0113-KDIPT2-1.4011.614.2026.1.DJD

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 sierpnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 12 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie skutków podatkowych zbycia po ustanowieniu rozdzielności majątkowej lokalu użytkowego nabytego uprzednio do wspólnego majątku obojga małżonków. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni w 2010 r. wraz z mężem zakupiła do małżeńskiego majątku wspólnego (wspólność ustawowa) nieruchomość stanowiącą lokal użytkowy (niemieszkalny).

Lokal ten od momentu zakupu był wykorzystywany wyłącznie do tzw. najmu prywatnego, jako osoby fizycznej (przychody rozliczane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych). Lokal nigdy nie był wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych działalności gospodarczej - ani Wnioskodawczyni, ani Jej męża.

W 2024 r. małżonkowie zawarli w formie aktu notarialnego umowę ustanawiającą rozdzielność majątkową. W tym samym roku (2024 r.) mąż Wnioskodawczyni, w drodze umowy darowizny sporządzonej w formie aktu notarialnego, przeniósł swój udział w wyżej wymienionym lokalu użytkowym na rzecz Wnioskodawczyni. Tym samym, Wnioskodawczyni stała się wyłączną właścicielką nieruchomości.

W 2026 r. Wnioskodawczyni planuje dokonać odpłatnego zbycia (sprzedaży) przedmiotowego lokalu użytkowego.

Pytanie

Czy w związku z planowaną w 2026 r. sprzedażą lokalu użytkowego, nabytego pierwotnie do małżeńskiej wspólności majątkowej w 2010 r., a następnie otrzymanego w całości na własność w drodze darowizny udziału od męża w 2024 r. (po ustanowieniu rozdzielności), przychód ze sprzedaży będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (PIT), czy też sprzedaż ta będzie całkowicie zwolniona z opodatkowania na podstawie art. 10 ust. 6 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT ze względu na upływ 5-letniego okresu liczonego od końca roku, w którym nastąpiło pierwotne nabycie do majątku wspólnego?

Pani stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawczyni, planowana sprzedaż lokalu użytkowego nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (PIT), ponieważ nastąpi po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym nieruchomość została nabyta do majątku wspólnego.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o PIT, źródłem przychodu jest odpłatne zbycie nieruchomości, jeżeli następuje przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Kluczowe znaczenie ma jednak art. 10 ust. 6 ustawy o PIT.

Przepis ten wprost stanowi, że w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości nabytej uprzednio przez małżonków do majątku wspólnego, okres 5 lat liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie do majątku wspólnego małżeńskiego. Przedmiotowy lokal użytkowy został zakupiony do małżeńskiej wspólności majątkowej w 2010 r. Ustawowy termin 5 lat upłynął zatem z dniem 31 grudnia 2015 r.

Zawarcie umowy rozdzielności majątkowej oraz późniejsza darowizna udziału w nieruchomości dokonana przez męża na rzecz Wnioskodawczyni w 2024 r. nie spowodowały ponownego rozpoczęcia biegu tego terminu.

Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 10 ust. 6 ustawy o PIT, momentem decydującym o początku biegu terminu dla całej nieruchomości jest wyłącznie rok jej pierwotnego zakupu (2010 r.). Przepis ten dotyczy ogólnie „nieruchomości”, obejmuje więc również lokale użytkowe (niemieszkalne) wynajmowane w ramach najmu prywatnego.

Stanowisko to potwierdza jednolita linia orzecznicza, m.in. interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28 stycznia 2025 r. Nr 0113-KDIPT2-2.4011.1169.2025.1.MK oraz Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II FPS 2/17.

Sprzedaż w 2026 r. będzie więc zwolniona z podatku dochodowego od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepis ten formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub prawa przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek zapłaty podatku dochodowego. Natomiast, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub prawa nastąpiło po upływie pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze zbycia nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub prawa w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Ponadto, przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje, że dotyczy przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw, które nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej.

