0112-KDWL.4011.95.2026.2.DK

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 9 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 3 lipca 2026 r. (wpływ 3 lipca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego (ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu wniosku)

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, której przedmiotem są usługi z zakresu informatyki (m.in. tworzenie, rozwijanie i utrzymywanie oprogramowania, pozycjonowanie stron internetowych). Wnioskodawca podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu i rozlicza się z podatku dochodowego od osób fizycznych na zasadach podatku.

Wnioskodawca prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów. Dla potrzeb niniejszego wniosku Wnioskodawca wskazuje, że jest „małym podatnikiem” w rozumieniu art. 5a pkt 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”), tj. wartość jego przychodu ze sprzedaży nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym równowartości 2.000.000 euro.

Specyfika działalności Wnioskodawcy polega na tym, że usługi świadczone są zarówno zdalnie, jak i bezpośrednio w siedzibach i lokalizacjach klientów. Wiąże się to z częstymi wyjazdami, niejednokrotnie wielodniowymi oraz do miejscowości oddalonych od miejsca zamieszkania Wnioskodawcy. W trakcie takich wyjazdów Wnioskodawca musi mieć możliwość wykonywania pracy (w tym pracy zdalnej dla innych klientów) w warunkach zapewniających skupienie, dostęp do sprzętu komputerowego oraz zasilania, niezależnie od dostępności biura czy zaplecza po stronie kontrahenta.

W związku z powyższym Wnioskodawca planuje nabycie przyczepy kempingowej, która ma pełnić funkcję mobilnego biura. Przyczepa będzie wyposażona w sprzęt i przedmioty niezbędne do wykonywania działalności (m.in. stanowisko pracy, źródło zasilania, zaplecze umożliwiające pracę w czasie wyjazdów do klientów). Przyczepa umożliwi Wnioskodawcy świadczenie usług także poza stałym miejscem wykonywania działalności oraz przyjmowanie i realizowanie dodatkowych zleceń w czasie wyjazdów, co służy zarówno osiąganiu, jak i zachowaniu oraz zabezpieczeniu źródła przychodów.

Przyczepa kempingowa będzie wykorzystywana przede wszystkim do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wnioskodawca nie wyklucza sporadycznego wykorzystywania przyczepy do celów prywatnych, w sposób analogiczny do składników majątku wykorzystywanych w działalności także częściowo prywatnie. W zakresie, w jakim przyczepa byłaby wykorzystywana wyłącznie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą, poniesione w tym zakresie wydatki nie będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

Przewidywany okres używania przyczepy będzie dłuższy niż rok, a w dniu przyjęcia do używania będzie ona kompletna i zdatna do użytku. Przyczepa zostanie wprowadzona do ewidencji środków trwałych. Wnioskodawca klasyfikuje przyczepę kempingową w grupie 747 Klasyfikacji Środków Trwałych („Przyczepy”), dla której przewidziano roczną stawkę amortyzacyjną w wysokości 14%.

Przyczepa kempingowa nie jest pojazdem samochodowym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym i nie spełnia definicji samochodu osobowego zawartej w art. 5a pkt 19a ustawy o PIT (nie jest pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą).

Poza wydatkiem na nabycie przyczepy Wnioskodawca będzie ponosił wydatki związane z jej eksploatacją, w szczególności: koszty ubezpieczenia, koszty przeglądów technicznych i napraw, opłaty za parking. Wszystkie wymienione wydatki będą prawidłowo udokumentowane (fakturami lub innymi dowodami księgowymi).

Przewidywana wartość początkowa przyczepy wyniesie (…) zł netto.

Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

1.  Czy wydatek na nabycie opisanej we wniosku przyczepy kempingowej, wykorzystywanej w prowadzonej działalności gospodarczej jako mobilne biuro, może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów – w formie odpisów amortyzacyjnych – na podstawie art. 22 ust. 1 w związku z art. 22a ust. 1 ustawy o PIT?

2.  Czy wydatki związane z eksploatacją przyczepy (w szczególności ubezpieczenie, przeglądy i naprawy, opłaty za parking) mogą stanowić koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT bez ograniczeń przewidzianych dla samochodów osobowych?

3.  Czy w odniesieniu do przyczepy kempingowej, zaklasyfikowanej do grupy 747 KŚT i niebędącej samochodem osobowym, Wnioskodawca jako mały podatnik może dokonać jednorazowego odpisu amortyzacyjnego na podstawie art. 22k ust. 7 ustawy o PIT?

