0112-KDIL1-3.4012.468.2026.3.KM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 15 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy wskazania, czy w związku z wynajmem przez Pana domu mieszkalnego Spółce będącej podatnikiem VAT, na cele mieszkaniowe pracowników Spółki jest Pan zobowiązany na podstawie art. 106b ustawy, do wystawiania faktury dokumentującej należny czynsz, czy też może Pan dokumentować należność z tytułu najmu dokumentem zatytułowanym „Rachunek”, a jeśli jest Pan zobowiązany do wystawiania faktur, to czy ww. faktura podlega obowiązkowi wystawiania za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF).

Uzupełnił go Pan pismem z 17 sierpnia 2026 r. (wpływ 17 sierpnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej i nie jest Pan wpisany do CEIDG. Uzyskuje Pan przychody z najmu prywatnego nieruchomości, które opodatkowuje Pan ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Przedmiotem najmu jest dom mieszkalny wynajmowany Spółce na podstawie umowy najmu na cele mieszkaniowe pracowników. Najem nie jest wykonywany w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów regulujących prowadzenie działalności gospodarczej. Od początku trwania umowy dokumentuje Pan należny czynsz dokumentem zatytułowanym „Rachunek”. Nie wystawia Pan faktur. Miesięczna kwota czynszu przekracza 10 000 zł. W związku z wejściem w życie obowiązkowego Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) powstały wątpliwości dotyczące prawidłowego sposobu dokumentowania należności przez Pana z tytułu najmu.

Uzupełnienie opisu sprawy pismem z 17 sierpnia 2026 r. (wpływ 17 sierpnia 2026 r.)

W odpowiedzi na pytania Organu:

1.  W związku z świadczonym najmem domu mieszkalnego na terytorium Polski:

a)  czy posiada Pan jakiekolwiek środki trwałe/ruchomości/nieruchomości na terytorium Polski? Jeżeli tak, to proszę ogólnie wskazać jakie i do jakich celów je wykorzystuje.

b)  czy posiada Pan jakiekolwiek zasoby techniczne/urządzenia/maszyny na terytorium Polski? Jeżeli tak, to proszę ogólnie wskazać jakie i do jakich celów je wykorzystuje.

c)  czy posiada Pan jakiekolwiek zasoby osobowe na terytorium Polski? Jeżeli tak, to proszę ogólnie wskazać jakie i do jakich celów je wykorzystuje.

d)  czy udostępnia Pan, jakiemuś podmiotowi na terytorium Polski jakiekolwiek zasoby (np. osobowe, urządzenia/sprzęt)? Jeśli tak, należy wskazać któremu podmiotowi i jakie zasoby?

Wskazał Pan:

Majątek i zasoby znajdujące się na terytorium Polski. W związku ze świadczonym najmem domu mieszkalnego posiadam na terytorium Polski następujące nieruchomości:

2.  Czy jest Pan zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług?

Wskazał Pan:

3.  Czy Spółka, której Pan wynajmuje dom mieszkalny jest:

-     podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy, posiadającym siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju lub,

-     osobą prawną niebędącą podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy, posiadającą siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowaną lub obowiązaną do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4 ustawy.

Wskazał Pan:

4.  Czy ww. Spółka wystawia fakturę dokumentującą najem domu mieszkalnego w imieniu i na Pana rzecz?

Wskazał Pan:

5.  Czy Pana miejscem zamieszkania dla celów podatkowych jest Szwajcaria czy Polska (którego Państwa jest Pan rezydentem podatkowym)?

Wskazał Pan:

6.  Czy między Panem a Spółką, której wynajmuje Pan dom mieszkalny, istnieją jakiekolwiek powiązania (np. osobiste, gospodarcze, majątkowe)? Jeśli tak – proszę wskazać jakie i je opisać.

Wskazał Pan:

7.  Czy jest Pan udziałowcem lub pełni Pan funkcje zarządcze, kontrolne, nadzorcze w organach ww. Spółki (jeśli tak, proszę wskazać jakie, od kiedy je Pan wykonuje oraz jakie obowiązki Pan wykonuje w ramach tych funkcji)?

Wskazał Pan:

Pytania

1.  Czy w przedstawionym stanie faktycznym, w związku z wynajmem przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej domu mieszkalnego Spółce będącej podatnikiem VAT, na cele mieszkaniowe pracowników Spółki, jest Pan zobowiązany na podstawie art. 106b ustawy o podatku od towarów i usług, do wystawiania faktury dokumentującej należny czynsz, czy też może Pan dokumentować należność z tytułu najmu dokumentem zatytułowanym „Rachunek”?