Stosownie natomiast do art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zatem w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i ww. praw majątkowych decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu przychodu, ma moment ich nabycia.

Aby ustalić, czy w przedmiotowej sprawie odpłatne zbycie przez Panią nieruchomości podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, istotne jest ustalenie, czy odpłatne zbycie nastąpi po upływie pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia „nabycie”, należy zatem odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795).

Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy – Kodeks cywilny:

Pojęcie „nabycie” należy rozumieć szeroko, tzn. że nabycie nieruchomości lub praw majątkowych następuje z chwilą uzyskania prawa własności, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego. Tym samym, poprzez „nabycie” należy rozumieć każde zwiększenie aktywów podatnika.

Według art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:

Podstawową cechą umowy darowizny jest bezpłatne świadczenie darczyńcy na rzecz obdarowanego kosztem jego majątku. Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie musi wzbogacić obdarowanego) i zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone jako nieodpłatne.

Odnosząc powyższe do przedstawionych okoliczności sprawy konieczne jest także powołanie przepisów ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 236), normujących stosunki majątkowe między małżonkami.

Zgodnie z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W myśl art. 35 ww. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zgodnie zaś z ogólną zasadą uregulowaną w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Ustrój wspólności ustawowej obejmujący dorobek obojga małżonków ukształtowany został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa. Wspólność ta charakteryzuje się tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą zatem rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością. Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego. Zważywszy na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością ustawową, definitywne nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie przez każdego z małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale.

Wspólność małżeńska jest szczególnym rodzajem współwłasności – tzw. „współwłasność łączna”. Jest to wspólność bezudziałowa, a w czasie jej trwania małżonkowie nie mogą rozporządzać swoimi prawami do majątku wspólnego jako całości. Wspólność ta jest wspólnością masy majątkowej i obejmuje cały zbiór praw majątkowych, takich jak własność i inne prawa rzeczowe czy wierzytelności. Współwłasność łączna, w tym wypadku wspólność majątkowa, różni się od ułamkowej tym, że nie można w niej określić ilości udziałów każdego współwłaściciela.

Zatem, wspólność małżeńska została ukształtowana jako wspólność łączna. Charakteryzuje się ona tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą więc rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością ustawową. Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego.

Zgodnie z art. 47 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Z chwilą ustania wspólności ustawowej, wspólność dotychczas bezudziałowa zostaje zastąpiona przez współwłasność w częściach ułamkowych. Od tej chwili małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym, niezależnie od tego, w jakim stopniu każdy z nich przyczynił się do jego powstania.

Zgodnie z art. 50¹ ww. Kodeksu:

Oznacza to, że z chwilą ustania wspólności dochodzi do przekształcenia współwłasności łącznej we współwłasność w częściach ułamkowych (zwykłą), a udział każdego z małżonków w majątku wspólnym według domniemania jest równy udziałowi drugiego współmałżonka.

Stosownie do treści art. 51 ww. Kodeksu:

W myśl zaś art. 52 § 1 ww. Kodeksu:

Z powyższych przepisów wynika, że ustanowienie rozdzielności majątkowej powoduje, że nie istnieje majątek wspólny małżonków, a jedynie majątki osobiste. Jeżeli małżonkowie pozostawali w ustawowym ustroju majątkowym lub w ustroju wspólności umownej, to z chwilą zawarcia umowy ustanawiającej ustrój rozdzielności majątkowej majątek wspólny małżonków przestanie istnieć. W takiej sytuacji majątek wspólny małżonków przekształca się (z mocy prawa) w majątek, do którego znajdują zastosowanie przepisy regulujące współwłasność w częściach ułamkowych.

Wskazać należy, że data zniesienia wspólności majątkowej nie jest co prawda datą nabycia prawa majątkowego, ale jednak staje się datą przekształcenia współwłasności łącznej we współwłasność w częściach ułamkowych.

