, faktura zaliczkowa cząstkowa, wystawiona na osobę fizyczną B.C. w kwocie 431 392,94 zł brutto (350 725,97 zł netto; 80 666,97 zł vat), odnosząca się do płatności z dnia 18 lipca 2023 roku;
• 31 sierpień 2023 roku, korekta faktury zaliczkowej cząstkowej z dnia 09 maja 2023 roku -61 500,00 zł brutto (-50 000,00 zł netto; -11 500,00 zł vat);
• 31 sierpień 2023 roku, korekta faktury zaliczkowej cząstkowej z dnia 24 lipca 2023 roku -431 392,94 zł brutto (-350 725,97 zł netto; -80 666,97 zł vat);
• 31 sierpień 2023 roku, faktura sprzedaży na rzecz spółki A. Sp. z o.o na kwotę 61 500 zł brutto (50 000,00 zł netto; 11 500,00 zł vat) tj. uwzględniająca opłatę rezerwacyjną z dnia 09 maja 2023 roku;
• 31 sierpień 2023 roku, faktura sprzedaży na rzecz spółki A. Sp. z o.o na kwotę 431 392,94 zł brutto (350 725,97 zł netto; 80 666,97 zł vat);
• 06 grudzień 2023, faktura zaliczkowa cząstkowa vat na rzecz spółki A. Sp. z o.o, na kwotę 345 114,36 zł (280 580,78 zł netto; 64 533,58 zł vat);
• 15 maj 2024 roku, korekta faktury zaliczkowej cząstkowej z dnia 31 sierpnia 2023 roku, rozliczającą opłatę rezerwacyjną 61 500,00 zł brutto, do kwoty 0,00 zł.
• 15 maj 2024 roku, faktura zaliczkowa końcowa, rozliczająca inwestycję o łącznej wartości 862 785,89 zł brutto, z której pozostało do uregulowania kwota 86 278,59 zł brutto (70 145,20 zł netto; 16 133,39 zł vat);

W dniu 9 maja 2023 roku B.C. będący osobą fizyczną wpłacił przelewem zaliczkę określoną opłatą rezerwacyjną na rzecz wykonawcy inwestycji firmy X. Sp. z o.o kwotę 61 500,00 zł brutto (50 000,00 zł netto; 11 500,00 zł vat).

Następnie dnia 18 lipca 2023 roku w imieniu spółki A. Sp. z o.o, B.C. dokonał przedpłaty z własnego rachunku bankowego w kwocie 431 392,94 zł brutto. Kolejna płatność z dnia 6 grudnia 2023 roku dotycząca przedpłaty (zaliczki) w kwocie 345 114,36 zł brutto, w ramach udzielonej pożyczki z dnia 2 grudnia 2023 roku przez B.C. na rzecz spółki A. Sp. z o.o, także została wykonana z prywatnego rachunku bankowego wspólnika spółki B.C.

 A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zawarła z B.C. cesję umowy na dostarczenie, montaż, uruchomienie i sprzedaż urządzenia stanowiącego myjnię samoobsługową bezdotykową mieszczącej się pod adresem (…). Umowa cesji zakładała zobowiązanie spółki A. Sp. z o.o wobec B.C. w wysokości kwoty zapłaconych zaliczek.

Z uwagi na fakt, iż spółka A. Sp. z o.o nie posiadała odpowiedniej wysokości kapitału, strony umowy przetransformowały umowę cesji, umową nowacji na umowę pożyczki.