2.  Jeżeli w opisanym stanie faktycznym jest Pan zobowiązany do wystawiania faktur, czy faktury te podlegają obowiązkowi wystawiania za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF), a jeżeli tak, to od kiedy?

3.  Czy okoliczność, że najem domu mieszkalnego na rzecz Spółki jest wykonywany na cele mieszkaniowe pracowników Spółki i korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT, ma wpływ na obowiązek wystawiania faktur oraz obowiązek ich wystawiania w KSeF?

4.  Czy w sytuacji, gdy należność z tytułu najmu jest dokumentowana przez Pana dokumentem zatytułowanym „Rachunek”, a nie fakturą, powstaje po Pana stronie obowiązek wystawienia faktury ustrukturyzowanej w KSeF?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, osiągająca przychody z najmu prywatnego, nie jest Pan zobowiązany do wystawiania faktur, lecz może Pan dokumentować należności z tytułu najmu rachunkami.

W szczególności uważa Pan, że fakt, iż najemcą jest Spółka, nie powinien sam w sobie powodować obowiązku wystawiania przez Pana faktur, jeżeli najem jest najmem prywatnym, a przedmiotem najmu jest dom mieszkalny wynajmowany Spółce wyłącznie w celu zapewnienia zakwaterowania jej pracownikom.

W przypadku uznania przez Organ, że w przedstawionym stanie faktycznym jest Pan zobowiązany do wystawiania faktur, uważa Pan, że należy również jednoznacznie ustalić, czy obowiązek ten obejmuje faktury dotyczące najmu zwolnionego z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT oraz czy faktury takie podlegają obowiązkowi wystawiania w KSeF.

Wnosi Pan zatem o jednoznaczne rozstrzygnięcie, czy w opisanym stanie faktycznym:

1)  może Pan dokumentować czynsz rachunkiem zamiast faktury;

2)  jeżeli nie, to jest Pan zobowiązany do wystawiania faktury;

3)  jeżeli jest Pan zobowiązany do wystawiania faktury, czy faktura ta musi być wystawiona w KSeF oraz od jakiego momentu powstaje taki obowiązek.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:

Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę.

Zauważenia jednak wymaga, że nie każda czynność stanowiąca odpłatną dostawę towarów lub odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi być wykonywana przez podmiot o statusie podatnika działającego w takim charakterze w odniesieniu do tej czynności.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795 ze zm.), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”:

W myśl art. 659 § 2 Kodeksu cywilnego:

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, a umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.

Najem stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym wypełnia ona określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej.

Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy:

Stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy:

Powołany przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia, który polega na opodatkowaniu usług przez usługobiorcę. Regulacja zawarta w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy ma zastosowanie wówczas, gdy miejscem świadczenia usług, a tym samym ich opodatkowania ustalonym na podstawie przepisów ustawy, jest terytorium Polski oraz gdy są spełnione warunki dotyczące zarówno usługodawcy, jak i usługobiorcy.

Według art. 106a ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Zgodnie z art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że jest Pan osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej i nie jest Pan wpisany do CEIDG. Uzyskuje Pan przychody z najmu prywatnego nieruchomości, które opodatkowuje Pan ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Przedmiotem najmu jest dom mieszkalny wynajmowany Spółce na podstawie umowy najmu na cele mieszkaniowe pracowników. Najem nie jest wykonywany w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów regulujących prowadzenie działalności gospodarczej. Od początku trwania umowy dokumentuje Pan należny czynsz dokumentem zatytułowanym „Rachunek”. Nie wystawia Pan faktur. Miesięczna kwota czynszu przekracza 10 000 zł. W związku z wejściem w życie obowiązkowego Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) powstały wątpliwości dotyczące prawidłowego sposobu dokumentowania należności przez Pana z tytułu najmu. Nie posiada Pan na terytorium Polski zasobów technicznych, urządzeń ani maszyn wykorzystywanych do świadczenia usług najmu. Nie posiada Pan na terytorium Polski pracowników ani innych osób zatrudnionych lub stale współpracujących z Panem przy świadczeniu usług najmu. Nie udostępnia Pan żadnemu podmiotowi na terytorium Polski własnych zasobów osobowych, urządzeń, maszyn ani sprzętu w związku z prowadzonym najmem. Nie jest Pan zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka, której wynajmuje Pan dom mieszkalny, jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy, posiadającym siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Polski. Spółka nie wystawia faktur dokumentujących najem domu mieszkalnego w Pana imieniu i na Pana rzecz. Pana miejscem zamieszkania dla celów podatkowych jest Szwajcaria. Jest Pan rezydentem podatkowym Szwajcarii. Pomiędzy Panem a Spółką nie istnieją żadne powiązania osobiste, gospodarcze ani majątkowe. Nie jest Pan udziałowcem Spółki i nie pełni Pan w niej żadnych funkcji zarządczych, kontrolnych ani nadzorczych.