Ustanie wspólności ustawowej kreuje prawo małżonków do majątku wspólnego na zasadzie współwłasności w częściach ułamkowych, które z reguły jest stanem przejściowym i prowadzi do podziału tego majątku.

Zgodnie z art. 1037 Kodeksu cywilnego w związku z art. 46 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, podział majątku wspólnego może nastąpić bądź na mocy umowy między małżonkami, bądź na mocy orzeczenia sądu na żądanie któregokolwiek z małżonków.

W opisie sprawy podała Pani, że:

·         w 2010 r. wraz z mężem zakupiła do małżeńskiego majątku wspólnego (wspólność ustawowa) nieruchomość stanowiącą lokal użytkowy (niemieszkalny);

·         w 2024 r. wraz z mężem zawarli Państwo w formie aktu notarialnego umowę rozdzielności majątkowej;

·         w 2024 r. mąż w drodze umowy darowizny sporządzonej w formie aktu notarialnego, przeniósł swój udział w ww. lokalu użytkowym na Pani rzecz;

·         lokal użytkowy od momentu zakupu był wykorzystywany wyłącznie do tzw. najmu prywatnego osoby fizycznej;

·         lokal nigdy nie był wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych działalności gospodarczej - ani Pani, ani Pani męża;

·         w 2026 r. planuje Pani dokonać odpłatnego zbycia przedmiotowego lokalu użytkowego.

Jak już wskazano art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi że w przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej, nabytych do majątku wspólnego małżonków lub wybudowanych w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do majątku wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej.

Zawarcie umowy darowizny w 2024 r., na podstawie której Pani mąż przeniósł prawo własności lokalu użytkowego do Pani majątku osobistego, nie skutkowało nabyciem przez Panią tego prawa w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na fakt, że nabycie to nastąpiło do majątku wspólnego Pani i Pani męża (przed dokonaniem darowizny i przed ustanowieniem rozdzielności majątkowej). Zatem, za datę nabycia lokalu użytkowego, należy w Pani sytuacji przyjąć datę nabycia do majątku wspólnego małżonków, tj. 2010 r.

W konsekwencji, jeżeli planowana przez Panią sprzedaż lokalu użytkowego nie będzie następowała w wykonaniu działalności gospodarczej, to nie będzie stanowiła źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ sprzedaż tej nieruchomości nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie do majątku wspólnego małżonków, tj. od końca 2010 r.

Dodać należy, że w przedmiotowej sprawie podatek dochodowy od osób fizycznych nie wystąpi z uwagi na upływ pięcioletniego terminu od nabycia nieruchomości (do majątku wspólnego małżonków), a nie jak Pani wskazała w podsumowaniu własnego stanowiska w sprawie, że sprzedaż w 2026 r. będzie zwolniona z podatku dochodowego od osób fizycznych. Powyższe uznano jednak za oczywistą omyłkę, a stanowisko uznano za prawidłowe w kontekście prawidłowo powołanych przepisów prawa we własnym stanowisku w sprawie oceny prawnej.

Podkreślić należy, że pojęcie zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych oraz niepodleganie opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to pojęcia które nie są tożsame, choć w obydwu przypadkach skutkiem jest niepowstanie obowiązku zapłaty podatku. W przypadku zwolnienia podatkowego mamy do czynienia z objęciem danej kategorii sytuacji zakresem danego podatku, która jest jednak wyeliminowana z opodatkowania na podstawie wyraźnego przepisu wprowadzającego takie zwolnienie. Natomiast w razie niepodlegania podatkowi, te sytuacje nie są w ogóle objęte danym podatkiem.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Pani i tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Odnosząc się do powołanej przez Panią interpretacji indywidualnej wskazuję, że rozstrzygnięcie w niej zawarte dotyczy tylko konkretnej indywidualnej sprawy podatnika, w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i tylko w tej sprawie jest wiążąca.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.