Ponadto w dniu 8 sierpnia 2023 roku zostało zawarte porozumienie pomiędzy:

1. B.C. oraz D.E., występujących jako osoby fizyczne;

2. Spółką A. Sp. z o.o;

3. Wykonawca inwestycji X. Sp. z o.o

We wskazanym porozumieniu B.C. oraz D.E. wyrażają zgodę na przeniesienie na rzecz A. Sp. z o.o wszelkich praw i obowiązków wynikających z umowy zawartej z X. Sp. z o.o obejmującej umowę o dostarczenie, montaż, uruchomienie i sprzedaż urządzenia w postaci myjni samoobsługowej bezdotykowej zlokalizowanej pod adresem (…). Dnia 15 maja 2024 roku strony transakcji tj. wykonawca inwestycji X. Sp. z o.o oraz A. Sp. z o.o, w odniesieniu do art. 498 ustawy z 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny dokonały kompensaty wzajemnych wierzytelności, zaliczając opłatę rezerwacyjną w wysokości 61 500 zł brutto (50 000,00 zł netto; 11 500,00 zł vat) na poczet zobowiązania powstałego z faktury zaliczki końcowej tj. 86 278,59 zł brutto (70 145,20 zł netto; 16 133,39 zł vat).

Tym samym całkowita wysokość zobowiązania A. Sp. z o.o na rzecz X. Sp. z o.o została pomniejszona i wyniosła 24 778,59 zł brutto (20 145,20 zł netto; 4 633,39 zł vat).

Na podstawie tak przeprowadzonych transakcji oraz wydanej na rzecz A. Sp. z o.o. dnia 20 listopada 2024 roku, indywidualnej interpretacji prawa podatkowego oznaczonej numerem: 0111KDIB1-2.4010.466.2024.2.AK, spółka ustaliła wartość początkową środka trwałego stanowiącego myjnię samoobsługową bezdotykową w wysokości 691 114,16 zł netto tj. bez uwzględnienia opłaty rezerwacyjnej w wysokości 61 500,00 zł brutto (50 000,00 zł netto; 11 500,00 zł vat).

Dodatkowo Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w wydanej dnia 29 maja 2026 roku interpretacji podatkowej z sygnaturą: 0111-KDIB1-2.4010.152.2026.1.EJ 29.05.2026 wskazał, że wskazana powyżej wartość środka trwałego, może podlegać amortyzacji podatkowej zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Pytanie

Czy odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej środka trwałego w postaci myjni samoobsługowej bezdotykowej, ustalonej zgodnie z art. 16g ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, pomimo że część płatności związanych z wytworzeniem środka trwałego została pierwotnie dokonana z rachunku bankowego wspólnika?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, wartość początkowa przyjęta do amortyzacji podatkowej środka trwałego obejmująca myjnię samoobsługową bezdotykową, biorąc pod uwagę przebieg płatności opisanym w stanie faktycznym, może stanowić koszt podatkowy i podlegać amortyzacji podatkowej zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Na uwagę zasługuje fakt, że w tej samej sprawie i analogicznym stanie faktycznym zostały wydane interpretacje indywidualne:

• z dnia 20 listopada 2024 roku, sygn.: 0111-KDIB1-2.4010.466.2024.2.AK;
• z dnia 29 maja 2026 roku sygn.: 0111-KDIB1-2.4010.152.2026.1.EJ

Wskazane powyżej interpretacje odnosiły się do ustalenia wartości początkowej środka trwałego, możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych, jednakże nie wskazywały wprost na możliwość zaliczania do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środka trwałego przy uwzględnieniu przedstawionego sposobu finansowania inwestycji.

W analizowanej sprawie, przebieg transakcji płatniczych związanych z realizacją opisanego w stanie faktycznym przedsięwzięcia, początkowo został sfinansowany przez wspólnika B.C., jednak ostatecznie został rozliczony przez spółkę A. Sp. z o.o. poprzez:

• zawartą umowę pożyczki spółki ze wspólnikiem, w kwestii przyjęcia zobowiązania spółki A. Sp. z o.o wobec B.C. w wysokości kwoty dokonanych transakcji;
• porozumienie z dnia 8 sierpnia 2023 roku obejmujące przeniesienie na rzecz A. Sp. z o.o wszelkich praw i obowiązków wspólników, wynikających z umowy zawartej z wykonawcą X. Sp. z o.o.;