Pana wątpliwości dotyczą wskazania, czy w związku z wynajmem przez Pana domu mieszkalnego Spółce będącej podatnikiem VAT, na cele mieszkaniowe pracowników Spółki jest Pan zobowiązany na podstawie art. 106b ustawy, do wystawiania faktury dokumentującej należny czynsz, czy też może Pan dokumentować należność z tytułu najmu dokumentem zatytułowanym „Rachunek”, a jeśli jest Pan zobowiązany do wystawiania faktur, to czy ww. faktura podlega obowiązkowi wystawiania za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF).

Odnosząc się do Pana wątpliwości objętych zakresem postawionych pytań należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że wykonywana przez Pana czynność najmu na gruncie ustawy wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w art. 15 ust. 2 ustawy. Na gruncie przepisów ustawy działalność gospodarcza obejmuje czynności polegające na wykorzystywaniu towarów (w tym przypadku mieszkania) w sposób ciągły dla celów zarobkowych, co w okolicznościach rozpatrywanej sprawy ma miejsce. Spełnione są więc przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy wskazujące, że opisane we wniosku czynności polegające na najmie domu wpisują się w definicję działalności gospodarczej, a Pan jest podatnikiem z tego tytułu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. Należy raz jeszcze podkreślić, że działalnością gospodarczą jest każda czynność najmu czy dzierżawy niezależnie od tego, czy wynajmujący działalność tę zarejestrował czy nie.

Reasumując, skoro świadczy Pan ww. usługi najmu domu za wynagrodzeniem, to w kontekście powołanych przepisów ustawy, najem ten stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Pan jest podatnikiem podatku VAT z tego tytułu.

W tym miejscu należy wskazać, że od 1 lipca 2011 r. obowiązuje Rozporządzenie Wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2011 r. nr 77/1).

I tak zgodnie z art. 10 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie zaś z art. 10 ust. 2 ww. Rozporządzenia wykonawczego:

W myśl art. 10 ust. 3 ww. Rozporządzenia wykonawczego:

Na podstawie tych przepisów przez siedzibę działalności gospodarczej osoby fizycznej należy rozumieć miejsce, w którym zapadają najważniejsze decyzje z zakresu ogólnego zarządu tą działalnością. W przypadku, gdy działalność osoby fizycznej prowadzona jest w innym miejscu niż miejsce jej zamieszkania za siedzibę działalności gospodarczej należy uznawać miejsce zamieszkania tej osoby, gdyż to w tym miejscu podejmowane są najważniejsze decyzje osoby fizycznej w zakresie kierowania tą działalnością.

Tak więc w przypadku osób fizycznych można mówić wyłącznie o miejscu zamieszkania, natomiast pojęcie siedziby związane jest wyłącznie z jednostkami, którym przysługuje osobowość prawna. Dlatego też w przypadku osoby fizycznej miejsce siedziby jest zrównane z miejscem zamieszkania. Należy stwierdzić, że adres zamieszkania dla podatnika będącego osobą fizyczną jest tym, czym adres siedziby dla podatnika będącego osobą prawną lub jednostką organizacyjną niemającą osobowości prawnej, czyli informacją identyfikującą go jako podatnika.

Zatem zgodnie z przepisami prawa podatnik będący osobą fizyczną, który nie posiada miejsca zamieszkania na terytorium Polski, nie posiada tym samym siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.

Przechodząc natomiast do kwestii posiadania przez Pana stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej należy wskazać, że dla ujednolicenia stosowanych zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) – punkt (4) wynika, że:

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.

Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać – na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności – porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym.

Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura. Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności w innym kraju.

Należy zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C-931/19 (Titanium), w którym Sąd uznał, że „(…) zaplecze personalne i techniczne, które zostało udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską i które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w Rumunii, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczy usługi na rzecz spółki niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług (…)”.

