0114-KDIP1-2.4012.500.2026.1.RM

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 lipca 2026 r., za pośrednictwem systemu e-Doręczenia, wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania umowy leasingu, w ramach której następuje wydanie Korzystającemu jachtu na terytorium Chorwacji oraz opodatkowania sprzedaży tego jachtu Korzystającemu, po upływie okresu trwania umowy leasingu. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

(…) spółka z o.o. (dalej: Spółka, Wnioskodawca, (…)) jest osobą prawną, polskim rezydentem podatkowym dla celów podatku dochodowego od osób prawnych [dalej: CIT] i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług [dalej: VAT].

Działalność gospodarcza Spółki obejmuje przede wszystkim świadczenie usług leasingu, w ramach których Spółka oddaje do odpłatnego korzystania Klientom (korzystającym) przedmioty leasingu, w tym pojazdy osobowe i ciężarowe, maszyny, urządzenia, a także nieruchomości. Spółka świadczy również usługi najmu, dzierżawy, a także usługi zarządzania flotami pojazdów należących do Klientów Spółki. Przedmiotowe czynności podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT według zasad ogólnych, przewidzianych w ustawie o VAT.

Spółka kieruje ofertę w zakresie umów leasingu przede wszystkim na rzecz podatników w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT, prowadzących działalność gospodarczą. W ofercie Spółki znajduje się również leasing jachtów i łodzi motorowych, które Spółka nabywa na wniosek Korzystającego i oddaje mu go do używania na podstawie umowy leasingu. Nabycie jachtu może nastąpić od dostawcy polskiego, ale też zagranicznego producenta bądź dystrybutora, przy czym odbiór jachtu przez Spółkę i wydanie go przez Spółka na rzecz Korzystającego w ramach umowy leasingu do używania i pobierania pożytków może mieć miejsce w polskiej marinie, ale też - w przypadku nabycia jachtu od zagranicznego dostawcy - poza terytorium Polski, np. w stoczni bądź marinie zlokalizowanej we Francji, Chorwacji bądź innym kraju należącym do UE.

Niniejszy wniosek dotyczy umów leasingu, w ramach których Spółka nabywa i oddaje Korzystającym (polskim przedsiębiorcom) do używania i pobierania pożytków jachty na terytorium Chorwacji, a następnie - po upływie okresu leasingu - dokonuje ich sprzedaży na rzecz Korzystających również na terytorium Chorwacji.

W związku z odbiorem i wydaniem jachtów, a także ich późniejszą (po upływie podstawowego okresu umowy leasingu) sprzedażą na rzecz Korzystających na terytorium Chorwacji, Spółka poddała weryfikacji przepisy obowiązujące w tym kraju w zakresie kwalifikacji na gruncie VAT czynności polegającej na wydaniu przedmiotu umowy leasingu na rzecz korzystającego. W szczególności, w celu potwierdzenia, czy Spółka nie jest zobowiązana - w związku z zawarciem umowy leasingu w określonym kształcie - do rejestracji dla celów podatku VAT w Chorwacji, Spółka pozyskała od lokalnych doradców podatkowych opinie dotyczące kwalifikacji zawieranych umów leasingu na gruncie podatku VAT.

O ile zgodnie z polskimi przepisami ustawy o VAT, dla potrzeb kwalifikacji umowy leasingu jako świadczenia usług kluczowe jest to, czy Spółka jako finansujący dokonuje odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, o tyle zasady tej kwalifikacji na terytorium Chorwacji są całkowicie odmienne. Jest to o tyle istotne, że Spółka planuje w sposób regularny nabywać jachty na terytorium Chorwacji i w Chorwacji oddawać je Korzystającym do używania i pobierania pożytków w ramach zawieranych umów leasingu. Z tych względów, a także z uwagi na fakt zbywania na terytorium Chorwacji jachtów odzyskanych od Korzystających w ramach procesów windykacyjnych, Spółka zarejestrowała się dla celów VAT w Chorwacji uzyskując numer: (...). Rejestracja Spółki na potrzeby chorwackiego VAT nie oznacza wykreowania w tym kraju stałego miejsca prowadzenia działalności, w szczególności na terytorium Chorwacji nie przebywają pracownicy Spółki, Spółka nie korzysta tam z biura, ani nie wynajmuje w sposób trwały nieruchomości.

Obecnie planowana umowa leasingu jachtu, który nabyty zostanie od chorwackiego dystrybutora i oddany do używania na rzecz Korzystającego, będącego polskim podatnikiem VAT, nieposiadającym stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Chorwacji i niebędącym chorwackim podatnikiem VAT, odznacza się następującymi parametrami:

• umowa leasingu zawarta zostanie na okres (...) miesięcy lub dłuższy,
• umowa ta zawierać będzie opcję wykupu (w ramach której Korzystający będzie uprawniony do nabycia jachtu po zakończeniu okresu leasingu) bądź zobowiązanie do wykupu jachtu po zakończeniu okresu leasingu po ustalonej w umowie leasingu cenie,
• cena wykupu jachtu przez Korzystającego po zakończeniu okresu leasingu kształtować się będzie na poziomie ok. (…)% wartości początkowej jachtu,
• suma opłat przewidzianych w umowie leasingu, włącznie z przewidzianą ceną wykupu, przekraczać będą wartość początkową jachtu, tj. cenę, po której Spółka nabędzie jacht,
• zgodnie z zapisami umowy, w okresie leasingu odpisów amortyzacyjnych w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dokonywać będzie Spółka jako finansujący (będzie to więc umowa leasingu operacyjnego na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych).