4.  Czy do wydatków związanych z nabyciem i używaniem przyczepy nie mają zastosowania ograniczenia w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów przewidziane dla samochodów osobowych, w szczególności wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 4, pkt 46, pkt 46a oraz pkt 47 ustawy o PIT?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, odpowiedź na wszystkie powyższe pytania jest twierdząca, co Wnioskodawca uzasadnia w sposób następujący.

Ad 1 i Ad 2 (koszty uzyskania przychodów).

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby dany wydatek mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodów, musi pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z prowadzoną działalnością i być poniesiony w celu uzyskania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia jego źródła, a jednocześnie nie może być wymieniony w katalogu wyłączeń z art. 23 ust. 1 ustawy o PIT.

W ocenie Wnioskodawcy wydatki na nabycie i eksploatację przyczepy kempingowej spełniają te warunki. Charakter działalności (usługi IT świadczone zarówno zdalnie, jak i w lokalizacjach klientów, połączone z częstymi i niejednokrotnie wielodniowymi wyjazdami) powoduje, że Wnioskodawca świadczy usługi także poza stałym miejscem wykonywania działalności. Przyczepa pełniąca funkcję mobilnego biura umożliwia wykonywanie pracy w odpowiednich warunkach w trakcie wyjazdów oraz podejmowanie dodatkowych zleceń, co bezpośrednio służy osiąganiu przychodów oraz zachowaniu i zabezpieczeniu ich źródła. Wydatki te będą prawidłowo udokumentowane i racjonalnie uzasadnione gospodarczo.

Ponieważ przewidywany okres używania przyczepy przekracza rok, a w dniu przyjęcia do używania będzie ona kompletna i zdatna do użytku oraz wykorzystywana na potrzeby działalności, stanowi ona środek trwały w rozumieniu art. 22a ust. 1 ustawy o PIT. Wydatek na jej nabycie podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne (art. 22 ust. 8 ustawy o PIT), a bieżące wydatki eksploatacyjne stanowią koszty uzyskania przychodów na zasadach ogólnych.

Ad 3 (jednorazowa amortyzacja).

Zgodnie z art. 22k ust. 7 ustawy o PIT podatnicy rozpoczynający prowadzenie działalności gospodarczej oraz mali podatnicy mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych zaliczonych do grup 3-8 Klasyfikacji Środków Trwałych (z wyłączeniem samochodów osobowych) – w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości 50.000 euro łącznej wartości tych odpisów. Przyczepa kempingowa jest klasyfikowana w grupie 747 KŚT (grupa 7), nie jest samochodem osobowym, a Wnioskodawca jest małym podatnikiem. W ocenie Wnioskodawcy spełnione są zatem przesłanki do dokonania jednorazowego odpisu amortyzacyjnego, w granicach wynikającego z ustawy limitu.

Ad 4 (brak ograniczeń właściwych dla samochodów osobowych).

Przyczepa kempingowa nie spełnia definicji samochodu osobowego zawartej w art. 5a pkt 19a ustawy o PIT. W konsekwencji nie znajdują do niej zastosowania przepisy ograniczające zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących samochodów osobowych, w szczególności art. 23 ust. 1 pkt 4, pkt 46, pkt 46a oraz pkt 47 ustawy o PIT. Oznacza to, że odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej przyczepy oraz wydatki eksploatacyjne mogą być zaliczane do kosztów bez ograniczeń przewidzianych dla samochodów osobowych (z zastrzeżeniem proporcjonalnego wyłączenia wydatków przypadających na ewentualne wykorzystanie wyłącznie prywatne).

Na poparcie powyższego stanowiska Wnioskodawca wskazuje, że organy podatkowe potwierdzały już prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie i eksploatację przyczepy kempingowej wykorzystywanej jako mobilne biuro – m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 30 stycznia 2024 r., znak 0114-KDIP3-1.4011.1034.2023.4.EC, oraz w interpretacji z dnia 16 stycznia 2026 r., znak 0113-KDIPT2-1.4011.829.2025.4.MAP. Wnioskodawca przywołuje je wyłącznie pomocniczo, mając świadomość, że interpretacje indywidualne wiążą wyłącznie w sprawach, w których zostały wydane.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości przedstawionego stanowiska w pełnym zakresie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, dlatego przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas, gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Wobec tego warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

-     został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik);

-     jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona;

-     pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;

-     poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;

-     został właściwie udokumentowany;

-     nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu, a uzyskaniem przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodów, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Należy przy tym zauważyć, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań podatnika.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy podatkowej. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.

Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte w cytowanym uprzednio art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością pomniejszają przychody.

Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodów musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tych przychodów, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Zauważyć należy, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.

Podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich poniesionych przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 23 ww. ustawy – pod warunkiem, że ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów).

Przedmiotem Pana wątpliwości jest m.in. możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatku na nabycie przyczepy kempingowej.

Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Natomiast w myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Składnik majątku może zostać zaliczony do środków trwałych, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:

-     stanowi on własność lub współwłasność podatnika,

-     został nabyty lub wytworzony we własnym zakresie,

-     jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,

-     przewidywany okres używania tego składnika na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej jest dłuższy niż rok (decyzja w tym względzie należy do podatnika),

-     składnik ten jest wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo został oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1 ww. ustawy.

W myśl z art. 22d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa środków trwałych. Szczegółowe zasady ustalania wartości początkowej zawarte są w art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 tej ustawy:

Zgodnie z art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Na podstawie art. 22h ust. 2 omawianej ustawy:

Jedną z metod amortyzacji przewidzianą przez przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest tzw. jednorazowa amortyzacja.

Jak stanowi art. 22k ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 22k ust. 7 ww. ustawy:

W myśl art. 22k ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 22k ust. 9 ww. ustawy:

Amortyzacja dokonana na zasadach określonych w art. 22k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi pomoc de minimis udzielaną w zakresie i na zasadach określonych w obowiązujących aktach prawa wspólnotowego (art. 22k ust. 10 ww. ustawy).

W świetle wyżej cytowanych przepisów, z możliwości jednorazowej amortyzacji mogą skorzystać:

-     mali podatnicy lub

-     podatnicy, którzy rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej.

Określenie „mały podatnik” zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zgodnie z którym:

Jak wynika z powyższych przepisów, przedsiębiorcy będący małymi podatnikami, mogą dokonywać jednorazowej amortyzacji środków trwałych zaliczonych do grup 3-8 Klasyfikacji Środków Trwałych do wysokości określonego w ww. ustawie limitu (równowartości 50.000 euro). Wyjątek stanowią będące środkami trwałymi samochody osobowe, które nie mogą podlegać jednorazowej amortyzacji.

Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 5d ww. ustawy:

W opisie zdarzenia przyszłego wskazał Pan, że jest Pan osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, której przedmiotem są usługi z zakresu informatyki. Prowadzi Pan podatkową księgę przychodów i rozchodów. Jest Pan „małym podatnikiem” w rozumieniu art. 5a pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. wartość Pana przychodu ze sprzedaży nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym równowartości 2.000.000 euro. Specyfika Pana działalności polega na tym, że usługi świadczone są zarówno zdalnie, jak i bezpośrednio w siedzibach i lokalizacjach klientów. Planuje Pan nabycie przyczepy kempingowej, która ma pełnić funkcję mobilnego biura. Przyczepa będzie wyposażona w sprzęt i przedmioty niezbędne do wykonywania działalności (m.in. stanowisko pracy, źródło zasilania, zaplecze umożliwiające pracę w czasie wyjazdów do klientów). Przyczepa umożliwi Panu świadczenie usług także poza stałym miejscem wykonywania działalności oraz przyjmowanie i realizowanie dodatkowych zleceń w czasie wyjazdów, co służy zarówno osiąganiu, jak i zachowaniu oraz zabezpieczeniu źródła przychodów. Przyczepa kempingowa będzie wykorzystywana przede wszystkim do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie wyklucza Pan sporadycznego wykorzystywania przyczepy do celów prywatnych, w sposób analogiczny do składników majątku wykorzystywanych w działalności także częściowo prywatnie. W zakresie, w jakim przyczepa byłaby wykorzystywana wyłącznie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą, poniesione w tym zakresie wydatki nie będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Przewidywany okres używania przyczepy będzie dłuższy niż rok, a w dniu przyjęcia do używania będzie ona kompletna i zdatna do użytku. Przyczepa zostanie wprowadzona do ewidencji środków trwałych. Klasyfikuje Pan przyczepę kempingową w grupie 747 Klasyfikacji Środków Trwałych („Przyczepy”), dla której przewidziano roczną stawkę amortyzacyjną w wysokości 14%. Przyczepa kempingowa nie jest pojazdem samochodowym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym i nie spełnia definicji samochodu osobowego zawartej w art. 5a pkt 19a ustawy o PIT. Poza wydatkiem na nabycie przyczepy będzie Pan ponosił wydatki związane z jej eksploatacją, w szczególności: koszty ubezpieczenia, koszty przeglądów technicznych i napraw, opłaty za parking. Wszystkie wymienione wydatki będą prawidłowo udokumentowane (fakturami lub innymi dowodami księgowymi). Przewidywana wartość początkowa przyczepy wyniesie (…) zł netto.