Mając na uwadze powyższe, a wskazując na treść art. 15d ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych tj.:

Podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego, nie można uznać, że w ostatecznym rozrachunku transakcji, doszło z pominięciem rachunku płatniczego i tym samym ma zastosowanie art. art. 15d ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Celem regulacji zawartej w art. 15d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jest przeciwdziałanie dokonywaniu z pominięciem rachunku bankowego przedsiębiorcy. Jednakże wskazany przepis nie powinien pozbawiać podatnika prawa do rozpoznania kosztów podatkowych w sytuacji, gdy wydatek został faktycznie poniesiony przez podatnika, a płatności były realizowane przy wykorzystaniu rachunku bankowego wspólnika pełniącego tymczasowo funkcję finansującą przedsięwzięcie.

Wykonane transakcje płatnicze z rachunku bankowego B.C. miały charakter formy czasowego finansowania spółki A. Sp. z o.o w płatnościach, natomiast wspólnik nie poniósł kosztu, ani nie osiągnął korzyści w związku z tak przeprowadzonymi transakcjami.

Wskazany w stanie faktycznym przebieg transakcji oznacza, że realny ekonomicznym koszt wybudowania myjni, ostatecznie został poniesiony przez spółkę A. Sp. z o.o., a poczynione nakłady finansowe na wybudowanie środka trwałego definitywnie obciążyły majątek spółki.

W ocenie Wnioskodawcy, brak jest podstaw do zastosowania wyłączenia wynikającego z art. 15d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej przedmiotowego środka trwałego powinny stanowić dla A. Sp. z o.o koszty uzyskania przychodów na zasadach określonych w art. 15 ust. 6 w zw. z art. 16a–16m ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Ocena stanowiska

Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji

W myśl art. 161 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.U.2024 r.poz.18 t.j), (dalej: KSH)

Stosownie natomiast do art. 11 § 1 KSH,

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów.

W myśl powyższego przepisu, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby zatem wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy oceniać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów – w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

Składniki majątku stanowiące środki trwałe i wartości niematerialne i prawne zostały wymienione przez ustawodawcę w art. 16a-16c ustawy o CIT.

W świetle art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Zgodnie z powyższym, wymienione w pkt 1-3 środki trwałe będą podlegały amortyzacji po spełnieniu następujących warunków:

• zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
• stanowią własność lub współwłasność podatnika – amortyzacji podatkowej podlegają wyłącznie środki trwałe, do których przysługuje podatnikowi prawo własności, z wyjątkiem środków używanych przez leasingobiorcę na podstawie umowy leasingu finansowego oraz tych wymienionych w art. 16a ust. 2 ustawy o CIT,
• są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania – ustawodawca nie określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, że warunki te spełnia składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i pozwoleń na użytkowanie,
• przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok – o tym, jak długo będzie używany dany składnik decyduje sam podatnik,
• są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu,
• nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c ustawy o CIT.

Jak już wyżej zostało wskazane, środek trwały podlega amortyzacji w sytuacji, gdy w dniu przyjęcia do używania jest kompletny i zdatny do użytku.

W myśl art. 16a ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT:

Z art. 16a ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT wynika, że odrębną kategorię środków trwałych stanowią budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie. W odniesieniu do art. 16a ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT należy wskazać, że przepis ten ma zastosowanie w sytuacjach, gdy podatnik niebędący właścicielem gruntu obejmuje go na określony czas we władanie na podstawie np. umowy dzierżawy, najmu przewidującej zgodę właściciela na wybudowanie na nim budynku lub budowli (np. myjni samochodowej), realizuje taką budowę dla celów swojej działalności. W tym przypadku budynki (budowle) wybudowane i wykorzystywane przez podatnika nie stanowią co prawda jego własności (mimo poniesienia przez niego nakładów na ich wybudowanie) lecz stanowią jego środek trwały, podlegający amortyzacji. Zatem, budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie są środkami trwałymi podlegającymi amortyzacji niezależnie od przewidywanego okresu ich używania.