Niezależnie od powyższego, należy wskazać, że - na gruncie autonomicznych przepisów ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości - przedmiotowa umowa leasingu zakwalifikowana zostanie dla celów księgowych jako umowa leasingu finansowego, tj. na gruncie księgowym Spółka (jako finansujący) nie będzie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od przedmiotu umowy. Spełnione będą warunki (jeden lub więcej), przewidziane w art. 3 ust. 4 ustawy o rachunkowości, który stanowi, iż „Jeżeli jednostka przyjęła do używania obce środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne na mocy umowy, zgodnie z którą jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne do odpłatnego używania lub również pobierania pożytków na czas oznaczony, środki te i wartości zalicza się do aktywów trwałych korzystającego, jeżeli umowa spełnia co najmniej jeden z następujących warunków: (….).”

Odnośnie do kwalifikacji na gruncie podatku VAT przedmiotowej umowy leasingu, opinia uzyskana od chorwackich doradców podatkowych wskazuje, iż:

• Zgodnie z przepisami art. 7 ust. 2b chorwackiej ustawy o VAT, przez dostawę towarów rozumie się faktyczne przekazanie towarów do dyspozycji na mocy umowy najmu, dzierżawy lub sprzedaży z odroczonym terminem płatności, przewidującej przejście prawa własności tych towarów najpóźniej z chwilą zapłaty ostatniej raty.
• Ponadto przepisy art. 36 ust. 7 chorwackiego rozporządzenia w sprawie VAT stanowią, że w przypadku leasingu finansowego lub dzierżawy środka trwałego, gdy korzystający ponosi koszty amortyzacji i może nabyć prawo własności przedmiotu umowy, obowiązek podatkowy w VAT od całkowitej wartości leasingu lub dzierżawy powstaje z końcem okresu rozliczeniowego, w którym nastąpiło wydanie towaru (tj. przedmiotu leasingu). W przypadku leasingu operacyjnego lub dzierżawy, gdy koszty amortyzacji przedmiotu umowy ponosi finansujący, a korzystający nie ma opcji wykupu, obowiązek podatkowy w VAT powstaje w odniesieniu do tej części raty leasingowej, która przypada na dany okres rozliczeniowy (tj. raty miesięcznej). Należy zaznaczyć, że pojęcie amortyzacji odnosi się tu do amortyzacji dla celów księgowych. Warto dodać, że w Chorwacji zasady opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych (CIT) w przypadku leasingu są zgodne z zasadami księgowymi (inaczej niż w Polsce).

W związku z powyższym - biorąc pod uwagę fakt, że po zakończeniu okresu leasingu korzystający nabędzie jacht oraz że ponosi on koszty amortyzacji dla celów księgowych - przekazanie jachtu korzystającemu w Chorwacji zostanie zakwalifikowane jako dostawa towarów, a obowiązek podatkowy w VAT powstanie w tym momencie od pełnej wartości jachtu.

Ponadto, chorwaccy doradcy podatkowi, niezależnie od powołania chorwackich przepisów, wskazali również na wyroki Trybunału Sprawiedliwości UE [dalej: TSUE, Trybunał] dotyczące kwalifikacji umów leasingu na gruncie podatku VAT, w tym w szczególności wyrok TSUE z 4 października 2017 r. w sprawie C-164/16 (Mercedes-Benz Financial Services), wyrok Trybunału z 2 lipca 2015 r. w sprawie C-209/14 (NLB Leasing d.o.o.), a także wyrok Trybunału z 16 lutego 2012 r. w sprawie C-118/11 (Eon Aset Menidjmunt OOD). Z wyroków tych wynika, że umowę leasingu należy uznać za skutkującą dostawą towarów, jeśli w jej wyniku na korzystającego przenoszone są istotne ryzyka i pożytki związane z towarem, przy czym Trybunał odwołał się w części z tych wyroków do klasyfikacji umów leasingu na gruncie Międzynarodowych Standardów Rachunkowości w celu wskazania leasingu finansowego, który Trybunał utożsamił z dostawą towarów.

Podsumowując, opisana umowa leasingu i wydanie na rzecz Korzystającego jachtu w ramach tej umowy na terytorium Chorwacji stanowić będzie dostawę towarów opodatkowaną VAT na terytorium Chorwacji z zastosowaniem stawki 25%. Spółka dokonując przedmiotowej czynności zobowiązana będzie do wystawienia - jako podatnik chorwackiego VAT - faktury dokumentującej dostawę jachtu na terytorium Chorwacji oraz do wykazania chorwackiego podatku należnego VAT w miesięcznym rozliczeniu podatku VAT, przy czym podatek ten winien być z góry naliczony od całej wartości jachtu, niezależnie od tego, że Korzystający dokonywać będzie spłaty rat przez kolejne lata. Faktura dokumentująca dostawę jachtu w ramach umowy leasingu wydana zostanie Korzystającemu i - jak Spółka zakłada - Korzystający wystąpi o zwrot bezpośredni wykazanego w niej podatku VAT do chorwackich organów podatkowych, o ile zakup związany będzie z czynnościami opodatkowanymi VAT dokonywanymi przez Korzystającego.

Ponadto, po zakończeniu okresu, na który umowa leasingu została zawarta, Korzystający dokona wykupu jachtu, przy czym jacht ten nadal pozostawać będzie na terytorium Chorwacji bądź innego kraju z basenu Morza Śródziemnego, przy czym w przypadku gdy sprzedaż ta dokonywana będzie na terytorium Chorwacji - nie będzie ona uznana za dostawę towarów z uwagi na fakt, iż dostawa przedmiotowego jachtu w rozumieniu chorwackich przepisów o VAT, opodatkowana zostanie z chwilą wydania jachtu Korzystającemu do używania na podstawie umowy leasingu.

W związku z powyższym, po stronie Spółki powstały wątpliwości co do skutków podatkowych opisanych transakcji na gruncie polskiego podatku VAT. Spółka podkreśla, że opisane skutki planowanej transakcji na gruncie przepisów chorwackich stanowią element stanu faktycznego, a tym samym Spółka nie oczekuje dokonywania ich wykładni ze strony Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

Pytania

1)  Czy opisana umowa leasingu, kwalifikowana jako umowa leasingu finansowego na gruncie ustawy o rachunkowości, w ramach której wydanie Korzystającemu jachtu na terytorium Chorwacji stanowi dostawę towarów w rozumieniu lokalnych przepisów w zakresie VAT, podlega jednocześnie opodatkowaniu podatkiem VAT na terytorium Polski jako świadczenie usług?