Ponadto orzeczenie NSA z 3 października 2019 r. (I FSK 980/17) porusza kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio – stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Z okoliczności sprawy wynika, że nie posiada Pan na terytorium Polski zasobów technicznych, urządzeń ani maszyn wykorzystywanych do świadczenia usług najmu. Nie posiada Pan na terytorium Polski pracowników ani innych osób zatrudnionych lub stale współpracujących z Panem przy świadczeniu usług najmu. Nie udostępnia Pan żadnemu podmiotowi na terytorium Polski własnych zasobów osobowych, urządzeń, maszyn ani sprzętu w związku z prowadzonym najmem. Nie jest Pan zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka, której wynajmuje Pan dom mieszkalny, jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy, posiadającym siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Polski. Spółka nie wystawia faktur dokumentujących najem domu mieszkalnego w Pana imieniu i na Pana rzecz. Pana miejscem zamieszkania dla celów podatkowych jest Szwajcaria. Jest Pan rezydentem podatkowym Szwajcarii. Pomiędzy Panem a Spółką nie istnieją żadne powiązania osobiste, gospodarcze ani majątkowe. Nie jest Pan udziałowcem Spółki i nie pełni Pan w niej żadnych funkcji zarządczych, kontrolnych ani nadzorczych.

Mając na uwadze powyższe orzecznictwo, przepisy prawa oraz okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że nie posiada Pan stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.

W przypadku świadczenia usług, miejsce świadczenia decyduje o tym, czy dane świadczenie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie. Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy.

Zgodnie z art. 28a ustawy:

Powołany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Według tej regulacji, podatnikiem jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

Z powołanych przepisów ustawy wynika, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. W takiej sytuacji, miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Natomiast, według art. 28e ustawy:

Zatem, o miejscu świadczenia, a tym samym opodatkowania usługi związanej z nieruchomością decyduje wyłącznie miejsce położenia nieruchomości, z którą dana usługa jest ściśle związana, niezależnie od tego dla jakiego podmiotu jest wykonywana oraz gdzie znajduje się siedziba usługodawcy.

Zgodnie z art. 13b rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23 marca 2011 r. str. 1 ze zm.) – zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”:

W myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h) rozporządzenia 282/2011:

Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy prawa wskazać należy, że świadczona przez Pana usługa najmu domu jest usługą związaną z nieruchomością, o której mowa w art. 28e ustawy. W konsekwencji w niniejszej sprawie miejsce świadczenia usługi wynajmu ustalane jest na podstawie art. 28e ustawy, zgodnie z którym miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami jest miejsce położenia nieruchomości. Oznacza to, że świadczona przez Pana usługa wynajmu nieruchomości znajdującej się na terytorium Polski podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce.

Przy czym w przypadku usług do których znajduje użycie art. 28e ustawy, zastosowanie ma art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy w sytuacji, gdy:

·     usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, który nie jest zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4 ustawy,

·     usługobiorcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.

Mając na uwadze wskazane informacje należy stwierdzić, że dla świadczonej przez Pana usługi wynajmu Spółce domu są spełnione warunki do zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy. Jak zostało wykazane wyżej, nie posiada Pan siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz świadczy Pan usługę wynajmu nieruchomości na rzecz Spółki, która jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy, posiadająca siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Polski. Nie jest Pan również zarejestrowany jako podatnik VAT.

Zatem w analizowanym przypadku spełnione zostały warunki wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, powodujące że z tytułu świadczonej przez Pana usługi najmu domu to Spółka jest podatnikiem zobowiązanym do rozliczenia podatku należnego w związku z nabyciem tej usługi, na terytorium Polski.

Skoro jak wskazałem, podatnikiem zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT z tytułu realizacji usługi jest nabywca tej usługi, tj. Spółka, której wynajmuje Pan dom, to tym samym nie ma Pan obowiązku dokumentowania tej usługi fakturą wystawioną na podstawie polskiej ustawy o podatku od towarów i usług.

Zatem, oceniając całościowo Pana stanowisko, że jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, osiągająca przychody z najmu prywatnego, nie jest Pan zobowiązany do wystawiania faktur, lecz może Pan dokumentować należności z tytułu najmu rachunkami w szczególności z uwagi na fakt, iż najemcą jest Spółka, a przedmiotem najmu jest dom mieszkalny wynajmowany wyłącznie w celu zapewnienia zakwaterowania jej pracownikom jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.