Stosownie do art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:

Natomiast na podstawie art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Stosownie do treści art. 16g ust. 7 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 16g ust. 3-5 ustawy o CIT:

Przepis ten określa pojęcie ceny nabycia i kosztu wytworzenia dla potrzeb ustalenia wartości początkowej środków trwałych. Inwestycją w obcym środku trwałym nie są budynki, budowle, urządzenia wodne, infrastruktura techniczna wybudowana na cudzym gruncie, gdyż te stanowią odrębną grupę środków trwałych. Inwestycją w obcych środkach trwałych są działania podatnika odnoszące się do niestanowiącego jego własności środka trwałego, które zmierzają do jego ulepszenia i zwiększenia jego wartości.

Suma zaewidencjonowanych wydatków (kosztów) takich inwestycji pod datą ich zakończenia i przejęcia do używania wyznaczać będzie wartość początkową środka trwałego jakim jest tzw. inwestycja w obcym środku trwałym, która będzie podlegała amortyzacji. Dla podejmowania takich inwestycji w obcym środku trwałym podatnik powinien mieć zezwolenie (tytuł prawny) od właściciela tegoż środka trwałego. Aby poniesione na takie inwestycje wydatki mogły być zaliczone w koszty uzyskania przychodu poprzez dokonywanie odpisów amortyzacyjnych nie mogą być one podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócone, np. przez właściciela ulepszonego środka trwałego (art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT). Nie wszystkie czynności podejmowane przez podatnika odnośnie obcego środka trwałego, muszą być uznane za inwestycje w obcym środku trwałym. W sytuacji gdy będą to czynności konserwacyjne lub mające charakter odtworzeniowy, przywracający temuż środkowi trwałemu pierwotny poziom techniczny (remont), nie będą one stanowiły u podatnika środka trwałego pod nazwą inwestycji w obcym środku trwałym, a poniesione na nie wydatki mogą być zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów.

Ustawodawca nie sprecyzował pojęcia inwestycji w obcych środkach trwałych. W literaturze przedmiotu wyraża się pogląd, że inwestycja w obcych środkach trwałych polega na poniesieniu wydatków na ulepszenie, przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację czy modernizację środka trwałego, niestanowiącego własności podatnika i niezaliczanego do majątku podatnika.

Inwestycje w obcym środku trwałym to nakłady poniesione na obcy środek trwały, który nie jest własnością podatnika, ale jest użytkowany na podstawie zawartej umowy najmu, dzierżawy czy innej umowy o podobnym charakterze.

Niezależnie od okresu używania za środki trwałe uznano budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie. Ma to przede wszystkim miejsce w sytuacji gdy przepisy prawa przewidują, że obiekty trwale połączone z gruntem nie stają się jego częściami składowymi i traktowane są jako odrębne rzeczy, mogące stanowić własność podmiotu, które je wybudował, a nie właściciela gruntu.

Treść powyższych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej środka trwałego w postaci myjni samoobsługowej bezdotykowej, ustalonej zgodnie z art. 16g ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, pomimo że część płatności związanych z wytworzeniem środka trwałego została pierwotnie dokonana z rachunku bankowego wspólnika.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 16a ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT, budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie stanowią odrębną kategorię środków trwałych. Przepis ten ma zastosowanie m.in. w sytuacjach, gdy podatnik nie będący właścicielem gruntu, obejmując go na określony czas we władanie na podstawie np. umowy dzierżawy lub najmu, przewidującej zgodę właściciela do wybudowania na nim budynku lub budowli, realizuje taką budowę dla celów swojej działalności.

W tym przypadku budynki i budowle wybudowane i wykorzystywane przez podatnika nie stanowią co prawda jego własności (mimo poniesienia przez niego nakładów na ich wybudowanie) lecz stanowią jego własność ekonomiczną jako środek trwały, podlegający amortyzacji na podstawie art. 16a ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT.