2)  Czy sprzedaż jachtu na rzecz Korzystającego po upływie okresu trwania umowy leasingu, dokonana na terytorium Chorwacji, będzie czynnością neutralną z perspektywy przepisów ustawy o VAT, tj. czynnością niepodlegającą opodatkowaniu polskim podatkiem VAT, która nie powinna być dokumentowana za pomocą faktury w rozumieniu art. 106a ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad 1

Odnosząc się do pierwszego z pytań zawartych we wniosku, Spółka stoi na stanowisku, iż opisana umowa leasingu, kwalifikowana jako umowa leasingu finansowego na gruncie ustawy o rachunkowości, w ramach której wydanie Korzystającemu jachtu na terytorium Chorwacji stanowi dostawę towarów w rozumieniu lokalnych przepisów w zakresie VAT, nie może podlegać jednocześnie opodatkowaniu podatkiem VAT na terytorium Polski jako świadczenie usług.

Przywołując przepisy, które mają zastosowanie w sprawie, należy wskazać, że na gruncie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Jeśli chodzi o umowy leasingu i ich kwalifikację na gruncie VAT - zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 9 ustawy o VAT, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione (…). Jak natomiast wynika z art. 7 ust. 9 ustawy o VAT - przez umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub inne umowy o podobnym charakterze, o których mowa w cytowanym przepisie, rozumie się umowy w wyniku których, zgodnie z przepisami o podatku dochodowym, odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający oraz umowy leasingu w rozumieniu tych przepisów, których przedmiotami są grunty.

W oparciu o powyższe przepisy, umowy leasingu tzw. finansowego, o którym mowa w art. 17f ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych [dalej: ustawa o CIT], na podstawie których, zgodnie z art. 16a ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT, przedmiot umowy leasingu stanowi (na gruncie przepisów podatkowych) środek trwały korzystającego i to korzystający dokonuje odpisów amortyzacyjnych od jego wartości początkowej, kwalifikowane są dla celów podatku VAT jako dostawa towaru. Analogicznie, za dostawę towarów uznaje się również każdą umowę leasingu w rozumieniu ustawy o CIT, której przedmiotem są grunty.

Natomiast umowy leasingu tzw. operacyjnego, o którym mowa w art. 17b ustawy o CIT, na podstawie których przedmiot umowy leasingu stanowi środek trwały finansującego i to finansujący dokonuje odpisów amortyzacyjnych od jego wartości początkowej, kwalifikowane są dla celów podatku VAT jako świadczenie usług.

Zestawiając powyższe przepisy ustawy o VAT z przepisami Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej [dalej: Dyrektywa VAT], należy wskazać, iż zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 lit. b) Dyrektywy VAT sformułowanie „dostawa towarów” oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel, w tym pojęcie to obejmuje również faktyczne przekazanie towaru zgodnie z umową najmu towarów na czas określony lub sprzedaży towaru na warunkach odroczonej płatności, która zawiera klauzulę o przeniesieniu własności w następstwie normalnych zdarzeń nie później niż z chwilą zapłaty ostatniej raty.

W odniesieniu do dostaw towarów oraz świadczenia usług funkcjonują natomiast odrębne zasady ustalania miejsca ich opodatkowania:

• Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, miejscem dostawy towarów - w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych - jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
• Natomiast zgodnie z podstawową zasadą dotyczącą miejsca świadczenia i opodatkowania usług, wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej (z szeregiem zastrzeżeń niemających zastosowania w sprawie).

Kierując się wyłącznie zasadami wynikającymi z ustawy o VAT, opisana w zdarzeniu przyszłym umowa leasingu, zawarta na okres (...) miesięcy (lub dłuższy), przewidująca opcję wykupu jachtu przez Korzystającego bądź jego jednoznaczne zobowiązanie do wykupu jachtu po ustalonej w umowie cenie po zakończeniu okresu, na który umowa została zawarta, a także zawierająca zapis, zgodnie z którym dla celów podatku dochodowego odpisów amortyzacyjnych w okresie umowy dokonuje finansujący, kwalifikowana będzie - na gruncie polskiej ustawy o VAT - jako skutkująca świadczeniem usług. Biorąc natomiast pod uwagę, że nabywcą tych usług byłby polski podatnik VAT, nieposiadający stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Chorwacji, usługa ta uznana zostałaby za opodatkowaną VAT na terytorium Polski. Taka klasyfikacja jednak byłaby sprzeczna z celami harmonizacji podatku VAT w ramach Unii Europejskiej, a także orzecznictwem Trybunału, na podstawie którego wydanie jachtu na rzecz Korzystającego w ramach przedmiotowej umowy zakwalifikowane zostało jako dostawa towarów na terytorium Chorwacji i podlegać będzie opodatkowaniu chorwackim VAT wg stawki 25%. Akceptacja stanu rzeczy, w którym ta sama transakcja, polegająca na oddaniu jachtu Korzystającemu do używania, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT zarówno na terytorium Chorwacji (jako dostawa towaru), jak i na terytorium Polski (jako świadczenie usług), jest nie do zaakceptowania z perspektywy podstawowych zasad podatku VAT.