Biorąc pod uwagę przedstawiony przez Pana opis sprawy oraz powołane przepisy prawa stwierdzam, że wydatek na nabycie opisanej przyczepy kempingowej, wykorzystywanej w Pana działalności jako mobilne biuro może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przyczepa będzie stanowiła środek trwały w Pan działalności gospodarczej w związku z czym zaliczenie do kosztów nastąpi w formie odpisów amortyzacyjnych.

Jak wskazał Pan w opisie sprawy, jest Pan małym podatnikiem w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz klasyfikuje Pan przyczepę kempingową w grupie 747 Klasyfikacji Środków Trwałych, a ponadto przyczepa nie jest pojazdem samochodowym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym i nie spełnia definicji samochodu osobowego zawartej w art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec tego, mając na uwadze powołany uprzednio art. 22k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uznać należy, że spełnia Pan wszelkie przesłanki, żeby mógł Pan zastosować jednorazową amortyzację do przyczepy kempingowej, jako środka trwałego zaliczonego do grupy 7 Klasyfikacji Środków Trwałych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości kwoty 50 000 euro łącznej wartości tych odpisów amortyzacyjnych.

Przedmiotem Pana wątpliwości jest również możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z eksploatacją przyczepy kempingowej.

W przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego wskazał Pan, że będzie Pan ponosił wydatki związane z eksploatacją przyczepy, w szczególności: koszty ubezpieczenia, koszty przeglądów technicznych i napraw, opłaty za parking.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis oraz cytowane wyżej przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że w przypadku opisanym przez Pana zachodzi związek przyczynowo-skutkowy, dający podstawy do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków związanych z eksploatacją przyczepy kempingowej, tj. wydatki na ubezpieczenie przyczepy, wydatki na przeglądy i ewentualne naprawy oraz opłaty za parking.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak stanowi art. 23 ust. 1 pkt 46a ww. ustawy:

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z kolei zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z treści powyższych regulacji art. 23 ust. 1 pkt 4, pkt 46, pkt 46a i pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że ograniczenia dotyczące możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, wydatków z tytułu eksploatacji samochodów oraz składek na ubezpieczenie samochodu dotyczą wyłącznie samochodów osobowych, nie dotyczą natomiast kosztów eksploatacji przyczepy, która nie spełnia definicji samochodu osobowego.

W takim przypadku, tego typu wydatki podlegają rozliczeniu w kosztach bez ograniczenia, o ile spełniają ogólne warunki uznania ich za koszty podatkowe oraz są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Jak wskazał Pan w opisie sprawy, klasyfikuje Pan przyczepę kempingową w grupie 747 Klasyfikacji Środków Trwałych oraz przyczepa nie jest pojazdem samochodowym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym i nie spełnia definicji samochodu osobowego zawartej w art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym do wydatków związanych z nabyciem i używaniem przyczepy nie będą miały zastosowania ograniczenia w zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów przewidziane dla samochodów osobowych.

Reasumując:

-     poniesione wydatki na nabycie przyczepy kempingowej oraz wydatki eksploatacyjne związane z jej użytkowaniem może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;

-     może Pan zastosować do przyczepy kempingowej jednorazową amortyzację na podstawie art. 22k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;

-     do wydatków związanych z nabyciem i używaniem przyczepy nie będą miały zastosowania ograniczenia w zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów przewidziane dla samochodów osobowych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji należy stwierdzić, że zapadły one w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego niniejszą interpretację.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.