Spółka, jako ponosząca wydatki na inwestycje wybudowania myjni samoobsługowej bezdotykowej znajdującej się na dzierżawionym gruncie, będzie tym samym uprawniona co do zasady do zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dot. tego środka trwałego.

Wartość początkowa środka trwałego obejmująca myjnię samoobsługową bezdotykową, może podlegać co do zasady amortyzacji podatkowej zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.

Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków zawarty w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pomimo, że pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego poniesione w celu uzyskania przychodu.

Natomiast stosownie do art. 15d ust. 1 ustawy o CIT,

Natomiast w myśl art. 15d ust. 2 ustawy o CIT,

Zgodnie z art. 15d ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT,

Mając na względzie powyższe oraz regulacje art. 15d ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, stwierdzić należy, że:

• ustawodawca wyłączył możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów koszty w tej części, w jakiej kwota płatności dotycząca transakcji określonej w ustawie Prawo przedsiębiorców została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego, oraz
• ustanowił obowiązek dokonania zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów (zwiększenia przychodów w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów) w tej części, w jakiej kwota płatności dotycząca transakcji określonej w ustawie Prawo przedsiębiorców została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego,
• w przypadku transakcji odnoszącej się do kosztu zaliczonego uprzednio do kosztów uzyskania przychodów. W tym przypadku zmniejszenie kosztów uzyskania przychodów (zwiększenie przychodów) będzie dokonywane w miesiącu dokonania płatności z pominięciem rachunku płatniczego.

Na podstawie art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1480),

Zestawienie art. 15d ust. 1 ustawy o CIT oraz art. 19 ustawy Prawo przedsiębiorców prowadzi zatem do wniosku, że w przypadku każdej transakcji o wartości przekraczającej 15 000 zł istnieje obowiązek dokonywania płatności za pośrednictwem rachunku płatniczego, przy czym naruszenie tego obowiązku, a więc dokonanie płatności w całości lub w części z pominięciem takiego rachunku, oznacza brak możliwości zaliczenia kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca tej transakcji została dokonana z pominięciem rachunku płatniczego.

Z przepisu art. 19 ustawy Prawo przedsiębiorców wynika, że dotyczy on płatności dokonywanych pomiędzy przedsiębiorcami, a art. 15d ustawy o CIT odsyła natomiast do tego przepisu. Z tego wynika, że to przedsiębiorcy, którzy rozliczają jednorazowe transakcje powyżej 15 000 zł w gotówce, a nie za pośrednictwem rachunku bankowego, nie mogą zaliczyć takiej płatności do kosztów uzyskania przychodów.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że w dniu 10 lipca 2023 roku osoby fizyczne nie będące płatnikami podatku od wartości dodanej B.C. oraz D.E., zawarli z wykonawcą inwestycji tj. X. Sp. z o.o NIP: (…), umowę o dostarczenie, montaż, uruchomienie i sprzedaż urządzenia w postaci myjni samoobsługowej bezdotykowej na nieruchomości pod adresem (…).

Grunt na którym została wybudowana myjnia samoobsługowa bezdotykowa jest w posiadaniu osoby trzeciej, do której spółka A. Sp. z o.o uzyskała prawo, w związku z zawartą umową dzierżawy gruntu, uwzględniającą przeznaczenie tej nieruchomości na poczynienie inwestycji, a następnie prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług myjni bezdotykowej.