Harmonizacja systemu podatku VAT miała bowiem służyć zarówno eliminacji braku opodatkowania danej transakcji w ramach Unii Europejskiej, jak i eliminacji przypadków podwójnego opodatkowania takiej transakcji. Co do zasady bowiem, sytuacja taka prowadzić może do dyskryminacji w świadczeniu usług pomiędzy przedsiębiorcami prowadzącymi działalność w ramach Unii Europejskiej - to, że w analizowanej sytuacji dyskryminacja ta będzie miała miejsce jest oczywiste. W przypadku bowiem, gdyby Korzystający skorzystał z oferty finansowania od chorwackiej firmy leasingowej, w związku z wydaniem na jego rzecz jachtu na terytorium Chorwacji (na podstawie analogicznej umowy do umowy opisanej we wniosku) otrzymałby fakturę zawierającą chorwacki VAT. Nie byłby natomiast zobowiązany do ponoszenia równoległego wydatku w postaci polskiego podatku VAT. Z tej perspektywy, uznanie, że jedna czynność podlega opodatkowaniu zarówno w Chorwacji jak i w Polsce, stawia Spółkę w gorszej sytuacji konkurencyjnej od podmiotów chorwackich, oferujących analogiczne produkty.

Sytuacja taka stoi w sprzeczności z zasadami, które leżały u podstaw harmonizacji podatku VAT w ramach UE - dyskryminacja Spółki jako podmiotu polskiego, oferującego produkty leasingowe, względem podmiotów chorwackich oferujących analogiczne produkty, kreuje bowiem ograniczenie w przepływie usług i kapitału. Jak natomiast wynikało z preambuły do poprzedzającej Dyrektywę VAT, Szóstej Dyrektywy Rady z 17 maja1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG):

(…)

• dalszy postęp będzie następował poprzez efektywne usunięcie ograniczeń w przepływie osób, towarów, usług i kapitału oraz integrację gospodarek narodowych;
• należy mieć na uwadze cel, którym jest zniesienie nakładania podatku od przywozu oraz zwrot podatku od wywozu w handlu między Państwami Członkowskimi; należy zapewnić aby wspólny system podatków obrotowych nie był dyskryminujący, ze względu na pochodzenie towarów i usług, tak aby mógł być ostatecznie zrealizowany wspólny rynek pozwalający na uczciwą konkurencję i przypominający prawdziwy rynek wewnętrzny; (…).

Co więcej, sytuacja, w której dochodzi do podwójnego opodatkowania jednej i tej samej transakcji bądź czynności z uwagi na jej odmienną klasyfikację na gruncie przepisów dotyczących podatku VAT, godzi w jedną z podstawowych zasad podatku VAT, zgodnie z którą podatek VAT powinien być ściśle proporcjonalny do kwoty otrzymanej lub należnej na rzecz podatnika. Jak wynika z Art. 1 Dyrektywy VAT, określającego pewne ogólne zasady systemu tego podatku:

Artykuł 1

1.  Niniejsza dyrektywa ustanawia wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT).

2.  Zasada wspólnego systemu VAT polega na zastosowaniu do towarów i usług ogólnego podatku konsumpcyjnego dokładnie proporcjonalnego do ceny towarów i usług, niezależnie od liczby transakcji, które mają miejsce w procesie produkcji i dystrybucji poprzedzającym etap obciążenia tym podatkiem.

VAT, obliczony od ceny towaru lub usługi według stawki, która ma zastosowanie do takiego towaru lub usługi, jest wymagalny od każdej transakcji, po odjęciu kwoty podatku poniesionego bezpośrednio w różnych składnikach kosztów.

Wspólny system VAT stosuje się aż do etapu sprzedaży detalicznej włącznie.

Opisana w zdarzeniu przyszłym sytuacja, w której oddanie jachtu na rzecz Korzystającego do używania objęta byłaby zarówno chorwackim podatkiem VAT płatnym z góry (w sposób właściwy dla dostawy towarów), jak i polskim podatkiem VAT należnym od każdej miesięcznej raty leasingowej, powodować będzie, że transakcja ta zostałaby objęta łącznie podatkiem VAT w wysokości 48%, która to stawka nie ma zastosowania w żadnym państwie członkowskim UE. Również z tej przyczyny nie można zaakceptować prawidłowości takiej sytuacji - skoro stawka podatku VAT na poziomie 48% nie ma zastosowania w żadnym państwie członkowskim UE, obowiązek zastosowania opodatkowania na takim poziomie skutkuje bezpośrednio dyskryminacją Spółki jako leasingodawcy na rynku europejskim.

Wreszcie, należy wskazać na zasady klasyfikacji umów leasingu na gruncie Dyrektywy VAT, które przedstawione zostały przez Trybunał, i na które powołali się chorwaccy doradcy podatkowi orzekając o opodatkowaniu analizowanej transakcji na terytorium Chorwacji:

• Wyrok TSUE z 4 października 2017 r. w sprawie C-164/16 (Mercedes-Benz Financial Services), zgodnie z którym: Wyrażenie „umow[a] najmu […], która zawiera klauzulę o przeniesieniu własności w następstwie normalnych zdarzeń nie później niż z chwilą zapłaty ostatniej raty”, użyte w art. 14 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, należy interpretować w ten sposób, że znajduje ono zastosowanie do umowy wzorcowej najmu z opcją wykupu, jeżeli z warunków finansowych umowy można wywnioskować, że skorzystanie z opcji jawi się jako jedyny gospodarczo racjonalny wybór, którego leasingobiorca może dokonać w odpowiednim czasie, jeżeli umowa została do końca wykonana, czego zbadanie należy do sądu krajowego.
• Wyrok Trybunału z 2 lipca 2015 r. w sprawie C-209/14 (NLB Leasing d.o.o.), zgodnie z którym: Artykuł 2 ust. 1, art. 14 i art. 24 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy umowa leasingu nieruchomości przewiduje, iż własność zostaje przeniesiona na leasingobiorcę z końcem tej umowy lub że istotne atrybuty własności zostają oddane do dyspozycji leasingobiorcy, w szczególności gdy przeniesiona zostaje na niego większość pożytków i ryzyka związanych z tytułem prawnym do tej nieruchomości i gdy zaktualizowana suma rat jest praktycznie taka sama jak wartość rynkowa towaru, transakcję, która wynika z takiej umowy, należy uważać za transakcję nabycia dobra inwestycyjnego.
• Wyrok Trybunału z 16 lutego 2012 r. w sprawie C-118/11 (Eon Aset Menidjmunt OOD), w której TSUE stwierdził:
• W przypadku umowy leasingu niekoniecznie musi dojść do nabycia towaru, ponieważ umowa taka może przewidywać, iż leasingobiorca ma możliwość nienabywania wspomnianego towaru na koniec okresu leasingu.
• Niemniej jednak jak wynika z międzynarodowego standardu rachunkowości MSR 17 dotyczącego leasingu przejętego przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady Dz.U. L 320, s.), leasing operacyjny należy odróżnić od leasingu finansowego, gdyż ten ostatni cechuje przeniesienie na leasingobiorcę większości pożytków i ryzyka związanych z tytułem prawnym. Okoliczność, iż przewidziano, że przeniesienie własności nastąpi z końcem umowy lub okoliczność, że zaktualizowana suma rat jest praktycznie taka sama jak wartość rynkowa towaru, stanowią indywidualnie lub łącznie kryteria pozwalające określić, czy umowę można zakwalifikować jako umowę leasingu finansowego. (…)
• Jako że w sytuacji, gdy umowa leasingu pojazdu samochodowego przewiduje, iż własność tego pojazdu zostaje przeniesiona na leasingobiorcę z końcem umowy lub że leasingobiorca posiada istotne atrybuty własności rzeczonego pojazdu, w szczególności że przeniesiona zostaje na niego większość pożytków i ryzyka związanych z tytułem prawnym do pojazdu i że zaktualizowana suma rat jest praktycznie taka sama jak wartość rynkowa towaru, transakcję należy uważać za nabycie dobra inwestycyjnego.

Odnosząc się do wytycznych wynikających z powyższych wyroków Trybunału, należy wskazać, że:

 i.       W celu identyfikacji umowy leasingu finansowego stanowiącej dostawę towarów na gruncie systemu podatku VAT, Trybunał odwołał się do Międzynarodowego Standardu Rachunkowości nr 17 (MSR17), stanowiącego element unijnego systemu prawa. Zgodnie z przedmiotowym Standardem, przez leasing finansowy rozumie się umowy, na podstawie których następuje przeniesienie zasadniczo całego ryzyka i pożytków wynikających z posiadania bazowego składnika aktywów. Jako przykłady sytuacji, które osobno lub łącznie powodują, że leasing zostanie zazwyczaj zaliczony do leasingu finansowego MSR17 wskazywał m.in.:

• leasingobiorca ma opcję zakupienia bazowego składnika aktywów za cenę, która według przewidywań będzie na tyle niższa od wartości godziwej ustalonej na dzień, gdy opcja zakupienia składnika będzie mogła zostać zrealizowana, iż w dacie początkowej można z wystarczającą pewnością założyć, że leasingobiorca skorzysta z tej opcji,
• wartość bieżąca opłat leasingowych w dacie początkowej wynosi zasadniczo prawie tyle, ile wynosi łączna wartość godziwa bazowego składnika aktywów.

Oba warunki wskazane powyżej spełniać będzie opisana w zdarzeniu przyszłym umowa, w szczególności, po upływie okresu leasingu Korzystający będzie uprawniony (bądź zobowiązany) do zakupu jachtu po cenie stanowiącej ok. (…)% jego wartości początkowej. Tymczasem, biorąc pod uwagę, że roczna stawka amortyzacji podatkowej dla taboru pływającego to 7%, po upływie niecałych 6 lat rzeczywista wartość netto takiego jachtu kształtuje się na poziomie ok. 60%. Z dużą dozą pewności można więc założyć, że cena wykupu na poziomie (…)% spowoduje, że - nawet jeśli umowa leasingu zakładać będzie jedynie opcję wykupu - Korzystający z niej skorzysta.

Po drugie, jak Spółka wskazała, suma opłat przewidzianych w umowie, włączając w to cenę wykupu jachtu, przekracza wartość początkową tego jachtu, czyli cenę, którą Spółka uiści w związku z jego zakupem. Korzystający zobowiązany będzie zatem do spłaty pełnej wartości początkowej jachtu.

ii.      Jedną z przesłanek uznaną przez Trybunał za wskazującą na dostawę towaru była ta, że skoro zaktualizowana suma rat jest praktycznie taka sama jak wartość rynkowa towaru, transakcję należy uważać za nabycie dobra inwestycyjnego. Biorąc pod uwagę, że suma opłat przewidzianych w opisanej w zdarzeniu przyszłym umowie leasingu, włączając w to cenę wykupu, przewyższa wartość początkową jachtu, również ten warunek należy uznać za spełniony.

iii.     Kolejną przesłanką wskazaną przez Trybunał, wskazującą na kwalifikację umowy leasingu jako dostawy towarów, jest poziom zastosowanej ceny wykupu. Jak wskazał TSUE, z dostawą towarów będziemy mieć do czynienia: jeżeli z warunków finansowych umowy można wywnioskować, że skorzystanie z opcji jawi się jako jedyny gospodarczo racjonalny wybór, którego leasingobiorca może dokonać w odpowiednim czasie, (…). Jak już Spółka wskazała, cena wykupu jachtu po upływie niecałych 6 lat kształtować się będzie na poziomie ok. (...) %, co czyni wykup zdarzeniem pewnym. W szczególności, w umowie Korzystający może wprost się do takiego wykupu zobowiązać.

Podsumowując, analizując planowaną umowę jachtu z perspektywy orzecznictwa Trybunału, zasadnym jest uznanie, że wydanie na jej podstawie jachtu Korzystającemu do używania i pobierania pożytków, winno być uznane za dostawę towaru, dokonywaną poza terytorium Polski. Z tych względów, a także z uwagi na fakt, iż przedmiotowa czynność podlegać będzie opodatkowaniu na terytorium Chorwacji, nie może do niej mieć równolegle zastosowania opodatkowanie polskim podatkiem VAT. Sytuację, w której w ramach Unii Europejskiej dana czynność klasyfikowana jest w jednym państwie członkowskim jako dostawa towarów i jako taka zostaje skutecznie opodatkowana, zaś w innym ta sama transakcja podlega opodatkowaniu jako świadczenie usług, należy uznać za niedopuszczalną z perspektywy celów i podstawowych zasad zharmonizowanego systemu podatku VAT.

Ad 2

Odnosząc się do drugiego z pytań, dotyczącego skutków podatkowych sprzedaży, tj. przeniesienia prawa własności jachtu na Korzystającego po upływie okresu, na który zawarta została umowa leasingu, w ocenie Spółki sprzedaż jachtu w chwili, gdy jacht ten przebywać będzie na terytorium Chorwacji, będzie czynnością neutralną z perspektywy przepisów ustawy o VAT. Tym samym, będzie to czynność niepodlegająca opodatkowaniu polskim podatkiem VAT.

Po pierwsze, wskazać należy, że zgodnie z chorwackimi przepisami, już samo wydanie jachtu na rzecz Korzystającego w wykonaniu umowy leasingu będzie kwalifikowane jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Tym samym, przeniesienie prawa własności jachtu na Korzystającego, po zakończeniu okresu trwania umowy, nie będzie skutkować ponowną dostawą towaru.

Po drugie zaś, biorąc pod uwagę zasady dotyczące miejsca opodatkowania dostaw towarów niewysyłanych bądź nietransportowanych w związku z ich dostawą, wynikające z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, potencjalnym miejscem opodatkowania przedmiotowej czynności byłaby Chorwacja, na terytorium której jacht znajdować się będzie w chwili jego sprzedaży. W efekcie, w ocenie Spółki czynność polegająca na przeniesieniu własności jachtu na Korzystającego, nie powinna być dokumentowana fakturą VAT w rozumieniu art. 106a ustawy o VAT. Przepis ten wskazuje, że zawarte w nim przepisy dotyczące wystawiania faktur stosuje się do:

1.  sprzedaży - zgodnie natomiast z art. 2 pkt 22) ustawy o VAT, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Przeniesienie prawa własności jachtu przebywającego na terytorium Chorwacji nie kwalifikuje się jako jedna z tych czynności.

2.  dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem świadczenia jest terytorium:

a)  państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,

b)  państwa trzeciego.

W ocenie Spółka, zastosowania w niniejszej sprawie nie znajdzie również przywołany powyżej art. 106a pkt 2 lit. a) ustawy o VAT - jak wskazała Spółka wydając jacht na rzecz Korzystającego w wykonaniu umowy leasingu Spółka zobowiązana będzie do wystawienia faktury zawierającej chorwacki podatek VAT i, działając jako podatnik chorwackiego VAT, Spółka dokona jego rozliczenia na terytorium Chorwacji.

Przeniesienie własności tego jachtu po zakończeniu umowy leasingu nie będzie stanowić ponownej dostawy towarów, jako że przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel mieć będzie miejsce już w momencie wydania jachtu. Stąd też, nawet jeśli jakakolwiek faktura byłaby w tym przypadku wymagana z perspektywy przepisów polskiej ustawy o VAT, to nie nabywca jachtu byłby zobowiązany do rozliczenia należnego z tytułu dostawy jachtu podatku należnego VAT, tylko Spółka (przy czym Spółka zrealizuje ten obowiązek w całości już w chwili wydania jachtu).

Konsekwentnie, jako że nie będą spełnione warunki przewidziane w przywołanym art. 106a pkt 2 lit. a) ustawy o VAT, w ocenie Spółki wystawienie faktury w rozumieniu przepisów ustawy o VAT w celu udokumentowania wykupu jachtu, nie będzie wymagane, ani zasadne.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Stosownie do art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:

Według art. 2 pkt 6 ustawy:

Ponadto, w myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy:

Zgodnie z art. 7 ust. 9 ustawy:

Zatem, ustawa o podatku od towarów i usług definiuje dostawę towarów jako każde przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również wydanie towarów na podstawie umowy leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione. Przy czym, przez umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub inne umowy o podobnym charakterze, o których mowa powyżej, ustawa każe rozumieć umowy, w wyniku których, zgodnie z przepisami o podatku dochodowym, odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający oraz umowy leasingu w rozumieniu tych przepisów, których przedmiotem są grunty.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:

Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej. Przez świadczenie usług należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby niebędące dostawą towarów. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

W myśl art. 709¹ ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:

Na mocy art. 709¹⁶ Kodeksu cywilnego:

W obrocie gospodarczym funkcjonują dwa rodzaje leasingu, tj. leasing finansowy oraz leasing operacyjny, które wiążą się z odmiennymi konsekwencjami podatkowymi w zakresie podatku VAT.

Leasing finansowy, który w głównej mierze charakteryzuje się tym, że odpisów amortyzacyjnych w podatku dochodowym dokonuje korzystający oraz zasadniczo prawo własności przechodzi na korzystającego z chwilą zapłaty ostatniej raty, uznawany jest na gruncie przepisów ustawy za dostawę towarów. Natomiast leasing operacyjny, w ramach którego własność przedmiotu leasingu nie przechodzi na korzystającego w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty oraz odpisów amortyzacyjnych dokonuje właściciel czyli leasingodawca, stanowi świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z art. 17a pkt 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm.), dalej zwanej „ustawą o CIT”

Stosownie do treści art. 17f ust. 1 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy:

Według art. 106a ust. 2 lit. a) ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Spółka świadczy usługi leasingu, tj. oddaje Klientom (korzystającym) do odpłatnego korzystania przedmioty leasingu m.in. jachty i łodzie motorowe. Wniosek dotyczy umów leasingu, w ramach których Spółka będzie nabywała i oddawała Korzystającym do używania i pobierania pożytków jachty na terytorium Chorwacji. Następnie, po upływie okresu leasingu, Spółka będzie sprzedawała te jachty Korzystającym, również na terytorium Chorwacji.