Przebieg transakcji udokumentowanych fakturami vat, wystawionymi przez X. Sp. z o.o w ramach realizacji inwestycji myjni samoobsługowej bezdotykowej, kształtował się następująco:

• 09 maj 2023 roku, faktura zaliczkowa cząstkowa (opłata rezerwacyjna), wystawiona na osobę fizyczną B.C. w kwocie 61 500,00 zł brutto (50 000,00 zł netto; 11 500,00 zł vat);
• 24 lipiec 2023 roku, faktura zaliczkowa cząstkowa, wystawiona na osobę fizyczną B.C. w kwocie 431 392,94 zł brutto (350 725,97 zł netto; 80 666,97 zł vat), odnosząca się do płatności z dnia 18 lipca 2023 roku;
• 31 sierpień 2023 roku, korekta faktury zaliczkowej cząstkowej z dnia 09 maja 2023 roku -61 500,00 zł brutto (-50 000,00 zł netto; -11 500,00 zł vat);
• 31 sierpień 2023 roku, korekta faktury zaliczkowej cząstkowej z dnia 24 lipca 2023 roku -431 392,94 zł brutto (-350 725,97 zł netto; -80 666,97 zł vat);
• 31 sierpień 2023 roku, faktura sprzedaży na rzecz spółki A. Sp. z o.o na kwotę 61 500 zł brutto (50 000,00 zł netto; 11 500,00 zł vat) tj. uwzględniająca opłatę rezerwacyjną z dnia 09 maja 2023 roku;
• 31 sierpień 2023 roku, faktura sprzedaży na rzecz spółki A. Sp. z o.o na kwotę 431 392,94 zł brutto (350 725,97 zł netto; 80 666,97 zł vat);
• 06 grudzień 2023, faktura zaliczkowa cząstkowa vat na rzecz spółki A. Sp. z o.o, na kwotę 345 114,36 zł (280 580,78 zł netto; 64 533,58 zł vat);
• 15 maj 2024 roku, korekta faktury zaliczkowej cząstkowej z dnia 31 sierpnia 2023 roku, rozliczającą opłatę rezerwacyjną 61 500,00 zł brutto, do kwoty 0,00 zł.
• 15 maj 2024 roku, faktura zaliczkowa końcowa, rozliczająca inwestycję o łącznej wartości 862 785,89 zł brutto, z której pozostało do uregulowania kwota 86 278,59 zł brutto (70 145,20 zł netto; 16 133,39 zł vat);

W dniu 9 maja 2023 roku B.C. będący osobą fizyczną wpłacił przelewem zaliczkę określoną opłatą rezerwacyjną na rzecz wykonawcy inwestycji firmy X. Sp. z o.o kwotę 61 500,00 zł brutto (50 000,00 zł netto; 11 500,00 zł vat).

Następnie dnia 18 lipca 2023 roku w imieniu spółki A. Sp. z o.o, B.C. dokonał przedpłaty z własnego rachunku bankowego w kwocie 431 392,94 zł brutto. Kolejna płatność z dnia 6 grudnia 2023 roku dotycząca przedpłaty (zaliczki) w kwocie 345 114,36 zł brutto, w ramach udzielonej pożyczki z dnia 2 grudnia 2023 roku przez B.C. na rzecz spółki A. Sp. z o.o, także została wykonana z prywatnego rachunku bankowego wspólnika spółki B.C.

Ponadto w dniu 8 sierpnia 2023 roku zostało zawarte porozumienie pomiędzy:

1. B.C. oraz D.E., występujących jako osoby fizyczne;

2. Spółką A. Sp. z o.o;

3. Wykonawca inwestycji X. Sp. z o.o

We wskazanym porozumieniu B.C. oraz D.E. wyrażają zgodę na przeniesienie na rzecz A. Sp. z o.o wszelkich praw i obowiązków wynikających z umowy zawartej z X. Sp. z o.o obejmującej umowę o dostarczenie, montaż, uruchomienie i sprzedaż urządzenia w postaci myjni samoobsługowej bezdotykowej.

Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Organu przedstawiony sposób finansowania inwestycji nie pozwala na uznanie, że całość wydatków poniesionych na budowę myjni może zostać rozliczona przez Spółkę poprzez odpisy amortyzacyjne.

Należy podkreślić, że akt notarialny o utworzeniu Spółki A. Sp. z o.o został podpisany 14 lipca 2023 r. Tym samym od tego momentu Spółka funkcjonuje już jako spółka w organizacji. Od dnia 02.08.2023 r. - rejestracji w KRS funkcjonuje jako spółka z o.o.