Przedstawione wątpliwości dotyczą opodatkowania umowy leasingu, w ramach której Spółka wyda jacht Korzystającemu na terytorium Chorwacji (pytanie 1) oraz opodatkowania sprzedaży tego jachtu Korzystającemu na terytorium Chorwacji, po upływie okresu trwania umowy leasingu (pytanie 2).

Jak wynika z powołanego art. 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 7 ust. 9 ustawy, aby umowę leasingu zakwalifikować jako dostawę towarów, musi ona spełniać następujące warunki:

• przedmiotem umowy muszą być towary,
• umowa leasingu musi być zawarta na czas określony,
• w wyniku umowy odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający (leasing finansowy) lub przedmiotem leasingu są grunty,
• w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności przedmiotu umowy przenoszone jest na korzystającego.

Należy podkreślić, że wymogi te mają charakter łączny. Wystarczy więc, aby tylko jeden z ww. warunków nie został spełniony, a umowa leasingu nie zostanie zakwalifikowana jako dostawa towarów w świetle ustawy o podatku od towarów i usług.

Przedmiotem wniosku jest transakcja, w ramach której Spółka nabędzie jacht od chorwackiego dystrybutora i odda go do używania Korzystającemu, który jest polskim podatnikiem VAT. Korzystający nie jest chorwackim podatnikiem VAT i nie posiada w Chorwacji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Umowa leasingu zostanie zawarta na (...) miesięcy (lub dłuższy) i będzie zawierać opcję wykupu, w ramach której Korzystający będzie uprawniony do nabycia jachtu po zakończeniu okresu leasingu lub zobowiązanie do wykupu jachtu po zakończeniu okresu leasingu po ustalonej w umowie leasingu cenie. Cena wykupu jachtu przez Korzystającego po zakończeniu okresu leasingu będzie się kształtować na poziomie ok. (…)% wartości początkowej jachtu, a suma opłat, włącznie z przewidzianą ceną wykupu, będzie przekraczać wartość początkową jachtu, tj. cenę, po której Spółka nabędzie jacht. Jednocześnie, zgodnie z umową, w okresie leasingu odpisów amortyzacyjnych w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dokonywać będzie Spółka jako finansujący.

Z powołanego art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika, że przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym wydanie towarów na podstawie umowy leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony, która przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Z kolei art. 7 ust. 9 ustawy precyzuje, że przez umowy leasingu lub inne umowy o podobnym charakterze, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się m.in. umowy, w wyniku których odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający, zgodnie z przepisami o podatku dochodowym.

Odnosząc powyższe do sytuacji opisanej we wniosku należy przyjąć, że skoro odpisów amortyzacyjnych, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie będzie dokonywał Korzystający lecz Spółka (finansujący), to nie zostaną spełnione wszystkie przesłanki do uznania analizowanej transakcji za dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 7 ust. 9 ustawy. W konsekwencji, z uwagi na to, że zgodnie z obowiązującymi w Polsce przepisami prawa, oddanie jachtu Korzystającemu w leasing na terytorium Chorwacji nie może zostać zakwalifikowane jako dostawa towarów, czynność ta będzie stanowić świadczenie usług, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy (leasing operacyjny). Jak bowiem wskazałem, na gruncie ustawy o VAT przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.

Stosownie do art. 28a ustawy:

Powołany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem, według tej regulacji, jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy:

Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

Z powołanych przepisów wynika, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy, inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy, podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. W takim przypadku, miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Należy podkreślić, że ogólna zasada ustalania miejsca świadczenia usług wynikająca z art. 28b ust. 1 ustawy ma zastosowanie, co do zasady w przypadku świadczenia usług transgranicznych między podmiotem z Polski a podmiotem z innego państwa. W takiej sytuacji miejscem świadczenia (opodatkowania) usług, o ile nie znajdą zastosowania szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług, jest kraj usługobiorcy, który będzie zobowiązany do rozliczenia podatku w swoim kraju z tytułu nabycia tej usługi, na podstawie tzw. odwrotnego obciążenia. Natomiast zarówno Spółka, jak i Korzystający są podmiotami polskimi i są zarejestrowanymi podatnikami podatku VAT w Polsce. Przy tym, Spółka nie posiada w Chorwacji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, co oznacza, że pomimo dokonanej w tym kraju rejestracji dla celów podatkowych, Spółka świadczy usługę leasingu na rzecz Korzystającego jako podatnik polski (Spółka nie świadczy usługi leasingu ze stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Chorwacji). Jednocześnie, do realizowanych przez Spółkę usług leasingu nie znajdują zastosowania szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług określone w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy.

Zatem w odniesieniu do usług leasingu świadczonych przez Spółkę na rzecz Korzystającego z Polski, zastosowanie znajdą zasady ogólne, o których mowa w ustawie o podatku od towarów i usług. Oznacza to, że Spółka jako podmiot świadczący usługę w związku z transakcją realizowaną na rzecz polskiego podatnika (Korzystającego) będzie zobowiązana do wykazania i rozliczenia podatku należnego w Polsce.

Tym samym, stanowisko w zakresie pytania 1, z którego wynika, że umowa leasingu, w ramach której wydanie jachtu Korzystającemu na terytorium Chorwacji nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na terytorium Polski jako świadczenie usług jest nieprawidłowe.

Przechodząc do wątpliwości związanych z opodatkowaniem sprzedaży jachtu Korzystającemu po upływie okresu trwania umowy leasingu na terytorium Chorwacji i dokumentowaniem tej transakcji fakturą, na podstawie art. 106a ustawy, należy przypomnieć, że podatek od towarów i usług jest podatkiem o charakterze terytorialnym, co oznacza, że opodatkowaniu w danym państwie podlegają tylko te czynności, które zostaną uznane za wykonane w tym państwie. Określenie miejsca świadczenia determinuje miejsce opodatkowania.

Jednocześnie, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy:

Spółka wskazała, że po upływie okresu trwania umowy leasingu sprzeda jacht Korzystającemu. W momencie dostawy jacht będzie znajdował się na terytorium Chorwacji. Powyższe oznacza, że dostawa towaru (jachtu) dokonana przez Spółkę na rzecz Korzystającego nie będzie stanowiła dla Spółki transakcji opodatkowanej na terytorium Polski ponieważ jak wynika z opisu sprawy - towar będący przedmiotem dostawy dokonanej przez Spółkę na rzecz Korzystającego (jacht) w żaden sposób nie będzie związany z terytorium Polski. Tym samym, dostawa jachtu na rzecz Korzystającego nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski, gdyż nie wpisuje się w dyspozycję art. 5 ustawy. W konsekwencji Spółka nie będzie zobowiązana do dokumentowania ww. transakcji fakturą.

We własnym stanowisku w zakresie pytania 2 Spółka wskazuje, że sprzedaż jachtu znajdującego się w Chorwacji, będzie czynnością niepodlegającą opodatkowaniu polskim podatkiem VAT i uzasadnia to tym, że według przepisów chorwackich - wydanie jachtu na rzecz Korzystającego w ramach umowy leasingu będzie stanowić przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. W konsekwencji, przeniesienie prawa własności jachtu na Korzystającego, po zakończeniu okresu trwania umowy, nie będzie skutkować ponowną dostawą towaru.

Natomiast z przyjętego przeze mnie rozstrzygnięcia wynika, że na gruncie przepisów ustawy o VAT, oddanie jachtu w leasing Korzystającemu na terytorium Chorwacji będzie stanowić świadczenie usług. Tym samym, pomimo, że Spółka prawidłowo wywiodła, że sprzedaż jachtu znajdującego się w Chorwacji nie będzie podlegać opodatkowaniu polskim podatkiem VAT, to oceniając całościowo stanowisko w zakresie pytania 2 należy uznać je za nieprawidłowe.

Końcowo należy wskazać, że formułując przedmiot interpretacji (pytanie 1) Spółka wskazała, że jej wątpliwości dotyczą opodatkowania umowy leasingu zakwalifikowanej na gruncie ustawy o rachunkowości jako leasing finansowy. Należy wyjaśnić, że tut. Organ nie interpretuje przepisów ustawy o rachunkowości. W związku z tym, na podstawie okoliczności przedstawionych przez Wnioskodawcę w opisie zdarzenia przyszłego, Organ dokonał własnej oceny w tym zakresie, tj. uznał, że na gruncie obowiązujących w Polsce przepisów dotyczących podatku VAT, oddanie jachtu Korzystającemu w leasing na terytorium Chorwacji, na zasadach opisanych we wniosku, stanowi świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

Na powyższe rozstrzygnięcie nie może mieć wpływu okoliczność, że chorwaccy doradcy podatkowi uznali analizowaną transakcję za dostawę towarów opodatkowaną VAT na terytorium Chorwacji wg stawki 25%. Podkreślić należy, że tut. Organ wydaje interpretację indywidualną na podstawie przepisów prawa obowiązujących w Polsce, co też uczynił w analizowanym przypadku. Realizując zasady wyrażone w przepisach Ordynacji podatkowej, Organ dokonał analizy polskich przepisów prawa i na ich podstawie stwierdził, że oddanie jachtu Korzystającemu w leasing na terytorium Chorwacji będzie stanowić dla Spółki opodatkowane w Polsce świadczenie usług, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy. Należy zauważyć, że art. 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 7 ust. 9 ustawy, będące podstawą rozstrzygnięcia przyjętego w niniejszej interpretacji, to przepisy zawarte w polskiej ustawie o VAT, tj. w ustawie, która ma zastosowanie do polskich podatników świadczących usługi na rzecz innych podatników (polskich i zagranicznych). A zatem regulacje te dotyczą także Wnioskodawcy, który jest czynnym podatnikiem podatku VAT z siedzibą w Polsce i który nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Chorwacji.

Należy również podkreślić, że poruszane przez Spółkę kwestie dyskryminacji, czy ograniczania konkurencji nie mogą być rozstrzygane w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 14b §1 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do wyroków TSUE powołanych przez Spółkę na poparcie własnego stanowiska, tj. wyroku z 16 lutego 2012 r. w sprawie C-118/11, z 2 lipca 2015 r. w sprawie C-209/14 oraz z 4 października 2017 r. w sprawie C‑164/16 należy wskazać, że zostały one wydane w odmiennych okolicznościach sprawy. Przykładowo wyrok C-118/11 dotyczy prawa do odliczenia z tytułu umowy najmu oraz umowy leasingu pojazdów samochodowych wykorzystywanych do zapewnienia transportu osobie zarządzającej przedsiębiorstwem pomiędzy jej miejscem zamieszkania a miejscem pracy. Ww. wyroki nie dotyczą umów leasingu, w ramach których odpisów amortyzacyjnych dokonuje podmiot finansujący, co ma miejsce w analizowanej sprawie. Zatem orzeczenia te nie mogą mieć wpływu na wydane rozstrzygnięcie.

Należy również zauważyć, że interpretacja wydana na Państwa wniosek w Polsce może pełnić dla Państwa funkcję ochronną wyłącznie w zakresie rozliczenia podatku VAT w Polsce. Przy czym, mogą Państwo zwrócić się do chorwackich organów podatkowych z wnioskiem dotyczącym opodatkowania transakcji wydania jachtu Korzystającemu w ramach umowy leasingu - przedstawiając tożsamy opis sprawy.

Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.