Jak Państwo wskazali pierwsza płatność z 9 maja 2023 r., stanowiąca opłatę rezerwacyjną, nie została zaliczona do wartości początkowej środka trwałego, a zatem nie podlega rozliczeniu w drodze amortyzacji.

Odnosząc się do kolejnych płatności z 18 lipca oraz 6 grudnia 2023 r. dokonanych przez wspólnika w imieniu Spółki należy stwierdzić, że nie mogą one również podlegać rozliczeniu jako koszty uzyskania przychodu w drodze amortyzacji, gdyż płatności te na rzecz wykonawcy nie zostały dokonane z rachunku Spółki lecz z rachunku wspólnika.

Jak wskazano wyżej zgodnie z art. 19 ustawy – prawo przedsiębiorców dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, w każdym przypadku gdy stroną transakcji jest inny przedsiębiorca oraz jednorazowa wartość transakcji przekracza 15 000 zł.

Natomiast stosownie do art. 15d ust. 1 podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy Prawo przedsiębiorców została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego.

Ponadto na podstawie art. 15d ust. 3 ustawy o CIT powyższe przepisy stosuje się odpowiednio również w przypadku nabycia lub wytworzenia środków trwałych.

W przedstawionym stanie faktycznym zapłata kwoty w dniu 18 lipca 2023 r. oraz 6 grudnia 2023 r. została dokonana z rachunku bankowego wspólnika, a nie z rachunku płatniczego Spółki. Należy podkreślić, że z przedstawionego stanu faktycznego wynika wprost, że wpłata z 18 lipca 2023 r. została dokonana w imieniu Spółki A. Sp. z o.o przez pana B.C. Tym samym nie został spełniony warunek dokonania płatności za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy.

Tak samo kolejna płatność z dnia 6 grudnia 2023 roku dotycząca przedpłaty (zaliczki), w ramach udzielonej pożyczki z dnia 2 grudnia 2023 roku przez B.C. na rzecz spółki A. Sp. z o.o, także została wykonana z prywatnego rachunku bankowego wspólnika spółki B.C.

Późniejsze rozliczenie pomiędzy wspólnikiem a Spółką, w tym zakwalifikowanie zobowiązania Spółki wobec wspólnika jako pożyczki, nie zmienia sposobu dokonania pierwotnej płatności na rzecz kontrahenta. Pożyczka mogła bowiem zostać zrealizowana w inny sposób, tj. wspólnik mógł najpierw przekazać środki na rachunek Spółki, a następnie Spółka mogła dokonać zapłaty wykonawcy ze swojego rachunku płatniczego.

Zatem płatności dokonane na rzecz kontrahenta spółki z 18 lipca oraz 6 grudnia 2023 r. były zrealizowane przez jej wspólnika z jego rachunku prywatnego pomimo, że spółka już została założona (akt notarialny umowy spółki z dnia 14 lipca 2023) i istniała możliwość dokonania płatności w sposób zgodny z art. 19 prawa przedsiębiorców, a mimo to wspólnik dokonał bezpośredniej zapłaty na rzecz wykonawcy z rachunku prywatnego.

W konsekwencji, w zakresie, w jakim faktury z 18 lipca 2023 r. oraz 6 grudnia 2023 r. zostały opłacone z pominięciem rachunku płatniczego Spółki, kwoty z nich wynikające nie mogą zostać uwzględnione w kosztach uzyskania przychodów na zasadach określonych w art. 15d ustawy o CIT poprzez odpisy amortyzacyjne. Należy podkreślić, że na podstawie art. 15d ust. 3 ustawy o CIT przepisy te mają również odpowiednie zastosowanie do środków trwałych.

Wobec powyższego Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych, wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnej sprawie innych podmiotów i nie wiąże Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane/zapadły w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.